Dolemite Is My Name (2019)

Goeie film waarin een entertainer moeilijk voet aan de grond krijgt totdat hij zichzelf het personage Dolemite aanmeet. Een redelijk luchtige en vlot wegkijkende biopic over Rudy Ray Moore. De film speelt zich af in de jaren '70 en de hele aankleding is prima. De scenes waarin de film wordt opgenomen zijn het leukst. Eddie Murphy is niet alleen goed gecast, maar doet het ook goed in de titelrol.

Vond er helaas weinig aan. Sfeerbeeld van de 70's was prima, maar het verhaal boeide weinig. Pluspuntje was de muziek.

Dolemite is my Name [2019-Netflix]

Officiële rating (volgen eigen model) = 7,9/10

Gevat, vlot en een en al pure lol. Eddie Murphy is back, baby. Het biografische verhaal van de American comedian Rudy Ray Moore en de oorsprong van zijn film Dolemite uit 1974.

Netflix blijft verassen met zijn original motion pictures. Ook Eddie Murphy weet in deze nieuwe Netflix original films verassend uit de hoek te komen als Rudy Ray Moore, een American comedy legend uit de jaren 70 die probeerde hoger in de spotlights te geraken. Een komische en nostalgische rit door de showbusiness van de swingende jaren 70.

De film begint met Rudy Ray Moore die werkzaam is in een platenzaak en nachtclub. Zijn eigen muziek wil niet promoten en ook zijn stand-up wil niet aanslaan in de club. Een bekende verhalen vertellende zwerver geeft hem inspiratie voor een comedy act en zo komt het dat hij voor deze act een alter ego genaamd Dolemite de wereld in brengt. Het verhaal is vlekkeloos en zit vol met leuke gevatte comedy. De karakters worden door de cast goed vertolkt en hebben allemaal een motief en achtergrond. Vooral Eddie Murphy als Rudy Ray Moore weet de show te stelen als de vulgaire en schandalig taal gebruikende Dolemite. Schuine grappen die aanslaan en soms iets over de top zijn. Ook de muziek is totally 70’s style, wat je helemaal in de sferen brengt van het verhaal. Ook de opmaak van Dolemite de film is leuk opgemaakt. Zelfs het product van de film was mooier dan het origineel uit 1975.

Uitstekende acteerprestaties van de cast dus. Waar verder enkele knelpunten liggen zijn het overmatig grof taalgebruik en dialoog. Het is nogal kort door de bocht en zegt voornamelijk waar het op staat, waar het hier en daar wordt aangevuld door schuin taalgebruik. Het grof taalgebruik was niet overal even nodig en voegde dus niets toe. Het ging ook niet altijd even goed in op de ernst van de zaken die plaatsvonden. Je krijgt vooral een goeie binding met Eddie Murphy, jammerlijk niet veel bij de ander karakters.

Al met al blijft Dolemite is my Name een leuke en vlotte film voor de mensen die van biopics houden. Schuine grappen, Eddie Murphy die terugkeer in zijn komische kant en de 70’s vibe die je lekker met de film mee doet swingen. Het blijft jammer dat dit geen bioscoop film is geworden. Het had dan wel meer op kunnen brengen en meer in de publiciteit gestaan, wat het verdient. Een leuke film om een gezellige middag of avond mee te maken.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gekeken op: 26/10/2019

Recensie geschreven op: 06/11/2019

Eddie Murphy, waar ken ik die ook al weer van? Toen ik kleiner was en toppers als Trading Places, Coming to America en Beverly Hills Cop achter elkaar keek was het zelfs even mijn favoriete acteur. Ik kon zelfs genieten van The Nutty Professor. Zijn laatste film die ik heb gezien is Daddy Day Care, ruim vijftien jaar geleden al weer. Het probleem met de films van Eddie is dat de scenario's vaak te dom voor woorden zijn met teveel dubbelrollen, maar met Dolemite is My Name heeft hij een rol te pakken die hem op het lijf is geschreven en daarmee maakt hij een succesvolle comeback.

