The Irishman (2019)

Het is gemaakt door Netflix, dus in zo’n geval wel. Sommige (grote) films zullen straks helemaal achter de decoder verdwijnen.

Jezus boeiend allemaal. Lijkt wel een kleuterklas en dat iemand wil zeggen hoe je moet kijken of juist niet. Stereo of niet, bios of niet.. Who cares. Ik niet in ieder geval.

Ik ben benieuwd naar deze film en kijk lekker met een zak chips, biertje, vrienden, deze 3 uur durende film in 1 keer uit. Cheers!

Natuurlijk is een film van Scorsese met de hoofdrollen voor De Niro, Pacino en Pesci niet slecht, maar hij viel me wel tegen. Het eerste half uur is veelbelovend met de typische opbouw van een goede maffiafilm met veel dialogen en ontwikkelingen die even vermakelijk als realistisch zijn, maar daarna wordt de film saaier en saaier omdat er eindeloos veel nieuwe personages en nieuwe mini-ontwikkelingen worden toegevoegd: de film lijkt de complete geschiedenis van de maffia te willen vertellen inclusief de hele Amerikaanse politieke geschiedenis op de achtergrond zonder dat het allemaal ergens naar toe lijkt te werken. De film doet in dat opzicht denken aan The Wolf of Wall Street die ook drie uur lang heel eentonig alsmaar meer van hetzelfde laat zien, maar daar denk ik meer een functie had (om duidelijk te maken dat de hoofdpersonage steeds meer wilde en het nooit genoeg was). Uiteindelijk wordt het toch nog even een ouderwetse spannende maffiafilm op grond van Franks dubbele loyaliteit. Maar origineel of verrassend wordt het nergens en ik had liever meer achtergrond van de personages gezien in plaats van de eindeloze kleine plotontwikkelingen: waarom klikte het tussen de Ier Frank en de Italiaanse maffia, waarom was Frank zo’n gewetenloze schurk, waarom kreeg Frank meteen al een maffia-advocaat bij zijn eerste rechtszaak etc. Het laatste half uur moet denk ik de moraal van de film uitbeelden – dat je als gangster eenzaam zult sterven – maar komt niet helemaal goed uit de verf.

Verf is trouwens wel het thema van de film. Moordenaars van de maffia worden huisschilders genoemd (omdat ze het huis van het slachtoffer besmeuren met bloed) maar bovenal valt de vele make-up op om de hoofdpersonen te tonen in al hun leeftijden. Ik stoorde me er niet aan; alleen de stijve bewegingen van de bejaarde acteurs als ze jonge mannen speelden in actiescenes waren wat lachwekkend. Het acteren vond ik sowieso niet sterk: van de mannen zie je vooral hun typische bekende acteermaniertjes zodat je ze altijd ziet acteren in plaats van dat ze geloofwaardig een bepaald personage spelen (met name Pacino vind ik altijd wat moeilijk te harden in z’n bombastische acteerstijl).

Als de film zou zijn ingekort tot een film van anderhalf uur met minder personages dan zou het een weinig originele maar hele fijne, spannende maffiafilm zijn geweest maar 210 minuten om een complete maffiasaga uit te beelden is wat veel het goede en zal alleen echte liefhebbers echt kunnen boeien.

Ik vind Pesci niet herkenbaar zo op de cover, ik dacht wie is dat. Binnenkort al op Netflix, zal wel niet veel in de bios draaien dan.

Nou, inderdaad!

