Little Joe (2019)

best actrice Cannes

Vanaf 6 februari 2020 in de bioscoop (Cinemien)

IFFR zekerheidje

Mooie shotjes, heerlijk sfeertje, al vind ik de muziek meer bij een (Japanse) horror thuishoren. Black mirror meets The Body Snatchers - en dat op een manier waar ik persoonlijk niets engs aan vind. Het is een interessant gegeven aangezien iedereen graag gelukkig is, en een plantje dat zorgt dat mensen zich gelukkig voelen zou natuurlijk niet verkeerd zijn. Maar van begin af aan weet je al dat iets niet klopt. Het is geen horror, ook eigenlijk geen dramafilm (waar komt dat vandaan ?) , maar eerder een scifi thriller. Gewoon een interessante , mooi gemaakte film, maar verwacht geen meesterwerk want daarvoor gaat het allemaal net niet diep genoeg en is het ook niet spannend genoeg. Ik hou van dit soort films, het soort 'mooie' films waar amper iets in gebeurt en daarom wel 3 sterretjes. Maar iemand die van actiefilms houdt en anders snel verveeld is, kan deze film beter niet kijken.

klinkt en ziet er wel mysterieus uit , ondanks dat het al geschikt is vanaf 6 jaar.

Er zullen niet veel heftige dingen in gebeuren dan ( wat denk ik wel had gekund ), maar ben toch wel benieuwd.

Ok...mijn planten gaan weg! Prachtige film maar best creepy.

Wie een beetje bekend is met het zombie genre of films als Invasion of the Body Snatchers zal het verloop van het verhaal niet heel origineel vinden. Het grote verschil is dat het allemaal veel subtieler gebeurd. In een zombiefilm is het verschil tussen een geïnfecteerde en een normaal mens direct zichtbaar. In Little Joe niet, daarin gedraagt een geïnfecteerde zich slecht een beetje anders. Het kleurgebruik is ook wel een ding. Veel felle kleuren maar vooral ook veel pastel. Wat de regisseur er mee wil zeggen is mij onduidelijk. De soundtrack valt ook op. Die is vreemd en heel erg aanwezig af en toe wat naar mijn mening niet altijd werkt.

Het punt dat de film wilt maken lijkt duidelijk, maar doet dat op een weinig boeiende manier. Niet spannend, niet aangrijpend, niet intrigerend. Alles is zo flets als die pasteltinten waar je steeds naar zit te kijken.

2*

Spannend, aangrijpend, intrigerend... absoluut! Creepy was het woord dat vooral in me opkwam.

Ik heb Hausner altijd wat links laten liggen, maar op basis van deze film vermoed ik dat dat toch onterecht is geweest.

Helemaal geen slechte film, al is het natuurlijk een geüpdate versie van Invasion of the Body Snatchers: waar de bron van de ellende in het oorspronkelijk verhaal uit 1955 buitenaardse wezens zijn, is in deze eigentijdse versie genetische manipulatie de bron. In die zin is de film ook een waarschuwing voor de gevaren van genetische manipulatie.

Net als in de oorspronkelijke The Body Snatchers zit er een hoop interessante filosofische thematiek in: afgezien van de kwesties van voortplanting, zelfbehoud en exploitatie met name ook die van identiteit en authenticiteit. Hoe weet je of iemand ‘echt’ is of slechts toneelspeelt (hetgeen uiteraard een prima thema is voor een film!)? En wat wil je zijn: jezelf maar ongelukkig of niet jezelf maar wel gelukkig? En wat is jezelf zijn, nu we altijd veranderen (zeker ook puberende kinderen)? Net als in The Body Snatchers speelt psychologie een opvallende rol met zaken als masshysterie en verdringing waarbij je ware zelf nog tevoorschijn moet worden gebracht. En wie gedraagt zich gekker: degene die niet zichzelf is of degene die paranoïde is omdat hij denkt dat anderen niet zichzelf zijn (hetgeen bij het originele verhaal ook wel is gelinkt met de McCarthy-heksenjacht van begin jaren ’50 op communisten)? Zijn mensen in een ingroep niet altijd wat raar, zeker tegenover outsiders? Spreken de mensen die zich conformeren de waarheid of juist de ‘gekke’ eenling? Uiteindelijk is het zo een intelligent soort zombiefilm die mij wel bevalt.

