The Gentlemen (2019)

Aardige misdaadfilm. Het verhaal zit best wel leuk in elkaar en wordt op een typische Ritchie manier uitgewerkt. Wat apart, wat grappige dialogen, wat geweld, wat humor, idiote karakters en een paar leuke twists. Ondanks dat blijft het wel weinig echt verrassend en zitten er eigenlijk geen memorabele scènes in. Verder kijkt de film lekker weg en hebben de acteurs het duidelijk naar hun zin. Niet Ritchies beste, maar zeker prima te pruimen. 3.5

Na flops ‘King Arthur’ en ‘Aladdin’ keert Guy Ritchie dus terug naar ’t milieu waar ‘ie van oudsher in floreert: ’t wereldje van gangsters, bandieten, enfin, 't schuim der aarde. Het levert een semi-ingenieuze plot op: spannend, een beetje grappig, snedig verteld. En toch.

Toch is het vertelperspectief ergerlijk: ten eerste omdat de hijgerige Hugh Grant nergens op de lachspieren werkt terwijl dat haast voortdurend de bedoeling lijkt, ten tweede omdat de toeschouwer weinig over hem aan de weet komt, en dus moeilijk kan meegaan op de denkpiste dat hij zomaar elke intrige kan doorzien. Het personage Fletcher vervangt de alwetende verteller, maar hoe kan hij nou zo alwetend zijn?

Juist, het zijn slechts kanttekeningen bij een al bij al vermakelijke prent, al is die niet vernieuwend en verre van zo komisch en vol suspense als ‘Snatch.’ en ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’.

3,25*

Als Guy Ritchie zeg maar Jacques Herb was, dan waren Lock Stock... en Snatch zijn Manuela en El Toreador. Want noch van Herb, noch van Ritchie, kun je beweren dat ze na hun magnum opus nog iets bijzonders hebben gedaan.

Tuurlijk, de Sherlock Holmes films waren vermakelijk en ook The Man From UNCLE was goed kijkbaar, maar behoorlijk inwisselbaar. Ze misten de sfeer, regie en visuele kwinkslagen die de eerste twee films van Ritchie wel hadden. Met King Arthur probeerde hij zijn stijl te combineren met het uitgekauwde ridder-thema, maar dat werkte juist erg vervreemdend.

Is The Gentleman dan zijn comeback? Alle ingredienten lijken aanwezig. We zijn weer in Engeland en we hebben weer te maken met boeven. Sommigen ronduit gemeen, anderen juist zachtmoedig.

Het probleem is dat juist gezien deze vertrouwde Ritchie-setting, de makers zich bewust raakten van de verwachtingen en daarom nodeloos ingewikkelde trucjes gingen uithalen met de vertelstructuur. En dat is nu juist het zwakke punt van het geheel.

Het achtergrondverhaal moet je namelijk destilleren uit een conversatie tussen Charlie Hunnam (die zijn baard uit King Arthur nog gewoon had laten staan) en Hugh Grant. Deze laatste is amper herkenbaar en dat is een verademing. Ik vond hem namelijk (op Jason Statham na) de slechtste Britse acteur omdat hij maar één typetje kan spelen: de charmante, onhandige eeuwige student. Hij blijkt zowaar nog iets anders te kunnen. Bravo.

Maar door de gekunstelde manier van vertellen duurt het lang om er in te komen, en als het éénmaal loopt, heb je voor geen enkel personage enige sympathie (op de even onherkenbare Colin Farrell na, dan). Daarom is er amper spanning.

Matthew McConaughey speelt een Amerikaan die toevallig in Engeland verzeild raakte en daar bleef plakken, maar volgens mij is het gewoon omdat ze met hem op de poster zich verzekerd wisten van een bekende ster.

Het ziet er wel leuk uit, is hier en daar quasi-humoristisch en al met al krijg je er geen ebola van aan je ogen, maar als je een avondje in bad gaat liggen met een paar IPA biertjes is dat minimaal een even goede tijdsbesteding.

2,5 sterren

Hartstikke rommelig... die man die er een verhaal over verteld die overgangen, voelden heel vreemd aan. En regelmatig had ik het idee laat het beeld nu wat meer voor zich spreken in plaats van steeds weer met drukke dialogen aankomen. En het verhaal daar in zaten veel te veel onwerkelijk gebeurtenissen in... kortom een rommelige en te glad gestreken boeven film.

