Us (2019)

Waaruit blijkt dat het kopietje zich herinnert dat ze was weggelopen?

De altijd moeilijke tweede film. Regisseur Jordan Peele stapt nietsvermoedend in de bekende valkuilen en komt op de proppen met een film die vooral vaag en langdradig is. De opbouw van het eerste half uur heeft wel enige potentie en het mysterieuze sfeertje is aanvankelijk goed getroffen, maar daarna gaat het snel fout. Peele heeft ideeën genoeg, maar hij weet hier niet goed wat hij ermee aan moet.

Lag het niet aan zijn maatschappelijk engagement, Jordan Peele zou geen enkele producer of sponsor vinden om zijn bagger op het scherm te krijgen:
- Get Out was een goedkoop ogend, onsamenhangend persiflage van de door en door racistische blanke zonder cinematografische meerwaarde, een opiniestuk van de New York Times in film gegoten;
- The Twilight Zone is een regelrecht schandaal en doet zelfs de grootste fans met het schaamrood op de wangen door de grond zakken;
- Deze film is niet veel beter dan bovenstaande werken en heeft alle kenmerken van een b-film, maar dan met groot budget. Je moet het maar kunnen, wat een faalhaas.

Langdradig, saai, warrig, oninteressant: Us is het allemaal. Bovendien ook veel te donker geschoten waardoor je soms niet ziet wat er gebeurt. Er zijn keuzes gemaakt op vlak van regie en editing die compleet onbegrijpelijk zijn en de film een soort artistiek elan geven die het echt niet verdient.

Naast het obligate black empowerment, krijgen we dit keer ook ferme girlpower voor de kiezen, aangezien Winston Duke de rol speelt van hulpeloze en feitelijk waardeloze man die niet in staat is om zijn gezin ook maar enigszins te beschermen tegen het minste gevaar. Frustrerend om naar te kijken, toch wel. Zijn vrouw en dochter moeten alle hete kastanjes uit het vuur halen, terwijl hij jammerend en jankend over de vloer kruipt, omdat hij een blauwe plek heeft op zijn knie.

Na drie eerlijke kansen, is Jordan Peele wat mij betreft definitief afgeschreven als derderangs filmmaker.

Ik heb de indruk regisseur Jordan Peele en zijn collega M. Night Shyamalan dezelfde leerschool hebben gehad. Ze leveren beide vrijwel continu trage, onsamenhangende, redelijk ingewikkelde en wat dan nog meer aan films af. Die vaderrol hadden ze helemaal wel uit het verhaal weg kunnen laten, want dat stelde niets voor. Want die lag in het begin al voor pampus en deed voor de rest niets anders doet dan kreupelen, jammeren, kreunen en toe kijken hoe heldhaftig zijn vrouw, dochter en zoontje hun en zijn leven te beschermen door hard van zich af te bijten. Het eerste uur was qua opbouw van spanning dan ook veel belovend en zij nog tegen mijn vrouw wat een leuke film, die dat bevestigde. Had dit nog maar net gezegd toen kwam de domper op de neus. Van 1 op de andere moment waren wij de draad kwijt. Het was net dat we aan een andere film waren begonnen. Nou gezien, wat ik vanmorgen van anderen heb gelezen zijn wij dus niet de enigen. Met M. Night Shyamalan is het al zo dat ik inmiddels zijn films links laat liggen. Heb Glass nog van hem liggen, die wil ik vanwege Bruce Willis en Samuel L. Jackson graag wil zien, maar hou mijn hart vast. Als dit met Jordan Peele ook zo door gaat, dan krijgt die meneer waarschijnlijk grotendeels ook een ban. Net als Steven Seagal, die ik al jarenlang volledig heb gebannen, vanwege zijn achterlijke, waardeloze baggerfilms en vanwege zijn grote arrogante houding qua acteur, maar ook als persoon de indruk wekt dat hij de allerbeste is. Nou echt niet. Dat ze in Seagal nog geld willen steken snap ik niet. Qua stem geef ik Us toch nog een 2.0 voor het eerste uur. Als ik de hele film zou moeten beoordelen dan zou ik hem een magere 0.5 geven.

