Instant Family (2018)

Vanaf 31 januari 2019 in de bioscoop (Paramount Pictures, via Universal)

Rvdz leuk uitje?

Instant Family Review: Mark Wahlberg Adopts Sweet Foster Care Comedy | IndieWire

De IMDB-reviews zijn totaal niet zoals ik had verwacht. Misschien pak ik hem toch maar even mee in de sneak vanavond.

Gister in de sneak gezien.. wat een geweldige film!! Knappe combi van humor en drama, wat naar mijn mening zeer mooi heeft uitgepakt. Meerdere keren in een deuk gelegen, om 10 minuten later de tranen in mijn ogen te voelen staan. Helemaal fan!

Verrassend goede film. Ik verwachtte een standaard flauwe comedy als eerdere films van Sean Anders met Mark Wahlberg, maar hier zit duidelijk wat meer in. Grappige film die ook onderhoudend blijft. 4 sterren.

Geweldige film dit, tien keer beter dan de trailer doet vermoeden.

Extreem onevenwichtige film is mislukt als komedie, maar heeft desondanks toch een aantal hartverwarmende en ontroerende momenten. Het eerste half uur is afwisselend bespottelijk en soms ronduit aanstootgevend: Ellie [Rose Byrne] en Pete [Mark Wahlberg] komen opeens op het idee om een kind te adopteren, zien er vanaf, maar besluiten in een impuls het toch maar te doen. De opvoedcursus is een blamage, evenals de stereotiepe karakters van de overige deelnemers waarvan sommigen nog bedenkelijkere motieven hebben dan de twee hoofdpersonen. De grappen rondom Juan [Gustavo Quiroz] en Lita [Julianna Gamiz] zijn flauw en het geschmier van Byrne en Wahlberg maakt het er uiteraard niet leuker op. Maar Isabelle Moner zet een fraai dramatisch portret neer als de tiener die zich vastklampt aan een hereniging met haar biologische moeder. De scène met de borstel is een sterk dramatisch moment, maar lijkt uit een totaal andere film te komen. Julie Hagerty en Michael O'Keefe zijn hilarisch als Ellies ouders en Margo Martindale steelt de film als Petes uitbundige moeder en is verantwoordelijk voor het mooiste, pijnlijkste moment uit de film. Het laatste kwart bevat meer van dat soort momenten, maar kunnen de film niet redden wanneer die naar het toch ietwat gemakzuchtige - maar blijkbaar onvermijdelijke - happy end gaat. Een bijzonder frustrerende ervaring, want met meer diepgang en minder oppervlakkige humor had dit een ijzersterk drama kunnen zijn dat wél recht had gedaan aan dit gevoelige en uiterst relevante thema.

Als ik zeg dat dit een feelgoodfilm is dan weet je al hoe het afloopt. Ken je het plot of heb je de trailer gezien dan weet je ook het begin en midden. Maar afgezien van de voor de hand liggende grappen en ontelbare clichés zijn er toch nog wel wat dingen die Instant Family beter maken dan een dinsdagavond RTL4 drama. Het zijn vooral de net iets te veel ongemakkelijke momenten en vreemde onderonsjes die de personages met elkaar hebben, Wahlberg en Byrne zijn in die scenes goed op elkaar ingespeeld. Ook die moeder van Byrne's personage en die zwager zijn leuk om naar te kijken, het is dan ook een grote fail dat hun beste grappen al in de trailer zitten. Deze film had stukken beter kunnen zijn als de makers één genre hadden durven kiezen, in plaats van de fans van Wahlberg en Byrne te veel te pleasen door ze een te grote dosis komedie te geven.

[quote]Milk schreef:

Verbazingwekkend hoog cijfer, zowel hier als op IMDb. Maar de kijker heeft altijd gelijk, dus de film zal het verdienen.

Zelf vond ik het komedie-gehalte maar mondjesmaat. Veel clichees, en voorspelbare situaties/reacties, die slechts af en toe een glimlach of poging tot grijns opleverden.

Het drama-gedeelte was al niet veel beter. Daar werd wel erg gemakkelijk met situatiesprongen gestrooid.

Toch heb ik me ook wel vermaakt met deze film, en dat komt voornamelijk door Mark Wahlberg. Als je een acteur wilt hebben die perfect gedurende twee uur de verbaasde, sympathieke naieveling moet spelen, dan kom je bij hem uit. Ergens in de film dacht ik dat Nicholas Cage het ook zou kunnen, maar die zou hoe dan ook op een moment in geniale waanzin uitbarsten, om daarna weer zijn rol te hervatten. Dit had de film natuurlijk zeker ten goede gekomen.

Geen topper, geen komedie, geen drama, maar een karikatuur over wat je kan overkomen met pleegkinderen (in de VS).

Lekker Amerikaans, redelijk sentimenteel. En toch vergeef ik dat deze prent allemaal net aan.

Een vleugje drama, een beetje humor. Het is qua genre niet zo duidelijk wat het nu is en wil zijn, maar er zitten wel hartveroverende stukjes scène in. Mark Wahlberg en Rose Byrne doen het leuk genoeg, ook met elkaar.