Een vermakelijke film, vooral vanwege de dialogen. Maar niet zo sterk als Snatch of Lock Stock... Een 3,5.

Wegens gebrek aan een aanbod films dat mij aansprak deze avond ben ik begonnen aan deze film zonder enig vooroordeel. Louter op basis van cast gekozen voor deze. Matthew Mc Conaughey en Hugh Grant zijn twee acteurs die ik graag bezig zie. Nu moet ik zeggen serieus verrast te zijn van deze film. Cool, intrigerend, verrassende plotwists en subtiele Britse humor. Echt wel meevaller. Soms wat moeilijk om te volgen, maar verder topper... Ben onder indruk dat de ooit zo ‘droge’ Britse Hugh een soort van maffia-achtige rol kan spelen. Hugh bewijst bij deze dat hij nog steeds terecht meespeelt in de moviescene... En niet altijd als een of andere romantische ziel zoals wij hem kennen. Voor mij net niet perfectie, dus 4,5*, welverdiend!!!

Mwah.

Overdadig veel voice over en geforceerd gedoe met de structuur, en een paar plottwists die eigenlijk vooral

afbreuk doen aan het verhaal. Jammer, want voor de rest doet Ritchie best wel een paar dingen echt goed - de karakters zijn goed, de cast past er prima op, en het hele zaakje wordt leuk en fris in beeld gebracht zonder al te veel overbodig gedoe. Alleen Dockery is niet zo heel geloofwaardig - niet vanwege de typecasting in haar recentere rollen want daar heb ik maar weinig van gezien - maar op een of andere manier is ze gewoon niet genoeg de femme fatale die hier voor nodig was. Maar Grant en Farrell maken dat dan wel weer wat goed, en een film met Eddie Marsan er in heeft voor mij altijd wel een half puntje bonus.

Het eerste halfuurtje vond ik wel echt slechter dan de rest van de film overigens, en het is dan vooral ook dat de voice over die irriteert. Of dat later in de film minder is of dat ik er toen al door afgestompt was…

Goeie film waarin een succesvolle dealer in marihuana zijn bedrijfje wil verkopen. Origineel zijn het plot en de wendingen wellicht niet te noemen. Wel een vlotte vertelstijl en een aantal uitstekende scenes en leuke dialogen. Wellicht niet zo fris als het eerdere werk van Guy Ritchie, maar het kijkt allemaal wel gemakkelijk weg. Zeker ook vanwege de cast .

Zijn beste in 20 jaar tijd. Misschien dat het er voor

M. Night Shyamalan nu ook gaat gebeuren.

In het begin had ik wat moeite met de vertelstijl van de film. De bijzonder lange monologen van Grant blijven maar voortduren en na een kwartier begon de aandacht wat te verslappen. Maar dan komt er opeens vaart in de film en is het plot zo vermakelijk met kleurrijke personages, allerlei twistjes en gekke gebeurtenissen, dat je onmogelijk niet met plezier naar the Gentlemen kan kijken.

Geen instant classic voor mij omdat dit niet mijn genre is, maar dit is wel Brits topvermaak van de bovenste plank. Guy Ritchie is nog steeds in vorm.

3,5*

Vind dit persoonlijk een van de beste werken van Guy Ritchie. Goeie cast, leuk verhaal, film die erg goed in elkaar zit. Vermakelijk voor iedereen die een beetje van Tarantino achtige films houdt (als ik deze dan toch ff in een bepaalde categorie moet stoppen). In tegenstelling tot Tarantino films is dit wel iets minder bizar en voelt wat, tja wat is het goede woord, realistischer denk ik..

Wat een zeer vreselijk irritante film. Het begint al echt héél slecht. De beelden die bij het verhaal van Hugh Grant worden getoond zijn zeer vervelend. Het pakt me niet, het raakt me niet, het is niet interessant, het is niet grappig, het is niet spannend, het is niet origineel, het is niet grappig, het is gewoon helemaal niets.

Weg ermee!!!! Zonde van onze zaterdagavond. Maar goed, gelukkig heb ik wel genoten van de chips en nootjes!!!!!

