Top Gun: Maverick (2022)

Een sterk vervolg, beter dan het origineel. Wie wil afdingen op de film zal vooral wat aan te merken op de geforceerde manier waarop alles uit deel 1 uit de mottenballen wordt gehaald, tot de muziek aan toe. En verder de gebrekkige geloofwaardigheid en grote voorspelbaarheid. Wie daar enigszins overheen kan stappen kan zich vermaken met een lekkere straaljagerfilm met een prima verhaal, een veel te gevaarlijke missie en een sterke cast die genregenoten als Iron Eagle met gemak overtreft. Opvallend is wel hoe ook in dit deel de vijand anoniem blijft: het lijken de Russen (we zien Migs en een Hind gevechtshelicopter) maar het wordt gek genoeg nooit verteld. Noemenswaardig is verder dat er weinig computer effecten zijn gebruikt: veel stunts zijn met echte vliegtuigen gedaan en daardoor ziet het er allemaal erg goed uit.

Vooral fantastisch bioscoopvermaak, maar ook echt vederlicht waarin men psychologisch een en ander probeert uit te diepen maar wel dusdanig clichématig dat het ook niet echt werkt. Deze film maakt twee uur indruk (dat begint al met de begin credits) maar is daarna ook direct weer vergeten. Er zit meer verhaal in dan in de eerste film. Dat geeft de film een zekere narratieve drive mee, je hoeft je geen moment te vervelen. Anderzijds gaf het de eerste film dan weer meer eigen smoel. Cruise is nog steeds uitstekend als lead en de romance is plezierig.

Niettemin, ga deze zien in de bios. De vliegscènes zijn simpelweg geweldig, zowel in beeld als geluid. Dit is echt een beleving van twee uur. Soms is dat ook voldoende. 3,5*.

Prima blockbuster wel, hoewel ik de beoordelingen wat overdreven vind. Het hele nostalgische, sentimentele gevoel dat om de film heen hangt werkt best goed. Cruise doet zijn ding zoals hij dat kan en stelt weer niet teleur. De actiescènes zijn indrukwekkend, met name de executie van de missie. Hoewel het gedeelte waarin Maverick en Rooster elkaar in de sneeuw ontmoeten en gaan terugvliegen nogal uit de bocht vliegt ineens.

Dat deze film woke zou zijn begrijp ik niet helemaal, men doet er juist van alles aan om het ongecompliceerde Amerikaanse patriottisme en de bijbehorende mannetjesputterij van de jaren '80 uit het origineel terug te halen (met succes).

Overigens had ik nog wel een reboot van Take My Breath Away verwacht...?

Deze film lang voor me uitgeschoven, maar deze uiteindelijk toch meegepikt op het grote doek. Nooit een grote Top gun geweest, maar ik denk dat dit vervolg best geslaagd genoemd mag worden. Inhoudelijk misschien niet te hoogstaand, maar er zijn wel enkele scènes die in het oog springen naast het feit dat er ook enkele zijn die ergeren.

De meest beladen en boeiende scène was die toch tussen Kilmer en Cruise getuigend van een wederzijds respect en jarenlange vriendschap. Ook Connelly heeft een prima bijrol. Elke scène mét haar was niet zomaar nutteloos, niet zozeer inhoudelijk, maar vooral wat haar talent betreft.

De verwijzingen naar het verleden zaten goed al lagen de scènes met Goose Jr. en Sr. er soms te dik op. Net als het traditionele tegenwerken van de zogenaamde blinde en domme eigenwijze oversten. Cruise deed het overigens ook goed en de actiescènes waren zeker een moeite, uiteraard wel allemaal met een Hollywoodiaanse korrel te nemen.

Iets wat ik niet veel meer doe, maar deze wou ik nog eens op groot scherm zien. Beleving is net iets meer, alsook de sound. En ik ben niet teleurgesteld. Weinig films geef ik maximum, maar deze krijgt toch wel de volle 5*. Ben altijd fan geweest van het origineel en dit vervolg evenaart de eerste. Visueel overtreft hij zelfs de eerste, maar dat is normaal, we zijn toch dertig jaar verder. Heel wat verwijzingen naar de eerste film en ook qua muziek en soundtrack heel wat verwijzingen. Heb toch wel enkele kippenvelmomentjes gehad. En Tom Cruise bewijst dat hij het nog allemaal in hem heeft. Fysiek op en top. De jongere garde kan er nog iets van leren. En dat doet hij ook in deze film. Zowel als karakter Maverick, maar ook als acteur. Perfect gecast. Ook nog mooi eerbetoon aan de zieke Val Kilmer. Koop weinig UHD dvd maar deze staat op mijn verlanglijstje. Toen ik na de film in mijn auto stapte had ik nog steeds het gevoel in een cockpit te zitten. Zegt veel over hoe ik werd meegesleept in deze film. Topper…

Prima verwoord.

