Instant Family (2018)

Verrassend goede film. Ik verwachtte een standaard flauwe comedy als eerdere films van Sean Anders met Mark Wahlberg, maar hier zit duidelijk wat meer in. Grappige film die ook onderhoudend blijft. 4 sterren.

Extreem onevenwichtige film is mislukt als komedie, maar heeft desondanks toch een aantal hartverwarmende en ontroerende momenten. Het eerste half uur is afwisselend bespottelijk en soms ronduit aanstootgevend: Ellie [Rose Byrne] en Pete [Mark Wahlberg] komen opeens op het idee om een kind te adopteren, zien er vanaf, maar besluiten in een impuls het toch maar te doen. De opvoedcursus is een blamage, evenals de stereotiepe karakters van de overige deelnemers waarvan sommigen nog bedenkelijkere motieven hebben dan de twee hoofdpersonen. De grappen rondom Juan [Gustavo Quiroz] en Lita [Julianna Gamiz] zijn flauw en het geschmier van Byrne en Wahlberg maakt het er uiteraard niet leuker op. Maar Isabelle Moner zet een fraai dramatisch portret neer als de tiener die zich vastklampt aan een hereniging met haar biologische moeder. De scène met de borstel is een sterk dramatisch moment, maar lijkt uit een totaal andere film te komen. Julie Hagerty en Michael O'Keefe zijn hilarisch als Ellies ouders en Margo Martindale steelt de film als Petes uitbundige moeder en is verantwoordelijk voor het mooiste, pijnlijkste moment uit de film. Het laatste kwart bevat meer van dat soort momenten, maar kunnen de film niet redden wanneer die naar het toch ietwat gemakzuchtige - maar blijkbaar onvermijdelijke - happy end gaat. Een bijzonder frustrerende ervaring, want met meer diepgang en minder oppervlakkige humor had dit een ijzersterk drama kunnen zijn dat wél recht had gedaan aan dit gevoelige en uiterst relevante thema.

Als ik zeg dat dit een feelgoodfilm is dan weet je al hoe het afloopt. Ken je het plot of heb je de trailer gezien dan weet je ook het begin en midden. Maar afgezien van de voor de hand liggende grappen en ontelbare clichés zijn er toch nog wel wat dingen die Instant Family beter maken dan een dinsdagavond RTL4 drama. Het zijn vooral de net iets te veel ongemakkelijke momenten en vreemde onderonsjes die de personages met elkaar hebben, Wahlberg en Byrne zijn in die scenes goed op elkaar ingespeeld. Ook die moeder van Byrne's personage en die zwager zijn leuk om naar te kijken, het is dan ook een grote fail dat hun beste grappen al in de trailer zitten. Deze film had stukken beter kunnen zijn als de makers één genre hadden durven kiezen, in plaats van de fans van Wahlberg en Byrne te veel te pleasen door ze een te grote dosis komedie te geven.

Your real kids are different. You can't erase them

Mark Wahlberg is de laatste paar jaren meer en meer in komedies aan het spelen en één van de verantwoordelijken daarvoor is zonder twijfel regisseur Sean Anders. Hij heeft namelijk Daddy's Home (+ de sequel Daddy's Home 2) geregisseerd en besluit voor de derde keer op rij Wahlberg te casten in zijn komedie. Instant Family lijkt op het eerste zicht dan ook in het verlengde van die films te liggen, opnieuw een film rond het thema gezien met opnieuw Wahlberg als vader, maar blijkt toch op zijn eigen benen te kunnen staan.