Zonder enige voorkennis van Rudy Ray Moore of Dolemite ging ik de film in, eigenlijk omdat ik zin had in een typische blaxploitation. De aankleding en sfeer is vanaf het begin dik in orde. Ik had zelfs even het idee naar een Shaft te kijken, grappig dat ze later in de film hier zelf meerdere keren naar verwijzen. Moore begint als stand-up comedian in bars maar wilt al snel de wereld veroveren. Het niveau van de grappen komt vaak niet verder dan een motherfucking cocksucker die een motherfucking pussy in elkaar slaat. Het is enorm plat, 'typisch zwart', en niet echt aan mij besteed, maar Eddie weet zijn rol met zoveel energie te brengen dat het toch vermaakt.

Wanneer ze de film gaan maken wordt het allemaal nog iets leuker. Met veel moeite wordt er een budget bij elkaar gesprokkeld en wordt er gefilmd met amateurs op een oude, krakkemikkige locatie. Naast geinige gezichten als Odenkirk, Snoop Dogg, Rock en Epps komt daar ook zomaar Wesley Snipes onder het stof vandaan. Ik ken hem vooral van Blade en belastingfraude, maar nu na al die jaren herkende ik hem bijna niet meer met die dertig kilo extra en knalkleurige jurken. Maar leuk om hem weer eens terug te zien.

Leuk om via een luchtig filmpje als dit wat meer over Moore te leren. Voor de verandering een keer geen rise & fall verhaaltje maar gewoon een feelgood-film zonder slachtoffers of vijanden die het succes willen afnemen.

Onverwacht best een warme feelgoodfilm. Je zou het in eerste instantie niet zeggen wanneer de gefrustreerde, kortaangebonden Rudy Ray Moore (Eddy Murphy) wordt geïntroduceerd. Of het aan zijn huidskleur ligt of omdat hij als corpulente man van middelbare leeftijd de houdbaarheidsdatum is gepasseerd, maar Rudy's komedie-ambities worden vroegtijdig gesmoord in een eindeloze reeks vernederende afwijzingen. Als totaalartiest - met een dansje, een liedje en een grapje - kan de komediant niet meer op tegen de hardere stand-upcomedy waar de mensen eigenlijk voor komen. Maar waarom het wiel opnieuw uitvinden als een ondergerepresenteerde Afro-Amerikaanse subcultuur op straat is te vinden? Het blijkt een gouden greep wanneer Rudy zich de grappen van clochards toe-eigent en deze gebruikt voor z'n nieuwe alter-ego Dolemite. Een vuilspuiende en hyperseksuele pooierfiguur, die subversieve obsceniteiten over seks en geweld op z'n publiek afvuurt. Gezamenlijk lachen om de absurditeit van een dominant witte burgermoraal.

Maar Rudy's ambities reiken nóg verder. Hij vat het schijnbaar onmogelijke plan op om ook de witte entertainmentindustrie te bereiken met een productie die gemaakt is voor en door Afro-Amerikanen. Het is de tijd dat 'blaxploitation' een nieuw soort genrefilms oplevert, maar de inkomsten ervan sijpelen nog altijd door naar witte producenten en studiobazen. 'Dolemite Is My Name' (2019) is een vrolijke film over hoe een cultfiguur als Rudy Ray Moore een nieuwe markt wist aan te boren in de opkomende zwarte middenklasse. Het is een schaamteloos grappige film over één man die zijn Amerikaanse droom najoeg en vond, en die navolging heeft gekregen in de veelheid aan zwarte artiesten die hier cameo's hebben. En laat de rol van Rudy Ray Moore op het lijf geschreven zijn van Eddy Murphy, die zijn eigen carrière ook ooit begon met subversieve komedie en zijn scherpe randjes verloor toen hij een breedgedragen knuffelkomiek werd. Maar het is puur genot om Eddy's brede glimlach en dialogenvuurwerk weer terug te zien in een prikkelende productie met een warm hart.

