Giù la Testa (1971)

Wederom een uitstekende film van Leone, al moet je je hoofd er wel goed bij houden. Af en toe zijn de wisselingen en gebeurtenissen in het verhaal niet helemaal duidelijk (of worden ze pas later duidelijk). Ik las op Wikipedia dat het hier mee te maken heeft: ''Een andere reden was dat Leone, zoals bij al zijn films, zijn gemonteerde eindresultaat niet in de bioscoop kreeg. Als gevolg hiervan bevat de film veel continuïteitsfouten, is het tempo niet helemaal ritmisch en het verhaal oogt daardoor onlogisch.''

Al vind ik het niet erg om soms even 'uitgedaagd' te worden. Dacht eerlijk gezegd dat het de bedoeling was.

film speelt af tijdens de Mexicaanse Revolutie, rond 1913, dus dezelfde periode als de begin van de Eerste Wereldoorlog.

Misschien kan deze film beter beschreven worden als een Zapata Western (vanwege de politieke verhaal dat door heen loopt) maar is geen western of spaghetti western.

Het kan zijn dat vanwege de editing de originele verhaal of bedoeling een beetje verloren is geraakt? Sergio Leone had een verhaal of film van ongeveer 160 minuten maar de eerste release in de VS was maar 121 minuten.

Toen deze film in de VS uitkwam in de begin jaren 70 was die erg ingekort omdat ze daar geen politieke film wilde uitbrengen (vanwege hun eigen issues toen met Vietnam) en John/Sean (James Coburn) krijgt twee verschillende voornamen tijdens de film (in het muziek van Morricone is het duidelijk Sean, maar in gesprekken is het ook soms John)

En deze film was toen niet eens te zien in Mexico! Pas eind jaren 70 kwam die daar voor het eerst uit maar dan onder de naam "Los Héroes de Mesa Verde" (wat wel grappig is want de Mesa Verde regio was rond die tijd nog van Spanje, en zit nu in Colorado in de VS)

In deze film hebben we te maken met referenties naar de Mexicaanse President Huerta, Pancho Villa en Zapata. En vanwege Sean/John (Coburn) ook de Ierse war of independence (1916 - 1920) wat een beetje verwarend is want in 1913 als deze film zich afspeelt zou het eigenlijk onmogelijk zijn om een IRA explosives expert te hebben

En President Huerta stierf in januari 1916, maar zat daarvoor in een gevangenis in de VS toen hij opgepakt was in El Paso in 1915 nadat hij een meeting had gehad met de Duitsers in New York over het leveren van wapens (de VS deed pas mee in de Eerste Wereldoorlog in het laatste jaar, vanaf 1917, dus was best bereid om voor die tijd te handelen met Mexicanen en Duitsers! ) - nog meer verwarring in het verhaal of setting.

Ik vind het een zeer goede oorlogs/drama/avontuur film van Leone, maar dan heb ik het wel over de complete versie.

Na het zien van enkele van Leone's meesterwerkjes, had ik toch wel een redelijke film verwacht.

Persoonlijk vond ik hem zeer slecht. Ik vond de film saai met veel zinloos geweld die weinig meeerwaarde biedt aan de film(even terzijde, een prachtvb van zinloos geweld om een volk of cultuur af te kraken is te zien in "Het parfum")

De Ierse dynamietexpert heeft een leuke karakterkop, maar het zelfvoldane lachje zo af en toe werkte serieus op mijn zenuwen.

De muziek van Moricone wordt de hemel ingeprezen. Dit sjean sjean sjean klinkt welk leuk en op het einde van de film vind ik het zelfs mooi, maar veel meer dan dit deuntje is er niet te horen in deze film.

Nadat ik even heb gegoogled, vind ik een verklaring waarom deze film zo slecht is(vind ik hé): S. Leone stond niet helemaal achter dit project, maar draaide deze film als werknemer. Het is ook niet zijn montage.