Omdat dit misschien een (sub)thema is dat nog niet vaker is aangeboord? In Instant Family besluit een koppel om een kind te adopteren en voor ze het goed en wel doorhebben is hun gezin uitgebreid met 3 kinderen. Op zich geen probleem, maar zo'n tiener adopteren blijkt toch lastiger dan gedacht te zijn. Anders ging zijn inspiratie voor de film halen bij zijn eigen leven en juist daarom levert dit een aantal erg echt aanvoelende momenten op. De nodige clichés worden weliswaar nergens uit de weg gegaan noch zit er een grote verrassing aan het einde van de film, maar er zit een zekere finesse in de dynamiek tussen Pete & Ellie en de drie kinderen. Dat betekent echter niet dat alles altijd even goed werkt. Sommige bijrollen zijn compleet verwaarloosbaar (de running joke met October en The Blind Side mist compleet zijn effect en het wordt er niet beter op wanneer je ze maar blijft gebruiken) en hier en daar valt de typische Amerikaanse sentimentaliteit moeilijk te verkroppen.

Zo is dat eindschot met die foto op de rechtbank wel erg geforceerd, maar dankzij de chemie tussen de cast lukt dat verkroppen eigenlijk in het algemeen vrij goed. De wisselwerking tussen Wahlberg en Rose Byrne is in ieder geval een goede match en ook de drie kinderen (Isabela Moner als de tiener Lizzy, Gustavo Escobar als de jonge Juan en Julianna Gamiz als de kleine Lita) zijn goed op elkaar ingespeeld. Moner gaat met de meeste aandacht lopen en heeft vooral met Wahlberg en Byrne nog een aantal degelijke scènes. Verder zijn vooral de bijrollen nogal hit & miss te noemen. Margo Martindale heeft als Grandma Sandy misschien nog één van de meest beladen scènes uit de film, maar Julie Hagerty valt als de andere grootmoeder compleet door de mand. Zelden zo'n vervelend personage in een film gezien.

Lastig te beoordelen. Instant Family is geen volbloed komedie, maar het is ook geen zwaarmoedig drama. De thematiek is ietwat gelaagd en het resultaat is een vlotte wegkijker waarbij je uiteindelijk toch met een goed gevoel de zaal verlaat. Dat is vooral te danken aan een cast die goed op elkaar is ingespeeld en een handvol echt leuke scènes.

3.5*

Regisseur Sean Anders —zelf vader van drie geadopteerde kinderen— kon bij het schrijven van het script voor deze film mede putten uit zijn eigen ervaringen. Het heeft geresulteerd in een heel erg Amerikaanse film over adoptie. Het proces is daar heel anders dan hier. Zo kent men er inderdaad “foster care fairs”, een soort kijkdagen waar echtparen kunnen snuffelen aan het kinderaanbod.

Doelbewust heeft Anders bij het maken van deze film ervoor gekozen om het onderwerp “adoptie” te verpakken als een tragikomedie met luchtige en serieuze momenten. Het resultaat is een turbulente, maar alleszins onderhoudende film, waarin plaats is voor een lach en een traan. Ik hield er een goed gevoel aan over. En dat is volgens mij precies wat Anders wil bereiken, opdat meer kijkers een goed gevoel krijgen als ze denken aan “foster care”.

“Your real kids are different. You can't erase them.”

Uitstekende film. Feel good, sentimenteel en vooral op het laatst zo Amerikaans als het maar zijn kan. Maar Instant Family heeft ook een groot hart, is grappig en heeft ook echt iets te zeggen adoptie en opvoeden in het algemeen. De combinatie van humor en drama werkt goed, en vooral Martindale, Byrne, Wahlberg en Spencer hebben een aantal geweldige momenten.

Martindale en Byrne zijn altijd sterk, en ook Wahlberg laat weer eens zien meer te kunnen dan in Transformers films opdraven. De echte ster van de film is echter de jonge Isabela Moner, die voor een aantal oprechte en emotionele momenten zorgt als 15-jarige tiener die voor haar jongere broertje en zusje heeft moeten zorgen terwijl haar biologische moeder aan de drugs zat, en nu te maken krijgt met Byrne en Wahlberg als goedwillende adoptieouders. Hoe dit uiteindelijk allemaal uitpakt is geen verrassing, en het levert een einde op dat volledig over the top gaat, maar wel bevredigend en meer dan geslaagd is.