Heb een salon tafel nog nooit zo vast zien zitten!!!

Met een spannend muziek tijdens de film wordt de sfeer van de film en de emoties van de acteurs versterkt.

Scenario is zeer absurd.

Redelijke thriller. Het verhaal is apart en niet helemaal logisch. De uitwerking door Peele begint veelbelovend. De sfeer wordt dan aardig neergezet en de naargeestige spanning wordt vakkundig opgebouwd. Halverwege lijkt de film tot een einde te komen, maar dan geeft Peele er een draai aan en hebben we nog dik een uur te gaan. Helaas is het vanaf dat moment een stuk minder. De zogenaamde twist op het einde slaat kant nog wal. Het acteerwerk is verder prima, ook van de jonge acteurs. Een goed begin, maar daarvan helaas bergafwaarts. 3.0/3.5

Helaas toch wel een stuk minder dan het goede Get Out. Het begint nog best aardig en spannend. Maar al snel wordt het te uitleggerig (en nog steeds zitten er dan plotholes in) wat de kracht van de film wegneemt.

Ok msschn moet ik deze nog eens deftig herzien, maar voorlopig vond ik deze maar zeer onlogisch, verwarrend en kon me nooit echt boeien, de film had me gewoon nooit echt mee. Ik keek wel uit nr deze, omdat ik 'Get Out' best vette film vond, maar deze stelde teleur na eerste kijkbeurt. Op dit moment geen voldoende.

Niet zo goed als Get Out maar nog altijd beter dan het overgrote deel van de zich als horror betitelende films die ik de afgelopen jaren in dit circuit zag voorbijkomen. Basisgegeven is dit keer niet al te sterk. Verhalen over doppelgangers hebben we al vaker(en ook beter) gezien maar Peele geeft er, met zijn zichtbare talent en vindingrijkheid, een prima eigen touch aan. Us zit vol met goed opgebouwde thriller scènes, de regisseur voelt feilloos aan hoe hij de boel op de rit moet houden. Hij doet dat zo goed dat je al kijkend nauwelijks beseft naar een eigenlijk belachelijk verhaal te kijken. Bij een minder getalenteerde maker zou dit makkelijk de flop van het jaar zijn geworden, zou je wellicht ook continue in een deuk hebben gelegen. Staat wel tegenover dat ik meer bewondering kreeg voor Peele's vakmanschap dan dat ik echt bij de lurven werd gegrepen. Ergens voel je al vanaf het begin aan hoe Us gaat aflopen, wie er overleeft en sneuvelt, zelfs de twist aan het einde(hoe ongeloofwaardig ook) zag je wel aankomen. Us is onderhoudend maar niet legendarisch. Get Out zal later tot de beste films van het decennium worden gerekend, voor deze nazaat geld dat niet Zal me dan ook benieuwen in welke richting Peele zich nu verder gaat ontwikkelen.Hij doet qua stijl en ambities denken aan onze vriend M. Night, en mocht Peele niet wat meer variatie vinden in zijn vertellingen dan voorspel ik hem met zijn volgende projecten een zelfde neergang en negativiteit die deze collega heeft moeten ondergaan.

De top 250 gaat deze niet halen, daarvoor is het verhaal niet interessant genoeg. Toch heeft de film genoeg te bieden voor een avondje amusement: suspense, horror, actie en een flinke dosis humor waardoor het allemaal niet te serieus wordt. Tel daarbij een vrijwel geheel zwarte cast en fijn gekozen muziek. Al met al levert dat een film op die wat plot betreft het regie debuut "Get Out" niet overtreft, maar technisch en stuk beter aanvoelt. Een flinke misser is dat er al vertellend met een vreselijke overslaande stem wordt uitgelegd wat de clou van het verhaal is door de avatar van de hoofdrol speelster, dat haalt het niveau van de film zeer onderuit.

