Manbiki Kazoku (2018)

Dit lijkt me niet de originele titel?

Correctie ingestuurd. Qua plot en stills doet me dit erg denken aan Nobody Knows.

Trailer : Manbiki kazoku (2018) - YouTube . Weinig bijzonder .

Volgens mij erg goed ontvangen op Cannes, en momenteel front-runner.

Vanaf 13 december in de bioscoop (September Film)

Gouden Palm 2018 dus. En dat terwijl zijn film hiervoor( Sandome no Satsujin (2017) ) nog in premiere moet gaan in Nederland.

Prima en fijne winnaar. Niet mijn favoriet, maar wel weer een erg mooie Kore-eda, bijna van het niveau van Nobody Knows en Still Walking. En het is zo'n bijzondere maker als Kore-eda natuurlijk van harte gegund om zo'n grote prijs te winnen.

Vanaf 12 december pas in de (Belgische) zalen. Eentje die met stip staat genoteerd! Klopte in Cannes het uitstekende Burning (Beoning) van Lee Chang-dong dat momenteel in de zalen speelt.

Peter Bradshaw

10 great non-nuclear family films

‘’Wat kan ik mijn kinderen anders leren dan stelen?’’, zegt Osamu teneergeslagen. Hoe bizar die uitspraak op zichzelf ook mag klinken, ze sluit naadloos aan bij het soort rol dat Koreeda’s eindeloze sympathie heeft: de vader die niet geworden is wie hij wilde zijn. Niets is menselijker dan de onmacht die het menszijn in het werk van de cineast zo regelmatig definieert.

(...)

Hoewel de film beheerst en ingetogen blijft, kwam Shoplifters wel degelijk voort uit een stukje boosheid. De concrete bron waaruit het verhaal ontspringt voorziet in het soort maatschappelijke urgentie dat Koreeda voor het laatst echt tastbaar maakte in Nobody Knows (2004). Wat gijzelt eigenlijk wie? Waar staan de tradities, de vastgeroeste normen en waarden?

volledige recensie

'Shoplifters pendelt meesterlijk tussen het droevige, het vertederende en het mild-komische'

De kwaliteitskranten geven deze film de volle vijf sterren maar ik vond ‘m tegenvallen. In wezen is het weer dezelfde film als al zijn vorige films: ook hier wordt weer de familieband als zodanig onderzocht. Kun je het beste je eigen familie kiezen of geeft alleen bloedband een echte zorgrelatie? Misschien is de magie van Koreeda voor mij een beetje uitgewerkt of misschien was ik niet in de juiste stemming, maar de film wist me niet echt te raken. Het idee van stelende kinderen die ook zelf gestolen zijn is intrigerend maar in de uitwerking vond de film vooral een soort Oliver Twist getransformeerd naar de moderne (Japanse) samenleving maar dan zonder de spannende avonturen en iconische personages als die de roman van Charles Dickens biedt.

De filosoof Koreaans?

Om een of andere reden dacht ik even dat Koreeda Koreaans is maar dat is natuurlijk niet zo. Ik heb het aangepast.

Wederom stevig genoten van dit nieuwe pareltje van Kore-eda. Na zijn meer experimentele en licht tegenvallende film "The third murder" van vorig jaar geeft Kore-eda zich opnieuw over aan zijn handelskenmerk van diepmenselijke gevoelens en intermenselijke contacten. Na zijn Gouden Palm in Cannes zeker een te duchten tegenstander voor Girl op de nakende Oscars. Niet zijn allerbeste film van de 11 films die ik al van hem zag, maar met deze quotering ligt het niveau erg hoog.

Centraal in Shoplifters is de intieme familiale relatie waarbij liefde, geborgenheid en zorgzaamheid centraal staan. Kore-eda geeft een stevige inkijk in het leven van arm gezin van 6 personen. De piepkleine ruimte, voor velen doet het wellicht denken aan een rommelige garage, waar ze in wonen is dringend aan een poetsbeurt toe, maar het is ook het habitat waarin de zes bewoners zich 'thuis' en veilig voelen. Overleven doen ze elk op hun manier: de oma ontvangt een klein pensioen, de twee vrouwen werken als respectievelijk fabriekarbeidster en als callgirl. De 'vader' is een dokwerker en klust bij met winkeldiefstallen. Een kwaliteit die hij deelt met zijn 'zoon' en het opgeviste meisje Yuri. Wanneer de politie hem hier later op aanspreekt, dan komt hij niet verder dan het oprechte antwoord van: "Het is het enige waarin in goed ben en mijn 'kinderen' kan bijbrengen".

Kore-eda schenkt zoals gewoonlijk veel aandacht aan de personages en brengt hun eigenschappen - de positieve en de negatieve - sterk in beeld. De naïviteit en goedheid van de mensen wordt door de kijker vergeven wanneer ze het kleine meisje Yuri meenemen. Zelfs de winkeldiefstallen krijgen een bepaalde oogluikend toegestane permissie totdat het ook voor Shota op een moment een brug (letterlijk zelfs) te ver wordt. Naar het einde toe wordt de familiebubbel doorprikt en worden ze geconfronteerd met hun visies. En deze zijn niet juridisch gezien niet netjes. Het contrast waarbij de oma haar 'gezin' observeert terwijl ze pootje baden, is groot.

