Possessor (2020)

Zo vader zo zoon. 

Ik wou altijd dat Cronenberg senior weer een Scanners/Videodrome/eXistenz film ging maken. Zijn zoon Brandon komt met mijn wens en stelt allesbehalve teleur. De film is een prachtige, mindfuck combi van Videodrome en eXistenz met een beetje The Cell en Quantum leap. Brandon's Possessor is in feite een ode aan zijn vader's horror films. Sex, body 

gore, sterke dialogen en paranoia komen allemaal in de film voor. Setdesign ook(Masker, stoelen etc) Alleen geen vreemde/rare personages maar dat wordt goed gemaakt met goed acteerwerk van de hoofdrolspelers. Andrea Riseborough die te zien was in het geweldige Mandy is erg goed als gescheiden moeder met een donkere kant. Christopher Abbott is erg goed en weet zijn rol prefect neer te zetten. Verder kleine rollen voor Jennifer Jason Leigh en Sean Bean. De film heeft wel last van een inzinking midden in 2de acte. Maar sprong overeind tegen het einde van de 2de acte en begin 3de. Een absolute must voor Scifi horror/Cronenberg liefhebbers

Beste film van dit jaar tot nu toe. Antiviral toonde inderdaad al veel potentie (moet ik maar eens herzien misschien), maar dit is Brandon's eerste kleine meesterwerk. Buiten de voor de hand liggende vergelijkingen deed het me vooral aan Colonel Panics denken. Compromisloze mix van sci-fi en horror die zo nu en dan lekker uit de bocht schiet. Expliciet op elk denkbaar vlak, audiovisueel een paar geweldige scenes (die van de poster voorop) en twee ijzersterke leads. Valt me sowieso op dat zowel Riseborough als Abbott niet alleen als acteurs overtuigen, maar ook steeds de interessantere films uit weten te kiezen.

Het enige wat me van een 4+ score weerhoudt is de steeds sluimerende gedachte dat deze film wat mij betreft nóg beter tot zijn recht zou zijn gekomen binnen een abstracter/experimenteler narratief. Puur persoonlijk uiteraard aangezien een hoop mensen dan juist af zullen haken, maar ik hoop toch dat Brandon die stap ooit nog gaat zetten. Met de rest van zijn visie zit het namelijk helemaal goed. Ruime 4*

Ik heb de eerste film van David Cronenberg's zoon, Antiviral , nog niet gezien, maar met deze film doet hij de familienaam zeker eer aan!

Het script van mensen ontvoeren, implanteren met hersenimplantatietechnologie voor financieel en politiek voordeel van het betrokken bedrijf, een futuristisch 'wat als?', klinkt misschien als een standaard thriller-sciencefiction-concept, maar de film weet zoveel meer er uit te halen en bij de horror-doet het er zelfs een schepje bovenop. Het uitgangspunt is domweg intrigerend.

Verantwoordelijk voor de mooie cinematografie is Karim Hussain, die met de vorige film van Cronenberg, Antiviral, We Are Still Here, Hobo with a Shotgun en zijn eigen Ascension al een paar fijne genrewerkjes heb afgeleverd. Een andere belangrijke bijdrage komt van effecten-kunstenaar, Dan Martin. Deze werkte vaak samen met Ben Wheatley (High-Rise , Free Fire), en wiens werk je ook zag in recente projecten als Jonas Åkerlund's Lords of Chaos en Richard Stanley's Color Out of Space. Het zijn zeker niet de minste!