Goeie film waarin een kinderloos koppel besluit drie kinderen te adopteren. Een simpel maar leuk concept dat veel vermakelijke momenten oplevert (vooral de stroeve interactie tussen de adoptieouders en de kids). En alhoewel niet altijd in evenwicht is het drama-gedeelte verder ook goed uitgewerkt. De film kijkt gemakkelijk weg en de fijne cast draagt hier zeker aan bij.

Instant Family is een film met twee gezichten zoals ik ze niet heel vaak zie. Het eerste gedeelte van de film is behoorlijk pijnlijk en ongemakkelijk om naar te kijken. Wahlberg en Byrne lopen panisch rond en hun dialogen zijn vaak zo bespottelijk dat ik er moeilijk naar kon kijken. Halverwege maakt de film opeens een omslagpunt. Waar de komedie compleet in de eerste drie kwartier faalt, slaagt regisseur Sean Anders er wel in om de film in de tweede helft een hart te geven. De personages worden minder irritant, de band die het gezin met elkaar opbouwt is aandoenlijk en uiteindelijk is de boodschap die Instant Family overbrengt een oprechte.

Het is gewoon jammer, want het gevoelige tweede gedeelte overklast het eerste gedeelte vol ongein. Het had zoveel beter kunnen zijn als daar ook een serieuzere focus was geweest, want met Isabela Merced (oude naam Moner) en haar personage heb je toch een klein goudmijntje in handen . Maar het belangrijkste is dat het einde van de film mij uiteindelijk met gemak overhaalt om de film wel een voldoende te geven

3,0*

Prima film! Met een goed hart gemaakt dus dan mag je wat minder klagen. Het is niet de grappigste film ooit maar het is zeker wel leuk.

Wel oké.

Instant Family doet perfect wat je ervan kan verwachten als soms komisch bedoelde familiefilm. Mark Wahlberg doet het goed, Rose Byrne is wat minder - ik vind ze wel een goede actrice, maar ze heeft toch wel een zagerig kantje in bepaalde rollen.

Maar bon, op zich degelijke wegkijker. De gevoeligheden en ongemakkelijke situaties die zich kunnen voortdoen in een pleegouder/adoptieproces komen allemaal aan bod. Het schijnt dat de regisseur hiervoor uit z'n eigen ervaring geput heeft.

3

Op en top Amerikaanse komedie over een eerder ernstig onderwerp.

Kon niet echt bekoren. Naar een waargebeurd verhaal maar te opgefokt chaotisch om echt te zijn.

Zocht vergeefs naar wat fijnere humor maar moest het stellen met gekke oma Sandy of pechvogel Juan.

Nadien komen de echte problemen naar boven, wat de film goed doet, wordt het emotioneler en feel-good en eindigt het met een zekere ode aan die mensen die bereid zijn verlaten kinderen aan een beter leven te helpen.

Wat een heerlijke film over een ernstig onderwerp. Jaren geleden ook dat ik zo hard heb gelachen om een film. Geweldig leuke grappen, naast realistische en ontroerende momenten. En natuurlijk moeten dit soort films feelgood eindigen volgens de strenge wetten binnen het genre. Maar als je dan de aftiteling ziet en al die foto’s van mooie gezinnen voorbij ziet komen, breekt je hart. Diepe buiging voor de makers en schrijvers en de uitstekende cast. Must-see voor de aanstaande coronakerst.

Verrassend leuke film met een aantal memorabele scènes, waarvan de tafelgebedscène denk ik het beste voorbeeld is. Het is af en toe erg flauw, maar omdat dat zo consequent wordt volgehouden, werkt het wel. Ondanks die flauwheid is het geen oppervlakkige film en is het bij momenten zelfs zeer ontroerend. Verder word ik ook gewoon blij van de relatie tussen Pete en Ellie, die echt een team vormen en duidelijk dol zijn op elkaar. Dat is wel eens lekker vanuit een Hollywood waarvan ik de indruk heb dat het denkt dat alleen disfunctionele relaties interessant zijn. Vier sterren voelt veel voor een film die zichzelf ook niet zo heel serieus lijkt te hebben genomen, maar ik heb me geen seconde verveelt, heb gelachen en gehuild en zit twee dagen later nog na te denken over de dilemma's die de film schetst. Gewoon goed dus!

