The Prodigy (2019)

"Miles is having a very difficult time making friends."

Tja, weer de zoveelste horror die zogenoemd te eng is voor het publiek. Zo eng zelfs dat ze scènes hebben moeten aanpassen. Ik heb er in ieder geval niets van gemerkt.

In feite is deze film niets meer dan jochie nummer zoveel dat kwaadaardige bedoelingen heeft. Ditmaal wordt het lichaam van Miles behelsd door iemand met onafgemaakte zaken. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand te zijn, maar zodra Miles meer afwijkend gedrag begint te vertonen en er rare ongelukken rondom het huis plaatsvinden, beginnen de ouders zich toch zorgen te maken.

Al gauw kom je erachter hoe de vork in de steel zit; men doet nog geen eens moeite om het gebeuren mysterieus te houden en alles wordt uitgebreid voorzien van uitleg. Als kijker blijft er op deze manier weinig over om te raden, wat de lol er enigszins afhaalt. 'The Prodigy' snijdt zich hiermee meerdere malen in de vingers, waardoor er nooit echt een lekkere flow in het geheel zit.

Nochtans weet Nicholas McCarthy de sfeer wel aardig over te brengen, met name in het huis wordt er goed gespeeld met schaduwen. Het is alleen jammer dat hij er ook niet aan ontkomt om de gebruikelijke clichés en standaard jump scares aan te grijpen, zucht. Jackson Robert Scott doet het als kwaadaardig kind niet slecht, maar het is duidelijk te merken dat niet alles uit dit concept gehaald wordt. Daarbij is het zonde dat de Rated R kwalificatie niet ten volste benut wordt.

Al met al een redelijk onderhoudende horror, maar als liefhebber valt hier weinig nieuws te zien.

Kleine 3,0 sterren.

Even dwaze als voorspelbare horrorthriller waarin een seriemoordenaar [Paul Fauteux] op het moment dat hij wordt doodgeschoten door politie de ziel inneemt van een pasgeboren baby. Die groeit op als het wonderkind uit de titel, een element dat overigens helemaal niet ter zake doet, maar wanneer hij gewelddadige trekjes vertoont (hij bewerkt een klasgenootje met een steeksleutel) beginnen vader John [Peter Mooney] moeder Sarah [Taylor Schilling] te vermoeden dat er iets ernstigs aan de hand is. Zou het?! Hoogste tijd om de hul in te roepen van een 'specialist' [Colm Feore], maar langzaam maar zeker realiseert moederlief is dat er maar één manier is om de ziel van haar zoon [Jackson Robert Scott] te redden.
Hoewel regisseur Nicholas McCarthy goed gekeken heeft naar The Omen en Damien: Omen II en Schilling alles uit haar rol haalt wat er in zit, weten ze niet te verhullen dat het verhaal nogal rammelt en dat je als kijker grote vraagtekens zet bij de motivatie van de hoofdpersonen. Toegegeven, er zijn een paar schokkende momenten, maar de oplettende kijker ziet die ruim van tevoren aankomen. Ondraaglijk is beduidend anders...

Jammerlijk filmpje.

Je hoopt bij dit soort films eigenlijk vooral op een goede sfeer, een paar gemene kills en een oprecht angstaanjagend kind. Genoeg die dat van nature zijn, dus er eentje vinden die goed kan acteren zou te doen moeten zijn. Nu zal dit joch vooral op zijn looks geselecteerd zijn (acteren kan hij niet), al kun je hem moeilijk angstaanjagend noemen, hoe veel hij ook vanonder zijn wenkbrauwen de camera in gluurt.

Grootste probleem is echter dat de film zijn kaarten meteen op tafel legt en niet de creativiteit heeft of het goede tempo toepast om zijn invalshoek boeiend, laat staan spannend uit te werken. De gereïncarneerde moordenaar wordt door de montage meteen geïntroduceerd en toch neemt de film gerust een half uur om het dan nog eens haarfijn uit te leggen. Ook zijn motivatie laat zich veel te vroeg raden en iedere afslag die de film dan neemt, had je drie scenes daarvoor al kunnen bedenken.

