Ginî Piggu 4: Pîtâ no Akuma no Joi-san (1990)

Laatste deel in de Guinea Pig series, en door velen ondermaats bevonden.

En inderdaad, wie op zoek is naar de vaak erg ranzige realistische goor uit de eerdere films komt wat bedrogen uit. Wie echter houdt van een pakje extreme (en flauwe) humor heeft hier gelukkig wel een goeie kluif aan.

Want wat een geweldig debiele ziektes komen hier voorbij. Op hol geslagen organen, verplaatsende tattoo's, een liefdesrelatie tussen een meisje en een lijk, en als klapper die 4 heerschappen die in hun pijama op het dak van één of ander gebouw opscheppen over hun freaky ziektes. Bij momenten totaal krom gelegen. "Goed" is dit niet, enorm grappig is het zeker.

4*

Een zeer leuke afsluiter van de Guinea Pig reeks.

Allemaal sketches over mensen met ziektes. Ze zijn niet allemaal even geslaagd maar er zaten toch wel een paar zeer geestige tussen. 3.5*

Was wel aardig, maar er zaten teveel dooie momenten in.

Geen verhaal te bekennen, je ziet bijna een uur lang verschillende patiënten die hun ziektes laten zien. De devil dokter onderzoekt hen en zoekt een oplossing, wat natuurlijk niet zo goed afloopt voor de patiënt.

Het is allemaal niet zo goor, bij momenten wel komisch. Het eerste half uur was te weinig te bekijken en te weinig te lachen. Het laatste kwartier met de tattoo en de vier mannen op het dak maken veel goed. Sommige ziektes waren erg goed verzonnen.

Leuk

Erg leuk bedacht en in elkaar gezet van een vrouwlijke dokter die allemaal mensen interviewt met vreemde aandoeningen.

Soms was het wel erg grappig maar soms ook erg flauw.

Je moet in iedere geval niet veel gore verwachten als zijn voorgangers.

Het is ook echt meer komedie dan Horror.

Maar toch vond ik het een erg leuk filmpje.

Heb wel een paar keer goed kunnen lachen.

3,0

De komedie verdringt hier wat de gore wat het geheel wat vermakelijker maakt. Maar uiteindelijk is dat niet wat ik van de reeks verwacht.

2*

Teleurgesteld, om inderdaad de bovenstaande redenen.

De films die niet op MM staan, die GP berucht hebben gemaakt,

die wekten nog enigszins mijn interesse.

De Japanse pulp over vreemde humor over taboes heb ik nooit begrepen,

jammer dat de reeks zo afsluit.

Een aaneenschakeling van patiënten die hun rare ziektes tonen.

Ik zie de genialiteit erin maar jammer genoeg is dit 6e deel uit de Guinea Pig-reeks (waar ik overigens alleen deze tot nu toe van heb gezien) veel te wisselvallig. Er komen teveel saaie momenten in.

En ook deze latere GP gaat op de humoristische doch groteske toer. Hier zien we de titeldokter een hele rits freaks met rare misvormingen en aandoeningen voorbij doen laten komen, maar die zijn ook eerder grappig bedoeld dan eng of naargeestig. Mensen wiens hoofd ontploffen bij stress, een pratende buik, een zombie enzovoorts. Goor is het op momenten nog wel hoor, maar het is vooral een absurdistische serie sketches over rare ziektes die soms wel maar voor mij vaker niet werken.

Dit vierde deel van de befaamde Guinea Pig-reeks moet het zowel van de satire hebben als de griezelelementen. Dat eerste pakt een aantal spaarzame keren goed uit, maar raakt uiteindelijk bedolven onder de kinderachtige aanpak van regisseur Hajime Tabe en medescenarist Satoru Ogura. Zelden zijn er zoveel onzinnige scenes aan elkaar geplakt die volkomen nergens op slaan en het steeds moeten hebben van onmenselijk slecht en buitengewoon vervelend acteerwerk. Specifiek Shinnosuke Ikehata verdient zeker een prijs voor "Irritantste rol uit de jaren 80", maar in het algemeen is Devil Woman Doctor hoe dan ook volstrekt onuitstaanbaar.