Jeremiah 11:11

Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them.

“Get out” was een dikke vette knipoog naar het racistische verleden (en heden) van de Verenigde Staten. Een blanke, welvarende gemeenschap die Afro-Amerikanen gebruiken om hun afgeleefd lichaam te vervangen. Een cynisch aanvoelend verhaal waarin het lichaam van de zwarte Amerikaan in zekere mate verafgood wordt. En tegelijkertijd ook weerzinwekkend omdat deze Amerikaanse medemensen beschouwd worden als overbodige individuen die niemand zal missen. Verdwijnende zwarte medemensen vallen minder in de kijker zogezegd. En een hoofdrolspeler als toekomstig slachtoffer, die met behulp van een plukje katoen (ja hoor, een subtiele verwijzing) kan ontsnappen op het einde. Dat men dit als een soort allegorie met een politiek tintje kan beschouwen, vond ik nogal overduidelijk. Dat “Us” een politieke boodschap bevat, kon ik echter niet zo direct duiden. Het ligt er natuurlijk aan hoe je het geheel interpreteert. Zelf interpreteerde ik het verhaal als een “Twilight-zone”-achtig gebeuren. Zielsverwanten die een symmetrisch bestaan leiden. Dus geen uit de hand gelopen genetische experimenten. Of is het allemaal metaforisch bedoeld en een weerspiegeling hoe wij ons als maatschappij zien? Al bij al zet ik “Us” op hetzelfde niveau als “Hereditary”. Eén en al hype maar naar mijn bescheiden mening toch ontgoochelend.

De film begon nochtans ijzersterk. Het impressionantste moment is de openingsscène met de langzaam uitzoomende camera en een koor als achtergrondmuziek. Gewoonweg schitterend. Vervolgens een intens moment waarbij de jonge Adelaide (Madison Curry) tijdens een familievakantie ronddwaalt in een attractie op het strand van Santa Cruz en daar oog in oog staat met iets angstaanjagend. Zo angstaanjagend dat ze niets meer zegt en haar ouders (wiens liefdevolle relatie overduidelijk verdwenen is) vertwijfeld de hulp van een psychologe inroepen.

Als Adelaide dan als volwassene (Lupita Nyong’o) terug in beeld komt, lijkt het alsof de traumatische ervaring verwerkt is. Maar als ze met haar man Gabe (Winston Duke) en kinderen Zora (Shahadi Wright Joseph) en Jason (Evan Alex) terug hetzelfde strand opzoeken, waar ze met een bevriend koppel afgesproken hebben, zijn er weer allerhande voortekenen die verwijzen naar de gebeurtenis uit het verleden. Het is pas als er ’s nachts een groepje rare snuiters in oranje overalls gekleed op hun oprit verschijnen, dat de sfeer grimmig en angstaanjagend wordt. In eerste instantie vond ik het een “The Purge” moment. Maar het moment dat de familie Wilson oog in oog staan met de onbekenden, valt het algauw op dat het echt creepy en zich vreemd gedragende individuen zijn.

Eerste afknapper van de film. Het moment dat Red haar mond opentrekt en een vreselijk irritant stemgeluid te horen is. Als de ontknoping op het einde zich opdringt (en ditmaal was de ultieme onthulling niet bijster verrassend) is het misschien wel overduidelijk waarom haar stem zo klinkt. Tot dat tijdstip zit je je constant af te vragen wat de reden is voor dit rare stemmetje. Maar troost je. Je zal nog meer raadselachtige zaken tegenkomen waar je niet direct van begrijpt wat de uiteindelijke betekenis nu is. Ik hou wel van films die niet te simplistisch zijn en geen voorgekauwde uitleg bieden zodanig dat Jan Modaal het allemaal begrijpt. Ik ben echter geen grote fan van films vol symboliek waarbij herbekijken een must is zodanig dat je de achterliggende diepere betekenis kan ontdekken. En dan vervolgens tot de conclusie komen dat je theorie helemaal niet strookt met hetgeen de regisseur bedoelde.