Gisteravond voor het eerst in ruim 2,5 jaar weer naar Antwerpen gereden om deze in de bioscoop te gaan bekijken in een zaal met:

Laser ULTRA

Dolby Atmos

Laserprojector van Barco

Lichtsterkte tot wel 60.000 lumen

60 beelden per seconde (fps).

En ja dat hebben grandma en ik niet dus het was de rit naar Antwerpen weer meer dan waard en hebben elke minuut genoten. Aanrader.

Top Gun: Maverick is fanpleasing all over it maar doet dat zó goed dat het een heerlijke film is geworden. Binnen 5 minuten stond het kippenvel al op de armen bij Highway to the Danger Zone. Visueel opnieuw schitterend zowel de vliegscene’s als bijvoorbeeld de sportscene op het strand. Tom Cruise lijkt in ruim 35 maar 10 jaar ouder te zijn geworden. Wat is de man toch fit. Baas!

Net als zijn voorganger heeft de film overigens maar een gezapig plot. Heel erg is dat opnieuw niet, maar daar had de film zich wellicht nog wat onderscheidender kunnen zijn.

Mooie scène met Val Kilmer ook. Erg emotioneel.

4,0*

Ps. Ga dit zien op het grote scherm!

De film valt goed mee. De eerste film uit de jaren '80 was nogal flauw en ook deze Maverick begon nogal met de nodige knipogen en 'amai, da's lang geleden'. Het is meer van hetzelfde maar ik moet toegeven dat de makers wel wat geleerd hebben en er geen simpele kopie van gemaakt hebben. Het verhaal blijft mager, maar Tom Cruise past wel in dit genre en vooral de actie met de vliegtuigen valt best goed mee. Weinig verrassend, veel fanpleasing, maar voldoende entertainment.

Als je de achtergrond van deze film kent, krijg je respect voor de acteurs en wat zij hebben moeten doen hiervoor (zware vliegtrainingen, g-kracht en jezelf bevrijden onder water etc.). Het verhaal is daarnaast heel vermakelijk en als je echte vliegers moet geloven, ook realistisch. De relaties tussen de rollen zijn interessant maar het draait wel hoofdzakelijk om de vlieg-actie.

Ik ben geen Tom Cruise fan. Zijn films draaien teveel om.. Tom Cruise. Vaak met een oppermachtige hoofdrol (gespeeld door the man himself) zonder gebreken. Als die er zijn, is het in een nobel jasje gestoken.

Ook hier is dat een beetje het geval. Omdat andere rollen ook aandacht krijgen echter niet heel storend. Ook geeft het een goede terugblik naar wat zich in de vorige film heeft afgespeeld. Ik heb genoten!

Vond hem tegenvallen!!

Keek er naar uit maar nee 1ste film blijf het best.

Cash machine Cruise doet het toch maar weer. Ongetwijfeld beter dan zijn voorganger ... Alles zit goed in evenwicht, en het ligt er bovendien allemaal niet te dik bovenop. Redelijk voorspelbaar is het dan weer wel maar op een prettige manier. Een romantisch hoofdstukje was natuurlijk te verwachten, zeker als je bedenkt dat Connelly hierin meespeelt, maar dat stoort geenszins en het zijn welkome pauzes tussen de intense actiescènes. Enkel jammer dat er niet eens een vermelding valt naar vroegere vlam Charlie Blackwood uit de eerste Top Gun, die ik een onvergetelijker figuur vond dan pakweg Iceman, wiens aanwezigheid geforceerd aanvoelt.

Maverick komt veel sympathieker over dan de arrogante en onvolwassen tiener in Scott's Top Gun en zijn onverwerkt verlies mbt Goose spookt de hele film door in een uitstekend gecaste Miles Teller als diens treffende lookalike ... schitterend die scène waar hij piano speelt. Het zijn vooral de vliegsequenties die adembenemend zijn. Wat een zinderende spanning in die scènes. Deze film zal zonder meer eindigen als het fenomeen van 2022.

