Green Book (2018)

Mijn recensie is een stuk tegendraadser dan de publieke opinie Slecht 1.5 ster geef ik hem.

Green Book | The Cult Corner - thecultcorner.com

"The world's full of lonely people afraid to make the first move."

Het is opvallend te noemen dat deze titel geregisseerd is door Peter Farrelly, een regisseur die ik - in combinatie met zijn broer - louter ken van comedies.

Deze film is eigenlijk niets meer dan de zoveelste buddy movie waarin twee tegenpolen met elkaar opgescheept zitten. In dit geval krijg je te maken met een onbeholpen Italiaans-Amerikaanse uitsmijter die een begenadigd Afro-Amerikaanse pianist begeleid op zijn tournee door het racistische zuiden van Amerika. Het komt over als een mix tussen 'Driving Miss Daisy' en 'Intouchables'.

Het merendeel bestaat uit het reizen van concert naar concert, terwijl Tony en Don met elkaar zitten te kibbelen. Vanzelfsprekend leren de twee veel van elkaar, om langzamerhand toe te groeien naar een vriendschap. Aan de prima vertolkingen van Mahershala Ali en Viggo Mortensen is te danken dat het geheel onderhoudend blijft, hoewel laatstgenoemde wel erg schurkt tegen een karikatuur.

Je zou denken dat het racismeprobleem in 'Green Book' beter aangekaart zou worden, maar men maakt zich er te makkelijk van af; alles blijft aan de vlakte. Het is alsof het lef ontbreekt om dieper in te gaan op de problematiek, waardoor zowat alles afgedaan wordt met brave humor. Op deze wijze wordt er netjes binnen de lijntjes gekleurd en ontbreekt de broodnodige scherpte. Best jammer, want hier valt meer uit te halen.

Al met al een vermakelijke roadmovie, maar duidelijk te veel op safe gespeeld om een zo breed mogelijk publiek te trekken.

3,0 Sterren.

Misschien willen mensen wel eens gewoon rustig vermaakt worden en niet constant special effects of 'cinematografische vernieuwing' voorgeschoteld krijgen. Daarvoor heb je genoeg andere films. Verhaal was dun maar prima, goede muziek, fijne acteurs en een lach en een traan. Zo moeilijk hoeft het allemaal niet te zijn.

Lekkere roadmovie.

Tikkeltje voorspelbaar maar dat was juist leuk.

Daarbij had ik vaak flashback gevoel naar Trains, Plains and Automobiles.

Dat was natuurlijk een klucht en de Green book is veel serieuzer in een nog door racisme verscheurd zuiden van de VS maar de overeenkomsten zijn er.

Blijkbaar niet

Of "Driving Don Shirley", hoewel deze film een veel minder belerende toon heeft dan (eveneens) veelbesproken Driving Miss Daisy (1989). Viggo Mortensen weet op knappe wijze te voorkomen dat hij valt in een karikatuur van de Italiaans-Amerikaanse arbeidersklasse als Tony Vallelonga, bijgenaamd Tony Lip omdat hij met zijn praatjes mensen weet te overtuigen om iets te doen wat ze niet willen doen. In dit waargebeurde verhaal neemt hij, ondanks zijn eigen vooroordelen, een lucratief aanbod aan van Dr Don Shirley [Mahershali Ali], de briljante, zwarte pianist van een muzikaal trio dat onder zijn naam een goede reputatie in het noorden van de VS heeft opgebouwd. Don besluit echter een tour te doen door The Deep South, waar anno 1962 racisme nog onderdeel uitmaakt van het dagelijks leven. "Green Book" verwijst naar een speciaal boekje met adressen van hotels en pensions voor gekleurden. Het zal niemand verrassen dat Tony en Don, ondanks wederzijdse vooroordelen, tot elkaar groeien en geleidelijk aan een wederzijds respect opbouwen dat resulteert in vriendschap, maar één van de grote verdiensten van het scenario - waaraan Tony's zoon Nick Vallelonga meeschreef - is dat de weg naar die goede verstandhouding op subtiele, maar geloofwaardige wijze verloopt. Het zijn echter de genuanceerde en perfect op elkaar afgestemde vertolkingen van Mortensen en Ali die in een ijzersterk staaltje ensemble-acteren een uiterst gewaagd komisch en dramatisch duo neerzetten en de zo makkelijk te verstoren balans tussen de verschillende elementen probleemloos weten te handhaven.