Ik vind vooral Octavia Spencer geweldig. Het jeugdige trio mag nog aan wat dingen schaven, maar er zit zeker een redelijke potentie in.

Het zou iets meer geslaagd zijn als semi documentaire. En dat '' gebaseerd op ware gebeurtenissen '', ik kan dat echt missen als een non met oudjaar.

Bij vlagen tenenkrommend, had hier meer van verwacht Spencer en Moner redden het nog enigszins, maar oei oei wat Amerikaans en sappy.

Mark Wahlberg mocht het niet vergelijken maar de mens is zo geprogrammeerd dat hij liever een puppy kiest dan een hond uit het asiel. Dan blijkt een puppy ook een hond te worden en kunnen we hem terug vinden vastgebonden ergens aan een boom. Zo is men ook geprogrammeerd dat men liever zelf kinderen maakt dan te kiezen uit de enorme hoeveelheid kinderen die ook figuurlijk aan de boom zijn gebonden.

Het is een van de vele mislukte eigenschappen van de mens. Maar weinigen die niet aan zichzelf denken maar doen wat logisch is. En voor degenen die nu beledigd zijn, noem me 1 niet egoïstische reden om zelf een kind te verwekken? Maar goed, ik dwaal af.

Het goede aan deze film is dat er wat meer aandacht is voor adoptie en hopelijk veranderd er wat maar dat is ijdele hoop. Puur naar de cijfers kijkend is het echt schokkend wat Nederland doet aan adoptie t.o.v. de Amerikanen. In Amerika worden er elk jaar 140000 kinderen geadopteerd en in Nederland vorig jaar 156. Verhoudingsgewijs zouden dat er 7280 moeten zijn. Amerikanen doen niet veel goed maar hierin lopen ze duidelijk ver vooruit. Food for thought deze film.

Toch wel een beetje een tegenvaller deze film, gezien het hoge 7,5 cijfer op IMDb had ik er meer van verwacht.

De film blijkt meer een drama dan een komedie; de komedie die erin zit is vaak té droog (terwijl ik wel van droge humor hou) en de film duurt 20 minuten te lang. Toch kent de film ontroerende momenten, geeft het aandacht aan een maatschappelijk probleem, en krijgt het van mij dan ook net aan een voldoende.

Voor iedereen die nog gaat kijken: temper je verwachtingen naar beneden. Dit lijkt in eerste instantie een leuke vrijdag- of zaterdagavond film, maar is geschikter voor de zondag of doordeweeks.

Na de nodige komedies komt regisseur Sean Anders nu met het redelijk serieuze Instant Family op de proppen. Uit het komedie genre zijn Mark Wahlberg en Rose Byrne gecast voor de bekende hoofdrollen. De casting daar omheen kent niet veel bekende namen, maar bestaat meer uit nieuw talent. Voor het genre zorgt Anders voor een prima balans tussen komedie en drama. De film lijkt daarbij ook niet bestempeld te willen worden als een typische Amerikaanse komedie, waar we de laatste tijd veel van hebben kunnen gezien. Uiteraard bevat de film hier en daar wel wat flauwe typische herkenbare grappen, maar door de goede verdeling doet dat nauwelijks aan als herkenbaar. Het drama kan wel eens geforceerd of ongeloofwaardig over komen, maar is goed bedoeld en uitgewerkt. Het acteerwerk van de hele casting is daarbij wel redelijk tot goed. Wahlberg hebben we al wat vaker gezien in komedies en lijkt daarin te blijven hangen. Byrne is de uitbundige en overdrevene hierin, maar samen zit de chemie wel leuk in elkaar. Als de film eenmaal richting het einde loopt wordt de film wel weer afgesloten met een groot herkenbaar cliché uit Daddy's Home 2. Overduidelijk laat Anderson hier zijn visitekaartje tot slot toch weer achter en is vast en zeker doelgericht te werk gegaan.

3,0*

De eerste minuten verwachte ik een flauwe komedie door de typische cliche matige typisch amerikaanse famile scenes. Toch ontstaat er vrij snel een aparte combinatie van humor en pakkende drama momenten.Uiteindelijk is " Instant Family" een warme feelgood movie die zorgt voor een lach en een traan. Een heerlijke film. 4*

Zeer vermakelijke film, vaak gelachen. Ik ben niet echt fan van comedy films, maar dit was wel geweldig!

Ik vind dit een zeer goeie en aangename luchtige film, eens geene pis en kak film wat humor zijnde betrof.

De cast was top, iedereen had er echt zin in.

Isabela Moner is ook een schoone madam, een genot om naar te kijken.

Er is een goede balans tussen de humor (geen flauwe humor) en familiedrama. Een erg leuke feelgood film!

Your real kids are different. You can't erase them

Mark Wahlberg is de laatste paar jaren meer en meer in komedies aan het spelen en één van de verantwoordelijken daarvoor is zonder twijfel regisseur Sean Anders. Hij heeft namelijk Daddy's Home (+ de sequel Daddy's Home 2) geregisseerd en besluit voor de derde keer op rij Wahlberg te casten in zijn komedie. Instant Family lijkt op het eerste zicht dan ook in het verlengde van die films te liggen, opnieuw een film rond het thema gezien met opnieuw Wahlberg als vader, maar blijkt toch op zijn eigen benen te kunnen staan.