Peter ‘Maverick’ Mitchell [Tom Cruise] is ondanks zijn uitmuntende prestaties in 30 jaar niet verder gekomen dan de rang van kapitein en zijn gedrag bevindt zich nog altijd op het grensgebied van moed en roekeloosheid, zo blijkt uit zijn poging om met een experimenteel vliegtuig de barrière van Mach 10 te doorbreken. Chester Cain [Ed Harris] plaatst Peter over naar een trainingscentrum waar hij onder bevel van Admiraal Simpson [Jon Hamm] een nieuwe generatie Top Gunners in een paar weken moet voorbereiden op een levensgevaarlijk bombardement. Peter komt lijnrecht tegenover zijn meerdere te staan, haalt zijn banden aan met oude vlam Penny [Jennifer Connelly] en moet zijn verleden onder ogen zien wanneer blijkt dat Bradley Bradshaw [Miles Teller], de zoon van Petes omgekomen vriend en collega uit Top Gun, één van de deelnemers aan het programma is. Kosinski behoudt wat goed was aan het origineel met verbeterde technische mogelijkheden, en vermijdt de clichés op intelligente en vaak vermakelijke wijze. Cruise, Teller en Connelly leveren puik werk af, er is een uiterst ontroerende scène met de aan keelkanker lijdende Val Kilmer als ‘Iceman’ en Hans Zimmer levert zijn meest effectieve score in jaren af. Zowel voor fans van het origineel als voor een nieuwe generatie is dit de perfecte sequel, misschien wel de beste aller tijden?! Dit zou in vrijwel alle categorieën een Oscarfavoriet moeten zijn!

Captain Mitchell, you’re where you belong. Make us proud!

36 jaar zijn verstreken sinds de originele film. De wereld is veranderd, op manieren die niemand had kunnen voorzien. Maar terwijl het mantra overal was dat verandering de enige constante zou zijn, is toch eigenlijk alles nog hetzelfde. We zijn alleen ouder geworden, hebben ons idealisme ingewisseld voor materialisme, en de hoop op de goede afloop zien verdampen zonder de troost die onze ouders daarbij hadden - dat het voor hun kinderen beter zou gaan. Het is wat het is, zeggen we daar dan maar van.

En dus rest er niks anders dan de oude held nog maar eens op te porren. Maverick saves the day. Maar in plaats van een mooie nieuwe motor rijdt hij op een oud beestje, in plaats van een leuk fris blondje krijgt hij een wat verlepte Connelly, en zelf is hij ook niet meer zo fris.

Het plot is wel extreem zwak - dat is niet beslist kritiek, want dat was het in het origineel tenslotte ook. Maar de rollen van Connelly en Teller zijn toch wel wat erg flauw bedacht, en die van Kilmer, daar begin ik maar helemaal niet over. Teller is overigens volstrekt miscast wat mij betreft, zelfs na twintig jaar bootcamp zou hij nog niet overtuigen als marine. En het merendeel van de cast is te overduidelijk expendable, de scenes in de opening zijn af en toe gewoon tenenkrommend slecht. Het mocht niet te veel kosten kennelijk, en getalenteerde acteurs hoeven niet, zo’n film is het niet.

Met de beelden in de lucht zit het wel gestikt - makkelijke crowdpleasing, vanzelf, maar toch, het best leuk om te zien. Toch ontbreekt er wel een element wat het origineel had en dit vervolg jammerlijk laat missen, er is namelijk niets wat ook maar in de buurt komt van wat Giorgio Moroder voor het origineel produceerde. Vanzelf Danger Zone voor bij de actie, maar dat was vanaf het begin natuurlijk altijd al bijzaak. En dat legt dan voor mij meteen het bredere, grotere en diepere probleem bloot. Want Top Gun ging nooit om de school, om de wedstrijd, om de vijand, Tom’s leren jasje, de motor, of zelfs the need for speed. Take my breath away, daar ging het om, om het droommeisje dat Kelly McGillis ooit was. Want dat is de prijs die de held moet winnen, een bed om in te slapen en de kleine dood te sterven met het mooiste meisje van de wereld - en de grote, als de tijd komt. Maar hoe genadeloos hard faalt dit tweede deel daarin. Niet begrepen waar het leven over gaat, niet begrepen wat er in die 36 jaar gebeurd is, niet begrepen wat er veranderd is en wat onvermijdelijk hetzelfde is.