De internationale titels hebben het misschien erger gemaakt, maar met uitzondering van de finale heb ik nergens écht kunnen genieten van Giù La Testa. Ik snap wel dat het goed is voor de marketing om te verwijzen naar A Fistful of Dollars of naar Once Upon A Time In The West, maar de teleurstelling is groter wanneer het resultaat tegenvalt. Nergens kom ik in de dollarsstemming, om van de C’era Una Volta-sferen maar te zwijgen. Giù La Testa vind ik vooral een beetje clownesque. Misschien komt dat door het gebrek aan goede hoofdrolspelers. Misschien is het wat velen (bij andere films) tot in den treuren aangehaalde niet kunnen meeleven met de hoofdpersonen. Waar Clint Eastwood me doorgaans meteen pakt, doen Rod Steiger en James Coburn dat niet. Het is dan ook vrij funest voor een film als ik na een half uur bikkelen een laptop oid erbij pak. De soundtrack is eerder grappig dan mooi. Ik heb een tante die Jean heet, dus ik weet ook wel wie voorlopig de klos is. Jammer dat Leone na het magistrale Once Upon A Time In The West zo’n middelmatig product aflevert. Het soms wat jolige sfeertje vind ik een afknapper en voor de rest kabbelt het maar een beetje voort. Misschien dat het bij een herziening anders blijkt, maar voorlopig wil ik daar niet aan beginnen.

Waar ik met sommige films van Leone een beetje moeite mee heb is om door het verhaal te worden meegenomen. Er is dan niet zo veel verhaal, het lijkt wel een soort stijloefening. Zelfs bij once upon a time in the west ontsnap ik ondanks dat het een soort prachtige cinematografische symfonie is nooit aan een soort opgeklopte lucht gevoel. Bij deze film is dat nog een stukje erger omdat alles wat de voorganger mooi maakte ernstig ver is verdund. Zelfs de muziek van morricone begin me uiteindelijk op de zenuwen te werken.

Het verbaasde me dat er nog een leone/morricone film was die ik nog nooit gezien had maar achteraf toch ook weer niet.

Gisteren weer eens bekeken. Ieder keer als je deze film bekijkt wordt hij beter. Er zitten inderdaad, zoals hierboven ergens al vermeld, wat continuïtetsfouten in (zo wisselt in het begin de koets meerdere malen van plaats), maar dat mag de pret niet drukken. Het is gewoon 2 en een half uur genieten. Wat was die Rod Steiger toch een klasse-acteur. Of hij nu politie-chef, mafia-boss, pastoor of een Mexicaanse bandiet speelde, hij kwam altijd overtuigend over. James Coburn kan, wat mij betreft, in dezelfde categorie worden ondergebracht.

Het "Shon, shon, shon" in de soundtrack heeft niets met de namen te maken.

Zie IMDb:

The chanting of "Shon shon shon" in Ennio Morricone's soundtrack were the suggestion of Carla Leone who thought it would sound better than the original "Wah wah wah" chants. Contrary to popular belief Morricone himself has said in interviews the chants do not represent the names of characters but are just part of the soundscape like the chants in all the other Leone westerns.

Nou... ik hou er maar een grote twijfel aan over. Het verhaal, of het thema, van de tot elkaar veroordeelde criminelen die elkaar gedurende de film voor de voeten lopen, zelfs een hekel aan elkaar hebben, en tegen wil en dank en door het lot gedreven avonturen beleven, vind ik een erg aardig gegeven. De hoofdrolspelers Rod Steiger en James Coburn doen niets voor elkaar onder en tillen de film weldegelijk naar een hoger plan.

Maar dan vervalt de film in een volstrekt onnodige kilte en hardheid. Taferelen die we kennen uit WOII (ik zal het allemaal niet noemen); de humor en ironie zijn dan ook plots volledig misplaatst en genant. En als dan ook nog telkens het ranzige 'sjon sjon sjon' opklinkt (leuk bij een derderangs pornofilm uit de jaren zeventig)... is voor mij de maat vol. Jammer jammer jammer.