Eddie Murphy is geweldig als stand up komiek Rudy Ray Moore, die het in 1975 in zijn hoofd haalde om een blaxploitation film te maken, zonder noemenswaardige ervaring op dat gebied. Geschreven door Scott Alexander en Larry Karaszewski, eerder verantwoordelijk voor Ed Wood, waar de film sporadisch wel iets van wegheeft. Vaak erg grappig en inventief, soms iets te makkelijk en geforceerd, maar overwegend onweerstaanbaar. Leuke bijrol van Wesley Snipes, ook terug van weggeweest.

“Dolemite is my name, and fuckin' up motherfuckers is my game!”

Leuk. Dolemite Is My Name is een soort van comeback rol voor Eddie Murphy, en wat voor één. Grappig, extravagant en charismatisch, maar je ziet ook de teleurstelling en het doorzettingsvermogen van Rudy Ray Moore. Dolemite Is My Name is een echte feel good film, en tegen het einde van de film kun je niet anders dan meeleven met Rudy (en zit je met een grote glimlach naar de scenes bij de première van Dolemite te kijken). De scenes waarin Dolemite wordt opgenomen is het sterkste gedeelte van de film, en ook Wesley Snipes als D’Urville Martin is briljant.

Ik had nog nooit gehoord van Dolemite/Rudy Ray Moore. Ik had al wel wat blaxploitation films gezien als Shaft, Coffy en Foxy Brown. Maar die films wilden vooral goeie films zijn met een hard randje. Dolemite leek daar wel een parodie op te zijn. Al is Dolemite op de eerste plaats een typetje van Rudy Ray Moore natuurlijk. Zijn manier om op het podium te staan en met zijn raps ook wel The Godfather van de rap genoemd waar veel rappers naar opkijken. Snoop Dogg die in de film zit, is een grote fan van hem.

Het verhaal achter Dolemite is dan ook beter dan de cultfilm zelf natuurlijk. Heerlijk hoe Eddie Murphy de rol met verve neerzet. Al schitteren ook andere acteurs (en Wesley Snipes in het bijzonder) in deze film. Een tijdsgeest waarin Afro-Amerikanen weliswaar meer kansen kregen in muziek, tv en film. Maar waarvan de stem nog altijd niet hard door klonk. Als zo'n Dolemite dan in vorm van een opvallend figuur met de juiste woorden komt, hangen de fans aan zijn voeten. Dat die film niet bepaald hoge kwaliteit is (volgens de normen van de gekende filmwereld) maakt niet uit. Dolemite is HUN idool. Het is hun eigen held en het zorgt voor de nodige entertainment. Geweldig hoe die film op de eerste plaats een manier is om bekend te worden en een droom waar te maken. Met weinig middelen, de mensen die ter beschikking zijn en gewoon doen waar je zin in hebt. Kung fu? Kung fu! Niet sexy genoeg? Dan maar wat meer humor. Was het goed? Ja, alles staat er op!

De film is soms wat chaotisch en als verhaal is het ook niet meer dan het relaas van een cultfiguur. Maar het is best leuk te zien, de cast heeft er zin in en Eddie Murphy en Wesley Snipes zetten goeie rollen neer. Meer moet het soms niet zijn.

Black people absorb light, white people reflect light... that's a cinemagical reality

Viel mij mee. Als de film al iets duidelijk maakt, is dat films in de eerste plaats gemaakt worden om mensen te vermaken, en niet om critici of studio's tevreden te stellen. Althans zo hoort het. Rudy Ray Moore wist dat.. hij is een geboren entertainer die gelooft in het potentieel van zijn vuilgebekt typetje Dolemite. Het is die gedrevenheid die hem ertoe aangezet heeft om met vrienden en met amateuristische middelen een blaxploitation film te maken. Het soort films waar ze in Hollywood van gruwden omdat het niet aan de "state of the art" beantwoordde. Maar dat tussen haakjes, want de film rept met niet veel woorden over de perceptie van de grote studio's.

Men wil ook duidelijk maken dat Moore voor de afro-amerikaanse cultuur veel heeft betekend, door zijn stempel de drukken op de rapmuziek. Het leek dan wel terecht om een film aan deze vreemde vogel te wijden.