Sterke film wederom van Kore-Eda, geheel liggend binnen de verwachtingen. De laatste tien minuten vond ik echter overbodig behoudens het verhaal van Yuri dan. Topfilm, dicht aanleunend bij de 4,5*!

Eergisteren in het filmhuis gezien. Hij is mij goed bevallen. Duidelijk een film van Koreeda. Het realistische vind ik fijn aan zijn films, het eten, het kijkje in de Japanse cultuur. Je wordt er als kijker, voor mijn gevoel, een beetje deelgenoot van. Ik vond de film niet heel verrassend, misschien doordat het best op zijn vorige films lijkt, maar dat is niet per se een minpunt als je van de sfeer in zijn films houdt. Het kleine meisje vind ik erg schattig, ik vind Sakura Ando een erg leuke vrouw, goed acteerwerk van allen en een redelijk boeiend verhaal. Het duurde even voor ik erin kwam. Toen dat het geval was, keek het vlot weg en wenste ik dat ik echt daar was, bij de familie in huis. Ook fijn dat de film de diepte in gaat door bijvoorbeeld vragen te stellen over wat een familie is, of wanneer je een moeder bent. Mooi. Het laatste deel vond ik minder interessant, met de ondervragingen enzovoorts, maar ik waardeer het geheel. R.I.P. Kirin Kiki. 3,5*

Alles wijst erop dat de mensen die samenwonen onder auspiriën van 'grootmoeder' Hatsue [Kirin Kiki] onderdeel uitmaken van een familie, maar dat hangt af van je definitie van 'familie'. Osamu [Lily Franky] heeft de jonge Shota [Jyo Kairi] de kneepjes van het winkeldiefstalvak geleerd en samen gebruiken ze hun kennis om de familie in hun onderhoud te voorzien, ook al heeft Hatsue een aardig inkomen. Wanneer Osamu en Shota een verwaarloosd meisje [Miyu Sasaki] op het balkon van een appartement zien en diens ruziënde ouders horen zeggen dat ze wilden dat ze nooit geboren was, besluiten ze haar op te nemen in hun familie.

Sentimentaliteit ligt constant op de loer in een vaak hartverwarmend en ontroerend verhaal, maar Hirokazu Koreeda weet die val keer op keer te vermijden. Geen strijkers, geen dramatische camerabewegingen, geen pogingen om je als kijker te manipuleren. Koreeda gebruikt een onopvallende stijl, simpelweg door de juiste shots te kiezen. Een shot van de onrustige voeten van het meisje wanneer haar haar wordt geknipt is ongebruikelijk, maar op de één of andere manier past het gewoon. Het gebrek aan opsmuk, alsmede het goed geconstrueerde verhaal waarin we langzaam de achtergronden van de individuele karakters ontdekken, maakt dit tot een bijzonder aangename ervaring van een regisseur die uitnodigt tot het ontdekken van eerder werk.

Wat een zalig liefdevolle film, intelligent en waarachtig. Vaardig en mooi gemaakt. Een heerlijkheid.

Warme en betoverende film die aan het einde flink ontnuchtert. In Shoplifters portretteert Hirokazu Kore-eda een bont stel 'verschoppelingen' die leven aan de zelfkant van de Japanse maatschappij en die met elkaar in armoedige omstandigheden samenleven als een familie. Hoe deze mensen precies bij elkaar zijn gekomen wordt gaandeweg stukje bij beetje duidelijker, maar nooit helemaal. Dat is misschien een gemis, maar volstrekt ondergeschikt aan waar het in deze film om draait: de warme, liefdevolle manier waarop dit samengestelde gezin voor elkaar zorgt en bijvoorbeeld een verwaarloosd en mishandeld jong meisje opvangt, ook al moeten de eindjes al op allerlei dubieuze manieren aan elkaar worden geknoopt. Kore-eda creëert minutieus en vakkundig een sfeer van lome gemoedelijkheid, waarbij het door de naturelle acteerprestaties van vrijwel alle acteurs lijkt alsof je getuige bent van de daadwerkelijke gebeurtenissen van een familie en je ook een band met hen opbouwt en begrip krijgt voor de keuzes die zij maken.
Een belangrijke rol in de film is weggelegd voor het 12-jarige jongetje 'Shota' (Kairi Jyo), die zijn 'familie' op een gegeven moment op de proef stelt, waarmee Shoplifters een wending krijgt waardoor je hardhandig uit de fijnzinnig opgebouwde roes wordt gehaald. In hoeverre is er echt sprake van een warme en hechte familie? Of is daarvan alleen sprake zolang de omstandigheden dat toelaten? En wat is familie eigenlijk? Belangrijke vragen die Shoplifters oproept en waarop geen pasklaar antwoord kan worden gegeven. Een bijzondere film op de valreep van filmjaar 2018.

Geweldige film.

