Hereditary (2018)

Dit had een hele interessante film kunnen zijn, maar niet de horrorfilm die de hype voorspelde, daar zijn ze om te beginnen al de mist mee ingegaan. Als je de griezeligste horrorfilm van het jaar verwacht zal ie op z'n minst wat tegenvallen. Hij begint goed en kweekt een zware bedrukkende sfeer, maar al snel verliest het allemaal zijn geloofwaardigheid en als dat stoort in een horrorfilm is dat geen goed teken (!) waarom komt er geen politie om de hoek bij het ongeluk en wie blijft er na zoiets met die bewuste auto rijden? En zo zijn er nog stel Na een te trage opbouw en een te traag middendeel wordt het einde juist afgeraffeld alsof ze net tot de ontdekking komen dat de tijd bijna op is. Jammer, had meer kunnen zijn

Hele goede horror maar vond het einde een beetje teleurstellend.

Ik ben de film gaan bekijken vanwege de hoge positie in de top 10 van 2018.

Horror is niet echt mijn ding. Maar toch eens een poging gewaagd.

Na een hele lange inleiding kwam de aap uit de mouw. 2 uur is te lang voor zo'n film.

Als Charlie een irritant gestoord kind moest voorstellen dan is ze daarin geslaagd.

Zoonlief leek eerder verwekt te zijn door de melkboer. Waarschijnlijk was dat ook de bedoeling.

De speciale effecten waren armoedig en slecht.

Alleen de Toni Collette speelt goeden heeft zich goed ingeleefd om intens hysterisch te zijn.

Op het eind ontspoort de film helemaal.

Ik ga mij binnenkort ook nog wagen aan "A Quiet Place' . Ook horror/drama. Ben benieuwd.

niet perfect maar wel een goede horrorfilm (zonder heel veel gore)

sfeervol, traag en langzame opbouw..... ontknoping kon mij wel bekoren...

en tja wat betreft de geloofwaardigheid..... het is en blijft een genrefilm!

goed acteerwerk ook.... vooral de moeder...

al met al wat mij betreft toch wel een aanrader

.

Dat er goed geacteerd wordt valt niet te betwisten en ook visueel kent de film een paar sterke punten. En ja het geluid is ook dik in orde. Maar dat je achteraf op internet moet opzoeken wat nu precies het plot is gaat mij te ver. Bij een goede horror film moet je een beetje kunnen inleven zodat je lekker kunt meeleven en huiveren, dat ontbreek hier op de een of andere manier volledig. De personages roepen geen enkele sympathie op. Veel scenes duurden ook veel te lang waardoor ik geneigd was om door te spoelen, een duidelijk teken dat de film niet boeit. Aan het einde van de film komt er ineens absurde actie die de hele film uit balans haalt. De film probeert origineel te zijn maar slaat voor mij volledig de plank mis.

Als je net als ik nieuwsgierig bent dan ga je kijken, wil je een leuk filmmoment dan doe je jezelf een plezier met een andere andere film dan deze. Ik vond het verloren tijd.

Goede vertolkingen dat wel, maar het verhaal is slecht uitgewerkt.

En de film lijkt me wel met een heel klein budget gemaakt, alles ziet er zo fake uit, tot de decors toe.

Neen, had er meer van verwacht zeker met zo'n goede cast.

Er gebeurt eigenlijk maar heel weinig het eerste anderhalf uur, maar toch is het best onderhoudend. Dan wordt het allemaal te weird voor mijn doen. Religie is sowieso niet aan mij besteed of het nou het geloof is in meneer A of mevrouw B, dood or levend, ik vind het overbodige tijdsverspilling. We hebben al zo weinig tijd op aarde en om dan die tijd ook nog eens te gaan spenderen aan figuren die je uiteindelijk toch wel tegenkomt (of niet) lijkt mij niet echt zinvol. Ondanks een paar goede momenten blijft het toch 2 uur verloren tijd die had kunnen besteed aan wat beters.

Het is jammer dat na een leuke start het niveau van het verhaal blijft wegzakken, totdat er een afknapper van een einde volgt. Ondanks het goede spel van moeder en dochter en enige genuanceerde effecten bleef er uiteindelijk weinig over om positief over te zijn. Ik moest meer lachen om de horror dan dat het me bij de keel greep.

