Ginî Piggu 2: Chiniku no Hana (1985)

Een film met nogal een reputatie, en vaste gast in lijstjes van goorste, smerigste, controversiële films. En ja, je kan wel zien waarom, de premisse zegt al genoeg: man in samurai-kostuum ontvoert een vrouw, om haar vervolgens te ontleden. Toch was dit verrassend kijkbaar: de lengte is redelijk bescheiden, en hoewel het behoorlijk goor en bloederig is, was het toch wel weg te kijken. De special effects zijn vrij aardig, al is het toch bij elk shot wel vrij duidelijk te doorzien hoe ze het gedaan hebben. Mijn favoriete soort film is dit absoluut niet, maar toch weer een ervaring rijker.

Het uitgangspunt voor de Guinea Pig - films is die van gevonden beeldmateriaal, (het nu veel beter bekende found footage) waarin zogenaamd echte gebeurtenissen vastgelegd zijn op videoband. Deze film kreeg daardoor begin jaren '90 nogal bekendheid en faam toen acteur Charlie Sheen deze film op een feestje zag. (wat voor feestje was dat?) Deze besloot om de FBI in te schakelen want hij dacht dat het een illegale snuff-film was. Echter alleen al de tekst aan het begin en de boodschap aan het einde sluiten eigenlijk dat het om een snuff-film gaat, uit. Maar wat de film betreft, doet die zeker zijn faam, eer aan. En vergeleken met de eerste was dit zelfs een verbetering. Een plot is er nog steeds niet of je moet; Een man verkleed als een samoerai die een meisje ontvoert en vervolgens aan stukken snijd, voor een plot willen aanzien. Enfin daar draait het bij de film ook niet echt om! De film wil veel meer laten zien wat er mogelijk was op het gebied van speciale effecten en protheses. Let wel dat het toen 1985 was en er nog niet de middelen waren die er nu zijn. Toch kan de film zich nog wel steeds schare in het lijstje van één van de meest beruchte extreme films. Want ook al zie je menigmaal dat de effecten nep waren, de mismakende geluiden en nietszeggende vrouwonvriendelijkheid maken van deze film een ongemakkelijk zit. Op Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975) en Cannibal Holocaust (1980) ken ik geen films uit het verleden die ook aanspraak op die titel zouden kunnen maken? Enfin de film geeft je wat het belooft, niet meer en niet minder.

Deze korte durende Japanse Horror film (een snuff-film), maakte waarschijnlijk in de jaren 80 indruk, maar nu niet meer. Het blijft natuurlijk wel een brut en goor filmpje, maar het verhaal kon me nauwelijks boeien en vermaken en het is eigenlijk ook een verhaal van niets. De film wordt gepresenteerd als een hervertelling van een vermeende videoband die is verzonden door een geobsedeerde fan die vrouwen op tape / video vastlegt en vermoordt. Oftewel we hebben te maken met een snuff-film.

De film begint met een vreemdeling die op jacht is naar een vrouwelijk slachtoffer, hij achtervolgt het slachtoffer, grijpt haar en verdoofd haar en brengt haar vervolgens naar zijn martelkamer. Namen worden niet genoemd en dat is ook niet nodig, want het gaat puur om een moordenaar (Hiroshi Tamura) en een slachtoffer (Kirara Yûgao) en de martelsessie. Het verhaal speelt zich grotendeels (op de 4-minuten durende inleiding na dan) af in de kamer van de moordenaar waar hij zijn gereedschappen en martelwerktuigen (die je in iedere bouwmarkt kunt kopen) bewaart. Het slachtoffer ligt in de kamer vastgebonden (handen en voeten) op bed en heeft een doek in haar mond zodat ze niet kan praten en schreeuwen.

Nadat het slachtoffer ontwaakt, hoort ze het slijpen van een mes en ziet ze de moordenaar handschoenen aantrekken. De moordenaar pakt dan een kip en zegt tegen haar:

"Look ! This is your fate !".

Waarna hij de kip onthoofd en daarna verdoofd (spuit iets in haar, waardoor ze volledige gevoelloos is en dus geen pijn zal voelen) hij de vrouw, waarna hij haar uitkleedt. Naakt zul je het slachtoffer echter nooit zien, want de minimale kleding die ze nog draagt naar het uitkleden is een rode slip en BH en hij legt daarna ook een wit laken over haar lichaam. Wat volgt is de langzame marteling van deze jonge vrouw, waarbij al haar lichaamsdelen worden geamputeerd en dit tot de uiteindelijk dood van het slachtoffer door onthoofding.