Jordan Peele heeft een unieke kijk op het genre horror en probeert er een alternatieve draai aan te geven. Alleen zijn maatschappijkritische boodschap over ongelijkheid en de indeling in klassen is nu wel aangekomen. Als Peele nog eens zinnens is om een ongebruikelijke horror te regisseren, dan hoop ik dat hij een andersoortige boodschap erin verwerkt. Laat de symboliek weg en je kan spreken van een doorsnee “home invasion” film van hetzelfde niveau als pakweg “You're Next”. En op dat gebied is het wel succesrijk te noemen.

Er valt ook veel positiefs te vertellen over deze film. “Us” overstijgt moeiteloos ontgoocheling “Hereditary”. Niet alleen de in crescendo stijgende spanning was zichtbaar aanwezig en zorgde voor enkele angstaanjagende momenten. De film op zich is ook meesterlijk in beeld gebracht. Je kan het moeilijk de "ultieme" slasher noemen, maar er spettert toch aardig wat bloed in het rond. Maar voornamelijk zijn het de acteerprestaties van de vier hoofdrolspelers. Briljant hoe ze zichzelf en hun tegenpolen spelen. Ze ondergingen een angstaanjagend ogende transformatie wat resulteert in twee totaal verschillende persoonlijkheden. Ik ben er zeker van dat James McAvoy ook van dit "Split"-achtig schouwspel zal genieten.

Spijtig genoeg was het einde voor mij een anticlimax. Het concept horror verdween naar de achtergrond en resulteerde in een belerend pleidooi over onze onrechtvaardige wereld en het bestaan van een onderdrukte bevolking die zich misnoegd en onbegrepen voelen. Het symbolisch verbreken van de ketens en het vormen van een menselijke ketting voor een beter wereld verbrodde het voor mij. En tegelijkertijd zijn er de vele onbeantwoorde en voor allerlei interpretaties vatbare vragen. Wat is dat nu met die rondhuppelende konijnen? Voedsel voor de schaduwzijde of testmateriaal voor kloon-experimenten? Waarom die weerkerende tekst “11:11”? En waarom een schaar als wapen? Maar vooral, waar hebben ze die vandaan gehaald? En al die oranje overalls? Nope, een herkijkbeurt om verborgen antwoorden en subtiele hints te ontdekken, is niet aan mij besteed. Films met bijbehorende handleiding. Het zal me nooit bekoren!

PS. Bijkomende weetje omtrent “Us”. De tweelingszusjes van het bevriende koppel waren in hun prille levensjaren al te bewonderen als Emma Geller-Green in de sitcom “Friends”.

3*

Na twee films en een paar afleveringen van de The Twilight Zone -serie (2019) van regisseur Jordan Peele te hebben gezien, kom ik tot de conclusie dat zijn (horror)films mij niet echt goed bevallen. Ze zijn vooral lichtvoetig en hebben een gebrek aan bloed en/of enige echte spanning. Het sociale geweten en humor dat in zijn films aanwezig is, zit de goede horror domweg in de weg. In deze film zien we dubbelgangers van een gemiddeld Amerikaans gezin, Ze dragen een schaar als wapen maar gebruiken doen ze die eigenlijk niet. Ze zijn daarmee vooral knullig, dan ook echt eng! Wel was het acteerwerk van de cast zeker niet verkeerd. De film is ook te lang waardoor het gaat slepen. Sommige individuele scènes waren best goed maar helaas als geheel vond ik het maar middelmatig.

Na het bizarre Get Out (2017) keek ik reikhalzend uit naar Peele's tweede prent. Zou deze net zo origineel en verrassend zijn? Het antwoord: driewerf ja. Us heeft al mijn verwachtingen overtroffen en een diepe indruk op me achtergelaten. Wat een geweldige film.

