The Hunt (2020)

Geslaagd gepolariseerd.

Je kunt The Hunt zien als de politieke satire die het is, maar ook zonder al te veel poespas genieten van de zoveelste variant op het genre dat in de jaren 90 een opleving kende met films als Surviving the Game en Hard Target, met als beroemde afsluiter van dat decennium: Battle Royale. Het genre is ouder en vond haar oorsprong in de jaren 20 van de vorige eeuw en weet 100 jaar later dus nog steeds te werken. Mits goed gemaakt natuurlijk. En daarin is Craig Zobel zeker geslaagd. Zijn credits had hij al verdiend met succesvolle tv-series als Westworld en Outcast, maar toch.

Het is de mix van brute kills en donkere humor die deze actie-thriller voorziet van een fijn randje. Het ligt er allemaal dubbeldik bovenop en dat maakt de kijkbeurt vermakelijk. Wat ook meehelpt is dat ondanks het stereotype gegeven men de invalshoek origineel weet te houden. Dat zit hem mede in het ietwat gekunstelde einde, maar bovenal in de pogingen om de kijker telkens op het verkeerde been te zetten. Ook is er veel oog voor detail. Dat de samenleving volledig gepolariseerd is weten we, maar dat betekent niet dat je er niet af en toe ook om mag lachen. Helemaal in deze tijden.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

“The most talked about movie of the year is one that no one’s actually seen” is de tagline van The Hunt en een treffende. The Hunt is namelijk al snel verbannen in de VS vanwege links die gelegd werden met schietpartijen. Het is natuurlijk ook onaanvaardbaar zulke films uit te brengen. Dat men gewoon wapens kan blijven kopen bij Walmart doet er verder niet toe. Het is en blijft een raar land, de VS, en dat heeft The Hunt helaas de das om gedaan. Maar dat hier een culthit in spe is geboren lijkt bijna onontkoombaar.

In het begin werd The Hunt vooral aangevallen door niemand minder dan President Trump op zijn Twitter kanaal. Alle quotes die op de poster te lezen zijn, zijn quotes van volgers van Trump op zijn social media-kanaal. Hilarisch wel, want wie hier de satire niet van in kan zien moet grondig eens bij zichzelf te rade gaan. De hele rel geeft de film eigenlijk alleen maar meer curiositeit en daar smullen wij natuurlijk van. Valt The Hunt uiteindelijk mee of tegen? Lees verder!

Het uitgangspunt van The Hunt is er een dat niet nieuw is. Dit soort Battle Royale-achtige taferelen hebben we wel eerder gezien. Waar The Hunt zich in onderscheidt is de satire waarmee het wordt gebracht. De term ‘fake news’ wordt op een erg leuke manier gebruikt om het slachten in gang te zetten. Ook hoe bepaalde ‘left-wing’ gasten worden neergezet is op momenten hilarisch. Dat die Trump aanhangers hier de humor niet van in kunnen zien zegt helaas veel over hun.

Vooral het eerste deel van The Hunt, waar de kijker een paar keer goed op het verkeerde been wordt gebracht, is een vermakelijke. Het tweede deel richt zich wat meer op uitleg en dialoog, maar de film wordt daardoor niet verpest. Helaas verzandt The Hunt wel in een wat simpel en generiek gevecht, maar dat we hier met een bijzondere film te maken hebben staat bij ons vast.

Recensie: The Hunt (Craig Zobel) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

The Hunt is zo’n prent, die nog voor hij eigenlijk verschenen was, wat uitgroeide tot een soort hype. Aan de hand van de trailer deden de wildste geruchten de ronde en lokte deze titel al de meest uiteenlopende reacties uit. Het zou een gorefest worden, het zou een satire worden op Battle Royale en consoorten, het zou voor controverse zorgen en nog zoveel meer. De makers van de film werkten dit gebeuren natuurlijk in de hand en genoten van elk moment. Uiteindelijk is deze productie van alles wat geworden.

Zobel mocht het roer van The Hunt in handen nemen. En als de naam Craig Zobel je niets zegt, trekt het je niet aan, ook voor ons deed zijn naam helemaal geen belletje rinkelen. Naast een handjevol regiewerk voor diverse series is deze regisseur een nobele onbekende. Het zal dus alvast niet op basis van zijn verdiensten zijn dat hij deze titel kreeg toegespeeld. Zelfs de cast waarmee hij aan de slag kon, steekt nergens boven middelmatige bekendheid uit. (met misschien een kleine uitzondering voor Hilary Swank) Maar dat neemt niet weg, dat hij er best wel een aangenaam geheel van wist te maken.