Zo visueel is het mooi en gewaagd, is er gave grafische gore maar dat is nog niet alles. De film bezit ook zeer goede vertolkingen van de personages. Andrea Riseborough (The Grudge, Mandy) is Tasya de huurmoordenares die bezit neemt van Christopher Abbott, (Piercing, It Comes At Night) de jonge man genaamd Colin. En Jennifer Jason Leigh (Annihilation , Amityville: The Awakening) is te zien als Tasya's baas Girder, deze erg fijne rol heeft wel wat weg van haar rol in eXistenZ (1999). Daarnaast zijn er cameo's van Sean Bean en Tuppence Middleton (Ava de vrouw van Colin)

Dit was dan ook een heerlijke film! De enige opmerking die ik bij de film wil plaatsen is dat de functionaliteit van het bureau zelf minder wordt vormgeven. Niet nadelig maar juist daarom wil Ik meer van de "Possessor' Ik wil een vervolg. Ik zou graag zien dat dit concept zich uitbreidt naar meer ideeën want dit wist me de hele rit voldoende geboeid te houden.

Dat Brandon Cronenberg nog veel films mag gaan maken, met Antiviral liet hij al zien een geweldige geest te hebben maar Possessor walst hier in alles overheen. Schat zo ook in dat hij z’n pa met gemak gaat evenaren! Talent heeft hij iig niet van een vreemde dat is mooi om te zien.

Meteen bij de geweldige opening pakt deze film je bij de keel en laat je vervolgens ook niet meer los. Gruwelijk hard dus laat de zwakke maag maar thuis, fantastisch gefilmd en de soundtrack knalt er regelmatig echt heerlijk in. Geen leuke nummertjes maar zoals het hoort keiharde sfeerverhogende beats. Verhaal technisch moet je hier echt blind instappen en je laten meenemen in het brein van Cronenberg. Ga.Dat.Zien.

Hele grote pluimen voor Andrea Riseborough en Christopher Abbot want die acteren echt als beesten en mogen van mij best wat oscars krijgen, wat zijn die goed zeg mannekes toch..

Antiviral vond ik maar zeer matig en vermoeiend filmpje (2.5*). Goh en deze Possessor, begint nog wel leuk, maar naarmate de film vorderde vond ik hem een zeer matige scifi worden en de horror, die zinkte mee verder weg. Film zou echt wel alles of toch veel moeten hebben, wat me uitermate zou moeten en kunnen boeien, verhaal gaf me zoveel goesting, maar op een of andere manier pakte het toch niet echt, kwam erg traag over, zeker enkele fijne shots. Zal hem nog wel eens 2de kijkbeurt geven,maar voorlopig hou ik het terug op een 2.5*. Blijkbaar niet zo'n fan van deze regisseur, wacht nog maar 8 jaartjes met de volgende

Met het debuut van regisseur Brandon Cronenberg, Antiviral, kon ik niet zoveel, maar dit is toch wel een bijzonder fijne tweede film. Hier valt alles op zijn plek, resulterend in een naargeestige, bloederige maar vooral stijlvolle en spannende SF-thriller. De invloed van het werk van zijn vader is zeer zeker aanwezig, maar zoon Brandon weet op cruciale momenten een eigen draai aan het materiaal te geven. Op deze manier komt hij er in ieder geval wel.

Aardige thriller met wat horror elementen. Het verhaal is best aardig, maar blijft wel wat op de vlakte en voelt onvolledig aan. De uitwerking maakt een hoop goed. Alles past als een solide puzzel in elkaar. De wat duistere spanning, de mysterie, de broeierige sfeer, de naargeestige soundtrack, veel bloed en een behoorlijke anticlimax. Cronenberg weet redelijk in de buurt van zijn vader te komen. Het acteerwerk is verder op niveau. Maar hopen dat zoonlief de opwaartse spiraal aanhoudt. 3.5

Slappe film met veel schiet en snijwerk.

Brandon stelt gelukkig niet teleur

Het duurde wel eventjes alvorens deze er eindelijk was. Na Antiviral had ik er best wat van verwacht en de buzz rond deze film was ook best positief, fijn om te zien dat het uiteindelijk meer dan terecht bleek. Vind deze zelfs nog iets beter dan Antiviral.

Brandon blijft wel een beetje in hetzelfde vaarwater als z'n vader. Body horror met sci-fi elementen. Maar hij legt iets meer nadruk op de stilering, wat mij persoonlijk meer aanspreekt. Het thema van deze film mag dan niet superorigineel is, de uitwerking is dat zeker wel.