Aha, dus volgens Scorsese is Marvel geen cinema? Niet dat ik het niet roerend met hem eens ben, maar er zijn betere momenten om een dergelijke polemiek te lanceren dan wanneer je net een haast vier uur durend tv-feuilleton in de zalen loslaat. Al die millenials die klagen over de 'conservatieve' boycots uit Cannes en huldigen dat Netflix 'kansen biedt', lijken te vergeten dat Netflix een soort esthetisch fascisme nastreeft, elke door hun geproduceerde film moet er uitzien als een kleurloze tv-serie. Zo ook deze The Irishman, een huzarenstukje van de Netflix-huisstijl, een slome, haast structuurloze aaneenschakeling van shot-reverse-shots van twee kwaaie mannen die elkaar uitkafferen. Dit is hoe ik mij inbeeld dat Breaking Bad moet zijn, brrrr. Waar heeft in godsnaam dat budget van 170 miljoen voor gediend? Het jaren '70 tijdsbeeld is nagenoeg onbestaand, komt zelfs niet in de buurt van de visuele flair van de allerminste Scorseses en met de montage van een tweederangs sitcom. Doet mij dan ook vooral denken aan de hele reeks van B-maffia mini series die je in de jaren '90 had, Bella Maffia, The Last Don, Bonanno - maar dan met een vleugje muffe 'Grumpy Old Men' humor. En die 'films' hadden ook een lange speelduur, hoor! Maar als Scorsese het maakt, wordt er plots vanuit gegaan dat het allemaal wel een epische grandeur zal hebben. Quod non. Scorsese mag zich diep schamen een lijzige draak als The Irishman af te leveren in hetzelfde jaar als Tarantino een wervelend loopje met de geschiedenis neemt.

"Maar het grootste deel van het budget diende voor de digitale verjongingskuur van de acteurs!" hoor ik jullie al kwelen. Klopt, maar voor zo een som hadden ze tenminste ook De Niro's motoriek mee mogen verjongen. Nu heb je een heel aantal momenten die onbedoeld op de lachspieren werken, zoals de scène waar een jonge De Niro met de souplesse van een reumapatient die kruidenier 'afrost', wat als een soort Benidorm Bastards parodie van de gelijkaardige scène met James Caan uit The Godfather aanvoelt. Of wanneer hij de volle twee minuten nodig heeft om zijn vest aan te doen. Het is echter vooral Pacino als Jimmy Hoffa die teleurstelt, onuitstaanbaar met z'n Louis Armstrong gegorgel.

Ziet Marty dan niet in dat Netflix zijn teergeliefde medium (sinds eind de jaren '50 al on life support) finaal aan het dood knijpen is? Of wacht, misschien is de wijze waarop Hoffa zich inlaat met de maffia hier een briljante allegorie voor. Heeft Scorsese, als een katholieke martelaar, bewust een waardeloze film gemaakt om te bewijzen dat het systeem niet deugt? Hij zou ertoe in staat zijn, het pilaarbijtertje. Of misschien moeten we het mislukte van de film net zien als een postmoderne bespiegeling over de ongemakken van de ouderdom? In ieder geval had het beter geweest dat iemand me waarschuwde voor dit kitschfestijntje, dan had ik 'm met een Troll 2 bril proberen te kijken. Naïefweg geloofde ik een Scorsese grand cru te zien. Nu moet ik me helaas aansluiten bij de jongeman in de zaal die, wanneer 'edited by Thelma Schoonmaker' tijdens de eindgeneriek verscheen, begon te joelen: "Boee!!!! Leugens! Jullie zijn allemaal beetgenomen!"

Breaking Bad heeft een eigen visuele, onderscheidende stijl hoor. Dat series niet meer zijn dan pratende hoofden is wel een behoorlijk achterhaald concept. Refn is een groot fan van Breaking Bad en de serie van Refn gaat qua esthetiek nog veel verder dan alle films van Refn bij elkaar. Ik ben zeker niet de grootste fan van Netflix films maar er zitten hier en daar best goede dingen tussen. Ik heb juist gehoord dat Netlfix creatieve vrijheid biedt zonder zich te bemoeien met creatieve aspect dus dit vind ik best verrassend om te horen. Ligt het aan Netflix of aan Scorsese?

yeyo

Kijk Forest of Love van Sono op Netflix, dat is echt wat anders. Verder ligt het denk ik vooral aan Scorsese dat er geen focus is.