Wat betreft de thematiek van voortplanting, zelfbehoud en exploitatie is deze film realistischer dan The Body Snatchers in de zin dat lichamen niet worden gedupliceerd door zaden uit de ruimte een maar (mild) gezombificeerd door een virus zoals dat zelfs in extremo daadwerkelijk voortkomt in de natuur (maar dan niet door een virus): de bekendste voorbeelden zijn de schimmel Cordyceps met een soort LSD- c.q. hypnotisch effect die mieren in ‘zombies’ verandert waardoor die mieren zichzelf de dood injagen ten einde de schimmel te verspreiden en de parasiet Toxoplasma gondii waardoor ratten zelf naar katten toelopen en zo eveneens zichzelf de dood in jagen teneinde de parasiet te verspreiden (en welke parasiet mogelijk ook persoonlijkheidsveranderingen bij de mens zou bewerkstelligen). In de film wordt de parasiet intelligent gekoppeld aan zaken als het moederinstinct, resulterend in de vraag of Joe (het kind) of Little Joe (de plant) het probleem is.

Wel is de film in sommige opzichten slordig uitgewerkt: actiescenes zijn duidelijk nep (zelfs bij het autorijden hebben ze niet de moeite genomen de kilometerteller die op nul blijft staan uit beeld te houden). Ook het plot overtuigt niet altijd (hoe kan het bv. dat juist Alice die al die tijd een Little Joe in huis heeft niet geïnfecteerd raakt?). En de soundtrack is vreemd: zo klinkt er bv. hondengeblaf om de spanning op te voeren zonder dat er honden zijn. Qua vormgeving ging de aandacht duidelijk naar de kleuren die bijzonder/mooi zijn. Echt spannend wil de film ook niet worden, ondanks de spannende muziek, maar hij is hij wel aldoor boeiend vanwege de rijke thematiek.

Nie best. Stijve arty stijl met stijf acteerwerk. Probeert Hausner hier een soort Lanthimos neer te zetten of laat ze haar acteurs altijd zo onnatuurlijk acteren? Het komt iig niet over, ook niet in dienst van of ter versterking van een (bedoeld?) absurdistisch sfeertje.
Het plotverloop is ontzettend standaard, vol onwaarschijnlijkheden en inconsistenties om subplots te kunnen forceren, tot cliché elementen als "het was maar een grapje haha" en een alles voor de kijker verklarende psycholoog aan toe. Of niet, want er wordt hier kwistig gespeeld met het "welles-nietes" techniekje. Dat alleen is al denigrerend naar de verstandsvermogens van de kijker (leuke wendinkjes jonguh, aldoor verkeerde been hihihi) maar vooral dat alles, echt alles, in woord verteld en uitgelegd wordt. Of de regisseuse zelf weinig verbeeldend vermogen heeft of bang is dat de kijker het anders niet snapt... Ik hoef niet alles verteld te hebben, dan lees ik wel een boek, maak het nou maar duidelijk middels beeldtaal.

Nou ok, de premisse van de plant is geinig (heel vreemd dat de kweker wist welke stofjes de plant in de hersens triggert via reuk maar dan toch als dombo zit te staren naar plaatjes van het olfactorisch en limbisch systeem...), het psychologische wie-is-er-nou-gek lijntje maakt de film draaglijk (maar oh zo belegen). Toch nog positief geëindigd, woohoo.

Een genetische gemodificeerde plant waar je tegen moet praten, aandacht geven en goed voor moet zorgen. In ruil daarvoor geeft hij oxytocine af en ga je je gelukkig voelen. Maar is dat wel zo? De planten die in dit lab gemaakt worden, weten de werking van dat beoogde idee al vrij vlot in twijfel te trekken.