Eddie Murphy is flamboyant en gebruikt veel show om zijn typetje neer te zetten. Ook Snipes viel in de positieve zin op als de regisseur D'Urville Martin. Het is een swingende energieke komedie geworden maar bracht naar mijn mening niet veel meer dan een stel funky negers die een filmpje willen maken... alle personages zijn erg dun en ik had ook graag wat meer willen zien van de mens achter Moore

Ondanks dat ik helemaal niks heb met de groffe vuilbekkerij die voor humor door moet gaan of de wanstaltelijke films die de man gemaakt heeft, is deze biopic wel vermakelijk. Fijn om Eddie Murphy weer eens een goede rol neer te zien zetten. Want hij leeft zich lekker in in het portretteren van één van zijn eigen helden. Ook grappig om Wesley Snipes een keer zo'n a-typisch rol te zien spelen.

Ik wist niet veel van Rudy Ray Moore. Maar voor stand-up komedie (zoals die van Murphy) en het ontstaan van rap is hij erg belangrijk geweest. Toch komt hij in deze film een beetje over als een sukkel die zomaar een dotje doet. Ik heb geen idee of de man ook echt zo'n naïeve gelukszoeker was. Maar voor de film werkt het wel.

De muziek en de kleding zijn helemaal in orde en brengen je echt terug naar de 70's. Maar "Dolemite Is My Name" is wel wat aan de lange kant. Soms kakt de boel daardoor we wat in. Maar Murphy zet zichzelf na talloze matige tot slechte films weer op de kaart.

Goed.

Een biopic die vrij braaf is en weinig scherpe kantjes heeft of laat zien van de man om wie het draait. Rudy Ray Moore moet een aardige kerel zijn geweest, zo lijkt het. Zijn privéleven wordt amper uit de doeken gedaan, op wat kleine verwijzingen na - naar bijvoorbeeld zijn jeugd.

Dat gezegd zijnde, staat de film wel stevig in z'n schoenen. Eddie Murphy is schitterend in de hoofdrol en trekt eigenlijk heel de film naar een hoger niveau. Evenzeer van hoog niveau zijn de aankleding en sfeerschepping. Heel dat Blaxploitation-genre komt best gezellig en amusant over. Niettemin denk ik dat die films an sich totaal niet aan mij besteed zijn. Dus een film over het maken van dergelijke films, zoals deze, is dan ideaal.

3,5

Fijne feel good, hoewel je je afvraagt: waar stond Rudy Ray Moore precies voor? Mijns inziens: voor de ontvoogding van de Afro-Amerikaanse populatie, die niet langer vanuit witte televisie- en radiobastions te zien en te horen kreeg waar het wel en niet om mocht lachen.

Grappig is het typetje Dolemite nauwelijks, maar zijn ontstaansgeschiedenis is hierin verre van triviaal: roots die teruggaan op slavenhumor, kortom het instrument waarmee een onderdrukt ras haar soevereiniteit afdwong, althans in gedachten en in woorden. Want gedachten zijn vrij. Woorden waren dat niet, maar ze werden het opnieuw, met het clandestiene gevloek en getier van Dolemite.

Eddie Murphy leeft zich uit in wat een sympathieke hoofdrol is, zonder de hem typerende excessen deze keer. Het is schaamteloze feel good, eigenlijk zonder veel creativiteit gebracht, maar de biografische en historisch-maatschappelijke toets is al bij al interessant.

Kortom, reserves aan de kant, en…genieten van deze ‘Dolemite is my name’.

3*

Wat een oersaaie film. Echt. Het komt nooit los, de grappen zijn niet leuk, gewoonweg kijken naar wat er gebeurt en verwonderd zijn hoe iemand dacht dat dit een goede film zou zijn.

De humor is nergens leuk. Vulgair kan heel leuk zijn, maar hier slaat het gewoon de plank finaal mis. M*f*cking dit en dat, @ass en suck dit en dat....