The Hunt maakt vanaf de eerste scènes duidelijk voor welk publiek de film bedoeld is. Zonder waarschuwing, zonder enige achtergrond of karakteruitbouw wordt het publiek wat lekkere gore en een mini-slachtpartij door de strot geduwd. En daarmee is meteen de toon gezet. Verwacht geen plotrijke storylines of diepgaande karakters, de verhaallijn moet het vooral hebben van de onwetendheid van de kijker en zijn of haar voorliefde voor bloed dat van het scherm afdruipt. Een ideaal anderhalfuur dus voor de gory halloweenkijkers.

Je beoordeling van deze film hangt dan ook sterk samen met de criteria die je hiervoor wil gebruiken. Het lijkt wel duidelijk dat een oorlogsfilm van Oliver Stone beoordelen op zijn komisch gehalte niet opgaat, zo gaat het dan ook met The Hunt. Wat je te zien krijgt houdt het midden tussen een slasher/horror en een actieflick, maar kan bezwaarlijk onder één van beiden gecatalogeerd worden.

De eerste helft van het plot is een simpele slachtpartij, waarbij geen tijd wordt verloren aan het voorstellen van personages of het stilstaan bij de achtergrond van het hele gebeuren. Lichaamsdelen, ingewanden, hersenen en bloed worden volop in het rond geschoten. En net wanneer je denkt dat je het nu wel allemaal gezien hebt, wordt het roer omgegooid en krijgen we een blikje achter de schermen van het hele gebeuren. En net daar komt de satirische insteek om de hoek loeren. Enerzijds krijgen we te maken met personages die door hun overdreven politieke correctheid iedereen gelijk gaan schofferen en anderzijds krijgen we een beeld van de slachtoffers die door hun eigen vooringenomenheid het onheil over zich hebben afgeroepen. De enige uitzondering op dit gebeuren is dan wel het personage van Betty Gilpin, maar enige uitleg blijven de makers zelfs bij de aftiteling nog steeds verschuldigd.

Dat The Hunt een cultstatus aangemeten krijgt, is net een brug te ver, maar het is op z’n zachtst gezegd een aangenaam vertier voor gore-liefhebbers met een vette knipoog naar genregenoten als Severance, Hard Target of Battle Royale. Een lekkere no-brainer in aanloop naar Halloween.

The Hunt heeft schijnbaar voor enige controverse gezorgd, al maakt het daar met z'n poster ook uitgebreid reclame mee. Ik had het in ieder geval niet meegekregen, en om eerlijk te zijn, zo controversieel is The Hunt ook niet. Het is een concept wat we al een paar keer eerder hebben gezien: rijke mensen die jagen op arme mensen, maar dan nu in een eigentijds jasje gestoken en met wat politieke satire - een liberale elite die als wraak op rednecks en alt-righters op internet hun ook daadwerkelijk op gaat jagen. De politieke grappen (satire zou ik het nauwelijks willen noemen) over polarisatie, liberalen en republikeinen zijn nogal flauw en voegen niet zoveel toe (al is het verhaal wel aardig gevonden), maar als horrorthriller en met name wraakfilm is The Hunt wel geslaagd. Het begint al goed als we een aantal potentiele hoofdpersonen zien, die vervolgens allemaal al heel snel het loodje leggen, maar de film komt pas echt goed los als Betty Giplin in beeld komt en snoeihard wraak neemt op haar belagers. Je hoeft je geen moment te vervelen, en ietwat uitzonderlijk voor dit type film, maar de casting is raak en dat vooral dankzij Betty Giplin die echt de film smoel geeft. Voor een vermakelijke hoeveelheid bloed en actie ben je bij The Hunt aan het juiste adres.

Dit was nog een leuk filmpje. Een strak tempo met heel wat bloederige actie. Nog een leuke cast, al hebben de meeste maar een kleine rol

Eigenlijk geen verwachtingen bij deze film, maar vond het wel een aanrader!