Ging er zonder voorkennis in, wel met hoge verwachtingen natuurlijk. Allemaal uitgekomen. Het is absoluut een hele lange zit en dan is de film ook nog behoorlijk traag, toch is dat voor mij geen moment een probleem geweest. De sfeer, de cast, het camerawerk, de muziek en het verhaal allemaal zijn ze top. Beste maffiafilm in jaren. Het verjongen van De Niro ziet er even gek uit, maar went gelukkig vrij snel.

Blij dat ik hem in ieder geval een keer in de bioscoop heb kunnen zien, want het lijkt mij vrij lastig om op Netflix de film zo te ervaren.

4.5*

Wat een schitterende film levert Scorsese hier af! Toevallig heb ik onlangs Goodfellas opnieuw gekeken en ik moet zeggen dat die film me een stuk minder beviel. Dat heeft niet zo zeer iets te maken met de kwaliteit an sich maar des te meer met de manier waarop beide films gepresteerd worden. Goodfellas is flitsend en snel, staat bol van de extreme figuren met dik aangezette accenten en dit alles word ondersteunt door hippe muziek en (dat mag gezegd worden) indrukwekkende cameratechnieken.

Niets van dit alles in The Irishman, tuurlijk bevat de film ook een aantal flamboyante personages maar over het geheel genomen is het hier allemaal veel soberder van aard. Dat de film opent met een tracking shot in een bejaardentehuis in plaats van in een hippe club is wat dat betreft tekenend en zet gelijk de toon. De soundtrack is ook veel minder aanwezig en toepasselijk bij de film veel meer naar de achtergrond verdreven. Het is eigenlijk ook niet eerlijk om de twee films te vergelijken ondanks dat je hier vanwege de overeenkomsten in cast en regie natuurlijk niet aan ontkomt. Als films op zich hebben ze namelijk buiten dat het beiden films in het gangstergenre zijn weinig met elkaar van doen. Qua opbouw van het verhaal zijn er ook nog wel wat gelijkenissen te vinden maar in stijl en toon zijn de verschillen erg groot, en juist op die punten ligt de aanpak van The Irishman me veel beter.

De speelduur van 3,5 uur zal misschien wat mensen afschrikken en ongetwijfeld zullen er mensen zijn die zich tijdens het kijken stierlijk aan het vervelen zijn. Ja de film is lang en het verloop rustig, maar voor mij persoonlijk zat er geen scène tussen waarbij ik niet gebiologeerd naar het scherm heb zitten kijken. Het is werkelijk waar smullen om al deze grootheden nog één keer samen aan het werk te zien. Want laten we wel wezen, de kans is groot dat dit voor het laatst is.

En Scorsese weet dat dat maar al te goed, de film is doordrenkt met emotionele reflectie. Het laatste uur is misschien wel het meest emotionele werk wat hij in zijn carrière heeft afgeleverd en de impact die het op mij maakte had denk ik zonder de lange speelduur niet kunnen worden bereikt. Scorsese geeft de film en zijn karakters de tijd om te ademen. Je volgt ze door een groot deel van hun leven en ondanks dat het in feite allemaal meedogenloze criminelen zijn ontkom je er niet aan dat je toch een sterke vorm van empathie voor ze ontwikkelt. Je hebt echt het gevoel deze hele reis samen met De Niro zijn karakter, Frank Sheeran, en iedereen wie zijn pad kruist te hebben beleefd.

Dat deze film niet voor iedereen is moge duidelijk zijn maar voor mij werkte het allemaal, van begin tot eind. Ik kan dan ook niet wachten om ‘m volgende week thuis via Netflix nog een keer te bekijken, al ben ik blij dat ik daarop niet gewacht heb, want dat laatste shot, in al zijn eenvoud en tragiek, is het mooiste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gezien.