En dat maakt de film in mijn ogen tot een mislukking, tot een spel met stijlfiguren die over al die jaren heen kennelijk nooit echt goed begrepen zijn.

neen ik vond dat er geen magie en sfeer in deze film zat buiten de eerste deze straalde gewoon dat had ik bij deze echt niet grauw donker geen sfeer de muziek was al evenmin goed en dan juist ver naar het einde van de film kwam er wat iets of wat actie maar dat is ook alles wat deze film te bieden heeft als het aankomt op actie want dat kan ik deze film onmogelijk geven ei zit toch echt wel in de Kategori drama daar hoort deze film thuis maar zeker geen actie. maar neen ik vond hem niet even goed als de eerste

I feel the need, the need for speed.

Wat een geweldige actie film is Top Gun Maverick.

Ik heb echt genoten.

Alle emoties kwamen voor mij voorbij.

Maverick is net zo goed of misschien wel iets beter als het orginele deel uit 1986.

Er word goed geacteerd, de actie scenes zijn om van te smullen, het geluid is top in Dolby Atmos en het verhaal is lekker simpel en recht toe recht aan.

Dat de meeste scenes ook echt in de straaljagers word gevlogen en niet met Cgi zijn gedaan is fantastisch.

4,5 / 5

8,5 / 10

Het origineel uit '86 heb ik nooit gezien, deze door de hoge scores en lovende recensies er toch bij genomen. 't Is niet echt zo mijn ding, ondanks dat ik van vette actie hou, vond ik deze nogal gewoontjes, braaf en voorspelbaar. Ook zat ik totaal niet aan het scherm gekluisterd. Kan em afvinken, meer ook niet.

Top Gun: Maverick

Allereerst, wat is het lekker om die soundtrack van Top gun weer te horen! Wat een heerlijk vervolg op deel 1. We zijn een aantal jaar verder, dus ook de techniek. De shots uit de vorige film waren al mooi, maar deze waren echt adembenemend. De actie was weer on point. Spannende momenten, mooie/pijnlijke herinneringen uit het eerste deel onder leiding van prachtig muziek, het zat allemaal in deze film. Tom Cruise lijkt ook gewoon niet ouder te worden, haha.

4 sterren.

Heerlijke frisse actiefilm. Het verhaal is niet heel bijzonder maar brengt de verbinding met het eerste deel. De uitwerking is zeer geslaagd met een mooie mengeling van deel 1 en vernieuwing van nu. De film lijkt in veel op zichten wel erg op deel 1 maar is wel een feest der herkenning. De beelden, de karakters, de opbouw en de soundtrack komen allemaal bekend voor. Niet heel origineel maar wel zeer geslaagd. De actiescenes zijn zeer spectaculair en de chemie tussen de hoofdrolspelers is prima. Visueel allemaal erg fraai met prima camerawerk. Amerikaanse kitsch op z’n best. 4.0

Het eerste uur viel bepaald niet mee.

Nadat we een exact gekopieerde intro krijgen van de originele Top Gun (geen idee waarom), blijkt dat ook al het 80s cheesiness en overdreven macho en quasi-komische relatiegeneuzel het eerste uur overheerst.

Gelukkig blijkt dat nadat ze het onnozele plotopbouw gedoe hebben gehad er nog een uurtje superfijne actie komt met een Cruise in vorm (wat ziet hij er nog irritant goed uit) en een prima Teller (waar ik wel even aan moest wennen na hem de hele tv-serie The Offer (ga hem zien) in een totaal andere rol te hebben gezien).

Zo is er toch nog een lekker popcornfilmpje overgebleven met een wellicht iets te hoge 3,5* als resultaat.

Kom net uit de bioscoop, genoten van deze film, setting is wat simpel maar daardoor juist erg sterk en goed. Soms wat voorspelbaar maar wel op een manier dat je je geen seconde gaat vervelen of irriteren. Genoten ook van John Hamm, blijft een top acteur.

Dit vervolg op "Top Gun" uit 1986 wilde ik eigenlijk in de bioscoop gaan bekijken, maar daar is het echter nooit van gekomen en daarom heb ik hem gisteravond maar op een 40 inch televisie uit 2010 gekeken en dat met het geluid op "spraak" stand (daar staat namelijk de televisie default op ingesteld) Dat is natuurlijk niet de meest ideale situatie om "Top Gun: Maverick" op te zien (verdiend zeker een groot scherm met goed geluid), maar achteraf ben ik eigenlijk wel blij dat ik "Top Gun: Maverick" niet in de bioscoop heb gezien, want het is niet bepaald mijn soort film met de vele clichés, de vele alpha mannen en ook vrouwen en het romantisch gezever (zeker in het middenstuk van de film) tussen Tom Cruise en Jennifer Connelly.