De eerste keer dat de moordenaar zijn gezicht op Miles geplakt heeft was een effectieve scare maar door herhaling valt dat effect op een gegeven moment ook weg. Verder leeft de film een beetje op bij de hypnose-scene, als Miles de therapeut bedreigt, al had ook daar eigenlijk meer in gezeten.

Visueel is het allemaal ook maar niks. En what's up met dat out-of-focus filtertje dat er overheen geplakt lijkt? Weinig subtiel toegepast Insta-effectje dat meer dan eens storend aanwezig is.

Het is het allemaal gewoon niet. Niet eens nét niet. Weinig origineel, weinig eigen smoel, veel te trage ontvouwing, middelmatig tot slecht acteerwerk, beetje irritante herhaling van trucjes, nul memorabele kills en een haperende sfeer. Een voorspelbare film waar je moeilijk niet onverschillig onder kunt blijven. 1,5*

The Prodigy brengt niks nieuws in het genre, maar is wel sfeervol en weet de spanning redelijk goed op te bouwen, ook al kom je nooit voor verrassingen te staan en onthult de film zelfs al vrij snel wat er precies aan de hand is. De bekende clichés en jumpscares zitten ook hier in, niet storend maar het zou fijn zijn als het eens anders kon. Maar door het behoorlijke acteerwerk van beide ouders en ook zeker het jochie zelf blijft het wel boeien. Het hangt een beetje tussen een thriller en horror in, het had van mij nog meer naar de horrorkant mogen gaan. Scènes als die met de oppas die in glas op de trap gaat staan of de aanval bij het laatste slachtoffer van de seriemoordenaar in haar eigen woning hadden wel intenser en spannender gemogen. De sterkste scène is wel die met Miles op de bank bij de onderzoeker. Jammer dat daar geen vervolg aan werd gegeven. Maar het was prima bioscoopvermaak.

Kleine 3,5*

Remorz, het is ook geen realiteit, maar komt wel dichter bij de realiteit dan zo'n standaard duivelsuitdrijving.....Dat bedoel ik ermee aan te geven

Oei wat slecht.

Men heeft het idee van Chucky/Child's Play genomen en dat in de opzet van een film als Mikey geduwd. Geen loze vergelijking, want het productiehuis achter deze film is ook verantwoordelijk voor de nieuwe Child's Play en een film als Mikey wordt bijna letterlijk geciteerd. Je mag ook iets subtieler omspringen met je invloeden.

Maar daar schuilt het probleem niet eens. Zoals bij zoveel horrors is de uitwerking belangrijker dan de originaliteit, maar daar gaat het hier finaal de mist in. McCarthy probeert er namelijk een serieuze psychologische horror van te maken, terwijl hij eigenlijk met complete B-pulp zit te werken.

Zo wordt dat hele reïncarnatie verhaal al in de eerste scene uit de doeken gedaan, maar blijft de film er nog lang mysterieus over doen. En wordt het uiteindelijk onthult via één of andere belachelijke huis, tuin en keukenprofessor die op basis van een tape recorder (jaja, lekker modern) en een debiel verhaal over een Indisch jongetje even komt uitleggen hoe alles in elkaar steekt.

Het helpt ook niet mee dat het kind bezwaarlijk eng genoemd kan worden en zijn pogingen om zo te acteren eerder lachwekkend zijn. Schilling hoeven ze verder ook niet meer in een film te steken, die hoort perfect thuis op TV.

Met een dubbel flauwe bad guy, een compleet verkeerde toont voor het pulpy verhaaltje en een makkelijk bij elkaar geraapte zooi van invloeden is deze film een serieuze tegenvaller. Onbegrijpelijk dat dit zelfs de bioscoop gehaald heeft, laat staan dat ze hier in moeten snoeien hebben omdat het te eng zou geweest zijn.

Bagger.