"The Hunt", van de makers van "The Purge (2013)", is heerlijk pretentieloos, politiek popcornvermaak verpakt in een B-horrorsatire en het schiet met scherp op alles wat mens is. Met daarbij een glansrol voor de hangende mondhoeken van Betty Gilpin (uit "GLOW (TV Series 2017–2019)").

Samen met een twaalftal andere slachtoffers wordt de eigenwijze Snowball / Crystal (Betty Gilpin) plotseling wakker in een open plek in een bos. Niemand weet wat er aan de hand is. Niet veel later beseft iedereen echter wel hoe laat het is: ze zijn verdoofd, naar een onbekende plaats gebracht en zijn nu de prooien van een ziekelijk jachtspel van een group conservatieve rijkelui die het nodig vinden om op echte mensen te jagen. Net zoals de anderen probeert Crystal zich zo goed mogelijk te redden en te weren, maar al gauw vallen er veel slachtoffers. Samen met de dappere Don (Wayne Duvall), een iets oudere man die net als haar geen idee heeft wat er aan de hand is, probeert ze te ontsnappen. Wanneer ze echter plots oog in oog staat met de mysterieuze vrouw Athena (Hilary Swank), die verantwoordelijk is voor het bloedbad, verandert alles. Zal ze hier heelhuids uitkomen.?

Vergis je niet, want het gaat er in The Hunt hard aan toe en dat in een hoog tempo. Al in de openingsfase wordt duidelijk dat er een groep van rijke en invloedrijke piefen met een privéjet onderweg zijn naar een onbekende locatie om onschuldige mensen op te jagen en te vermoorden. Eenmaal op locatie aangekomen (het moet zogenaamd Arkansas voorstellen, maar in werkelijkheid zitten ze in Kroatië) worden de potentiële slachtoffers in het bosrijke gebied gedumpt om vervolgens één voor één ten prooi te vallen aan de schietgrage rijkaards. Zo prikt iemand het oog van een ander uit met een balpen, belandt een hoofd onder het achterwiel van een auto, en valt een vrouw tot twee keer aan toe in een kuil met metalen spiesen. De slachtpartijen komen kleurrijk in beeld en beelden van doormidden gezaagde torso’s, afgehakte ledematen en slagaderlijke bloedingen worden dan ook niet geschuwd.

Hoewel het verhaal ondergeschikt lijkt te zijn aan al dat bloedvergieten, wordt er na een bloedrijke openingsfase meer aandacht besteed aan de personages en de beweegredenen van de elitegroep om onschuldige mensen op te jagen. We volgen potentieel slachtoffer Snowball / Crystal, die met haar training, Afghanistan ervaring en doortastende aanpak erin slaagt om haar belagers om zeep te helpen. Met als ultieme doel om de gevaarlijke leidster van de groep, te weten Athena, een lesje te leren. Een verrassende (i.v.m. persoonsverwisseling), spannende en bloederige climax is dan ook onvermijdelijk op het einde en het einde deed me ook wat denken aan de keukengevecht scène in "Kill Bill: Vol. 1 (2003)".

Maar het gebeurt wel allemaal met een knipoog. De film mag dan wel snoeihard en bloederig zijn, maar hij is bij vlagen ook ontzettend komisch. Zoals de scène waarbij men een lijk in de kofferbak van een auto vindt en er dan gezegd wordt door Don en Crystal:

Don: Jezus.
Crystal: No, that's Gary

Maar vooral de scènes waarin de personages elkaar keer op keer verbeteren (uit angst om niet politiek correct over te komen) zijn hilarisch. Deze momenten leveren grappige oneliners op zoals "Don't you First Amendment me !".

De cast deed het leuk, met daarbij een opvallende rol van actrice Hilary Swank, die je niet gelijk zou verwachten in een snoeiharde film zoals deze, maar ze speelde haar rol van Athena zeer leuk en daarbij kon ze ook nog eens een lekkere tosti (met Gruyère i.p.v. cheddar kaas en dat omdat niets anders zo goed smelt) maken. Je ziet haar gezicht wel pas na circa 63 minuten voor het eerst in beeld, als we een jaar terug gaan in de tijd. Hoofdrolspeelster Betty Giplin (Snowball / Crystal, waarbij Snowball een verwijzing is naar het boek "Animal Farm" van George Orwell uit 1945 en Orwell zien we in deze film ook terug als een biggetje ) is een schot in de roos met haar wazige blikken en sterke oneliners. Het was vooral genieten als ze met een glazige blik tegen Don (Wayne Duvall) het verhaal (met een bizar hard einde) vertelt over een haas en een schildpad die met elkaar wedijveren. Verder is het ook leuk om te zien dat deze stoere heldin totaal niet geïnteresseerd is in de reden dat andere mensen op haar schieten. Ze weet alleen dat ze zal terugschieten als het zover komt.