Na ruim dertig jaar in de lucht heeft gevechtsvlieger Pete Mitchell (Cruise), bijnaam Maverick, zo’n beetje alles op de grond verpest. Zijn liefdesleven, zijn loopbaan, en de relatie met Rooster (Miles Teller), de zoon van Mavericks goede vriend Goose, die omkwam in de originele "Top Gun" uit 1986 en om wie hij nog altijd treurt. Desondanks wordt hij teruggeroepen naar "Top Gun", maar deze keer is het niet om zelf te vliegen, maar om een groep getalenteerde piloten, waaronder Rooster, op te leiden om een gevaarlijke missie uit te voeren. Namelijk het uitschakelen van een geheime uraniumfabriek in beheer van een schurkenstaat.

De film start met een spectaculaire actiescène waarbij Maverick met een hypermoderne straaljager moet proberen om Mach 10 te halen. De toon is meteen gezet en we worden meegesleurd in de wereld van de supersonische vliegtuigen om er twee uur later terug uitgehaald te worden. De opening deed me overigens ook denken aan de Avontuur / Biografie film "The Right Stuff (1983)", waarbij het o.a. draait om testpiloot Chuck Yeager die probeert om door de geluidsbarrière te gaan.

Hoewel het verhaal van "Top Gun: Maverick" niet bijzonder is, weet de film wel te vermaken en dat komt vooral door de spectaculaire vliegscènes, de straaljager gevechten, de actie (wel vooral in het laatste gedeelte) en natuurlijk door hoofdrolspeler Tom Cruise. De acteur is volledig toegewijd aan zijn vak en hij doet vrijwel al zijn stunts zelf, waardoor een intensieve training volgen en leren om echt in een straaljager te vliegen 'gewoon' onderdeel is van zijn werk. Tom Cruise heeft alles over en zet letterlijk zijn eigen leven op het spel om de meest authentieke filmervaring af te leveren voor iedereen die een bezoekje brengt aan de bioscoop. Omdat ik de film niet in de bioscoop heb gezien, heb ik ook niet Tom Cruise voor de opening van de film gezien met een kort bedankje namens de gehele cast en crew en waarin hij benadrukt dat deze film is gemaakt voor het grote scherm (en dus niet voor een 40 inch televisie uit 2010 )

Buiten Tom Cruise draait het in "Top Gun: Maverick" zoals eerder gezegd natuurlijk ook om de spectaculaire vliegscènes en de straaljager gevechten en die mochten er zeker wezen en zijn ook zeer fraai in beeld gebracht. Camera's zitten vast aan straaljagers zodat we ze kunnen volgen wanneer ze bijvoorbeeld opstijgen of indrukwekkende manoeuvres uitvoeren. Op andere momenten zit de camera juist nauw op de huid van de piloot in de cockpit, beklemmend alsof je er zelf bij bent. Hoe men de vliegscènes en de straaljager-gevechten in beeld hebben gebracht is wonderbaarlijk. Het ziet er adembenemend goed uit, want vrijwel alles wat je ziet is tastbaar en dan doel ik op echte straaljagers, echte G-krachten en echte stunts.

Het verhaal van "Top Gun: Maverick" bevat wat overeenkomsten met zijn voorganger (zo hoor je o.a. weer de nummers "Danger Zone" van de Amerikaanse zanger Kenny Loggins en "Great Balls of Fire" gespeeld dit keer door Rooster, zien we eventjes Val Kilmer in beeld, zien we weer diverse keren de motor van Maverick en zien we ook weer een Porsche, die dit keer niet van Kelly McGillis is maar van Jennifer Connelly) en je ziet soms ook wat korte flashbacks. Het verhaal is zeker niet hoogstand en bevat ook veel clichés, maar waar dit vervolg goed in is, is de serieuze aanpak. De film laat zijn personages, die wel helaas bestaat uit veel alpha mannen en ook wat vrouwen, het gewicht voelen van deze levensgevaarlijke missie. De urgentie ligt hoog, waardoor de spanning wordt vastgehouden. Aan emotie ontbreekt het ook niet, want zo kampt Maverick nog steeds met schuldgevoel voor zijn overleden beste vriend Goose, wat mooi wordt verweven in het plot dankzij zijn zoon Rooster (Miles Teller), die ook veel op hem lijkt (hij heeft o.a. zijn snor).