Geinige film, weliswaar geen vintage Ritchie maar wel onderhoudend. De Toddlers en de Wu Tang samples zijn voor mij de hoogtepuntjes. Het verhaal wordt vrij langzaam uit de doeken gedaan, ook door de manier waarop het verteld wordt. De film is niet top, maar omdat er de laatste jaren toch weinig van dit soort films gemaakt worden, kan ik deze toch wel echt waarderen.

Ik hou wel van de films van Guy Ritchie. Heeft een leuke stijl met droge humor. Maar The Gentlemen is toch wel de minste van zijn films. Alleen Swept Away heb ik nog niet gezien. Er zit helemaal geen vaart in de film, het wordt nooit echt interessant, de personages zijn gewoon saai en de humor werkt niet. Jammer, want van Ritchie had ik toch wat anders verwacht. Beetje meer creativiteit mag wel.

Ok.

Ritchie keert weer terug naar zijn oude roots. Van zijn pure misdaadfilms moet ik er nog wat meer zien, maar het is altijd leuk om een regisseur / regisseuse weer terug te zien keren naar het genre wat hem of haar zo bekend heeft gemaakt. Jammer dat het alleen niet een heel bijzonder resultaat is geworden.

Het valt niet te ontkennen dat The Gentlemen een degelijk uitgevoerde en gelikte productie is geworden. Van zo'n regisseur als Ritchie mag je dat ook wel verwachten, maar alsnog. Mooie filtertjes, prima uitgewerkt verhaal en een humoristische toon. Het zorgt voor een prima door te komen resultaat.

Jammer dat deze film eigenlijk veel luchtigheid mist. Ik mis wat uitstraling. Het ziet er nu vooral mooi uit en is degelijk geregisseerd, maar echt luchtig of fris wil het nooit aanvoelen. De montage blijft daarvoor wat te klassiek en de film zelf niet snel genoeg. Ritchie leek hier wel op te mikken, maar het komt er niet helemaal uit.

Verhaaltje is niet heel moeilijk of ingewikkeld verder maar Ritchie werkt het wel zo uit. Het bevat de typische wendingen en zijplotjes, maar heel veel stellen ze nou ook niet voor. Gelukkig zijn ze wel vermakelijk om tegenaan te kijken aangezien het tempo wel hoog genoeg blijft. Niet elk personage is even boeiend, maar in het algemeen voldoet het.

Acteerwerk is uiteraard erg sterk, iedereen gaat helemaal op in diens rollen. Ritchie lijkt ze ook een comfortabel gevoel te geven die ze ook echt uitstralen. Grant, Hunnam en McConaughey komen er wel als winnaars uit. Daarmee valt alsnog niet te ontkennen dat iedereen het goed doet.

Leuke film, veel meer hoef ik er niet over kwijt. Niet zo briljant als de score aangeeft, maar een aangename kijkervaring die niet te lang duurt en degelijke regie kent. Echt briljante films moet ik van Ritchie nog ontdekken, maar op het visuele aspect stelt hij nooit teleur.

Deze misdaadfilm eens bekeken en het was een leuke film. Een lange film, maar er viel ook genoeg te beleven. Een prima cast, tof gefilmd en dus ook een boeiend verhaal.

De moeite om gezien te hebben.

The Gentlemen is een film waarmee Guy Ritchie terugkeert naar zijn absurdistische misdaad-roots, of althans, waarmee hij dat probeert. Heel recent zag ik ook Lock, Stock and two Smoking Barrels, en dan merk je toch gewoon direct een kwaliteitsverschil als je deze opzet. Het lijkt alsof Ritchie té zeer probeert hier, té gevat en cool wil zijn. Een slechte film is het overigens absoluut niet, maar vergetelijk is het uiteindelijk wel. Ritchie's trucjes zijn intussen allesbehalve verrassend meer, en de vele twists and turns voelen dan ook wat afgezaagd aan. Het grootste nadeel van The Gentlemen, zeker als je het vergelijkt met Lock, Stock.. of Snatch, is het relatieve gebrek aan humor. Enfin, dat is persoonlijk natuurlijk, maar ik heb bij deze zelden een moment gehad dat ik moest lachen of grinniken met de personages of situaties. Terwijl de gortdroge Britse humor juist het hoogtepunt van zijn oude films is. Waar ik wél erg van kon genieten is de cast die hier verzameld is. Met name Charlie Hunnam, Colin Farrell en Hugh Grant spelen voortreffelijk. Vooral van die laatste had ik geen hoge dunk, maar het is in dit geval fijn om ongelijk te hebben. Wat een on-karakteristieke rol voor hem, maar wat geweldig. Van een 180-draai gesproken in vergelijking met zijn rom-coms. De soundtrack werkt ook wel lekker, en uiteindelijk is het gewoon een snelle en vermakelijke rit. Een hoog niveau tikt het echter nergens aan. 3*.