1.0*

Matig

Vooral de structuur is vreemd gekozen. Door het begin is voor de kijker alles al wel duidelijk. Dat werken de makers niet sterk uit. Ze nemen erg lang de tijd dat het ook doordringt bij de vader en moeder. Als kijker is er daardoor amper spraken van mysterie, waardoor het een beetje hopen is op wat kills of enge dingen. Helaas komt dat te weinig voor. Vond het jongetje niet zo slecht acteren, maar zijn personage is ook net iets te dom psychopathisch. Je zou toch denken als je masterplan is om die vrouw op te zoeken en te vermoorden dat je niet een jongetje in je klas neerslaat of de hond doodmaakt en niet eens de moeite neemt om dat goed te verbergen. Dan is je cover toch vrij snel blown.

Vond het einde wel aardig gelukkig. Niet wereldschokkend maar wel broodnodig om dit toch wat te geven.

2 sterren.

Redelijk standaard horror werkje. Het verhaal is niet bijzonder en het minpunt bij deze film is, dat men de zogenaamde clou al snel weggeeft waardoor de rest van de film er al weinig meer toe doet. De film bewandelt de bekende paden en is daarmee weinig origineel. Er zijn wel wat spannende momenten, maar nagelbijtend wordt het niet. De jonge hoofdrolspeler doet het best aardig. De setting en sfeer zijn verder redelijk goed. Vrij doorsnee. 2.5/3.0

Deze film in het subgenre 'creepy kid' steunt vrijwel op alle clichés uit het horror-genre en weet daarbij niet te verrassen en nergens kan de kijker ook echt schrikken. De film leunt volledig op een aantal schrikmomenten die de ervaren filmliefhebber van mijlenver ziet aankomen. En dan de spanning, die moet komen van het jochie, dat probleem dient zich al aan in de allereerste scène van de film. Het is overduidelijk, ook voor niet geoefende horror/mysterie-liefhebber, hoe de vork in de steel zit. (de regisseur toont het ook bijna beeld voor beeld. Daarnaast ziet de kijker ook het verhaal telkens een paar stappen vooruit. Veel verrassingen of choqueren kan je dan ook niet verwachten. Hoogtepunt is een hypnose-sessie tussen Jacobson en de dolgedraaide Miles. 'The Prodigy' klonk best veelbelovend maar verzandt in clichés en weet zelfs daar geen vermakelijk verhaal van te maken.

Een film die de argeloze kijker(s) op het verkeerde been kan zetten. In elk geval hebben wij grotendeels van deze film genoten. Het is wel geen A-film maar valt zeker onder de betere B-films als je naar verhaal, spel en decors kijkt. Van ons een 7- als waardering voor het geheel.

The Prodigy is een subtiele thriller die een lekkere rustige opbouw kent. Het is allemaal niet heel erg hoogstaand en zeker niet origineel, maar genoeg om er eens lekker voor te gaan zitten. Prima genre film!

Tegenvallende film waarin een vrouw van een kind bevalt die enorm intelligent blijkt te zijn. Weinig origineel, zowel qua verhaal als opbouw (allemaal al eens eerder en beter gezien). Clichematig en spannend of eng wordt het nergens. Tijdens het laatste gedeelte zit er wat meer vooruitgang in het plot, maar 2.5 sterren zou nog teveel zijn.