Acteerwerk is goed, visueel is het smullen, soundtrack wat makkelijk maar draagt zeker z'n steentje bij en het zakt nergens echt in. Als hij op dit pad blijft verdergaan dan wordt het wel een favoriete regisseur, hopelijk laat hij alleen niet meer zo lang op zich wachten voor z'n volgende.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige film over een vrouw die met behulp van een machine de wil van andere mensen kan overnemen. Een prima uitgangspunt met ook een aardig plot waarbij niet alles even goed is uitgewerkt. Redelijk traag en soms ook wat vaag. De film ziet er verder wel goed uit met ook een paar bloederige scenes. En over de regisseur: zo vader, zo zoon.

Troep. Veel hippe cameratruukjes, veel fluo, expliciet geweld, veel avant-gardistische kunstwerken op de achtergrond, het moet vooral kunstzinnig overkomen en dat doet het ook op een zelfingenomen manier. Alles om visueel te imponeren maar voor het overige één grote gapende leegte errond, met nietszeggende dialogen, slaapverwekkend acteerwerk, vage inhoud. Het moest vooral een echte "kijk eens wat ik allemaal kan" film zijn. Ook slim van hem om onmiddellijk een uncut versie te lanceren, dat creëert vanzelf de nodige hype.

Brandon Cronenberg gaat waar nog niemand gegaan is. Behalve zijn vader dan, want deze SF-thriller vormt een mooie trilogie met Videodrome en vooral eXistenZ. In de intrigerende opening boort Holly [Gabrielle Graham] iets wat lijkt op een sonde door haar hersenpan. Het beïnvloedt duidelijk haar emoties en gedrag waardoor ze een gruwelijke aanslag pleegt. Het blijkt onderdeel uit te maken van een gevaarlijke technologie waarmee Tasya Vos [Andrea Riseborough] met hulp van wetenschapper Girder [Jennifer Jason Leigh] voor grote sommen geld het lichaam en de geest van mensen kan overnemen om doelwitten te vermoorden en vervolgens zelfmoord te plegen. Een geestelijke loodzware taak voor Tasya die in de problemen komt wanneer ze bezit tracht te nemen van Colin Tate [Christopher Abbott].

Goed geregisseerde en vooral door Abbott uitstekend geacteerde SF-thriller haalt interessante thema's aan over de relatie tussen mens en technologie, maar speelt het mentale duel tussen Tasya en Colin niet helemaal op een bevredigende wijze uit. Cronenbergs trage regie is een minpunt, maar hij lijkt over voldoende talent en visie te beschikken om uit de schaduw van zijn roemruchte vader te treden.

Fijne film.

David Cronenberg heeft in zijn begin jaren altijd een fijne mix body horror sci-fi gehad. Niet altijd foutloos maar wel altijd intrigerend. Zijn recente pogingen verloren mij wat. Wat je wel vaker ziet bij auteurs is dat ze naarmate ze ouder worden ook iets teveel in zichzelf gaan geloven en waarschijnlijk iets te weinig pushback aannemen of krijgen. Des te fijner dat zijn zoon dat gat wat lijkt op te vullen. De sfeer zit er vanaf minuut 1 goed in en Brandon weet dat erg goed vol te houden. Ook fijn dat het niet de non narratieve kant opgaat. Bij iets sfeer gebonden films is dat een sneller valkuil waarin een filmmaker kan vallen, en dat trek ik 100 minuten lang nooit. Brandon weet de mix erg sterk te maken met goede rollen across the board maar bovenal blijft het mysterieus en sfeervol de volle speelduur.

Ga even zijn debuut opzoeken, dit smaakt naar meer.

4 sterren.

Holy shit dit was geweldig! Toen ik de beschrijving bekeek, was ik al geïnteresseerd. Maar toen die brute opening kwam, werd ik meteen de film in getrokken. Het is erg verontrustend en super bloederig en het zijn allemaal praktische effecten. Het acteerwerk is redelijk goed, vooral door Christopher Abott. De cinematografie en de manier waarop het wordt gefilmd, zijn beide geweldig. En vergeet die geweldige synth-score niet. Dit is naar mijn mening de beste horrorfilm van 2020! Ik kan niet wachten om nog meer werk van de jonge Cronenberg te zien. Ik denk dat hij een mooie toekomst voor zich heeft.