Gisteren bekeken in de bioscoop, blij dat ik dit gedaan heb en niet gewacht tot de Netflix versie.

In vergelijking met de andere twee in deze reeks zeker een ander type film die trager en onder minder "druk en spanning" verloopt, maar daarom niet minder interessant. Een echte dialogenfilm die geen minuut te lang duurt, ookal duurt-ie 3,5 uur. Ik heb genoten van het begin tot einde.

Technisch gezien ook zeer indrukwekkend overigens. De digitale nabewerking die is toegepast om de cast te verjongen is ongelofelijk goed.

Voor de liefhebber van de Mafiafilm deze zeker even meepakken.

Toch wel een legendarisch filmjaar. Met Joker en nu deze. Joker blaasde me van mijn sokken en ik ben benieuwd wat deze gaat doen.

Film met de bekende Scorsese-elementen; lang openingsshot, veel eigentijdse filmmuziek, slow motions en (te) lange speelduur. Vooral na de moord op Hoffa had de film van mij wat ingekort mogen worden, werd wat langdradig richting het eind. Voor de rest puik acteerwerk, vooral Pesci viel me op.
Goede film, maar het niveau van bv Goodfellas wordt helaas niet gehaald. 3.5*

Ik zeg ga eens wat lezen wat anderen over de film vinden maar al wat je hier te lezen krijgt is technisch geneuzel over hoe je een televisie moet instellen of hoe niet. En natuurlijk de netflix discussie. Heeft niet echt iets met de film te maken. Ingrijpen mods!

Bovenaan de kolom, onder het kopje links kun je selecteren op meningen (ipv (discussie) berichten. ?

Heerlijke film! Traditionele Scorsese in de stijl van Goodfellas en Casino. Mooi om Pacino, De Niro en Pesci samen in één film te zien schitteren. Film had wel iets korter gekund, daarom net niet de maximale score. 4,5*

Absolute klassieker in zijn genre. Volgende week weer kijken, dan waarschijnlijk nog beter.

Fijn om Joe Pesci weer eens te zien, hij speelt hier zowaar op een heel ingetogen manier. Robert de Niro ook eindelijk weer eens in een serieuze rol, Al Pacino valt tegen en geeft een staaltje overacting weg. Zijn mojo uit The Godfather is hij kwijt en heeft deze jammer genoeg ook nooit meer teruggevonden.

De film zelf, verwacht geen Good Fellas of Casino, deze films zijn stukken beter. Het tempo is behoorlijk laag en er worden teveel bijfiguren ten tonele gevoerd die voor het verhaal nauwelijks belang hebben.

De digitale verjonging is goed gedaan, jammer dat er weinig tot niets is gedaan aan de motoriek van de hoofdrolspelers, daaraan is de werkelijke leeftijd duidelijk af te zien. In een eerder comment werd de scene met de slager als voorbeeld aangehaald. Een bejaarde oude man met een faceliftgezicht die iemand in elkaar probeert te slaan. Je zou het een parodie kunnen noemen.

Een lange zit maar uiteindelijk toch de moeite waard alleen al vanwege het feit dat dit soort films, net als de al genoemde Good Fellas en Casino maar ook bijvoorbeeld American Gangster die een enorm deel van een al dan niet fictieve geschiedenis beschrijven, niet meer gemaakt worden.

3 sterren: lange zit, veel te langdradig waardoor het erg saai en taai is om te volgen. Kost veel moeite om wakker te blijven en om niet voortijdig de zaal te verlaten. Slecht geacteerd vooral door Pacino maar De Niro was ook maar matig. Ik zou deze film niet aanraden in de bios... als serie op tv zou t net gaan.