Prima.

Vermakelijke komedie van Amerikaanse bodem die zijn hogere score voornamelijk kan danken aan het onderwerp zelf. Qua komedie is het namelijk zoals vele andere Amerikaanse komedies. Het is dat er in Instant Family ook genoeg ruimte voor drama bij komt kijken wat een verschil maakt.

Byrne en Wahlberg zijn voor dit soort films geen opvallende keuzes meer. Ze blijven het wel redelijk doen, maar de rollen zijn voor dit duo geen nieuwe uitdagingen denk ik zo. De kinderen spelen de volwassenen eruit, Merced doet het bijvoorbeeld erg goed. Wel op de automaat, maar gelukkig is haar automaat van best hoog niveau.

Film kent verder een redelijk tempo en het verhaal blijft nooit te lang hangen bij suffe stukjes. De grapjes vind ik allemaal een beetje flauw, Instant Family is ook niet bepaald een film om bij in een deuk te liggen. Niemand is heel erg grappig, enkel het duo Spencer en Notaro kennen een aantal leuke momenten.

Het drama wil ook niet echt raken, maar het is vaak subtiel genoeg gebracht om goed over te komen. Soms wordt er iets te geforceerd een grapje overheen gedraaid, maar in het algemeen kent het genoeg lieve momenten. Alleen willen die momenten het algemene niveau nooit ontstijgen.

Verder duurt de film ook een beetje lang met een speelduur van 119 minuten. Hadden best verkort kunnen worden naar 100 minuten. Gelukkig weten ze de lange speelduur wel degelijk genoeg te vullen. In het algemeen vind ik dat Instant Family iets te veel een komedie wil zijn en vergeet daarmee soms het dramagedeelte effectief uit te voeren. Verder is het allemaal wel leuk voor een avondje gezelligheid.

Feelgood movie over een adoptiegezin met de nodige humor door de chaos van een koppel dat ineens drie kinderen onder hun hoede krijgen, tiener inbegrepen... Uiteraard ook de nodige drama door het vallen en opstaan van de opvoeding en de problematiek van het pleeggezin en het feit dat de kinderen al een zwaar verleden achter zich hebben. Eveneens de nodige levenslessen en ouderliefde. Door deze diverse emoties is het geen typische platte humorfilm geworden maar een film met inhoud dat een zwaar thema op een luchtige manier weet te brengen. Echt genoten van deze film. Dikke pluim voor Isabela Merced als tienerdochter. Deze jonge actrice heeft veel in haar mars en zullen we nog van horen in de toekomst. Ook Mark Wahlberg acteert zoals ik hem ken en doet dat niet slecht. De rest van de cast ken ik niet echt, maar mogen er ook zijn...

Instant Family is een zeer menselijke film met een luchtig randje. Prima acteerwerk ligt ten grondslag van een zeer geslaagde film.

Instant Family: je verwacht een voorspelbare, gezapige comedy met een klein drama-tintje. En dat krijg je dan ook. Gelukkig is daar een Marky Mark die zorgt voor iets hogere verwachtingen - en die worden gelukkig óók waargemaakt. Het is allemaal wat vlotter, grappiger en snediger dan je zou vermoeden.

Wat vooral opvalt is de vlotte montage en het hilarische, cynische duo van het adoptiebureau.

Niet slecht: 3,5 sterren

Gebaseerd op een waar verhaal? De zogenaamd 'leuke grappen' zijn bijna nooit leuk. Veel te overdreven en nep.