Vermakelijke opzet van het verhaal. Alleen Ritchie's benadering van rollen en karakters is vooral meer van hetzelfde: iedereen is goedgebekt, heeft gevatte opmerkingen. Toch genoeg twists & turns om de aandacht erbij te houden. Ik was benieuwd waar dit verhaal in een verhaal naar zou leiden...

Een kast vol films, de harde schijf ook redelijk vol, maar toch ook de twijfel wat ik ging kijken op zaterdagavond. En dat draaide uiteindelijk uit op Ritchie's The Gentlemen met de gedachten dat ik een zekerheidje wilde betreffende dat het iets kwalitatiefs was. Nadeel met Ritchie is toch altijd dat hij altijd binnen het zelfde genre blijft, en altijd de mix van bv Snatch en Lock Stock probeert te benaderen. Iets dat zelden lukt, hoewel The Gentleman zeker een erg goede poging is.

De mix is zoals zo vaak. Een ruime cast, veel karakters, het nodige gerommel in de onderwereld, een beetje geweld en humor en een aantal heerlijke Britse accenten. Het plot is in eerste instantie onduidelijk tussen Raymond en Fletcher. Is alles dat Fletcher beweert al gebeurt of moet dit nog gebeuren? Heel duidelijk is het niet maar het is overkomelijk want de karakters zijn werkelijk kostelijk met nadruk op Grant en Farrell die helemaal op stoom lijken met hun dikke Britse accenten. Kostelijk is al het geharrewar tussen de verschillende bazen en gegadigden voor groot geld en territorium. Echt kostelijk is alles waar Coach bij betrokken is, vooral rond de afpersing van Big Dave, en de humor van Fletcher is ook heerlijk. Geweldig ook de scene waar de mannetjes van Pearson Laura Pressfield terug moeten halen en de daarop volgende chaos.

Die zogenaamde dure whiskey is trouwens voor drieënhalf tientje op het internet te krijgen, niets geen 1500 euro. En dan zijn we ook snel bij de zwakste schakel, namelijk Hunnam die zelfs als geboren Engelsman niet eens een beetje Engels accent voor de dag weet te leggen. Sowieso ben ik zelden echt onder de indruk van Jax, wat deels komt door een teveel aan Sons of Anarchy. Soms komt een acteur echt niet meer los van zo'n rol. Pluspunt is de heerlijke Michelle Dockery met ook een heerlijk Engels accent. Om vervolgens McConaunghey nog aan te halen als altijd boeiend en een aantal prima wendingen in het script.

En zo blijkt deze The Gentlemen toch een meer dan leuke film te zijn die zich niet helemaal kan meten met Ritchie's Lock Stock en Snatch maar dat eigenlijk ook niet hoeft. Want The Gentlemen heeft genoeg zelf te bieden en verschilt genoeg van Ritchie's eerste twee films om niet als flauwe poging dat te overtreffen door hoeft te gaan.

Tof.

Eén van de betere films van Guy Ritchie. Geheel in zijn stijl - hetgeen mij in het verleden wel al eens tegenviel. The Gentlemen is vlot, poogt ook hip te zijn. Alhoewel dat dezelfde ingrediënten zijn als 20 jaar geleden, voelt het niet als een herhaling van zetten, want het is gewoon goed gebracht - niet in het minst door een hoop veelal bekende acteurs die geslaagde typetjes neerzetten.

De vertelstructuur is in den beginne wel wat wennen, maar dat duurt ook maar een minuut of 10. Er is net genoeg afwisseling tussen de verschillende tijdsprongen zodat ook het overkoepelende gebabbel van Hugh Grant en Charlie Hunnam tof blijft. Hier en daar zit wat actie, maar The Gentlemen is toch vooral een misdaadkomedie. Het is ietsje bescheidener dan een films als het nerveuze Snatch, maar net dat bevalt mij meer. En hoewel ik tot dusver geen groot Ritchie-liefhebber was, moet ik zeggen dat hij met deze film en nadien ook Wrath of Man na een hoop miskleunen terug op de juiste weg is.