Je zal maar Brandon Cronenberg heten en zoon zijn van een beroemde en veelgeprezen regisseur. Al je films zullen worden vergeleken met die van vader David Cronenberg. Stel dat de critici besluiten dat de werken van Brandon tegenvallen. De druk is hoog. Faalangst en kunstzinnige blokkades liggen op de loer. En hoewel een vergelijking voor de hand ligt en je er moeilijk aan ontkomt, wil ik met name constateren dat Brandon Cronenberg gewoonweg veel talent heeft.

Brandon Cronenberg regisseerde en schreef het verhaal, dat zich in de nabije toekomst afspeelt. Huurmoordenaars hebben in die toekomst de mogelijkheid om in een persoon binnen te dringen en die te besturen. Voordelen te over. Een moord is snel gepleegd. De echte moordenaar hoeft zijn handen niet vuil te maken en blijft onherkenbaar voor getuigen. Aan het einde ruimt hij zijn gastheer uit de weg en klaar.

De film trapt geestdriftig af met zo’n huurmoord. De camera zit dicht op de moordenaar. Dat zorgt voor dynamiek en geeft extra impact aan de ruwe manier waarop het moorden gebeurt. Een voorliefde voor splattereffecten kan Brandon daarbij niet worden ontzegd. Het begin levert roerige, bloedige en spannende cinema op.

Die roering is geheel in tegenstelling met Brandon's verbeelding van de dystopische toekomst. Het decor is amper futuristisch te noemen en onderscheidt zich in niets van de huidige wereld. De setting is juist teleurstellend onopvallend. Grauw en duister weerspiegelen de lokaties het even grauwe en duistere gevoelsleven van de personages. De paar sci-fi elementen die in het oog springen, zijn vooral gebonden aan de personagese en zorgen net voor voldoende aandacht om het besef levend te houden dat de film zich in de toekomst afspeelt.

Hoewel de film tamelijk dynamisch opent, verloopt de film daarna eigenlijk vrij rustig. De film bevat lange periodes waarin feitelijk weinig gebeurt. Lange periodes zonder dialoog. Lange periodes zonder dynamische beweging. Het zijn periodes waarin middels indringende visuele impressies van bijvoorbeeld gelaatsuitdrukkingen, lusteloze interactie of gestaar in een spiegel aan een ongemakkelijke sfeer wordt gebouwd. Dat lukt en is tot op zekere hoogte interessant, maar het neigt soms ook wat naar interessantdoenerij. De momenten van ongemakkelijke rust worden overigens frequent onderbroken door heftig splattergeweld. Ik ben daar geen echte fan van, merk ik.

De film ontbeert een spanningsboog. De personages zijn als gezegd grauw ingekleurd. Ik miste de mogelijkheid tot inleving in de personages. Veel kom je over hen niet te weten. Emotionele betrokkenheid is er niet. Die betrokkenheid genereert juist spanning. Een benauwende atmosfeer, een onheilspellende sounddesign en spectaculaire splatteractie kunnen dat gebrek aan spanning niet volledig wegpoetsen. Brandon gunde me visueel plezier maar het emotionele plezier bleef helaas uit.

De film begon veelbelovend, maar jammer genoeg was de rest minder. Ik geraakte niet echt in het verhaal en het boeide me niet. De film kwam langdradig over. De cast deed het nochtans goed en het zag er wel overtuigend uit.

Spijtig, had er meer van verwacht.

Pull me out

Zonen die doorgaan waar de vaders tegen de pensioen aanlopen. Brandon Cronenberg is er eentje en wil de inspiraties van zijn vader graag voort zetten. En dat is hem bij deze behoorlijk gelukt.