Luchtiger van toon dan ik dacht na 385 keer de trailer gezien te hebben. Het zou me niet verbazen als het volle zalen trekt. Beladen thema als racisme in een feelgood-jasje doet het altijd goed.

Ik heb in ieder geval genoten. Sfeervol, grappig en warm filmpje.

4*

Opzich goede opbouwende kritiek , ik kan ook slecht tegen vals sentiment , of als het er te dik op ligt.

Heb de film zelf nog niet gezien , wel een omslag van de regiseur .

Een puntje alleen, je zegt dat het een thema , of boodschap is dat racisme niet goed is ,

En dat dat nogal logisch lijkt te zijn .

probleem is denk ik dat met name in Amerika , maar zeker ook hier in Europa , het wel bij een groot deel van de bevolking speelt .

Kijk nu als eerste voorbeeld uit mijn hoofd eens naar de Efteling rel , met die Rare poppetje , die ze eindelijk veranderen .

Mij zal het aan me reet roesten , maar ik snap dat het kwetsend is .

En donkere Amerikanen worden nog wekelijks door de politie( onterecht vaak ) neer geschoten .

Plus het punt natuurlijk dat er een behoorlijke racist in het witte huis zit die andere politici met een indiaanse afkomst , Pocahontas noemt .

Moet ie zelfs weten , maar het is racistisch en het speelt , hier door des te meer .

Blijkbaar is deze boodschap , hoe simpel ook , nog niet goed doorgedrongen .

Zeer goede film. Het verhaal is eenvoudig en voorspelbaar, maar de uitwerking is erg sterk. Farrelly weet een perfecte balans te vinden door het serieuze harde thema over racisme af te wisselen met de nodige humor. Daarnaast laat hij de twee verschillende werelden waarin beide hoofdrolspelers leven prima samenkomen zodat de film nog overgoten wordt met een feelgoodsausje. Beide hoofdrolspelers zetten ook een hele goede rol neer en de chemie tussen beide is uitstekend. Verder is de aankleding en sfeer met prima soundtrack een geweldige combinatie. Topper! 4.0/4.5

wat bedoeld u met dieper ingaan op de problematiek? Voor radicale en politieke uitspattingen moet je bij een Blankkklansman of Black Panter zijn, daar gaat het vreselijk uit de bocht. Green Book weet juist een perfecte balans te scheppen...er zijn good cops, er zijn bad cops, er zitten rotte appels in élk ras en als we allemaal wat vriendelijk tegen elkaar zijn, hoeft racisme niet te bestaan. Farrelly schept deze sfeer met verve, zonder modder te gooien naar wie dan ook...Klasse!

Ik vond de toon van deze fijne road movie precies goed.

Ja er is de rassenkwestie, maar gelukkig werd die niet te zwaar aangezet.

Mortensen speelt de Italiaanse muscle ook gelukkig niet zo overdreven dat het een karikatuur wordt.

Wat mij betreft is dit met recht een oscar genomineerde film en mag Mortensen hem van mij ook winnen.

Je mag tegendraads zijn met je recensie, maar dat betekent niet dat jouw mening juister is. Ik waardeerde het uitstekende tegenspel dat de beide acteurs elkaar gaven.

Ja, “the favourite” is een prachtige film. Maar “Green book” gaat naar mijn mening nergens over de schreef en geeft een zeer reëeel beeld van de jaren 60 in het diepe zuiden van de VS. Een prachtige rol van Mahershala Ali!

Ik heb nooit geopperd de waarheid in pacht te hebben. juist fijn dat er verschillende meningen zijn. Dat maakt het alleen maar interessanter he

Fijne film. Ik zat (voor het eerst in tijden) in een uitverkochte zaal. Zag dat deze nu nog niet in heel veel zalen draait, zal toch wel gaan veranderen nu de Oscars eraan komen?

Hm. 'Green Book' Star Mahershala Ali Apologizes to His Character's Family - thewrap.com

De film is duidelijk ter vermaak gemaakt, het is geen serieuze film.