4

Bij de meeste films van deze regisseur vermaak ik me prima tijdens het kijken, maar na afloop heb ik meestal geen flauw idee meer waar de film ook al weer over ging (en zéker geen zin om mijn geheugen met een tweede kijkbeurt op te frissen ). The gentlemen is daar misschien een uitzondering op, in ieder geval al vanwege de lekkere rollen van Hugh Grant en Colin Farrell, en tussen alle andere grote namen is Henry Golding ook wel een mooie troef. Het verhaal brengt niet veel nieuws en bevindt zich bovendien te vaak op Tarantino-terrein (met name de scène waarin Charlie Hunnam en zijn twee handlangers de rijke erfgename gaan ophalen, met al dat geouwehoer waarin ik meteen Travolta en Jackson hoor), maar Ritchie houdt de vaart er redelijk goed in (niet zo gemakkelijk als het lijkt vanwege de enigszins vertragende kadervertelling) en zoals gezegd is het acteerwerk niet te versmaden. Leuk.

Heerlijke film. Natuurlijk wordt het niveau van Lock, Stock en Snatch niet bereikt, maar na een aantal halve miskleunen komt regisseur Guy Ritchie met deze film eindelijk weer eens in de buurt van zijn twee eerste toppers. Ook hier weer misdaad maar met een komische noot en er worden weer veel verschillende types geïntroduceerd, Het verhaal wordt min of meer verteld door een schmierende Hugh Grant en als je daar niet tegen kunt, krijg je een lastige film. Maar ik vind Hugh prima in die rol, zeker met de onderkoelde Charlie Hunnam als zijn directe tegenspeler. Verder nog een paar A-acteurs die lekkere rollen spelen en een verhaal met veel plottwists, zoals je dat van GR mag verwachten. Prima vermaak, aan iedereen die van (komische) misdaad houdt aan te raden.

Ik ben dan weer helemaal niet zo bekend met de grote films van Guy Ritchie als iedereen hier. Wel heb ik wat recenter werk van hem gezien, waaronder de Sherlock Holmes-verfilmingen en The Man from U.N.C.L.E. Zijn Holmes-adaptaties zijn (zeker in vergelijking met enkele tv-series) niet zo mijn ding en ook U.N.C.L.E. bleek na herziening een stuk minder leuk. Allemaal wat wisselvallig dus. Met name omwille van de indrukwekkende cast heb ik me dan maar eens aan The Gentlemen gewaagd.

Ook dit was zeker geen garantie op succes, want misdaadfilms als deze staan niet bovenaan mijn lijstje van favoriete genres. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik Snatch en Lock, Stock zo lang voor me uitgeschoven heb. Toch vond ik dit een verrassend fijne film. Ik heb genoten van het acteerwerk. Matthew McConaughey is een prettige lead in deze rol, maar Charlie Hunnam vond ik eigenlijk minstens zo sterk. Hugh Grant is vrijwel onherkenbaar qua uiterlijk en accent, maar hij zet zijn gladde personage overduidelijk met veel plezier neer. Ik kon hem in zijn romkoms ook altijd al goed pruimen, maar ik vind het ook leuk om te zien hoe hij de laatste jaren voor compleet andere rollen durft te gaan.

De film combineert (brute) actie met een dosis cynische humor, iets wat een beetje hit-or-miss kan zijn, maar ik vond het wel werken. Ik begrijp wel dat sommigen de link leggen naar Tarantino, maar Ritchie slaagt er wat mij betreft wel in om er een eigen sausje overheen te gieten. Ik vond de personages wat dat betreft ook anders. Er zit genoeg vaart in de film en wat ik persoonlijk erg leuk vond, is dat je constant blijft meedenken welk personage meer weet dan de anderen. Het levert enkele leuke twists op, zonder ongeloofwaardig of vervelend te worden, en zorgt ervoor dat de film me wist te blijven boeien.

Zondermeer een aangename film wat mij betreft. Fijne stijl, een cast die weet waar ze mee bezig zijn en een verhaal dat mijn aandacht met enig gemak wist vast te houden. Wellicht heb ik hier het voordeel nog niet bekend te zijn met het werk van Ritchie van twintig jaar geleden, maar hoe het ook zij: The Gentlemen kan op mijn goedkeuring rekenen.