Nu zat ik op de eerste rij, dus dat zou een punt kunnen schelen. Kijkend op mijn telefoon na pas 2 uur, wat niet iedereen in de zaal kon waarderen, smaken verschillen, kon ik het niet meer opbrengen nog 1.5 uur met pijn in mijn nek te blijven zitten. Ik vond de film niet spannend, ook niet grappig. Voor een drama was de diepgang ver te zoeken. 1.5 punt voor de informatie, ik weet nu veel meer over Amerikaanse vakbonden in de jaren 70, Jimmy Hoffa en dat je beter voor de maffia kunt werken ipv er tegen, al is dat geen garantie voor een lang en gelukkig leven.

En indien je dat niet wist, is het je eigen desinteresse die daar debet aan was; de speelduur van een film of waar hij over gaat is nauwelijks een mysterie anno 2019. Dus dat mensen uiten dat ze het niet op prijs stellen dat je in de bioscoop tijdens een film op je mobiel gaat, lijkt me niet meer dan normaal.

Ik hoop stiekem wel eens dat Joe Pesci met een Shoeshine box actie naar voren komt, wanneer iemand zoiets doet.

Ben jij dit echt Milton! Dit klonk als het Basto toontje

It's me

Maar ik ben idd niet helemaal in mijn normale doen na een discussie in het videotheken topic.

Zelfs JM kan knorrig worden, apparently.

Ik vond je net zo lekker luid en duidelijk.

Afschieten dat telefoonvolk!

In de slechts 2 weken dat deze film in de bios draait moet je er snel bij zijn. Goede stoelen zijn dan wel een vereiste voor een film die, met reclames en pauze ruim 4 uur duurt (de Lux in Nijmegen is wat dat betreft dan geen aanrader).
Gelukkig begint de film goed met een scene die meteen de aandacht pakt. Zodra de jongere versie van Sheeran in beeld komt valt wel de CGI op. In vergelijking met de 'niet CGI' cast springt Sheeran eruit. Dit is echter beter dan een andere acteur de jongere rol laten spelen en je moet tenslotte wat. Echter in de bewegingen, hoe klein ook, valt het stramme lijf (overigens niet slecht voor bijna 80'ers) wel op. In de veelbesproken afros scene van de groenteboer is het zelfs pijnlijk om te zien. Misschien dat een bioscoopscherm dit issue nog vergroot.

Het verhaal wordt rustig en boeiend verteld en met de regie en cast zit het meer dan goed. Zodra Pacino zijn intrede doet komt er meer dynamiek in het verhaal dankzij de energieke, typische Pacino rol waar zijn overacting wel past bij de flamboyante Hoffa. In zijn dialoog scenes krijgt Pacino alle ruimte en pakt die dan ook met verve. Dit levert ook wel wat memorabele scenes op. Wat opvalt is dat de CGI bij Pacino veel beter uit de verf komt dan bij De Niro en ook wel Pesci.
De rol die Pesci speelt is overigens het meest complex en hij doet dat fantastisch. De Niro heeft wat dat betreft een rol die veel saaier is en waarbij de diepgang toch wat ontbreekt, maar vult dit verder prima in. Omdat hij veruit de meest fysieke rol speelt is het lastig over het 'leeftijdsprobleem' te stappen bij hem. Overigens jammer dat Keitel zo weinig te doen kreeg.

Netflix heeft Scorsese de vrije hand gegeven, wat toe te juichen is natuurlijk, maar de lange speelduur is niet helemaal nodig. Normaal had een filmstudio ingegrepen. De climax duurt te lang zonder Hoffa is de sjeu eruit en aangezien de vader / dochter relatie niet helemaal uit de verf komt is dat ook niet zo boeiend. Daarbij had ik ook niet echt met Sheeran te doen, meer met Hoffa en Bufalino. Zodoende gaat de film als een nachtkaars uit.

Gistermiddag in de bios gezien, ik wilde deze (zeer waarschijnlijk) laatste film van deze geweldige acteurs samen in de bioscoop bekijken.

De pak en beet 3,5 uur film zijn voorbijgevlogen, er zat nog een pauze tussen van 20 minuten.

Ik heb echt genoten.