De film is zonder meer vermakelijk (leuk, grappig), zodat een glimlach of soms zelfs hardop lachen moeilijk te onderdrukken is, en tegen het einde toe ook ontroerend, zodat weinigen het droog zullen weten te houden. Qua thematiek vinkt de film keurig alle onderwerpen op het gebied van identiteitspolitiek af, geserveerd met mooie levenslessen: de film gaat bovenal over hoe twee mensen uit verschillende culturen die niets van elkaar moeten hebben elkaar toch vinden en vrienden worden, waarbij de stereotypen op z’n kop worden gezet (de blanke Tony is hier de onontwikkelde ploert en de zwarte Doc het verfijnde, welsprekende symbool van beschaving), waarbij we leren dat er ook mensen zijn die nergens bij horen en dat die ook respect en liefde verdienen en waarbij moed nodig blijkt om door traditie ‘gerechtvaardigd’ onrecht te doorbreken. En dat kapitalisme wel de eerste stap levert in de strijd tegen racisme omdat het culturen samen brengt – als er geld kan worden verdiend doet huidskleur of afkomst er niet toe – maar dat uiteindelijk waardigheid belangrijker is dan geld.

Tegelijkertijd vind ik de film wel heel makkelijk scoren omdat het niets anders beoogt en doet dan professioneel alle knoppen in te drukken en is daarin ook heel voorspelbaar: alle clichés worden schaamteloos opgediend zowel qua thema’s/levenslessen als qua humor en sentimentaliteit. De film is aldus niet heel bijzonder maar wel professioneel gemaakt (ik maak graag de vergelijking met Motown als de hitfabriek in de jaren ’60) en is in feite gewoon een perfecte kerstfilm die als zodanig ruim een maand te laat in Nederland is uitgebracht.

De hype wordt niet waargemaakt (met moeite geef ik 'm vier sterren) maar ik zou liegen als ik niet van de film heb genoten.

Daar sluit ik me bij aan. Dit is zo'n film waar inderdaad van alles op aan te merken valt, zeker voor de gemiddelde filmsnob

Maar onderaan de streep levert Green Book me gewoon een heerlijk ontspannende, vermakelijke, grappige en soms ontroerende filmavond en ga ik dus ook mee met de 4*.

Fijne feelgood roadmovie, waar ik met plezier naar heb gekeken. Een serieus thema (racisme) dat nergens heel zwaar aanvoelt, maar af en toe wel weet te beroeren. Er valt ook veel te lachen en de beelden van het landschap zijn af en toe erg mooi. Viggo Mortensen heb ik hoog zitten: een karakteracteur die doorgaans echt in zijn rol kruipt en iemand wórdt in plaats van speelt.

Hoewel er zeker wel een en ander valt aan te merken op Green Book (gladgepolijst, nauwelijks scherpe kantjes, voorspelbaar) heeft deze film op de een of andere manier de sympathie van de meeste stemmers en ook die van mij.

Green Book is een heerlijke biografische roadmovie die van begin tot einde weet te boeien. De chemie tussen Viggo Mortensen en Mahershala Ali is sterk aanwezig en dit geeft de film nog extra kracht. Jammer van de controverses die zijn ontstaan nadat de film aan het publiek werd gebracht, maar het mocht mij bij het bekijken van deze film niet veel uitmaken om er toch stilzwijgend van te kunnen genieten.

Nochtans sterk geacteerd maar het was bij momenten mij iets te sentimenteel, te stereotype om nog geloofwaardig te blijven.

Een zeer vermakelijke film met een goede dosis humor. Het verhaal was wat aan de oppervlakkige kant, het gaat nooit echt diep op de materie in. Maar al met al is het gewoon een zeer vermakelijke feel-good-film!

Wat een aangename film, totaal niet verwacht. Zaal zat ook behoorlijk vol en hing een prettige "vibe". Absoluut een aanrader. Dikke 4,5*

Fijn filmpje. Beetje uitgekauwd concept. Soort Intouchable, maar dan wat minder dik aangezet. Viggo speelt erg goed. Keek lekker weg en muziek doet het altijd goed in een film.

4*

Heb nu alle films gezien die voor de beste film Oscar in aanmerking komen. Een enorm zwakke selectie dit jaar.

Edit: lees net dat hier nog minder van schijnt te kloppen dan van BoRap. Moet ook wel toegeven dat de rol van Ali dicht tegen het karikaturale aan zat. Neemt niet weg dat dit wel een stuk beter geschreven is.

Ik moest vooral denken aan Intouchables, in wezen is dit dezelfde film maar dan omgekleurd. De man van straat met de 'lagere' cultuur is blank en de rijke man met de hoge cultuur is gekleurd. Alleen ligt het ook genuanceerder, want de blanke man is ook van een immigrantengroep waarop wordt neergekeken, en de zwarte man met de hoge cultuur heeft exact hetzelfde. Dat maakt de combinatie van die twee wel leuk, vooral ook door het spel. Ali die volledig in zijn rol blijft en vooral Mortensen die levensecht aanvoelt. Als hij iets zegt, dan geloof je hem. Geen idee heb je het idee dat hij je zou bedonderen. Omdat beide acteurs chemie hebben vergeef je dat ze ook wel erg stereotype zijn. Vooral Mortensen doet zich soms wel erg dom voor.