3,5*

Het eerste half uur dacht ik, saai dit wordt niks. Gelukkig ben ik toch blijven kijken. En dat viel helemaal niet tegen. Ik vond het toch een hele vermakelijke film die niet tè gewelddadig werd. Ik ga Michelle Dockery ook steeds meer waarderen. Fantastische cast en dat is voor mij gelijk het plus cq. minpunt van deze film. Als de cast niet zo geweldig was geweest had ik de film een stuk minder vermakelijk gevonden.

Ik wist niet eens dat het een Ritchie was totdat de begincredits langskwamen, ik klapte spontaan even in mijn handen. Ik hou erg van zijn stijl en wat dat betreft zeker niet teleurgesteld. Stoere karakters, lekkere accenten, donkere humor, flitsende editing, visueel aantrekkelijk, een verhaal met allerlei twists, grauw en toch gelikt. Check.

Je zou haast zeggen, soms lijkt hij wat in de knoop te komen met alle verhaalverbuigingen (of ligt dat aan mezelf), maar hij komt er mee weg, zoals bijna altijd. De fundering van 'de vertelling' moet je liggen. Maar Grant speelt een prettige rol, zodat dat toch lekker wegkijkt. Het verwerken van een soort subtiele script-in-script is aardig, hoewel het ook een béétje voelt als een makkelijk einde (ik zie hier geen serieus vervolg op komen). Dat de Russische oligarchs achter Mickey aankomen vanwege die knul, was eigenlijk nog het minste van alles.

Al met al zeer vermakelijke prent, zéker als je van Ritchies stijl houdt.

Ik weet niet wel subgenre het is, maar The gentlemen heeft zo'n swingende luchtige vibe en tempo. Serieus, maar toch komisch en toegankelijk. Een leuk deuntje op de achtergrond, wat geharde criminelen op de voorgrond. Alles ingrediënten zijn aanwezig om er een avondje topamusement van te maken.

Er passeren wel wat personages de revue en er wordt vaak geswitched tussen tijd en gebeurtenissen. Zeer fris allemaal en prima montage- en camerawerk. Ook het acteerwerk mocht er best zijn en bijvoorbeeld Hugh Grant, een acteur die je elders verwacht, stelt zeker niet teleur. Plottwists en verrassende wendingen wisselen zich af. Toch blijft het allemaal nog goed te volgen.

De meest leuke scènes waren toch die met de blowende tieners met Raymundo. Maar ook Rosalind vond ik een sterk personage. Leuk!

Heel raar gevoel van deze film op het einde: Het had niet de payoff die ik gewend was van een Guy Ritchie film. Hij eindigt en dan heb je zoiets van: was dat het?

Er zitten wat karakters in die zichzelf zo cool vinden in hun rolletje dat het allemaal wat te ongeloofwaardig wordt.

Ja er zitten wat leuke scenes in, maar als geheel vond ik hem zwaar tegenvallen helaas.

Daar ik geen fan ben van Ritchie begon ik met gemengde gevoelens aan de op de film gebaseerde serie, ook geregisseerd door de goede man. Het eerste kwartier was ik blij verrast. Maar toen kregen we weer dat armzalige trucje van de getypte uitleg (of wat dan ook, of de kijker debiel is...) voorgeschoteld. Ik probeerde me er niet aan te ergeren. Helaas eindigde de eerste aflevering in een anticlimax. Een aanvankelijk briljant idee (arrogante zak die zich moet vernederen, altijd leuk toch) werd door zo tenenkrommend om naar te kijken dat ik het bij deze eerste aflevering laat. De films van Ritchie zijn geen komedies. Blijkt maar weer. Ik vind het pretentieuze rommel.

Niet zo sterk als zijn voorgangers Lock, Stock en Snatch.

Verhaal is wederom grappig bedacht maar grote tekortkoming is de cast.

McConaughey lijkt totaal niet te weten hoe hij de rol moet neerzetten terwijl ie dit wel zou moeten kunnen.

Zijn rechterhand Hunnam is helemaal niet om aan te zien.

Grant en Farrel redden de boel.

Wel een voldoende.

3***