Het enige verrassende aan de film is dat het verhaal zich geheel volgens de verwachting ontwikkelt. Ongeveer als volgt: jongetje is zeer intelligent en vertoont verstorend gedrag. Het verstorende gedrag uit zich bijvoorbeeld in geweld tegen klasgenootjes en wordt lange tijd niet onderkend. Uiteindelijk natuurlijk wel, maar dat duurt tergend lang. Ouders zetten een reïncarnatie specialist in. De scènes met de belachelijke specialist zijn heel voorspelbaar. En dan is er nog de spannende laatste confrontatie tussen goed en kwaad en is de film afgelopen. Bekend terrein.
Uiteraard ontbreekt het de film niet aan gemakzucht. In de eerste vijf minuten van de film komen we al twee jump scares tegen. Beide hebben niets met opbouw en sfeer te maken, maar worden opgewekt door gebruik te maken van luide muziek, geluidseffecten en hectische camerabeelden. Ook bekend terrein, maar ach, stiekem nog wel leuk.
Het is niet allemaal rampspoed. Het sfeertje is soms eigenlijk wel verrassend duister. Hier en daar wordt een scène langzaam opgebouwd en ziet het totaalplaatje er behoorlijk sfeervol en creepy uit. Maar ja, dan moet er aan het eind van zo‘n scène zonodig weer een luide punt worden gezet. Laat een scène gewoon eens een beetje sudderen. Dat effect is uiteindelijk veel creepier en reikt veel verder dan het kortstondige schrikmoment van de punt. Des te vervelender dat de luide muziek en de geluidseffecten zo bepalend zijn en de film geheel onnodig voorzien van opgelegde sensationele en spannende momenten, die de plank erg misslaan. Zonde en helemaal niet nodig.
Een film vol clichés waarin de schrik voornamelijk komt van gemakkelijke jumpscares en de jonge acteur die het stoute jongetje vertolkt, weinig indruk maakt.

Beter dan verwacht !
De film heeft een leuke insteek i.p.v. de zoveelste film over een demonchild. Hier is er toch een heel ander en aardig gegeven. Het acteerwerk is degelijk en het kind speelde best wel een creepy rol.
Het verhaal kent een geduldige opbouw met een paar schrikmomenten, al zorgen deze niet voor de nodige horrorelementen. Het is eerder het concept, de gedachte rond het onderwerp van reïncarnatie in de vorm van een kwaadaardige ziel die nog iets moet afwerken op deze wereld. Het duister sfeertje doet de rest. Het slot is enigszins verrassend te noemen en zonder meer bevredigend. 7/10

Bijna strike 3 voor Nicholas McCarthy. Na The Pact (2012) (2*) en Home (2014) (2*) is dit gelukkig niet weer een genrefilm die, buiten dat het uitgangspunt weinig origineel is, vooral een snoozefest blijkt te zijn. Dat tweede valt namelijk nog wel mee. Dat eerste niet, trouwens. Ook al legt hij wel nadrukkelijk uit dat het geen ''possession'' is, maar een gevaarlijke ''reïncarnatie''. Nja, tot dusverre de originele invalshoek. De rest volgt echt het genre-handboek, maar mist op meerdere vlakken de nodige overtuiging. Het kind is niet creepy en wanneer het escaleert toont McCarthy zich een enorme pussy door weinig expliciet te laten zien. Een schepje extra is wel zo fijn, al was er bij z'n eerdere films wel meer dan één schepje nodig om het te redden, dus wat dat betreft gaat het de goede kant op.

Ik vond The Prodigy beter dan verwacht. Een boeiend verhaal dat ook nog eens best goed wordt uitgewerkt. Een paar mooie jumpscares en er ligt zo'n vreemde spanning constant op de loer want het kwaad zit in je eigen kind. Meer naar het einde maken de makers van The Prodigy zich er wat snel vanaf. Ook het begin zit wat slordig in elkaar en de eerste scènes lopen niet al te vlot in elkaar over. Misschien had wat meer achtergrond van de kwaadaardige ziel in zijn vorige lichaam, de film iets vollediger kunnen maken.

Maar verder vind ik dit bovengemiddeld voor een horror en heb ik me hier prima mee geamuseerd.

You took my son's soul...

you can't have his body

Moordzuchtige en door duistere machten bezeten kinderen verschijnen met de regelmaat van de klok in horror films. De ene keer is het een duivelse macht die bezit van hun neemt. Damien uit “The Omen” en Regan uit “The Exorcist” zijn hier een goed voorbeeld van. Ofwel is het de geestelijke toestand die lieftallige jongetjes in gruwelijke monstertjes veranderen zoals Luke in “Better watch out” en Chavs in “Eden Lake”. In “The Prodigy” is het Miles die een afwijkend gedragspatroon ontwikkelt, naarmate hij ouder wordt. Dit snoezige jongetje blijkt echt wel over een dubbele persoonlijkheid te beschikken. Het ene moment kruipt hij nog knus in de armen van zijn moeder. Het volgende moment werpt hij haar een demonische blik toe. Zo’n kwaadaardige blik waar je op slag kippenvel van krijgt. Voorwaar, er is iets niet pluis met deze Miles (Jackson Robert Scott).