Een B-horror-film met een A-cast. Begrijpelijk dat Toni Collette getipt werd voor een Oscarnominatie (en zij is ook zó'n fantastische actrice dat ze er eigenlijk allang eentje verdiend heeft), maar na afloop overheerste bij mij toch het gevoel van "was dit nou alles?" Mooie effecten, een knap tempo en een zorgvuldige opbouw naar de schokmomenten, maar echt onder de indruk was ik toch maar zelden (hoogstens wanneer Collette plotseling aan het plafond geplakt zit), en voor het motief van een heksenkring loop ik ook niet echt warm, zodat het voor mij uiteindelijk veel geschreeuw en weinig wol is. Overigens wel knap gefilmd, met de ruimtelijkheid van die woonkamer en het inpassen van die sprookjesachtige miniaturen.

Haha, exact wat ik er over had willen zeggen!

Moeilijk te beoordelen.

Na lang wachten dan eindelijk gezien.
Laat ik als eerst maar gelijk zeggen dat het audio/visueel echt prachtig is en dat dit zeker een film is die ik opnieuw zal gaan kijken.
Al is de film misschien wat traag wist het nergens saai te worden. Echter spannend of schrikmomenten zaten er ook niet veel in maar de sfeer was fantastisch. Er blijft continu een aparte mysterieuze sfeer hangen waardoor je geboeid tot het eind blijft kijken. Het acteerwerk van de gehele cast was TOP, zeer sterk. Met name dan vooral Toni Collette. De dinner scene met Toni en haar familie aan tafel. Pfff kippenvel gewoon. Het acteerwerk van Toni collette in deze scene was zo, zo sterk.
Daarbij is de film ook echt alles behalve voorspelbaar. Er zaten dan ook echt een aantal WTF momenten in en vele dingen die je absoluut niet snel zal zien aankomen. Vooral hetgeen dat Charlie al in het eerste half uur dood gaat. Ik had juist verwacht dat zij het grootste deel van de film zou dragen.

Maar na het eind van de film gezien te hebben weet ik niet erg goed wat ik van het verhaal moet vinden, het is apart. Grotendeels is het wel duidelijk maar ook weer niet je blijft dan ook zeker met wat vragen zitten en daarom denk ik dat je bij een 2e kijkbeurt veel dingen zal zien die je bij de eerste keer kijken gemist zal hebben.

Tja, heel moeilijk dit.
Voor nu een wel een dikke voldoende maar het zal me niks verbazen dat dit later hoger zal worden.

3,0*
6,5/10

If you could have just said, "I'm sorry", or faced up to what happened.

Maybe then we could do something with this.

But you can’t take responsibility for anything!

So now I can't accept... And I can't forgive because...

Because nobody admits anything they've done!

“Hereditary”. Een film waar ik eigenlijk wel enorm naar uitkeek en veel van verwachtte. Spijtig genoeg was het een klein beetje een ontgoocheling. Hadden ze er een psychologisch drama van gemaakt met als hoofdthema het traumatiserend effect na het verlies van een familielid met een labiele moeder tot gevolg, dan had ik het nog begrepen. Dat Annie (Toni Colette) voorbestemd was om niet echt over een stabiele en gezonde geest te beschikken, is eigenlijk niet zo verwonderlijk. Niet met een psychotisch depressieve vader die zichzelf verhongerde. Een schizofrene broer die zich ophing. En een dominante moederfiguur die volgens mij ook niet goed snik was. Dat Annie’s moeder niet echt helder van geest is, blijkt uit de maquette waar Annie haar dochtertje de borst geeft. Tenminste als deze maquette waarheidsgetrouw is. En dat zijn ze over het algemeen. Een mens zou voor minder knettergek worden.

En Annie gaat ook volledig door het lint na het vreselijke ongeval dat haar dochtertje Charlie (Milly Shapiro) overkomt. Een zonderling meisje met een bevreemdend uiterlijk. Een spijtig en hallucinant ongeval. En broer Peter (Alex Wolff) kan je moeilijk iets verwijten. Misschien had hij Charlie op dat avondje uit niet zo aan haar lot moeten overlaten. Haar links laten liggen om samen met het leukste meisje van de klas een beetje wiet te gaan roken, is niet alleen slecht voor zijn gezondheid. Het heeft ook een naargeestig ongeval tot gevolg. Een impressionant acteermoment en tegelijkertijd een zwaar emotionele gebeurtenis die je niet onberoerd laat. Neen, deze film moet het niet hoofdzakelijk van enge en bloedstollende scenes hebben. Initieel toch niet. Het zijn de beelden van verdriet om diegene die weggevallen is, die het meeste indruk maken. Een ongemakkelijk gevoel maakt je van je meester als je het door merg en been gaande gehuil en gejammer van Annie hoort. En onmetelijk veel medelijden krijg je met Peter die met zijn verdriet geen blijf weet.