Robert de Niro speelde stabiel maar vond ik er niet uitschieten. Maar Al Pacino en Joe Pesci wel. Al was in zijn element als tegen de stroming ingaande Jimmy Hoffa (tegen de mafia op een gegeven moment en Kennedy familie hater, wat mooi nog tot uiting kwam door de vlag op zijn gebouwd van half stok af te halen en weer volledig bovenin te laten wapperen...).

Stephen Graham vond ik toch wel de show stelen als little Provenzano, opvliegende wiseguy...

Ook mooi subtiel in beeld gebracht bij bijna iedere wiseguy of associate van de mafia, hoe deze persoon aan zijn eind is gekomen. Eentje (Tony 'Jack' Giacalone) is een natuurlijke door gestorven, hij was dan ook well liked door iedereen en streek niemand tegne de haren in.

De politiek en vakbondspolitiek (allebei aardig corrupt in die tijd) wordt ook goed uitgelegd en uitgebreid uit de doeken gedaan.

Deze week als die op Netflix staat zal ik de film uitgebreid nog een keer bekijken.

Het is helemaal mijn genre en het zijn allemaal mijn favoriete acteurs (Robert de Niro, Al Pacino, Joe Pesci en Harvey Keitel, alhoewel hij een marginale rol had eigenlijk), alles kwam weer eens samen plus Al Pacino in the mix: dan geef ik de film 5 sterren.

In het rijtje van echte (moderne) gangsterfilm klassiekers the Godfather Triologie, Scarface, Carlito's Way, Goodfellas en Casino past nu the Irishman prima bij.

Nog even het vermelden waard: Joseph 'Crazy Joe' Gallo, was ook wel vermakelijk als tegendraadse gangster die buiten de mafia lijntjes kleurde...

Bijna alle karakters in de film hebben in het echte leven bestaan, dat geeft een film altijd wat meer gewicht vind ik.

Mijn post van gisteravond kon ik niet meer wijzigen, ik weet niet waarom, daarom een nieuwe post vandaag.

"They wouldn't dare"

Normaliter schrijf ik zelden reviews, maar sommige films roepen zo'n sterk gevoel op dat je je gedachten wel kwijt moet. The Irishman is zo'n film. Allemachtig.

Allereerst denk ik dat het cruciaal is om de film met de juiste verwachtingen in te gaan. The Irishman is geen Goodfellas. Goodfellas is een energieke, flamboyante film met een enorm tempo. The Irishman is trager, en met name the first act mist de punch, de flair, het hedonisme, de tomeloze energie die je van het "rise" gedeelte van een Scorsese maffia-epos verwacht. Maar al snel wordt duidelijk dat Scorsese ook geen tweede Goodfellas poogt te maken. The Irishman is een tragedie. The Irishman gaat over the third act van het leven, waarin een mens alleen nog zijn herinneringen en naasten heeft. En wat er gebeurt als er geen herinneringen meer zijn waaraan je terug wilt denken, en als al je naasten je verlaten hebben. Jawel, The Irishman is misschien inderdaad een bejaardensoap, Basto, maar dat betekent niet dat het geen meesterwerk is.

The Irishman vertelt het verhaal van Frank Sheeran, gespeeld door een vanouds excellerende Robert De Niro. Sheeran raakt verzeilt in de onderwereld van Noordoost-Pennsylvania als hij in contact komt met Russell Bufalino (Joe Pesci), de Don Vito van het verhaal. Het eerste uur van de film volgt de onderwereldperikelen die je verwacht van een maffia-epos, al is het zoals gezegd een stuk ingetogener. Met name Pesci verrast door eens geen driftkikker te spelen, maar een geroutineerde maffiabaas die aan alle touwtjes trekt. Ondanks dat het tempo wat lager ligt, ademt de film aan alles de stijl van Scorsese uit. Hele fijne soundtrack (50's, 60's), fijn camerawerk, geslepen editing en bovenal geweldige dialogen. Scorsese weet hoe hij een verhaal moet vertellen. So far, so good. Het is echter pas in de tweede helft dat The Irishman voor mij naar nieuwe hoogten stijgt.