Het lijkt er eerder op dat dit stukje zwarte historie verteld MOEST worden, met een matige film als gevolg. Jammer van mijn tijd.

Eddie Murphy acteert zo geforceerd, het is nergens goed. Enkele cameo's, maar ook die voegen weinig toe.

Murphy schittert in een rol die hem op het lijf is geschreven. Dolemite is de artiestennaam van Rudy Ray Moore, een weinig succesvolle MC die droomt van een solocarrière als zanger en standup-comedian. Zijn doorbraak lijkt aanstaande wanneer hij zijn alter ego Dolemite creëert, een flamboyante, schuttingtaal spuwende straatdichter die enorm aanslaat bij het publiek in de verlopen cafés waar hij optreedt. Wanneer geen enkele platenmaatschappij hem een kans wil geven om een plaat op te nemen besluit hij met de hulp van enkele trouwe vrienden een plaat in eigen beheer uit te brengen. Dankzij een paar slimme marketingtrucs wordt hij een enorm succes, maar hij weigert zich te conformeren aan de door blanken geregeerde muziekwereld. Daarom besluit hij dat het tijd is voor de volgende stap: zijn eigen film!

Brewer weet de jaren '70 op fraaie wijze tot leven te brengen en Murphy's rol krijgt meer glans door het uitstekende werk van o.a. Da'Vine Joy Randolph als Rays onconventionele leading lady en Wesley Snipes als de zelfverzekerde, maar incompetente regisseur. Een vermakelijke hommage aan iemand die zich door niets en niemand uit het veld liet slaan, maar wiens loyaliteit aan zijn vrienden minstens net zo belangrijk was. Kleurrijk, vermakelijk en inspirerend.

Vermakelijke film die me deed denken aan The Disaster Artist en Be Kind Rewind. Zowel de tomeloze ambitie van de ene als de passie voor het maken van film van de andere. Een film die vooral heel ontspannen is om naar te kijken vanwege de goede energie.

Zelf was ik niet bekend met Dolomite, maar dat zegt niet alles. Hij is overduidelijk een cultheld en zijn verhaal is vermakelijk genoeg voor een volwaardige film.

Fijne sfeer, goede muziek, een paar bijzonder grappige momenten en een inspirerend verhaal.

4*

"Take a look at me! I'm a rare specimen of a man, don't you agree?"

Rudy Ray Moore wil een grote ster worden. Hij wil een comedian zijn die door iedereen wordt verafgood. In plaats daarvan is hij een mislukte moppentapper zonder publiek en verdient hij zijn geld als verkoper in een platenwinkel. Dan komt het moment dat hij vunzige rijmpjes in zijn act inbouwt. Versjes die hij van de straat plukt. Op dat moment is Dolemite geboren en is hij een sensatie. Hij maakt zelfs een film die wordt neergesabeld door de critici maar goed wordt ontvangen door het publiek dat de film hilarisch vindt.

Schrijvers Scott Alexander en Larry Karaszewski die ook het script schreven voor Ed Wood (1994), maakten met Dolemite is My Name een vermakelijke film die helemaal draait op de charme van zijn titelfiguur. Een gepassioneerde man die het wil maken. Een gepassioneerde man zonder veel talent. Bij het kijken vormen zich kromme tenen bij de uitvoering van de idiote ideeën van Dolemite. Kromme tenen en gelach. De makers behandelen de figuur Dolemite echter met respect, want het lachen is geen uitlachen. Daarvoor is Dolemite teveel weggezet als een prettig enthousiast persoon en een innemende dromer.

Een leuke film die niet alleen inhoudelijk vermaakt, maar dat ook doet vanwege de setting in de jaren 70. Het is ook leuk om Eddie Murphy als Dolemite aan het werk te zien. Weliswaar is de film niet zo komisch als eerder werk van Murphy, maar het is zeker vermakelijk om te zien hoe Murphy als Dolemite ongegeneerd en geestdriftig zijn doel najaagt en daarbij de wereld met vunzige rijmelarijen vermaakt en in verwarring brengt.