1,5 punten daardoor

Alleen de muziek maakt deze film al de moeite waard. Vind Mesa Verde zo'n intrigerend deuntje.

YouTube - a fistfull of dynamite soundtrack Mesa Verde ennio morricone 1971

De inleidende "Revolutie" tekst geeft al min of meer aan waar deze film over gaat en de scene met de mieren direct erna waarop geplast wordt laat het eigenlijk ook al een beetje zien, namelijk "het domineren van een bepaald volk". In deze film geval gaat het dan om de Mexicaanse revolutie, oftewel de Revolutie van 1910.

Ga je deze film open in (zoals ik), dan denk je wederom te maken te hebben met een spaghettiwestern (eigenlijk meer een chiliwestern omdat het verhaal zich afspeelt in Mexico ) want het eerste uur (wel iets te langdradig) leent zich daar uitstekend voor. Maar na ca. een uur verandert de film opeens van leuk (hoewel de verkrachting van de vrouw natuurlijk niet leuk is, je ziet daar overigens wel niets van) naar ijskoud en bitter en zit je midden in de Mexicaanse revolutie welke veel weg heeft van de Nazi praktijken in het voormalig Oostblok. Vanaf dat moment valt er eigenlijk ook niets meer te lachen en is het allemaal dood en verderf (o.a. uitroeien) wat je ziet en het is geregeld best aangrijpend.

Ondanks de brute en onverwachte overgang (want men ging namelijk naar Mesa Verde om de bank te overvallen) in het verhaal is dit zeker weer een goede film van Sergio Leone (wel de minst bekende van hem) maar wel duidelijk een totaal andere (politiek thema) als zijn vorige westernfilms. Het verhaal is overigens wel boeiend en visueel ziet het er ook allemaal fraai uit met de decors en aankleding. De botsing op het einde tussen de treinen zag er wel behoorlijk nep uit en het was hilarisch dat je opeens een pop (dat moest dan Romolo Valli als "Dr. Villega" voorstellen) door de lucht zag vliegen. Ook de cast deed het goed en overtuigend en dan met name natuurlijk beide hoofdrolspelers James Coburn en Rod Steiger.

De film verward je overigens regelmatig qua tijdsbeeld, in het begin denk je te maken te hebben met de 19e eeuw (westerntijdperk), daarna zie je James Coburn geïntroduceerd worden op een motor en denk je nog dat het verhaal zich afspeelt eind 19e eeuw en op een gegeven moment zie je vrachtwagens, pantserwagen, Duitse machinegeweren (soort van MG 45) en zelfs een bepantserde wagon en waan je je ergens rond de 1e wereldoorlog (in dit geval dan het uitbreken van de Mexicaanse revolutie in 1910).

Jammer genoeg kon de film mij niet de hele tijd boeien .

Het eerste stuk van de film, dat nog wat Spaghetti western elementen bevatte vond ik prima .

Maar met de komst van James Coburn begon ook de film te veranderen .

Vooral die terugblikken van Coburn dat hij nog in Ierland was haalde mij telkens uit het ritme en uit het verhaal van de film .

Dit kwam ook omdat tijdens die terug blikken het voor mij irritante lied shon shon telkens te horen was.

Van de Sergio Leone films die ik tot nu toe gezien heb is dit wel een van de minste .

Heb hem dan eindelijk in huis.

Transfer is echt een stap vooruit:

Giu la Testa (bluray)

Coburn heeft een geweldige tronie voor een film als deze. Met name door zijn sterke acteerwerk heb ik toch erg van deze film genoten. De flashbacks werken soms inderdaad wat verwarrend en komen soms de continuïteit niet helemaal ten goede. Verder is er weinig op deze film aan te merken. Mooi geschoten en ook Morricone's muzikale bijdrage is weer prima.

De thematiek van deze film veranderde wat ten opzichte van de Dollars trilogie, maar dat beviel mij juist wel.