Sheeran wordt gevraagd om Jimmy Hoffa (Pacino) bij te staan, de fameuze vakbondsleider. Sheeran helpt Hoffa namens de maffia met allerlei zaken en er ontstaat een nauwe vertrouwensband tussen de twee. Het contrast tussen het karakter van Hoffa en dat van mensen als Sheeran en Bufalino is wat de film maakt. Hoffa is geen held, hij is zoals veel Scorsese karakter bijzonder flawed. Hij brengt zichzelf met name door z'n korte lontje in onnodige problemen. Als Hoffa het aan de stok krijgt met Anthony Provenzano (een geniale scene), wordt hem ernstig aangeraden om af te treden als vakbondsleider. Dit is, zoals u begrijpt, een aanbod dat je niet kan weigeren. Maar hij weigert. Hij weigert omdat het zijn vakbond is, zijn levenswerk. Zijn trots. Het is een actie die maffiosi niet begrijpen, nooit zullen begrijpen.

In de meeste cruciale scene van The Irishman probeert Sheeran Hoffa voor de laatste keer te overtuigen om af te treden. Hij impliceert dat er consequenties zullen volgen als Hoffa weigert. "They wouldn't dare" zegt Hoffa, "They wouldn't dare". Als hij maar eens wist wat er met hem gebeuren zou. Een moord zo laag, zonder waardigheid.

Want ja, Sheeran hemzelf vermoordt Hoffa uiteindelijk. Hij is de enige die Hoffa vertrouwt, en daarom de geschikte kandidaat (oh, het cynisme), aldus Bufalino. Sheeran protesteert nauwelijks, het moet gebeuren. Hij gehoorzaamt als een laf schaap. De moord wordt gepleegd, Hoffa is dood. De film gaat verder. Als Sheeran's dochter lucht krijgt van Sheeran's moord op Hoffa, ook al is het slechts een vermoeden, besluit ze niet meer met hem te praten. Nooit meer. Sheeran en Bufalino leven door, worden ouder. Ze draaien de gevangenis in voor wat kleine perikelen (de moord zelf wordt nooit opgehelderd). Bufalino kan niet meer staan, nauwelijks praten, moeilijk kauwen, en sterft uiteindelijk. In een van hun laatste gesprekken spreekt hij over Hoffa "He was a good guy, but I chose us over him. Fuck them, Frank, fuck them.". Het had niet hoeven gebeuren.

Frank wordt ouder, iedereen die hem lief is overlijdt. Zijn dochter weigert nog altijd met hem te praten, na al die jaren. En ook Frank weigert maar iets op te biechten, na al die jaren. Zelfs als iedereen die hij zou kunnen verraden al dood is, behalve hijzelf dan. Maar Frank beseft niet dat hij allang is gestorven toen hij Hoffa vermoorde. Er is niets minder dan een zielige, eenzame man van hem over. Het enige wat hij heeft zijn herinneringen, maar herinneringen aan wat? Aan Hoffa, die hij vermoord heeft. Aan zijn dochter, die niet meer met hem spreekt. Aan wat? Het enige goede wat Sheeran nog kan doen is opbiechten, maar zelfs daar is hij te zwak voor. Het is de tragedie van een arme, oude man. Maar ook Sheeran is niet de ultiem kwaadaardige crimineel, het enige verschil met Hoffa is dat beetje waardigheid. Dat beetje waardigheid dat Hoffa de vakbond deed kiezen boven zijn leven, en dat beetje waardigheid dat Sheeran miste om te weigeren Hoffa te vermoorden. En dat beetje maakt alle verschil.

Scorsese, bedankt.

Was wel vermakelijk maar hij kwam zo plotseling, het ging een beetje van de hak op de tak.