Possessor (2020)

Angstaanjagend goed. Minder kil en afstandelijk dan z’n debuut. Maar laat ook genoeg ruimte aan de kijker om mee te gaan in deze gekmakende koortsdroom. Verontrustend einde ook.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Brandon Cronenberg heeft absoluut een eigenzinnige stilering uitgevonden en zet daar dubbel en dik op in, maar Possessor heeft uiteindelijk vooral last van een soort arrogantie. De trage dialogen, redelijk nietszeggende seksscenes en sterk aangezette excentrieke personages zijn daar getuigen van. Gelukkig gaat dat samen met goed acteerwerk, een origineel concept en een fijne visuele flair. Er wordt volop geëxperimenteerd met chronologie, sciencefiction en kleur, waarmee Cronenberg laat zien een zeer eigen visie te hebben. Het jammerlijke is dat de herziening bevestigt dat de helft van het geheel simpelweg geen absorberend effect heeft en het meer van de afzonderlijke momenten moet hebben.

Graag gezien. Stijlvol in beeld gebracht doch het verhaal komt traag op gang. Eerst is de lange aanloop naar die aanslag dan pas de ware toedracht van de film nl wat is identiteit ? Kan men een lichaam bezitten met een ziel van iemand anders ? Daar is de film op zijn interessants : het gevecht tussen 2 persoonlijkheden binnen een geest. Toch had ik het gevoel dat er meer kon gedaan worden met die dualiteit. Brandon Cronenberg creëert wel een fascinerend (en misschien visionair) universum waarin surveillance alles bepaalt en hoe grote bedrijven legale misdaad imperiums zijn. Het onderwerp heeft een eigentijds karakter waar technologie een rol speelt.

Possessor bevat een aantal brutale momenten. Het einde (het interview tussen Leigh en Riseborough dat reeds eerder werd gedaan doch een kleine wijziging in de dialoog) is briljant.

Ok we kunnen er niet naast kijken dat dit een film is van Cronenberg Junior. De regisseur is de zoon van zijn vader, niet alleen in naam, maar het ademt ook uit in het onderwerp en aanpak van de film. Dit is pure body horror. Het verhaal zit ingenieus in mekaar en het is duidelijk een productie waarvoor een degelijk budget beschikbaar was. Goeie acteerprestaties ook. En toch mist het iets: hart. Wat natuurlijk ironisch is voor bodyhorror. Het mankeert aan een point of connection voor mij als kijker. We volgen een huurmoordenaar die van in begin een kille huurmoordenaar is en enkel nog gradueel zal evolueren. Moeilijk om connectie te voelen met dergelijk personage. Helaas zijn de andere personages evenmin sympathiek of krijgen ze te weinig schermtijd om als kijker een vorm van empathie mee op te bouwen. En zo blijft het een kille afstandelijke kijkbeurt, net zoals de huurmoordenaar haar job aanziet. Een film met kwaliteiten zeker en vast, maar ook met een duidelijk gebrek.