Het veelbetekenende theekopje met roerende lepel alvorens de film start roept meteen een vertrouwd gevoel op. Dit beeld is meer dan een bewegend logo; het is de maatstaf voor Peele's enigmatische detaillering. Us is doorspekt met subtiele verwijzingen en hommages naar andere cinematografische bronwerken. In bijna elke scène zit een dubbele betekenis wat de kijkersbeleving een extra dimensie geeft.

Met de dissociatieve openingsscène, versterkt door Micheal Abels' Anthem, wordt de schizofrene toon gemarkeerd. Dit is geen gemakkelijk, snel in elkaar geflanst standaardproduct; dit is meer. Us is duister, bizar, tragisch en paradoxaal. Alleen de stem van Red al: huiveringwekkend geniaal. Peele stoft het versleten doppelgängers concept af met een briljante - nooit eerder vertoonde - uitvoering.

Er is aandacht voor elk detail en de oplettende kijker ziet, naast de duidelijke hints, de verborgen symboliek die haar wortels in een diversiteit van popcultuur, cinematografie, psychologie en dystopie vastbijt. Tot slot moet het gezegd worden dat voice assistent Ophelia voor een hilarisch stukje zwarte humor zorgt.

Us overstijgt een niveau, prikkelt het denkvermogen en hongert naar meer. Genoten!

Een film die origineel en spannend had moeten zijn, maar mij niet wist te boeien. Enige pluspunt was de mooie muziek gedurende bepaalde scenes.

2 sterren omdat het begin veel belovend was. Maar dat werd al snel minder. We snappen er geen bal van, wat proberen ze nou te vertellen? En dan die vreselijke muziek tijdens de slachtpartij, allemaal met f*** hier en f*** daar, echte muziek voor zo'n stomme flutfilm. En dan ligt er een sleutel buiten onder een potje, wat zei hij ook alweer? White crap? Juist ja lol. Maar zeg ik nigger dan doe ik iets heel ergs, en ze zeggen het zelf de hele tijd zeker in dat lied. Ik vind een film pas mooi als er een mengeling van mensen in zitten, alle kleuren, maar alleen wit of zwart, roept vraagtekens op bij mij. Ik zal hier wel veel commentaar op krijgen maar dat geeft niks, want ik kom ze toch niet meer terug lezen dus leef je uit lol, doeiiiiiii

Vermoeiend. De eerste 20 a 30 minuten gebeurde er werkelijk helemaal niets. Daarna wordt het allemaal heel raar. En dan nog een twist aan het einde die gewoon niet overeenstemt met wat er allemaal is gebeurd. En je mag het vast niet zeggen, maar een film waarin er veel donkere scenes zitten is niet echt geschikt voor hele donkere mensen. Deze film is voor als je houdt van slappe horror.

Ik hou van dit soort films, die me deed denken aan Get Out. Begint rustig, tot het moment van de ontmoeting. Dat je denkt, waar in hemelsnaam slaat dit op en waar gaat dit naartoe? De spanning in combinatie met humor is geweldig. De muziek en timing speelt daarbij een prachtige rol. Acteerwerk is heel goed, helemaal gezien de dubbelrollen (de huil die overgaat in een lach van de handmaid) Het camerawerk klopte, net zoals bijna de hele film. Ik heb me in tegenstelling tot mijn vrouw prima vermaakt. Smaken verschillen, gelukkig maar.

Tsja.. wat zal ik hiervan zeggen? Ik keek al een zéér lange tijd uit naar de film "Us" en wilde hem dolgraag zien. Echter ben ik heel blij dat ik deze film niet in de bioscoop gezien heb, maar deze heb mogen lenen van een vriend. Ik weet niet heel erg goed wat ik hiervan moet vinden eigenlijk. Het begin was stroef en kwam niet echt op gang, tot het moment daar was en de spanning opkwam in de film. Ik ging er goed voor zitten, want van dit soort spanning in films houd ik heel erg. Het wist me ook enigszins te boeien, tot het moment dat het allemaal verwarring werd en ik het gevoel kreeg ik naar een psychologische horror/thriller aan het kijken was. Ik snap nog steeds niet, waar alle dubbelgangers ineens vandaan kwamen? Wat het doel was? Waarom er zoveel doden vielen? Het enige wat ik vermoed is dat de moeder het foutje meisje was vroeger en daarom ze niet meer sprak. Maar juist om dit alles, 3 sterren, ik kan helaas niet hoger gaan. De film is erg vewarrend en duurt gewoon te lang.

