Untouchable (2019)

Niet gedacht dat ik het op korte termijn nog eens goed eens zou zijn met de grote lijnen van een David Ehrlich-recensie (één van de eerste stukken die Google voor me vond). Ik heb me op meerdere fronten geërgerd aan een documentaire die een monster diagnostiseert maar de context onder laat sneeuwen. Onbegrijpelijke en gratuite 'sfeerbeelden' halen het bloed onder de nagels vandaan en er wordt bijvoorbeeld geen enkele kanttekening geplaatst bij een getuige die doodleuk toegeeft Weinstein een monsterclaim ontfutseld te hebben "die in verhouding zou staan met zijn daad" (ten aanzien van een collega en bekende van de aanklager, red.). Aan het eind wordt de #metoo movement natuurlijk wel weer naar voren geschoven als het begin van een culturele omslag, maar juist op dat moment voelt zo'n greep goedkoop en uitgetekend. Was de mensen rond Weinstein gaan uitlichten en de structuren, maar dan los van de zo gekende mediahype - dat had nog eens interessant materiaal kunnen opleveren.

Ursula Macfarlane verdient lof voor het feit dat ze een aantal van de vermeende (aangezien de rechtszaak nog loopt) slachtoffers van Harvey Weinstein heeft weten over te halen om hun verhaal voor de camera te vertellen. Het is duidelijk zichtbaar dat deze vrouwen nog altijd veel moed bij elkaar moeten rapen om - in sommige gevallen na decennia lang zwijgen - te spreken over een moment dat of een periode die hun leven een dramatische wending heeft gegeven. Maar deze documentaire maakt ook duidelijk waarom Harvey samen met zijn broer Bob begin jaren '90 een reputatie als grensverleggende, briljante filmproducenten op wisten te bouwen. Met films als My Left Foot, Pulp Fiction, The Piano en The English Patient gaven de Weinsteins eigenzinnige, maar gedreven filmmakers de kans om hun visie te delen met een groot publiek. Gezien het onderwerp is dit een vrij uitgebalanceerde documentaire, maar wie het nieuws rondom Weinstein redelijk heeft gevolgd komt hier niet veel nieuws te weten.

Deze Documentaire was afgelopen donderdagavaond te zien op NPO 2, bij het goede tv-programma "Het uur van de wolf", waarin de bekende Amerikaanse producent en voormalig studiobaas Harvey Weinstein (o.a. bekend van de Oscar winnende films "Pulp Fiction (1994)", "The English Patient (1996)" en "La Vita È Bella (1997)") centraal staat. Zou hij in Duitsland geboren zijn, dan had hij waarschijnlijk Harvey Schweinstein geheten

Harvey Weinstein was decennialang (met name in de jaren 90) de koning van Hollywood en tegenwoordig wordt zijn naam vooral geassocieerd met seksuele uitbuiting en machtsmisbruik. Sinds 2017, toen de orkaan rond #MeToo losbarstte, werd hij door tientallen vrouwen beticht van intimidatie, chantage, aanranding en verkrachting en is hij ook aangeklaagd voor seksueel wangedrag. Hoe kon hij zolang ongestraft zijn gang gaan en maakt succes echt onschendbaar ?

Het is in ieder geval een een adequate en soms huiveringwekkende documentaire over het schandaal rond Harvey Weinstein. Aan het woord komen bekende actrices als Rosanna Arquette (door Harvey Weinstein seksueel lastig gevallen tijdens het maken van de Misdaad film "Pulp Fiction (1994)" van regisseur Quentin Tarantino) en Paz de la Huerta (die door Harvey Weinstein twee keer is gepenetreerd) en ook minder bekende actrices (o.a. Erika Rosenbaum en Caitlin Dulany), oud-collega’s (o.a. Hope Exiner D'Amore, die het er nog steeds moeilijk mee heeft, ondanks dat het bij haar circa 40 jaar geleden is gebeurt), secretaresses en betrokken journalisten (waarvan eentje, te weten Rebecca Traister, door Harvey Weinstein werd uitgemaakt voor "‘Fucking cunt" oftewel "Kutwijf"). Er komen overigens niet alleen vrouwen aan het woord maar ook mannen zoals Jack Lechner (een filmproducent, waarvan Harvey Weinstein vroeger de baas was).

Interessant is hoe er wordt geprobeerd een analyse te maken over Hollywood, macht, onmacht en de zwijgcultuur die de misstanden liet voortwoekeren. Onbeantwoord blijven vragen over bedrijfsculturen die intimidatie mogelijk maken en de omstandigheden die een persoonlijkheid als Harvey Weinstein hebben gevormd. Harvey Weinstein komt natuurlijk niet zelf aan het woord, maar zijn stem is wel soms te horen via opgenomen opnames (o.a. door de vrouwen als bewijs) en hij is ook te zien via beeldarchief.

Al met al is dit best een interessante documentaire over monster Harvey Weinstein en van Harvey Weinstein hebben we zeker nog niet het laatste gehoord.

P.S. hopelijk komen er ook nog documentaires over een twee ander zwijnen, namelijk Jeffrey Epstein en Jimmy Savile.

Niet helemaal geslaagd.

Ik snap het punt van de docu volledig. Als kijker wordt die ook gewoon door je strot geduwd, maar uiteindelijk is Untouchable niet veel meer dan een "ik roep u op om meneer Weinstein" te haten boodschap. En helaas valt dat te veel op.

Het is uiteindelijk best interessant om te volgen, maar toch moet ik opmerken dat ik niet iedere vrouw geloof die hier praat. Hoe ernstig ook wat er gebeurd is, en ik weet dat Weinstein echt volledig door is geslagen soms, vind ik het toch ergens een beetje nep hoe sommige actrices praten. Zeker het eerste slachtoffer en De La Huerta kan ik moeilijk geloven. Dat spijt me, maar het lukt me gewoon niet.

Voor de rest mist de docu gewoon wat details. "Er zijn honderden foto's gemaakt van ons" gevecht. Laat ze toch zien! Ga op onderzoek uit! Verras ons in de docu met die details. Het ontbreekt vaak volledig, waardoor ik begin te vermoeden dat de regisseuse maar weinig onderzoek heeft gedaan in de zaak.

Voor de rest staat er de "rise en fall" van Weinstein. Maar veel rise zal je niet vinden. Het is vooral fall. En bovendien wordt de kant van Weinstein totaal niet belicht. Het is gewoon de ene na de andere aanval op Weinstein. Ik wil best geloven dat Weinstein die dingen heeft gedaan, maar laat ook de andere kant even zien.

Uiteindelijk is de docu niet veel meer dan een vertelling van slachtoffers geworden. Dat is eigenlijk de gehele 98 minuten de zaak, en daarom kan ik deze docu moeilijk geslaagd noemen. Interessant is het wel, maar het mist echt die impact.