Hij lijkt hier een beetje Videodrome en Existenz in een mixer te gooien. Al heel snel wordt je meegetrokken in een hallucinante en trippy sfeer en voor je het weet heeft de film je te pakken en denk je pas veel later na over de controverse. In het begin weet hij surrealisme en actie al goed te combineren en wordt het werkje met het moment veelbelovender. Wat wel nog een dingetje is, is dat het soms moeilijk te volgen is. Of het moet aan het feit liggen dat ik de dvd zonder Nederlandse ondertiteling in bezit heb.

De film speelt zich af in Toronto in het alternatieve jaar 2008. Althans, volgens de regisseur is dat zo. Retro-futurisme, dat is lang geleden... en wat had ik dat toch altijd fijn gevonden. We volgen Tanya Vos, een huurmoordenares die eigenlijk de moorden niet zelf pleegt. Via een soort virtuele realiteit weet ze vanaf een afstand in het lichaam van een voorbijganger te duiken die het dichtst bij haar doel is... althans, zo had ik het opgevat. Op een gegeven moment duikt ze in het lichaam van Tate en lijkt dit een hele ingewikkelde taak te gaan worden. Tate is namelijk de geliefde van de dochter van het doelwit (leuk om Sean Bean hier weer even te zien) en op deze manier lijkt het plan piekfijn te zijn, ware het niet dat ze haar best moet doen om in haar rol te blijven.

Tate daarentegen lijkt niet zoveel moeite te hebben met moorden. Is hij de geschikte plaatsvervanger? Maar dan moet je je hoofd er echt goed bijhouden. Possessor lijkt geregeld te vertragen in de subtiliteit en dan is het vrij lastig om verbanden te vinden. Desalniettemin zorgt de sfeer, kleur, acteerwerk en de decoratie ervoor dat de film hoog in de plus komt. En ook het geweld liegt er niet om en zal de mening 2020-mens doen verbleken. Possessor weet hierin op een creatieve manier te switchen tussen drama, sf, actie, horror en romantiek... de ambient-soundtracks overgieten de boel en geven de film alleen maar meer smaak.

Bij het climax had ik een dubbelgevoel. Aan de ene kant moet ik zeggen dat die hakmes-scene een van de indrukwekkendste moordscenes is die ik heb gezien... Waarschijnlijk door die soundtrack die eronder is geplakt en de actie-reactie creativiteit. Alleen zal ik wel half geslapen hebben, want wat was nou de hele motief van die moord op Michael en het zoontje Ira? Nota bene nog de familie van Tasya zelf... Was het de drijfveer van Tate of... Ik kwam er niet uit. Raar trouwens ook dat die ambient-soundtrack van hierboven niet tussen de score staat.

Maar dat Possessor een horror-hoogtepunt van dit moment is staat wat mij betreft vast. Het dringt langzaam onder je huid en in je hersencellen, is oogstrelend mooi, koortsachtig surreëel en grotesk gewelddadig. Zo vader zo zoon! Het verbaast me dat deze geen release in Nederland heeft gekregen terwijl voorheen door de dertig jaar vrijwel elke David Cronenberg-film in de Nederlandse bioscopen te bewonderen waren.

4,5*

Degelijke Sf-horrorfilm van jawel Brandon de zoon van Cronenberg. Het gegeven dat je via een soort virtuele realiteit op afstand via een ander lichaam moorden kan plegen is fascinerend. Maar het grote pluspunt zijn wel de kills die bruut en bloederig uitgevoerd worden. Keihard waarbij ook kinderen niet gespaard worden.
7/10

Een heerlijke film van Cronenberg junior. Ergens zie je wel dat hij de zoon is van zijn vader, maar de film is wel zijn eigen stempel. Een psychologische thriller die een indringende kalmte uitstraalt om dan op tijd toe te slaan. Ik hou wel van dit soort films die een beklemmend sfeertje hebben. Ik ken acctrice Andrea Riseborough niet echt en toch heb ik al meer films van haar gezien. Ze schittert in deze film, samen met acteur Christopher Abbott. Brandon Cronenberg filmt mooie beelden en weet duidelijk waar hij mee bezig is.