Om eerlijk te zijn werd ik toch aangenaam verrast door “The Prodigy”. Toegegeven, het is niet bijster origineel en de film maakt flink gebruik van alle gekende trucjes uit het horrorgenre. Maar toch slaagde deze film erin me een onbehagelijk gevoel te geven. En er was zelfs een lichte vorm van spanning bij me te bespeuren. En dat werd dan voornamelijk verwezenlijkt door het acteerwerk van de jonge Jackson Robert Scott. Een pienter ventje die qua intelligentie voorloopt op zijn leeftijdsgenootjes. Maar als zijn taalgebruik in zijn slaap (nota bene ook nog eens in een zeldzaam Hongaars dialect) een redelijk volwassene toon aanneemt en hij medeleerlingen met een zware Engelse sleutel te lijf gaat, begint de argwaan bij moeder Sarah (Taylor Schilling) toe te nemen. Het gevolg is een volwassen psychologisch spelletje dat zich ontspint tussen moeder en zoon.

Jef Buhler (scenarioschrijver van o.a. “Pet Sematary”, “Jacob’s Ladder” en de volgende jaar uitkomende film “The Grudge”) neemt zijn tijd hier en bouwt de spanning langzaamaan op. Vandaar het gezapige tempo aan het begin van de film. Wat ik voor één keer niet als storend ervoer. Het is pas als de spiritist Arthur Jacobson (Colm Feore) geïntroduceerd wordt, dat het tempo omhoog gaat. Hier wordt ook duidelijk wat de openingsscène te maken heeft met dit door gedragsproblemen geplaagd lief uitziend kereltje. Fragmenten van een door een speciale eenheid neergekogelde psychopaat en de geboorte van Miles worden aan elkaar gekoppeld. En vervolgens valt de term reïncarnatie. Een explicatie waardoor alles ineens duidelijker wordt. Spijtig genoeg is de motivatie achter het gebeuren makkelijk te raden.

“The Prodigy” is eigenlijk wel een makkelijk verteerbare en onderhoudende horror. Ondanks de voorspelbaarheid en een niet zo ingenieus in elkaar gestoken verhaal. Het acteerwerk van Jackson Robert Scott en Taylor Schilling maakt dan wel weer veel goed. Verwacht je aan wat spanning, enkele jump scares en voor sommigen misschien wel een verrassende ontknoping. Er zijn het laatste jaren enkele films uitgekomen die dweepten met bombastische uitspraken zoals “Engste horror sinds jaren” of “Angstaanjagender dan The Exorcist”. “The Prodigy” steekt ze allemaal de loef af. Zonder grootsprakerige leuzen. Een aanrader dus.

3.5*

Beste een leuke thriller/horror film. Het kind speelt goed, maar de moeder ook. Een sympathieke vrouw, waardoor je haar gemengde gevoelens m.b.t haar zoon goed kon begrijpen.

De vader was helaas wat minder in beeld, want ook hij speelde goed.

Het verhaal hebben we allemaal wel eens eerder gezien, maar het wordt toch best mooi in beeld gebracht.

Zeker een ruim voldoende voor deze horror film. Het had allemaal nog wel wat spannender en gruwelijker gemogen, maar het verveelt niet.

Een pot nat

Of het nu om reïncarnatie of bezetenheid gaat.. met betrekking tot de uitwerking van The Prodigy maakt dit weinig verschil uit. Dit is een typische genre film die weinig verassingen herbergt, overigens wel een aantal aardige schrikmomenten bevat, maar ook zo voorspelbaar is, dat ik hier niet meer dan een vijf aan uit wil delen.