De titelnaam van de film verwijst overigens naar de moordenaar die een bloemist is. De moordenaar is een vreemde bleke man met een wit gezicht, lippenstift op en hij draagt een zwarte samoeraihelm. Zijn tanden ontbreken half en zijn vervallen en dat vond ik eigenlijk nog het smerigste in deze film. Hij spreekt de camera aan op een paar rare poëtische manieren en vertelt dan over bloeiende bloemen en andere onzin (soms ontbreekt de Engelse vertaling).

Nadat hij het slachtoffer gedrogeerd heeft met een spuit (hij likt dan ook nog een druppel bloed van haar op, waar hij de spuit heeft ingebracht, namelijk in haar been), amputeert hij zorgvuldig elke hand met een mes en gaat hij daarna verder met haar armen (tot de schouder) met een mes en hamer en beitel, haar benen (tot de knieen) met een zaag, snijdt hij haar buik open (haalt de darmen eruit en de vrouw kotst dan bloed) met een mes en als laatste onthoofd hij haar met een samoeraizwaard. Het wordt allemaal zeer gedetailleerd in beeld gebracht en in de scènes waarbij hij de handen amputeert, moeten deze daarna losgewrikt worden als spinnen die zich aan een tak vastklampen.

De manier van filmen oogst best realistisch (zeker voor die tijd). Hoewel we uit de opnames kunnen opmaken dat dit "slechts" rekwisieten zijn, is het realisme van de lichaamsdelen en de weefsels voldoende om iedereen te overtuigen en de afkeer ervan te laten voelen. Er zijn camera-close-ups zodat je ziet dat elke zenuw, botfragment en ader op een langzame primitieve barbaarse manier wordt doorgesneden. Bij echte snijwonden als deze zou het bloed overvloedig naar buiten spuiten, maar dat is hier dus niet het geval.

Na de onthoofding (na circa 30 minuten) van het slachtoffer is de film overigens nog niet afgelopen, want hij voelt dan nog de behoefte om haar ogen te verwijderen (met een lepel) en om eraan te likken en te zuigen. Daarna rookt hij rustig een sigaretje en kom je nog te weten dat zij niet zijn eerste slachtoffer is, want daarna krijg je nog een rondleiding te zien door zijn verzameling lichaamsdelen en dat met lijken, maden, wormen en bloemist voorwerpen.

Daarna is de film afgelopen en krijg je nog wat tekst te lezen, waarbij o.a. wordt aangegeven dat het waarschijnlijk om twee daders gaat (de moordenaar en degene die het gefilmd heeft) en dat de politie bezig is met een onderzoek en ook zie je de moordenaar een nieuw vrouwelijk slachtoffer achtervolgen.

Hoewel ik een liefhebber ben van Horror films en het voor mij ook zo grof mogelijk mag zijn, maakte deze korte Horror film geen indruk op mij en dat komt mede omdat het slachtoffer verdoofd werd en dus niets voelde en ook niet schreeuwde van de pijn, waardoor het amputeren meer aanvoelde als een slager die bezig is om zijn dode dieren in stukken te hakken. Wil je een betere en pijnlijkere martelfilm zien, dan adviseer ik je om "Daddy's Little Girl (2012)" te bekijken en ook "Gurotesuku (2009)" is een aanrader en deze is zelfs ook van Japanse makelij.

Indrukwekkende presentatie van praktische effecten, ondanks het totale gebrek aan inhoud. Gelukkig pretendeert regisseur Hideshi Hino niet veel en beëindigt zijn film dan ook na enkel 42 minuten. Zo'n korte duur is echter vooralsnog te lang om te verhullen dat het acteerwerk niet veel om handen heeft en de effecten naar de finale toe minder sterk uitpakken, maar geconcentreerde en ongeremde projecten als deze zie je tegenwoordig niet vaak meer. Niet voor kijkers met een zwakke maag, wel voor de doorgewinterde griezelliefhebbers die zijn of haar horror graag extreem hebben.