Cronenberg junior toont aan dat ie ook prima films kan maken. Het was even inkomen, maar Possessor is een interessante mix van genres gebleken. Het voelt soms een beetje aan als een uit de klauwen gelopen Black Mirror aflevering, met een techno-dystopische nabije toekomst waar in dit geval het mogelijk is om andere mensen 'over te nemen' en ze allerlei ongewilde dingen te laten doen. Het zal niet verbazen dat dit tot moord en bruut geweld aan toe gaat, en dat dit leven in iemand anders hoofd ook voor degenen die dat doen nogal desoriënterend is. Genoeg stof tot nadenken, ook over de afstomping die technologie kan veroorzaken en een cynische blik op de toekomst. Maar daarnaast is het ook gewoon een strak geacteerde en geregisseurde thriller/horror - waar er gedurende de film steeds meer tempo in komt, en er genoeg spanning, geweld, body horror en bloederigheid voorbij komt dat ook mijn innerlijke horrorfan tevreden wegstapt. Ik hou ook Brandon nu in de gaten, benieuwd wat hij verder gaat maken.

Ha, een film van de zoon van. Kan niet slecht zijn, toch? En dat was het ook niet. Leuk uitgangspunt om mensen te sturen via een ingebouwde chip. Kunnen zij lekker het vuile werk doen. Ik heb een alibi! Jij ook? Ik hou wel van dergelijke dystopische setting waarbij technologie een rol speelt. A.I. is hot dezer dagen en de vragen waar de grenzen moeten gelegd worden zijn groot. In dat opzicht heeft de insteek van de film wel wat weg van Black Mirror.

Een beklemmend ongemakkelijk sfeertje kenmerkt de film wel waarbij van rust plotse chaos wordt gecreëerd. Stilte voor de storm. De steekpartijen bijvoorbeeld zagen er alvast bloederig uit. Het beest werd helemaal losgelaten.

Prima acteerwerk ook en ook achter de camera werd prima werk geleverd. Vloeiend en goed in beeld gebracht. Ik had eigenlijk niets anders verwacht.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Brandon Cronenberg heeft absoluut een eigenzinnige stilering uitgevonden en zet daar dubbel en dik op in, maar Possessor heeft uiteindelijk vooral last van een soort arrogantie. De trage dialogen, redelijk nietszeggende seksscenes en sterk aangezette excentrieke personages zijn daar getuigen van. Gelukkig gaat dat samen met goed acteerwerk, een origineel concept en een fijne visuele flair. Er wordt volop geëxperimenteerd met chronologie, sciencefiction en kleur, waarmee Cronenberg laat zien een zeer eigen visie te hebben. Het jammerlijke is dat de herziening bevestigt dat de helft van het geheel simpelweg geen absorberend effect heeft en het meer van de afzonderlijke momenten moet hebben.

Ok we kunnen er niet naast kijken dat dit een film is van Cronenberg Junior. De regisseur is de zoon van zijn vader, niet alleen in naam, maar het ademt ook uit in het onderwerp en aanpak van de film. Dit is pure body horror. Het verhaal zit ingenieus in mekaar en het is duidelijk een productie waarvoor een degelijk budget beschikbaar was. Goeie acteerprestaties ook. En toch mist het iets: hart. Wat natuurlijk ironisch is voor bodyhorror. Het mankeert aan een point of connection voor mij als kijker. We volgen een huurmoordenaar die van in begin een kille huurmoordenaar is en enkel nog gradueel zal evolueren. Moeilijk om connectie te voelen met dergelijk personage. Helaas zijn de andere personages evenmin sympathiek of krijgen ze te weinig schermtijd om als kijker een vorm van empathie mee op te bouwen. En zo blijft het een kille afstandelijke kijkbeurt, net zoals de huurmoordenaar haar job aanziet. Een film met kwaliteiten zeker en vast, maar ook met een duidelijk gebrek.