Misschien iets aan de (te) lange kant, maar verder een prima "western".

De eerste helft van deze film van Sergio Leone is verreweg het sterkst. Een Mexicaan strikt een Ierse bomexpert om een bank te gaan overvallen. Het heeft een hoog spaghetti-western-gehalte met veel humor en toffe scenes. Maar er is nog iets veel nobelers dan zo'n ordinaire bankoverval, namelijk meestrijden in de revolutie! Vanaf dan wordt de film opvallend hard en wat minder goed door een onduidelijk verloop van het verhaal en onnodige flashbacks. Gelukkig vergoeden de explosies nog wel wat.

Het begin van de film was erg goed en ik vond de humor geweldig "Now you see why we need him?". Helaas voelt de film na de "bankoverval" aan alsof het verhaal maar wat doelloos rond strompelt. En de actiescenes doen weinig om dat probleem te verhelpen. Het enige element van de film wat mijn aandacht tot het einde vast wist te houden was James Coburns acteer werk.

Dit keer een halve ster d'r bij. Prima werk en lekkere ontspanning.

Tja... het probleem waar ik bij deze film tegenaan ben gelopen heb ik wel vaker met die mooie dubbel-DVD-uitgaves. Toen ik me ging verdiepen in de achtergrondgeschiedenis en de bedoeling van deze film (via de documentaires en het audiocommentaar) werd hij meteen een stuk rijker doordat ik zo meer oog kreeg voor Leone's thematiek: de zinloosheid van revoluties omdat de armen in de praktijk toch altijd arm blijven, het contrast tussen de bevlogen revolutionair wiens idealen verloren gaan en de simpele ziel die opeens een geweten krijgt zonder precies te weten wat hij daarmee moet doen, en de vele bewuste (maar soms nogal geforceerd aandoende) parallellen die worden getrokken tussen gebeurtenissen in deze film en de historische werkelijkheid van het Nazisme en het Italiaanse fascisme tijdens de Tweede Wereldoorlog.

        Aan de andere kant is dat dus allemaal informatie achteraf, en voordat ik me aan die filmhistorische benadering overgaf was mijn waardering een stuk lager. In Leone's vier eerdere Westernklassiekers stond het trage tempo nog in dienst van de spanningsopbouw en/of de humor, maar wanneer het fundament van een echt spannend plot ontbreekt (zoals hier) komt een film als deze gevaarlijk dicht in de buurt van een parodie op zichzelf en beginnen Leone's handelsmerken (slow-motion-flashbacks die langzame onthullingen brengen, extreme close-ups, dommige hoofdpersonen, karakteristieke muziek) teveel op te vallen, en ik moet bekennen dat ik het dan niet altijd meer kan opbrengen om alle elementen van een film op waarde te schatten of om op zoek te gaan naar wat de regisseur wil zeggen.

        Een tweede minpunt voor mij is Rod Steiger, die zichzelf met bewonderenswaardige overgave in zijn rol stort (en het ook zeker niet slecht doet), maar die helaas een acteur is waar ik niet graag naar kijk, dit overigens in tegenstelling tot James Coburn die voor dit soort vrijbuitersrollen gebóren lijkt te zijn (met uitzondering van zijn tong, want zijn Ierse brogue ontglipt hem nogal eens).

        Vanaf de aankomst in Mesa Verde gaat echter zowel het tempo als de inzet van de film omhoog en wordt hij grimmiger en tragischer, zeker wanneer de derde hoofdpersoon zijn intrede doet: Dr Villega is misschien wel het interessantste personage van de drie, en hij wordt door Romolo Valli met veel subtiliteit en sluwheid gespeeld. Mijn uiteindelijk toch redelijk hoge waardering van de film steunt dan ook vooral op de laatste 90 minuten, waar ik toch wel zeer geboeid naar heb zitten kijken.

        Moeilijk om hier een definitief oordeel over te vellen. Misschien is dit wel een film die in de herinnering beter is dan op het moment van kijken.