Als eerste wil ik beginnen bij Sakura Ando. Kende haar niet. Maar zij is HET personage uit deze film. Hoewel de film begint met Osamu en Shota. Man en jongen. Ze hebben een liefdevolle band en deze acteurs zijn ook geweldig, net als iedereen. Maar waarom Sakura er net helemaal bovenuit steekt komt door 2 werkelijk geniale scenes. Eerste is wanneer ze tegen Yuri verteld dat niemand je slaat vanuit liefde. En de tweede wanneer ze is opgepakt en ze word gevraagd over of ze haar moeder noemde. Zulk krachtig acteerwerk en cinema kom je niet elke dag tegen.

Dit is niet het enige wat goed is aan de film. Eigenlijk is dit een vrij complete film. Het deelt wat prikjes uit naar de eigen Japanse cultuur. Het zijn een stelletje misfits maar op sociaalvlak zijn ze juist erg compleet. Mooie simpele scene ook waarin Osamu, Shota verteld over seksualiteit. Heerlijk makkelijk en iets wat weinig ouders (denk ook in Nederland) zouden doen. Zo is Sakura ook erg levendig om te zien.

Op het einde kreeg ik ook brok na brok in mijn keel met op het einde een beetje hoop.

Film die bij mij geweldig aansloeg. Vond ook bepaalde composities prachtig, bijv. als het sneeuwt en ze een sneeuwpop gaan maken, en wanneer Osamu, achter Shota loopt bij de verlaten auto. Mooi licht ook. Het lijkt simpel maar deze shots zijn vaak zoveel sterker dan die ik bijvoorbeeld zag in Roma. Mooie winnaar in Cannes.

4.5 sterren!

Perfecte kerstfilm, na een half uurtje begon me op te vallen dat er werkelijk waar in bijna elke scene wel iemand zit te schranzen! Wel een pareltje dit, het verhaal is als een kabbelend beekje, zonder ergens een woeste stroomversnelling te worden - heerlijk om uit te zitten.

Durf je die 4* hier nog niet te geven, tbouwh?

Moet nu toch wel bezonken zijn? Of wil je hem nog een keer herzien oid?

Ah, die komen nog, JM. Moet binnenkort nog even ergens in één rits een hele hoop scores toevoegen van films die ik enkel gelogd heb.

Onbegrijpelijke winnaar van de Palme d'Or

En die media elkaar maar napraten..

Hele fijne film die het in het klein over de belangrijke dingen des levens heeft. Overtuigend acteerwerk. In het laatste gedeelte vlakt de film iets af. Er wordt te duidelijk afgestevend op de onthulling van een plot, terwijl de eerdere aanwijzingen voldoende zouden moeten zijn voor de goede verstaander.

Vertel

Deze film onlangs proberen te bekijken maar na een half uur gaf ik er de brui aan. Ik was van wat ik zag totaal niet in de stemming. Moet er wel bij zeggen dat het in een periode was dat ik alleen maar horrorfilms bekeek. Het contrast was dus duidelijk te groot. Misschien maar eens een poging wagen om deze film in zijn geheel te bekijken maar dan wel op 1e kerstdag. Misschien ben ik er dan wel voor in de stemming.

Koreeda dan maar, maker van fijn voortkabbelende films en één van die weinige Aziaten die salonfähig is bij het Nederlandse arthousepubliek (vrouwelijke vijftigplussers met kopje earl grey, je kent ze wel). Ik gun de beste man zijn Gouden Palm maar dit is wel de minste film van hem die ik zag, die puur en alleen vanwege enkele hele mooie intieme momenten toch nog een behoorlijke voldoende krijgt.

De films van de laatste jaren van Koreeda betroffen vaak een normale familie waarin een kleinere of grotere steen dat leven veranderde, maar altijd heel subtiel. Dat vind ik hele prettige films. Logisch dat deze Shoplifters ook om een familie draait, maar veel meer de vraag wat familie is, en een familie die niet heel normaal is (misschien dat hij juist daarom met deze film in Cannes won). Dat maakt het voor mij helaas wel een pak minder interessant, juist normale gezinnen vind ik veel boeiender in dit soort films.

Echt meeleven met dit gezin lukte mij niet, eerder dan met losse personen en losse momenten. Een naturelle seksscène zonder de seks zelf op een warme klamme regenachtige dag, of eigenlijk elk moment met Sakura Ando, of dat nu in de in- en intreurige peepshow is of met het kleine meisje Juri samen als de haren zijn geknipt of als ze haar gewoon warm omhelst. Prachtig en oprecht geacteerd. Juist in die kleine momenten is Koreeda op zijn best, het is alleen dat het grotere geheel voor mij niet voldoende was.

De film vermaakt verder wel, sommige plaatjes zijn erg sterk geschoten, het is over de volle lengte ook wel boeiend genoeg, maar ik heb ze van Koreeda gewoon veel beter gezien. Ruim afgerond naar boven nog wel 3,5*.

Pareltje met mooie personages en twee kinderhoofdrollen die van het scherm spatten. Dikke pluim ook voor de wonderlijk mooie muziek die nog wat extra magie over dit aandoenlijke verhaal sprenkelt. 121 minuten die zo om waren.

Ik geef hem een drie, omdat ie op zich wel in orde is. Maar ikzelf kwam er niet in.