Vreemde film. Vooral na driekwart en de discussie aan de wagen ging ik twijfelen of dit nu een komedie was of horror

Weer een horrorfilm met een maatschappelijke boodschap van Jordan Peele. Ditmaal wat duidelijker een horrorfilm, en een wat toegankelijkere ook misschien. Maar Peele blijft Peele, dus geeft hij er weer zijn ambitieuze en eigenzinnige draai aan. De nachtmerrie-achtige plaatjes sprongen mij meer in het oog dan de meer ongecompliceerde horror met de spannende achtervolgingen etc. Dat deel van de film voelde ik eigenlijk niet zo. Ik vond het zelfs wat aan de saaie kant, en de film ietwat langdradig maken.

Het begin van de film vond ik nog wel erg intrigerend. Net zoals in Get Out wordt daar weer heel subtiel dat ongemakkelijke gevoel opgeroepen dat er niets in orde is. Zodra de echte mystiek eruit is wordt de film er toch wel een klein beetje een van uit de hand gelopen metaforen zou ik haast zeggen. Een betere film kan zijn inhoudelijke boodschap op een veel subtielere en compactere manier brengen, in een meer onderhoudende film.

Wel niets dan lof voor de originele keuzes van Peele. I Got 5 on It en Fuck Tha Police in een horrorfilm gebruiken, je moet er maar opkomen. Ook de hele zomerse setting is vrij atypisch. Nyong'o vond ik in nog geen film zo leuk. Duke is sympathiek en charmant, aan het begin dan in elk geval. Een riante 3.5*.

" that's some fucked up performance art "

Het vakmanschap van beginnend regisseur Jordan Peele straalt er van af .

En het rustige suspense volle eerste helft nam me volkomen in beslag . Wat een mooie opbouw .

Ook de jumpscare's deden uiterst zijn werk, wat mij niet vaak over komt .

Maar dan komt de eerste twist/ clou .

Daar moest ik erg aan wennen , maar naar mate het vorderde werd ik er toch door mee genomen .

en onderhoudend was het zeker .

maar uiteindelijk vroeg het te veel van mijn inbeeldingsvermogen .

Die stem van die vrouw , en hoe ze werd geïntroduceerd, met vervolgens die stem ,,,,,ehm nee.

ondanks de best wel lange speelduur , hield het de aandacht goed vast , in die zin zeker geen afrader.

En ik ga zeker nog eens goed na de dubbele boodschap zoeken op youtube .

Geef ik dit geen dikke voldoende .

Te ver gezocht , al klikt dat in contrast met bijvoorbeeld freddy die je in je dromen komt bezoeken .

Maar hier voelde het te veel realistisch aan , als geheel .

En dan met zo'n vergezocht einde te komen , vraagt zoals ik al zei,teveel van mijn inbeeldingsvermogen .

De soundtrack was geweldig , het spel ook , en de regie helemaal .

Net aan 3*

ben erg benieuw naar de uitleg , die het internet ondervond , wellicht dan hoger of lager .

Sorry. Keek ik even weg wellicht? Kan iemand mij vertellen hoe die dubbelgangers daar kwamen? Wie ze gecreëerd had? Pm misschien? Dank je!

Begin van de film dacht ik leuk lekker luchtig zit humor in dit kan wel wat worden. Totdat de schaduw mensen bij hun huis komen. Vanaf dat moment een en al chaos. Zo zal dochter de politie hebben gebeld en die zal volgens haar er binnen 10 min gezien. Helaas denk ik dat de regisseur gewoon de helft van Zijn verhaal gewoon zelf vergeten is. Jammer had er echt een goed gevoel over

Wat een bagger. 0.5 *