Leuke western met heel veel kogels en natuurlijk staat de winnaar van te voren bekend. Hij kijkt leuk weg zeggen we dan. Zeker op een zaterdagavond. Van het plot moet ie het niet hebben, maar ach wat maakt het uit. Hij is verder wel leuk, maar zeker niet zijn beste western. Grappig blijven zijn opmerkingen. Zet maar vast 3 kisten klaar, om na afloop nog eentje extra bij te bestellen Opvallend in deze film is dat een vrouw in koele bloede wordt vermoord. Opvallend omdat die in dit soort films meestal wordt gespaard.

Wat betreft het afschieten met de mitrailleur, dit vond ik wel heel goedkoop eruit zien. Natuurlijk geen paard geraakt en verder iedereen behalve zij zelf. Tja een film met heel veel korreltjes zand. Toch wel genoten!

Eindelijk heb ik nu deze film ook in m'n bezit. Dan heb ik alle Sergio Leone films, op zijn eerste film na, The Colossus of Rhodes. Maar ik weet niet of dat ook zo'n goeie film is als de rest van zijn werk.

A Fistful of Dynamite heb ik al eens ooit gezien, maar dat is al weer lang geleden. Ik ben blij dat ik nu alle Westerns van Leone heb. Dacht wel dat het een mooie verzameling is om te hebben.

Duck You Sucker! ..prachtige film weer van Sergio Leone

Leuk om een keer gezien te hebben.

Goeie film waarin de leider van een bandietenfamilie een samenwerking aangaat met een explosievenexpert. Deze spaghetti-western is net wat minder memorabel dan de Dollar-trilogie (ook van Sergio Leone). Voornamelijk omdat het verhaal simpelweg wat tegenvalt en soms wat rommelig is. Wel uitstekend opgebouwde scenes, prima camerawerk en de prachtige muzikale begeleiding van Ennio Morricone.

"When I started using dynamite... I believed in... many things, all of it! Now, I believe only in dynamite."

Op het eerste gezicht lijkt Giù la Testa een nogal flauwe parodie op de eerdere films van Sergio Leone. De alternatieve titels Fistful of Dynamite, Duck, You Sucker en Once Upon a Time... the Revolution helpen ook niet echt. Een hele tijd terug had ik een mooie Italiaanse restauratie gevonden en ten gelegenheid van de Western Challenge heb ik hem dan maar gekeken. Nu ben ik toch erg blij dat die Challenge er is, want man wat was dit een goede film!

1913, de Mexicaanse revolutie. Juan, het hoofd van een groepje bandidos, ontmoet de Ierse John Mallory, een IRA-explosievenexpert. Hij probeert hem over te halen om samen de bank van Mesa Verde te overvallen, maar dan raken de twee in de revolutie verstrikt...

James Coburn is dan wel Amerikaan, maar hij doet het zeker niet slecht als Ier. Rod Steiger zette ook een heerlijke rol neer als Juan, verbaasde me echt dat hij blank is en geen Mexicaan/Latino.

De film begint vrij humoristisch en luchtig. Een aantal bijzonder droge momenten en een heerlijke ironische humor. Naarmate de personages meer in de Revolutie terecht komen wordt de film steeds serieuzer van toon. Volgens Leone is het absoluut geen politieke film. De Mexicaanse revolutie is volgens Leone niet de hoofdzaak, de film gaat in de eerste plaats over vriendschap. De band tussen John en Juan is erg sterk neergezet, een Ierse-intellectueel die al helemaal klaar is met revoluties en een naïeve bandido die een geweten begint te krijgen. Daarnaast gaat de film over de nutteloosheid van een oorlog/revolutie en haakt Leone dan via de Mexicaanse revolutie en het Ierse conflict in op De Tweede Wereldoorlog en het regime van Mussolini. De executies zijn geïnspireerd door schilderijen van Goya.