Het middenstuk van "Top Gun: Maverick" vond ik van een hoog braak gehalte en daarin draait het vooral om Jennifer Connelly als barvrouw Penny Benjamin die Kelly McGillis uit "Top Gun" uit 1986 vervangt en ook zien we nog eventjes als Val Kilmer als de doodzieke Tom "Iceman" Kazansky die inmiddels admiraal is geworden (terwijl Maverick nog steeds kapitein is) en die Maverick steeds de hand boven het hoofd houdt, totdat hij sterft. Tijdens het middenstuk had ik steeds de neiging om vooruit te spoelen (o.a. als Tom Cruise in bed ligt bij Jennifer Connelly), maar dat heb ik alsnog niet gedaan.

Gelukkig duurt het middenstuk niet al te lang, want na circa 80 minuten worden we getrakteerd op een spectaculaire, spannende en actievolle (met o.a. fraaie straaljager gevechten) finale, die me deed denken aan de finale van de Sciencefiction / Fantasy film "Star Wars (1977)". Hoewel er tijdens de finale ook de nodige clichés voorbijkomen en de afloop vrij voorspelbaar is, heb ik er wel van genoten en heb ik ook meegeleefd met Maverick en Rooster.

Ondanks dat de cast uit veel alpha mannen en vrouwen bestaat, deden ze het wel goed en dan doel ik buiten Tom Cruise natuurlijk vooral op de bekende andere hoofdrolspelers, te weten Miles Teller, Jennifer Connelly (is ook nog steeds een mooie vrouw) en ook Ed Harris. De laatste zien we overigens alleen tijdens het begin van de film als Viceadmiraal Chester "Hammer" Cain, maar hij laat daarbij wel zijn typische Ed Harris handelsmerk zien en ik moest ook lachen toen Tom Cruise over hem heen vloog in de hypermoderne straaljager. De overige cast deed het overigens ook verdienstelijk en dan doel ik op Glen Powell (als straaljager piloot luitenant Jake "Hangman" Seresin, die zichzelf de beste vindt), Monica Barbaro (als straaljager pilote luitenant Natasha "Phoenix" Trace), Bashir Salahuddin (als Bernie "Hondo" Coleman die Maverick altijd helpt en ondersteunt), Jon Hamm (als admiraal Beau "Cyclone" Simpson die het in eerste instantie niet heeft op Maverick) en Charles Parnell (als admiraal Solomon "Warlock" Bates).

Ondanks dat "Top Gun: Maverick" niet bepaald mijn soort film is, heb ik me er toch goed mee vermaakt. De boodschap wordt er bij de kijker ingestampt ("Niet denken maar doen"), het verhaal is simpel en voorspelbaar, maar het tempo is hoog, de humor is goed gedoseerd en verder zijn alle scènes in de lucht fantastisch opgenomen en spectaculair. Ook de afweging tussen de sensationele straaljager gevechten (zowel tijdens de training en de echte gevechten) en de dramatische momenten is goed gedoseerd. En als "last but not least" zien we ook weer een uitstekende Tom Cruise.

Uitstekende film. Ik heb het eerste deel een koppel maanden daarvoor al eens geprobeerd, maar ik vond het echt saai. Misschien moet ik het nu nog eens een kans geven al denk ik niet dat het hieraan kan tippen. Wat een sequel zeg. Nu hebben ze er wel 36 jaar over gedaan, het resultaat mag er wezen. Waren alle sequels maar zo. Ook bij Mission Impossible vind ik het eigenlijk steeds beter worden. Zeker als je ze na elkaar kijkt, krijg je die connectie met de personages goed. Dus Tom Cruise zijn franchises blijven steeds van een hoog niveau.

Geweldige film.

Beter dan het origineel.

Ik heb de film in 4dx gezien in de pathe en wat was dat een belevenis zeg. Fantastisch. De actie is goed het verhaal is leuk, en Cruise is fenomenaal.

Genoten

In kinepolis in 4D in Antwerpen gezien. Je wordt zowat je stoel uitgegooid. Mooie beelden en shots maar ook een grote Amerikaanse propaganda film. Er wordt letterlijk gesproken over 'schurkenstaten', alsof Amerika de probleemoplosser is.