Verder is dit vooral gewoon een fijne en vermakelijke film die soepel wegkijkt en het meeste drama en de meeste spanning niet aangaat en dit snel wegmasseert. Dat maakt dat de film nergens bijzonder wordt maar eigenlijk maakt dat ook niet uit, soms hoeft dat niet De film is zelfs dusdanig licht van toon dat het verplichte stukje drama aan het eind onnodig is en zelf lichtjes irriteert. Aankleding is verder prima, tijdsbeeld wordt aardig neergezet en ik heb me prima vermaakt. Maar de film is net wel te glad en te licht voor een echt goede score. 3,5*.

Als je de trailer hebt gezien, zit er weinig verrassends meer in de film. Vermakelijke roadmovie met een serieuze ondertoon. Goed spel van beide acteurs.

De trailer beloofde al veel goeds, maar mijn verwachtingen werden gisteravond overtroffen door deze prachtige film. Twee uur lang volop genieten!

Op papier ziet het verhaal er voorspelbaar uit: twee totaal verschillende mensen zijn met elkaar opgescheept, en als kijker vermoeden we dan al dat ze van elkaars werelden gaan leren.
En dat is dan ook precies wat gebeurt. Deze les is dan ook niet het enige dat deze film te bieden heeft, de achtergrond waartegen het speelt maakt het namelijk allemaal veel gelaagder. Het zuiden van de VS was lange tijd (en op sommige plekken helaas nog altijd niet) een pretje om als donkere reiziger te zijn. In deze film wordt het racisme dat in de zuidelijkse staten is blijven nagonzen nadat de slavernij vorige eeuw werd afgeschaft pijnlijk duidelijk gemaakt, keer op keer.
Schrijnend is vooral dat het racisme niet beperkt blijft tot domme hillbilly-praat van dronken zuiplappen. Vrijwel ieder personage is op zijn of haar manier racistisch. Sommige met zichtbaar ongemak, anderen totaal zonder gene, simpelweg omdat ze niet beter weten, of zich verschuilen achter tradities.

Aangezien we deze reis vooral ervaren door de ogen van Tony, krijgen we als kijker te maken met dezelfde verbazing die deze hoofdpersoon voelt waneer zijn baas keer op keer vernederd en anders behandeld wordt. Wij zijn als kijker net zo verontwaardigd als deze grofgebekte, maar eerlijke chauffeur. Des te groter is dan ook het vermaak en de opluchting als hij de situaties op zijn typische manier op weet te lossen.

Hoewel het verhaal erg voorspelbaar verloopt, zit er zoveel warmte in deze film dat je niet anders kunt dan genieten. De vriendschap, het goede acteerwerk, de familiebanden, de humor, de verschillen tussen de elite en de arbeidersklasse, het sjofele New York van de jaren ‘60, het prachtige zuidelijke landschap... en dat alles met een soundtrack die heen en weer gaat tussen mooie klassieke stukken, en swingende soul maken deze film genietbaar vanaf het begin tot het eind.

4,5*

Knap gemaakt allemans vermaak!

Green Book probeert nergens een hele serieuze beschouwing op het rassenconflict te zijn. Het speelt zich erin af en er wordt in ieder geval niet omheen gedraaid.

Voor de rest is het een fijne feelgood film die knap geacteerd en geweldig mooi geproduceerd is. De muziek maakt je nieuwsgierig naar de artiest Don Shirley en de geoefende geinteresseerde filmnerd heeft allang de naam Tony Lip opgezocht op IMDB.

Daardoor begrijp je misschien beter waarom dit een pretentieloze, hartverwarmende allemansvriend is.

Ik geef de film een dikke 9.

Geweldige film, geweldig acteerwerk. Beter dan het stukje van Vidi well krijg ik het niet verteld. En Cardellini wil ik ook thuis hebben, wat een leuke vrouw

[quote]thegoodfella schreef:

Mijn recensie is een stuk tegendraadser dan de publieke opinie Slecht 1.5 ster geef ik hem.

Nou toe maar. De publieke opinie.....