Sergio Leone gaat wat dieper in op wat hij in The Good, The Bad and the Ugly ook al had gedaan. Daar ontstaat er ook broederschap tussen Blondie en Tuco en raken ze ook verstrikt in een revolutie. Oorspronkelijk wilde Leone ook Eastwood en Eli Wallach voor de rollen, maar beide sloegen het af.

De muziek van Ennio Morricone is weer bijzonder goed. Een aantal aparte tracks, waarbij zelfs een Moog wordt gebruikt en verder erg mooie emotionele muziek die niet onderdoet voor de muziek van Once Upon A Time in The West.De film is geschoten in prachtig 70mm met Leone's briljante cinematografie. Weer van die heerlijke ultra-close-ups waar je de rimpels van de acteurs zo mooi in kan zien en van die mooie lange shots zoals alleen Leone die kan maken. Ook de flash-backs van John vond ik briljant gefilmd in slow-motion. De koetsen, wagens, gebouwen... het ziet er allemaal perfect uit in het tijdsbeeld. Spanje kan prima voor Mexico doorgaan.

Sergio Leone weet echt hoe je films moet maken. Niet van die korte prut verhaaltjes die zo over zijn, maar lekker de tijd nemen om iets uit te werken. Het hoeft niet altijd zo snel te gaan. Ik heb op zijn eerste film na - een soort Sandalen-fantasy - al zijn films gezien en die waardeer ik (op één na) allemaal boven de 4 sterren, zelfs bij Hitchcock of Dario Argento heb ik dat niet. Helaas heeft Leone weinig films gemaakt. Na Giù la Testa - die door een producer helemaal was verknipt - zag Leone de toekomst van de filmindustrie somber in. Hij distribueerde nog een aantal films, maakte reclames en werkte mee aan Westerns zoals My Name is Nobody. Hij kreeg spijt dat hij The Godfather had afgeslagen en maakte in 1984 Once Upon A Time in America. Daarna had hij nog plannen voor een film over de slag om Leningrad, maar helaas overleed hij voordat het zover kwam.

Giù la Testa is een ondergewaardeerd meesterwerk. Een briljante film over vriendschap, broederschap en de zinloosheid van geweld, verpakt in een Western met een flinke lading actie en humor. De langere Italiaanse versie (wel Engelstalig) is een echte aanrader.

Beetje een aparte film. De eerste helft kan eigenlijk beschouwd worden als een western parodie. Er zijn in de eerste helft een paar hele sterke en grappige scenes. De twee hoogtepunten zijn toch wel de eerste ontmoeting tussen Juan en John en de bankoverval wat een bevrijding blijkt te zijn.

Al aan het begin merk je dat de film van de hand van Leone is. Mooi apart camerawerk met aparte close-ups. De scene aan het begin van de film dat de hoge elite door de close-ups bij de monden als beesten worden neergezet is meesterlijk.

Het acteerwerk van de twee hoofpersonages is erg goed. Juan is vooral komisch en doet veel aan Tucu uit The Good, the Bad and the Ugly denken. John doet dan weer erg veel denken aan de personages die Eastwood in de westerns vaak neerzet. Rod Steiger en James Coburn acteren in deze film erg goed, maar halen toch niet het niveau van Clint Eastwood en Eli Wallach. Dat neemt niet weg dat ik John en Juan twee interessantere en sterkere personages vind dan Tuco en Blondie. Waar Tuco en Blondie alleen samenwerken om er zelf beter van te worden, zie je dat Juan en John toch twee echte vrienden worden. Dit maakt de band die John en Juan met elkaar hebben toch wat interessanter dan de band tussen Tuco en Blondie. Daarnaast is erg mooi uitgewerkt hoe Juan zijn karakter geleidelijk aan veranderd en last van zijn geweten begint te krijgen. John veranderd niet echt van karakter, maar bij hem is mooi dat we via flashbacks meer over hen te weten komen.

De muziek van Morricone vind ik erg goed. Vooral de muziek tijdens de flashbacks vind ik prachtig. Al moet ik ook wel toegeven dat de muziek van Morricone niet het niveau haalt van sommige van zijn andere soundtracks. Maar dat is natuurlijk geen schande.