"The Hunt" kreeg overigens te maken met grote politieke ophef. President Donald Trump liet bijvoorbeeld weten niks van deze film te willen weten. Ook gaat het gerucht dat het de werktitel "Red State vs. Blue State" zou hebben gehad, waarbij "Red" natuurlijk verwijst naar de Republikeinen en "Blue" naar de Democraten.

Hou je van pure Actie films die je overladen met actiescènes vol bloederige taferelen ? Zoek dan niet langer, want deze "The Hunt" is dan de perfecte film voor jou. "The Hunt" is immers een leuke en spannende Actie / Horror film, die je alles kan bieden wat je nodig hebt. Ook voor de meerwaardezoeker is de film ergens de moeite waard.

Het basisverhaal, over een mensen die noodgedwongen deelnemen aan een jachtspel waarover op Social Media veelvuldig is gespeculeerd, is niet bijster origineel. Maar scenaristen Nick Cuse en Damon Lindelof voegen een aangename dosis satire en zwartgallige humor toe en zetten je als kijker regelmatig op simpele, maar doeltreffende wijze op het verkeerde been. De combinatie van actie en scherpe humor zorgt ervoor dat de vaart erin blijft en de slotconfrontatie bevat uitstekend stuntwerk.

Een sterk begin met zeer bloederige taferelen maar daarna werd het allemaal wat minder amusant. De vechtpartij tussen de dames werd best wel mooi in beeld gebracht, dat wel, maar de hoofdprijs gaat voor mij toch naar het varken. De scène in het begin toen ie uit die box te voorschijn kwam alvorens we daaruit een heel wapenarsenaal te zien kregen was bijzonder komisch. Wel jammer dat al vroegtijdig die best aantrekkelijke blonde dame op niet al te fraaie wijze aan haar einde kwam. Het verhaal had verder weinig om het lijf.

In het kort samengevat; The Hunt ervoer ik als hoewel niet bijzonder maar toch best wel vermakelijk amusement, uitermate geschikt voor een noodgedwongen kroegvrije avond.

3,0*

Flink kunnen lachen bij deze horroractie van de makers van The Purge. Die had ik nog niet gezien overigens, is die ook zo leuk?? Ik was een klein beetje bang voor Battle Royale revisited, maar dit heeft toch wel zijn eigen stijltje. Zwarte comedy, actie, horror. In die volgorde ongeveer. Als je eens even flink genoeg hebt van al die politiek correcte grachtengordel-figuren, hele fijne film.

Geweldig!

Dit is weer eens zo'n heerlijke over de toppe actiefilm die we nodig hadden. Die niks uit de weg gaat en gerant staat voor een avondje hilarisch topvermaak.

Overduidelijk is al snel dat deze film absoluut niet kiest tussen politiek links of rechts. De beide actuele extremiteiten krijgen er hier gewoon grondig van langs.

We beginnen bij rechts. Een stelletje conservatieven die hier en daar in Amerika zijn verdoofd en ineens bij elkaar zijn gebracht in een bos. Al snel komen ze erachter dat ze prooien zijn geworden, maar is daar toch een kist met wapens (en een biggetje). En dan gaat alles toch wel heel snel, maar worden we ook getrakteerd op een paar uitmuntende shoots en slachtpartijen. Dan komen we terecht bij het benzinestation met zijn bejaarde ultralinkse eigenaren. Weer een val? Dan komt Athena ten tonele. Hillary Swank in topvorm nog wel. Cigarettes only cost 6 dollar in Arkansas

Maar de film lijkt toch nog verschillende richtingen in te slaan. Gaandeweg komen we erachter dat we ons niet in Arkansas vinden maar in Kroatië. Waar de vluchtelingencrisis ook nog even onder de loep wordt genomen. De film is uitgekomen vlak voor Corona, maar je ziet toch ook wel echt dat de jaren '10 een gigantische kleuterklas was en dat daar hier even mee afgerekend moet worden.