Omdat dit misschien een (sub)thema is dat nog niet vaker is aangeboord? In Instant Family besluit een koppel om een kind te adopteren en voor ze het goed en wel doorhebben is hun gezin uitgebreid met 3 kinderen. Op zich geen probleem, maar zo'n tiener adopteren blijkt toch lastiger dan gedacht te zijn. Anders ging zijn inspiratie voor de film halen bij zijn eigen leven en juist daarom levert dit een aantal erg echt aanvoelende momenten op. De nodige clichés worden weliswaar nergens uit de weg gegaan noch zit er een grote verrassing aan het einde van de film, maar er zit een zekere finesse in de dynamiek tussen Pete & Ellie en de drie kinderen. Dat betekent echter niet dat alles altijd even goed werkt. Sommige bijrollen zijn compleet verwaarloosbaar (de running joke met October en The Blind Side mist compleet zijn effect en het wordt er niet beter op wanneer je ze maar blijft gebruiken) en hier en daar valt de typische Amerikaanse sentimentaliteit moeilijk te verkroppen.

Zo is dat eindschot met die foto op de rechtbank wel erg geforceerd, maar dankzij de chemie tussen de cast lukt dat verkroppen eigenlijk in het algemeen vrij goed. De wisselwerking tussen Wahlberg en Rose Byrne is in ieder geval een goede match en ook de drie kinderen (Isabela Moner als de tiener Lizzy, Gustavo Escobar als de jonge Juan en Julianna Gamiz als de kleine Lita) zijn goed op elkaar ingespeeld. Moner gaat met de meeste aandacht lopen en heeft vooral met Wahlberg en Byrne nog een aantal degelijke scènes. Verder zijn vooral de bijrollen nogal hit & miss te noemen. Margo Martindale heeft als Grandma Sandy misschien nog één van de meest beladen scènes uit de film, maar Julie Hagerty valt als de andere grootmoeder compleet door de mand. Zelden zo'n vervelend personage in een film gezien.

Lastig te beoordelen. Instant Family is geen volbloed komedie, maar het is ook geen zwaarmoedig drama. De thematiek is ietwat gelaagd en het resultaat is een vlotte wegkijker waarbij je uiteindelijk toch met een goed gevoel de zaal verlaat. Dat is vooral te danken aan een cast die goed op elkaar is ingespeeld en een handvol echt leuke scènes.

3.5*

Regisseur Sean Anders —zelf vader van drie geadopteerde kinderen— kon bij het schrijven van het script voor deze film mede putten uit zijn eigen ervaringen. Het heeft geresulteerd in een heel erg Amerikaanse film over adoptie. Het proces is daar heel anders dan hier. Zo kent men er inderdaad “foster care fairs”, een soort kijkdagen waar echtparen kunnen snuffelen aan het kinderaanbod.

Doelbewust heeft Anders bij het maken van deze film ervoor gekozen om het onderwerp “adoptie” te verpakken als een tragikomedie met luchtige en serieuze momenten. Het resultaat is een turbulente, maar alleszins onderhoudende film, waarin plaats is voor een lach en een traan. Ik hield er een goed gevoel aan over. En dat is volgens mij precies wat Anders wil bereiken, opdat meer kijkers een goed gevoel krijgen als ze denken aan “foster care”.

“Your real kids are different. You can't erase them.”

Uitstekende film. Feel good, sentimenteel en vooral op het laatst zo Amerikaans als het maar zijn kan. Maar Instant Family heeft ook een groot hart, is grappig en heeft ook echt iets te zeggen adoptie en opvoeden in het algemeen. De combinatie van humor en drama werkt goed, en vooral Martindale, Byrne, Wahlberg en Spencer hebben een aantal geweldige momenten.

Martindale en Byrne zijn altijd sterk, en ook Wahlberg laat weer eens zien meer te kunnen dan in Transformers films opdraven. De echte ster van de film is echter de jonge Isabela Moner, die voor een aantal oprechte en emotionele momenten zorgt als 15-jarige tiener die voor haar jongere broertje en zusje heeft moeten zorgen terwijl haar biologische moeder aan de drugs zat, en nu te maken krijgt met Byrne en Wahlberg als goedwillende adoptieouders. Hoe dit uiteindelijk allemaal uitpakt is geen verrassing, en het levert een einde op dat volledig over the top gaat, maar wel bevredigend en meer dan geslaagd is.

Degelijke, maar voorspelbare feelgood-comedy die af en toe een snaar raakt.

Voorspelbare slappe hap. Nog erger dan verwacht. En Hollywood zou Hollywood niet zijn als we er niet allemaal aan herinnerd moeten worden dat interraciale en homoseksuele koppels die ook nog eens kinderen adopteren heul normaal zijn en iedereen die het daar niet mee eens is, is af. ?

Ik laat mij niet door Hollywood (of Hilversum) vertellen wat ik moet denken. Dat gebeurt al vaak genoeg. Dat is er mis mee.

Maak d'r van wat je wilt. ?