De eerst helft is erg komisch en luchtig. De tweede helft van de film is heel anders. De humor is nagenoeg verdwenen en de ene harde scene na de ander komt voorbij. De film wordt erg gewelddadig en grimmig. Het contrast met de eerste luchtige helft vind ik persoonlijk wat te groot. De film komt hierdoor ook een beetje onevenwichtig over. Ik kreeg toch het idee dat ik opeens naar een andere film aan het kijken ben. Ook loopt in de tweede helft het verhaal niet helemaal lekker. Je moet goed je aandacht erbij houden om het te volgen en sommige dingen in de film hadden wat duidelijker verteld kunnen worden. Niet dat het allemaal onbegrijpelijk of niet te volgen is. Maar er wordt toch in de tweede helft soms een beetje van de hak op de tak gesprongen en de plotwendingen komen soms een beetje uit de hoge hoed vallen. Het verhaal zelf is niet slecht, maar het had wat beter in de film verteld kunnen worden.

Complimenten aan de filmmakers hoe de actiescènes en de explosies in beeld zijn gebracht. Het ziet er allemaal erg spectaculair uit. Vooral vanwege de actie scenes en de groeiende vriendschap tussen Juan en John maken de tweede helft van de film de moeite waard.

Tja. Uiteindelijk wat gemende gevoelens bij deze film. Bij bijvoorbeeld The Good, the Bad and the Ugly wist Leone gewelddadigheid en humor goed te combineren. Die film is goed in balans. Dat kan je van A Fistful of Dynamite niet zeggen. Bieden helften zijn afzonderlijk gezien behoorlijk sterk. Maar als geheel voelt het toch niet helemaal goed.

3,5*

Hartelijk dank. Zonder de film gezien te hebben, (hoewel ik de film waarschijnlijk 20 jaar geleden een keer gezien heb, maar het toen niet veel vond, en ik alles nu vergeten ben) is dit inderdaad een prachtig Ennio Morricone muziekstuk. Paar maal geluisterd!

Gia la Testa kent een (te) lange aanloop, maar wordt gaandeweg wel steeds beter. Na het soms wat melige eerste half uur bij die wagen is het uiteindelijk een serieuze film over grote thema's als vriendschap, verraad en wraak. Daarbij vond ik de scenes over Coburn's verleden toch wel essentieel.
Coburn en Steiger doen het goed, maar Steiger is toch duidelijk geen latino, wat iets afleidde. Geldt ook voor het vreemde Ierse (?) accent van Coburn trouwens. De Italiaan Valli was prima in een kleine maar belangrijke rol. Ik lees her en der dat Leone geen zeggenschap had over de uiteindelijke versie, wat de wat onlogische tijdsprongen en wat warrige structuur wellicht verklaart.

Het geweld is anders dan je gewend bent van Leone: geen duels of hinderlagen, je krijgt slachtpartijen voorgeschoteld. Het is daarmee ook een behoorlijk grimmige film, anders dan de olijke Engelse titel Duck you sucker! doet vermoeden.

De soundtrack van Morricone beklijft, maar kan zich toch niet meten met zijn bekendere werk voor deze regisseur.

Vergeleken met de Dollar Trilogie en Once Upon a Time in the West is dit weer een heel ander soort western van Sergio Leone maar zeker niet slecht erg goed en erg leuk!! De film speelt zich wat sneller af dan de eerdere westerns van Sergio Leone.

Vond het ook leuk om James Coburn in een rol als dynamietexpert te zien! Kende hem van The Great Escape en Cross of Iron. Vond de eerste 2 scene's ook er leuk waarin ze steeds de koets en de motor van elkaar kapot maken en James Coburn dan een paar keer zegt Duck, You Sucker zoals 1 van de titels van de film ook is .

De muziek van Ennio Morricone was weer geweldig!!