Hoewel er wel een aantal keer geprobeerd wordt om het publiek te verassen zijn deze verassingen niet geslaagd. De ideeën die de regisseur heeft zijn onvoldoende creatief, of er wordt niet genoeg mee gedaan. Het reïncarnatie aspect is, niet meer dan een gimmick en biedt geen enkele toegevoegde waarde voor het verhaal. Hetzelfde geldt voor de plottwist aan het slot die je al veel vaker gezien hebt en waarvan je hem al ziet aankomen voordat deze plaatsgevonden heeft.

2,5*

Matig.

Horrorfilms die enge kinderen centraal zetten beginnen tegenwoordig ontzettend in de herhaling te vallen en dat is ondertussen wel doorgekomen in de filmwereld. Het antwoord van McCarthy daarop is een film neerzetten die zich vervolgens precies in die cliché stort en er niks aan verandert. Aan originaliteit dus een groot gebrek hier.

Wel jammer dat ze zo weinig vernieuwend materiaal toevoegen aan de film, want The Prodigy zelf voegt nu werkelijk helemaal niets toe aan het genre. Je loopt jezelf ook al redelijk klem als het acteerwerk matig te noemen is. Schilling is compleet onzichtbaar als depressieve moeder. Geen eigenzinnigheid, maar ook geen charme. Niks eigenlijk.

Sfeer is ver te zoeken, net als de spanning. Het moet een beetje vanuit dat kind komen maar het probleem is dat het kotertje gewoon niet zo dreigend is. McCarthy legt ook te veel druk op hem door een rol te geven die dat kind niet aankan. Sommige kinderen weten er wel raad mee, maar voor Scott was deze in dit geval toch echt te hoog gegrepen.

Gelukkig compenseert de film al deze elementen met wat fraaie beelden en degelijke cinematografie. Film kent genoeg inkakmomenten maar ook best wel wat scenes die weten te boeien. Hier en daar sterke belichting en overzichtelijk camerawerk. De potentie was er wel, maar ondanks deze voordelen weet McCarthy er onvoldoende sfeer uit te persen.

The Prodigy is een film die het graag simpel wenst te houden en vervolgens stug lijkt te weigeren om vernieuwing toe te voegen. Wat de film echter finaal nog wat verder naar beneden trekt is dat de spanning als de sfeerzetting nogal zoutloos zijn. Punten voor de sterke visuele meerwaarde her en der, maar verder vergeet ik de film waarschijnlijk al binnen een paar dagen.

Verdienstelijk horrorfilmpje, niet erg origineel maar wel spannend en goed gemaakt, met een aantal zeer effectieve schrikmomenten. De cast is ook degelijk. De plot, over een moordenaar die na zijn dood terugkeert in een onschuldig kind om zijn werk af te maken, zit tegen het belachelijke aan, maar de boel blijft gelukkig net op de rails.

Leuke verrassing. Ik kende de film niet maar kwam voorbij op videoland. Geen verwachtingen dus en de film keek lekker weg. Begint met wat simpele, niet per se gemotiveerde jump scares waardoor de spanning er wel meteen goed in zit.

En dat voor een thriller, want de film maakt duidelijk dat het hier om gaat en niet om iets bovennatuurlijks. Klasse geacteerd door het jochie, daar gaan we nog veel van horen. Genoten van de film, die ondanks een ander genre toch aanvoelt als een klassieke horror.

De muziek van de Britse danceact "The Prodigy" was destijds in de jaren 90 boeiender, spannender en schokkender dan deze dertien in een dozijn Horror / Thriller film, die vooral voorspelbaar en clichématig is en ook niets nieuws onder de zon heeft.

De film leunt sterk op jump scares in plaats van echte spanning en psychologische diepgang en het jongetje (Jackson Robert Scott), dat zich vreemd begint te gedragen door een mogelijke reïncarnatie, was totaal niet eng of creepy. Het einde probeert schokkend te zijn, maar voelt geforceerd en te snel afgeraffeld.

Het enige pluspuntje in deze film vond ik Taylor Schilling als de moeder van het jongetje. Niet dat ze goed acteerde, maar ik vond haar opzicht leuk uitzien. Al met al is "The Prodigy" gewoon een matige Horror / Thriller film.