Little Joe draaide op het IFFR en sinds afgelopen maand in de bioscopen, al heb ik hem gisteravond veilig thuis gezien; we kijken de Coronakat in tegenstelling tot onze eerdere gerustheid, toch nog even uit de boom. Ik ben eigenlijk een beetje verbaasd dat juist deze wat klinische sci-fi horror de bioscopen heeft gehaald. Qua tempo en toon is het bepaald geen allemansvriend zou ik zeggen, en het sound design en de atonale, behoorlijk aanwezige score van Teiji Ito maken je weliswaar erg ongemakkelijk, maar we ergerden er ons nu en dan ook flink aan. Met name de schrille hoge piep bij scènes in de plantenkassen was meer vervelend dat sfeerverhogend.

Toch is Little Joe visueel gezien erg interessant, al was het alleen al door het bijzonder kleurgebruik en de belichting. Whishaw en Beecham spelen bovendien uitstekend (Beecham won beste actrice op Cannes), maar of dat voldoende is om Little Joe tot een prettige kijkervaring te maken, zal grotendeels van die kijker afhangen. Dat is natuurlijk altijd voor een deel zo, maar bij Little Joe geldt dat wellicht iets sterker.

3*

Redelijke film waarin een botanist een genetisch gemanipuleerde plant heeft ontwikkeld die de mens gelukkig maakt. De film weet op het begin te intrigeren, maar het wordt op een gegeven moment wat eentonig en het is vrij traag. Stijlvol in beeld gebracht, maar op een wat afstandelijke manier. Eigenzinnig en ook wel origineel.

Het was met name de soundtrack die mij afleidde. 't Klinkt mij als 'vrije geluiden' in de oren en dan op een storende, geforceerde manier. Dat drukt de beoordeling. Het acteerwerk was redelijk. Behalve de ontbrekende chemie tussen moeder en zoon. Hoewel origineel toch een heel dun verhaal.

Ergernis alom door de irritante pieptoon die als spanning ervaren moet worden. Zo afleidend dat dit de film compleet te niet doet.

Ik reageer normaal nooit, maar deze film zat zo hoog in het irritatie niveau.

Na een paar berichten gelezen te hebben besloot ik de film maar te huren op Pathé Thuis. Geen trailers gekeken verder, had ik echter misschien wel moeten doen. Wat een vage, maar vooral best saaie film zeg. Nergens spannend, laat staan creepy. Had mijn Pathé tegoed wel beter kunnen besteden, maar ja.

Geen meesterwerk, maar wel mooie beelden, weet het boeiend en interessant te houden, goed geacteerd en laat u zelf een besluit vormen.

Best wel een aardige film met helaas een tijdig voorspelbaar en iets te snel afgeraffeld einde. De geluiden, ik noem het in ieder geval geen filmmuziek, gaven het geheel een macaber tintje, wat denk ik ook de bedoeling was. Die waren ook gekoppeld aan een bepaalde sfeer, m.n. die hoge pieptoon. Goed geacteerd, tot en met de hond toe. Voor mij wel een 7 waard.

Zo, en dan ben ik nu toe aan een lijntje 'Little Joe'.....

Uiterst trage en met gevolg saaie film. Onderwerp sprak me nochtans ten zeerste aan, maar film sloeg dus dik tegen.

Little Joe is een film met een intrigerend concept, maar ook eentje waarbij de (hoge) verwachtingen nimmer werden ingelost. De film is te braafjes, mist wat body en pit om echt aan te slaan. Nochtans was men op de goede weg met de onheilspellende soundtrack, maar het plot volgde niet genoeg.

Het is een klassieker natuurlijk. In Deep blue sea heb je het ook wanneer een wondermedicijn wordt ontwikkeld, maar waarbij er eveneens onaangename neveneffecten mee gepaard gaan (die het liefst onder de mat worden geveegd). Nu, het is sowieso al wetenschappelijk bewezen dat praten tegen planten de groei niet stimuleert, ik kon me best vinden in de synopsis van de film. Het leven draait nu eenmaal rond geven en nemen.

Die mannelijke collega vond ik maar een gluiperige opportunist en dat had heus niet alleen met Little Joe te maken. De neveneffecten waren te flou en te oppervlakkig om echt aan te slaan. Er bleef een waas van mysterie hangen over de film, maar de climax kwam er nooit. Verder wel mooie sfeervolle beelden van de mooie vuurrode bloemen, maar een echte verdienste is dit niet. Een film met zeker potentieel, maar voor mij blijft hangen tussen mosselen noch vis. In een milde bui toch nog een nipte voldoende.