En gewoon niet echt gebeurd. Daar omheen is de film wel goed. De onderwerpen die lastig zijn om te bespreken worden wel aangestipt. Dat vond ik wel sterk aan deze film. Het is en blijft allemaal best luchtig, maar de combi drama/humor is vooral sterk op het drama gedeelte.

Rose Byrne blijft voor mij altijd geweldig.

Maar de show werd echt gestolen door het meisje 'Isabela Merced'. Wat speelt dat die meid goed.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Helemaal in mijn straatje

Mijn interesse voor de film Instant Family werd aangewakkerd door een trailer die automatisch begon af te spelen op Facebook. Weliswaar zonder geluid – zo irritant als die filmpjes plotseling met geluid beginnen af te spelen! – maar ik zag direct dat het een leuke komische film zou zijn die helemaal in mijn straatje ligt. Natuurlijk zegt een trailer niet veel. Vaak genoeg ben ik op het verkeerde been gezet. Of bleken alle leuke stukjes al voorbij te zijn gekomen waardoor er niks overbleef voor de film zelf. Uiteraard heb ik de film hoe dan ook gekeken, en vandaag vertel ik je wat ik ervan vond.

Instant Family

Instant Family draait om Pete en Ellie. Pete en Ellie zijn zogenaamde Fixer Uppers. Ze kopen een woning, knappen het op, en verkopen het weer. Ze besluiten pleegouders te worden van drie problematische kinderen. Je hebt Lizzy, degene die altijd voor haar broertje en zusje heeft moeten zorgen. Juan is de middelste, en heeft bijster weinig verstand meegekregen. En tot slot heb je Lita, de schattige jongste die in een monster kan veranderen.

Voor de hele familie

Persoonlijk had ik eigenlijk meer weerstand van de kinderen verwacht, en veel meer uit de hand gelopen gebeurtenissen. Maar misschien is het juist beter dat ze het hebben ingeperkt tot dit. Hierdoor is Instant Family niet ‘gewoon’ en komediefilm, maar een film voor de hele familie (let op, wel 9+) met een mooie boodschap. Regelmatig heb ik enorm moeten lachen door de chaos waarin de familie belandt, maar heb ik ook vaak meegeleefd met de personages.

Pleegouderschap

De film kaart ook de problemen met het pleegouderschap en pleegkinderen aan. Er zijn teveel pleegkinderen en te weinig pleegouders. Kinderen hoppen van het ene pleeggezin naar het andere en ervaren geen vastigheid, geen ritme, geen thuisbasis. Daarnaast blijven oudere kinderen vaak in het systeem zitten omdat jongere kinderen ‘meer gewild’ zijn. In Instant Family wordt natuurlijk wel op humor ingespeeld – ook regelmatig met clichés, al is dat niet heel erg -, maar de boodschap komt zeker over.

Conclusie

Instant Family is een heerlijke familiefilm waarbij je zowel keihard kunt lachen als enorm kunt meeleven. De film moet je uiteraard met een knipoog bekijken – immers het is een komediefilm – maar de komedie is niet zo over-de-top dat Instant Family wel relatief geloofwaardig blijft. Hierdoor komt de boodschap over het pleegsysteem duidelijk over en hebben we niet alleen genoten van de film, maar ook nog wat geleerd.

Deze film weer opnieuw gezien.

En dit is een zeer ondergewaardeerde film.

Het is voor dit type film, een film die zich wat betreft de feel good sfeer kan meten, met juwelen van films als Notting Hill en Love actually.

Deze film gaat over adoptie kinderen in het Kinder beschermings systeem.

Alleen is deze film luchtig en met veel ontzettend leuke humor, maar ook veel ontroering.

Een film waar veel inzit.

Een film die je veel laat lachen, maar ook doet raken.

Met uitmuntend acteer spel,van deze cast.

Ook de film muziek is ontzettend goed, met prachtige songs.

Deze film is binnen dit genre, echt een masterpiece te noemen.

Ook is deze film, gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Weer van genoten.

Van 4,5* naar 5* deze film verdient dit echt.

Een van de betere films in dit genre.