Where am I?

- Earth.

Gisteravond was het zover: Top Gun Maverick knalde van mijn 65 inch plasma. En wat was het lekker. Helaas kwam het er door drukte niet van om hem in de bios te kijken, maar mijn surroundset kwam een heel eind.

Met het eerste deel - een heerlijk fout jaren 80 testosteron extravaganza - vers in het geheugen, is dit vervolg dat zich "30 plus years" later afspeelt, in de eerste plaats een hommage aan het origineel en de jaren tachtig in het algemeen. Het is misschien wel de beste fanservice die ik ooit gezien heb.

De opening is exact hetzelfde. Dezelfde tekst op het scherm, vliegdekschip, muzikaal omlijst door het Top Gun anthem gevolgd door het hilarisch foute Danger Zone van Kenny Loggins. Adviezen die Maverick kreeg van zijn toenmalige instructeur geeft hij nu weer 1 op 1 door aan zijn pupillen. Zijn oude jasje, zijn oude Kawasaki, het zit er allemaal in.

Maar het mooiste cadeau zit natuurlijk helemaal op het eind wanneer er bijna letterlijk een museumstuk uit de jaren 80 wordt afgestoft. Een ware traktatie, vooral omdat Maverick dan compleet over de top gaat met zijn trucjes. "Maverick!! Do some of that pilot shit!!"

Deze film doet eigenlijk alles goed. Tom Cruise weet heel goed waar hij in beland is en vindt de perfecte balans tussen een eerbetoon aan zichzelf, stoere piloot, kerel met schuldgevoel en komische noot. Het eerste deel ging eigenlijk nergens naartoe en verzandde daarom in homo-erotische closeups van volleyballende spierbundels, totdat de rivaliserende kemphanen op het laatst een missie toebedeeld kregen.

Dit vervolg heeft een verhaal met meer richting, een beetje emotie op de juiste momenten zonder echt oversentimenteel te worden, humor zonder melig te worden, romantiek zonder daar te lang in te blijven hangen en een missie die goed te volgen is omdat je het als kijker samen met de piloten al een aantal keer hebt geoefend. Dat het verhaal een beetje voorspelbaar is, kan de pret niet drukken. Er worden vele jonge piloten geïntroduceerd maar gelukkig heb je vrij snel in de gaten dat je vooral moet letten op Hangman en Rooster. Deze laatste wordt gespeeld door Miles Teller, die in korte tijd naam heeft gemaakt als prima acteur en dankzij deze film - ondanks de pornosnor - definitief een nieuwe ster aan het firmament is.

Ik zou de 'making of' graag zien om te bekijken wat echt is en wat niet, maar ik heb begrepen dat veel shots 100% echt zijn, met acteurs die zichzelf filmen (in de backseat, maar toch). Het resultaat is een fenomenale vliegshow, prachtig gefilmd en ook goed te volgen, onder het genot van een goede filmscore.

Is dit een Schinder's List? Nee joh.

Maar het is duidelijk wat de doelstelling van de film is. Vermaken, verbazen en een aai over de bol van de oudere jongere.

Honderd procent gelukt.

4,5 sterren

Alweer een prachtig staaltje cinema.

Hoe geweldig zijn die flight scènes wel niet. Met open mond heb ik zitten gapen naar hoe ze dit allemaal voor elkaar hebben gekregen.

Het is fijn de acteurs terug te zien uit het origineel. Ook de odes naar die film zijn zo enorm nostalgisch. Soundtrack is jammer genoeg niet zo iconisch deze keer.

Je weet dat het nagelbijtend spannend was als je aan het eind van het eindgevecht letterlijk moet ontspannen.

4*

Een sequel die eigenlijk alles goed doet en vrijwel geen valse noot bevat. Kortom; een zeldzaamheid. Een onweerstaanbare mix van sentiment, komedie en aktie, met Cruise wederom perfect in de hoofdrol. De cast om hem heen is ook prima, met heel wat oude (en natuurlijk ook nieuwe) gezichten. Visueel trekt regisseur Joseph Kosinski alles uit de kast om er iets moois van te maken en de bombastische soundtrack van Hans Zimmer past als een maatpak.

Wat een ongekend lekkere sequel, na zo'n lange tijd. Het is vooral een heel knappe prestatie dat de film weg weet te komen met de voorspelbaarheid qua verhaal/personages.