De speelduur is goed genoeg en de film is een voltreffelijke snack en ook een fantastische spot waarin de invloeden van social media hier wel iets te letterlijk worden genomen. Een soort psychologisch en schurend machtsspel tussen de hypocrisie en de doortraptheid van links als de lompheid en roekeloosheid van rechts.
Een duidelijke boodschap is dat geen van beide zo goed doet voor een menselijke samenleving.

En ja, dan de tosti achteraf in de keukenscene.

Ja, hier heb ik nou toch uitmundig van genoten en had ik wel weer eens even nodig. Ik zie hier een mengelmoes van The Purge, The Cabin in the Woods, Hard Target en inderdaad ook Battle Royale. De verrassingen zitten hier om elke hoek en voor de actie en splatterliefhebber is er ook genoeg te vertoeven. Eigenlijk gewoon een creatief cult-meesterwerk waar er meer van gemaakt van mogen worden.

5,0*

Wat een waanzinnige goede film! precies de films waar ik van houd. ik zou het script zelf geschreven kunnen hebben. ik ben zo blij dat zulke films nog bestaan. ik heb gelachen en op het puntje van mijn stoel gezeten. er had nog wel meer bloed mogen vloeien maar het was ook erg komisch. vooral in het tankstation. heerlijke kill film. dit is tenminste geen film met drugsdealers die bestolen zijn want dat is altijd hetzelfde en ontzettend saaie b films. the hunt is fantastisch en krijgt mijn volledige 5 sterren.

Bizarre film. Had iets als het Japanse Battle Royal verwacht, maar The Hunt is iets totaal anders. Een politiek geladen zwarte komedie waarin complottheorie spuiende Republicans opgejaagd worden door linkse elitaire Democrats ('Are you wearing a kimono?! That's appropriation!')

Het levert een compleet absurdistische film op met een goede hoeveelheid donkere humor en (vaak hilarisch) geweld. Absoluut leuk om eens te zien. Creëerde in Amerika wat rumoer door de politieke gelaagdheid.

Ha dit was zoveel beter dan gedacht. Verre van perfect maar het balanceert heerlijk tussen aan de ene kant zwarte humor en maatschappijkritiek en aan de andere kant over de top actie ofwel dom vermaak.

Horror heb ik niet gezien en alle commotie is natuurlijk overdreven. Wel een fijne speelduur.

3,5

Het eerste halfuur was goed, met genoeg gore, daarna zakt de film helaas volledig in en wordt het een saaie bedoeling. Er was zoveel meer uit te halen in de "hunt" zelf. Gemiste kans!

De herziening rechtvaardigt vooralsnog hetzelfde cijfer. Regisseur Craig Zobel opent zijn film geweldig en zet daarmee meteen een onvoorspelbare toon. The Hunt vormt een aanstekelijke combinatie tussen actie en komedie waarin bruut geweld niet wordt geschuwd, alhoewel de echt expliciete vleeswonden buiten beeld worden gehouden. Betty Gilpin doet het goed in de hoofdrol en krijgt prima tegenspel vanuit haar medecollega's, maar trekt de film uiteindelijk vooral in haar eentje. Met een speelduur van enkel 90 minuten duurt The Hunt verder nergens te lang en ervaart als schaars minpuntje iets te eenvoudige satirische vormgeving.

De film viel erg tegen. Grappige momenten maar over het algemeen erg slecht verhaal.

De film begon sterk, vooral op het open veld met de wapenkist. Ik had gehoopt dat het iets meer ‘Battle Royal’ zou zijn, met de rijke elite als toeschouwers in een comfortabele sofa, een dikke sigaar in de mond en een duur glas champagne (zoiets als squid game).

Deze film moet je niet met een korreltje zout bekijken, maar met een heel zoutvaatje. De scène in het tankstation was nog wel grappig, helaas daarna niet eens meer kunnen glimlachen. Wat een achterlijke onzin. Ik betrapte mijzelf erop vrij vaak te kijken ‘hoe lang duurt deze bullshit nog’.

Het blijft fascinerend hoe sommigen wel van deze film genoten (misschien ook wel weer het mooie van films).

1,5 *