Grappige invasion of the body snatchers rip off waarin een wetenschapper haar genetisch gemodificeerde plant probeert te stoppen voordat deze de hele wereld hypnotiseert maar op weerstand stuit van haar collega’s. Typische Britse J70 looks met extreem statische cameravoering en een bizarre sountrack van blaffende honden en gepiep uit tl buizen.

Gemiste kans.

Little Joe is zonder twijfel een erg interessant project geworden, en de regisseuse heeft duidelijk aandacht besteed aan het visuele aspect van deze Little Joe. Het probleem dat ik met de film heb is echter de inkleuring zelf. En daarmee bedoel ik niet de letterlijke kleur die de film krijgt, maar de opvulling van het verhaal.

Beecham doet het erg slecht. Onnatuurlijke, vervelende prestatie die regelmatig veel te opgeblazen wordt uitgevoerd. De bewegingen die ze maakt voelen gewoon te gemaakt aan, of dat nou deels bij de film hoort of niet, je hoort er mij geen goed woordje over zeggen. Iemand als Whishaw is ook niet bepaald sterk bezig, ondanks dat hij wel een competente rol speelt in vergelijking met de rest van de cast.

Het mysterie rondom dat plantje wordt wel voldoende, maar ook redelijk droog uitgewerkt. Het voornaamste probleem van de film is dat het allemaal gewoon niet zo erg boeit. Wat kan dat plantje me nou eigenlijk schelen? En het concept waarbij mensen er gelukkiger van moeten worden, ik weet het niet. Het lijkt me niet het meest uitnodigende gegeven.

De visuele stijl van de film is nog wel aardig, zeker dat gebouw zelf is sterk ingericht en ook de kleurtjes thuis ademen sfeer uit. Het is echter niet genoeg sfeer, want van spanning heeft deze film geen kaas gegeten. Ik krijg het gevoel dat Hausner wat inspiratie van een Lynch-film heeft getrokken, maar die onderhuidse spanning faalt in deze film genadeloos en komt nergens naar boven.

De vaagheid van de film had ik verder geen problemen mee, wel de soundtrack. Had weleens de neiging om gewoon mijn vingers in mijn oren te steken. De film zal op deze manier absoluut geen kijkers vasthouden. Little Joe is niet slecht, kent een aardig stijltje, maar ook matig acteerwerk en is een sfeerloos gebeuren als het aan moet komen op thriller. Tegenvaller dus.

Eigenlijk een soort van lange Black Mirror-aflevering.

Redelijk stijlvast. De film laat veel zaken in het midden, laat ruimte voor interpretatie door de kijker, hoewel op het einde wel een bepaalde richting in gegaan wordt.

De soundtrack deed me denken aan L'Odeur de la Papaye Verte, waar een storende piep aan toe is gevoegd.

Ik snap dat het nuttig is voor de sfeerschepping, maar het is een tinnituseffect dat niet echt wil wennen.

Emily Beecham is wel een erg koude tante.

Ik vindt dit saai

Alice [Emily Beecham] leidt een team dat een bloem heeft weten te ontwikkelen dat pollen verspreidt waar mensen “gelukkig” van moeten worden. Nadat hond Bello daar enige tijd per ongeluk is opgesloten, wordt zijn gedrag zo onberekenbaar dat de dierenarts hem laat afmaken. Dus wanneer collega Chris [Ben Whishaw] per ongeluk de pollen opsnuift beïnvloedt dat zijn gedrag. En hij blijkt niet de enige. Maar wat zal dit precies voor gevolgen hebben? Geslaagde moderne variant op Invasion of the Body Snatchers is briljant geregisseerd en weet met behulp van de bizarre muzikale score van Teiji Ito een onheilspellende sfeer te creëren. Hausner verdient lof voor het indrukwekkende spel van de jeugdige Kit Connor (als Alices zoon) en Jessie Mae Alonzo (als diens klasgenoot Selma), want samen met Ben Whishaw verhogen zij de suspense tot het kippenvel op je lijf komt te staan. Jammer van de teleurstellende ontknoping.