De ode aan het origineel druipt er aan alle kanten af, de inbreng van Val Kilmer is echt schitterend om te zien en zoals velen al zeggen biedt Top Gun Maverick een heerlijke combinatie van intense actie en spanning, luchtige momenten met komische noten en sentiment. Verrassend wordt het verhaal nooit, je kunt al wel snel aanvoelen hoe bepaalde personages en onderlinge verhoudingen zich gaan ontwikkelen, maar dat heeft de film ook niet eens nodig. Top acteerwerk, fijne soundtrack en vooral schitterende beelden. Visueel is dit echt een pareltje met natuurlijk voor de actie in de lucht als hoogtepunten (no pun intended).

Ik had helemaal niets met de eerste Top Gun, maar door alle lovende kritieken hier was ik bijna naar de bioscoop gegaan voor deze. Toch blij dat het daar uiteindelijk niet van is gekomen, want hier vond ik toch behoorlijk weinig aan – en nee, een bioscoopscherm had dat ook niet kunnen redden.

Tuurlijk, de uiteindelijke missie is wel leuk om te zien en prima gedaan, maar de rest van de film is saai en heeft geen enkel noemenswaardig plot of hook. Vond het zelfs regelmatig vrij slecht met allemaal van die typische oneliners.

Ook dat liefdesplotje met Jennifer Connelly, er zat nul verhaallijn in. Paar keer met elkaar praten, paar keer veelbetekenend en sexy weglopen en kijken, en dat was het dan wel weer. Net als die scènes met Val Kilmer die allemaal heel emotioneel willen overkomen maar waar feitelijk helemaal niets in gebeurt, behalve elkaar dan weer even zien en ‘let it go’.

De real life training die nodig was om de film zo realistisch mogelijk te maken qua actie daar heb ik heus wel respect voor, maar dat maakt dit verder nog geen geweldige film. Ik ben dan nog meer geïnteresseerd in een soort behind the scenes dan in het uiteindelijke eindproduct.

2,5*

Wat een teleurstelling. Na al die hype over de recordopbrengsten en positieve kritieken had ik verwacht dat deze film mij ook echt zou verrassen op één of andere manier. Tom Cruise' eigen stunts kan ik altijd wel waarderen en ik heb bewondering voor het feit dat ie een vliegbrevet heeft. Als acteur is zijn range wat beperkt, maar ook daarin vind ik hem tegenwoordig wel te pruimen.

Om te beginnen bij het origineel: Top Gun (1986) vond ik een middelmatige jongensfilm; wat actie, wat rivaliteit en explosies. Een doorsnee 80's blockbuster, zeker geen hoogvlieger op dramatisch vlak.

We zijn inmiddels 36 filmjaren verder; op het gebied van filmtechniek, cinematografie en acteerwerk is er heel wat veranderd, het genre actiefilm is 'volwassen' geworden, Tom Cruise idem dito. Dus ik verwachtte op zijn minst een 'volwassen' actiefilm, met wat meer lagen, wat meer verhaal en drama. En moderne, eigentijdse actie.

Nou, met de actie zit het wel goed; het is mooi gefilmd, de vliegscènes ziet er goed en overtuigend uit. Chase scenes, check. Raketten, check. Explosies, check.

Maar verder heeft de film niets om het lijf. Er is amper een plot, en script en montage waren tenenkrommend slecht. Soms leek de film een lange parfumreclame (alle shots met Jennifer Connelly), de film barst van de lelijke crossfades, de dialogen bestaan uit niets meer dan platitudes of macho gelul. Personages hebben geen diepgang of arc en zelfs het "nostalgische" weerzien van Maverick met Iceman voelt gehaast en afgeraffeld. Het personage van Val Kilmer sterft zelfs off-screen en die plotlijn is van geen enkele betekenis voor het verhaal.

En het ergste van alles: het is nooit spannend. We zien het team tot in den treure de missie oefenen, dus weten precies wat er moet gebeuren (en alles wordt 100x uitgelegd) dus als uiteindelijk de echte missie begint, weten we precies wat ons staat te wachten. Wat dat betreft heb ik liever een M:I film met creatievere stunts óf een over-the-top actiefilm die zichzelf niet zo serieus neemt.

Dus ja, kan iemand mij uitleggen waarom iedereen zo wegloopt met een matig vervolg op toch al een matig origineel?

2.5*