“Hereditary” is geen gemakkelijke film. Emotioneel wordt men heen en weer geslingerd. Net zoals de leden uit de familie Graham. Een moeder die getraumatiseerd is door haar verleden. De echtgenoot Steve (Gabriel Byrne) die alles gelaten bekijkt en soms niet weet hoe hij met de situatie om moet gaan. En de zoon Peter, wiens band met zijn moeder redelijk verstoord overkomt en zijn frustratie tracht te verzachten door het gebruik van geestverruimende middelen. En tenslotte Charlie. Een opgroeiend meisje dat duidelijk in een eigen universum leeft. En boven deze ontwrichtte familie zweeft de geest (Niet letterlijk! Of toch wel?) van de schijnbaar tirannieke en dominerende grootmoeder, die ook nog eens een ongezonde interesse had voor het occulte.

“Hereditary” weet wel op een slimme manier de suspense hoog te houden en het te voorzien van een zweem van mysterie en het ongemakkelijk gevoel dat je ervan krijgt. Het is dan ook nog eens een vreselijk trage film met een enerverende soundtrack die constant op de achtergrond aanwezig is. Op een bepaald moment weet je zelfs niet wat er op je zenuwen werkt. De gehele sfeer of de slepende traagheid. Waar ik wel een enorme hekel aan heb, is het overdreven hypen van een film. Zo ook bij deze film. Dit zou volgens hun geslepen marketingafdeling de meest angstaanjagende horrorfilm van het jaar zijn. Nog enger dan “The exorcist” naar het schijnt. En de verschenen persberichten beamen dit. Flauwvallende mensen en een publiek dat massaal de zalen verlaat vanwege te eng. Vreselijk overdreven natuurlijk. Misschien dat dit ervoor zorgde dat de spanning er al in zat voordat de film goed en wel was begonnen. Geloof me vrij. Buiten enkele grafisch shots is het allemaal redelijk suggestief. “Hereditary” is weer zo’n horror met een dubbele bodem. Zo eentje dat je gevoel een bepaalde richting induwt en er tenslotte zo’n draai aan geeft dat je totaal de kluts kwijt bent. Een film die gewoonweg smeekt voor een herkijkbeurt zodanig dat je gemiste hints misschien toch nog oppikt. Laat dit net iets zijn wat ik nooit doe en niet intendeer om in de toekomst te doen.

Begrijp me niet verkeerd. Op cinematografisch en acteervlak is dit een pareltje. De manier waarop alles in beeld is gebracht is soms gewoonweg fantastisch. Soms misschien ietwat overdreven waardoor men een veelvoud aan tergend langzaam inzoomende camerabeelden krijgt. Maar over het algemeen is het echt genieten en is het een voortzetting van de wonderbaarlijke shot uit de intro. Toni Colette speelt een enorme sterke rol in deze film (met als hoogtepunt de scène tijdens het avondeten). Het is zeker niet eenvoudig om zo’n geteisterde en getormenteerde ziel te spelen. Een prachtprestatie geleverd door deze actrice (ook al had ze me al overtuigd van haar acteertalent in “Miss you already” en “Please stand by”). En het bleef raadselachtig en onheilspellend totdat het op een bepaald moment volledig escaleerde en het evolueerde in een soortement “The Lords of Salem”. En als je dan de uitkomst bekijkt is het inderdaad raadzaam om de film nog eens te bekijken zodanig dat je bepaalde aanwijzingen kan herontdekken. Maar zoals gezegd, dat is nu eens iets wat niet aan mij besteed is.

2.5*

Ik lees heel veel positieve dingen ikkegoemikke. De lage score dan vooral te wijten aan de verkeerde perceptie en het foute label dat op de film werd gekleefd? Horror kun je het idd niet noemen, laatste staan engste film van het jaar ...

Mooie omschrijving van de gestoorde familie. Gabriel Byrne staat er als aangetrouwde maar wat verweesd bij en ondergaat het maar ...

Mijn verwachtingspatroon over deze film matchte niet met het uiteindelijk resultaat. En ook al doet een horror mij niks, toch voel ik altijd een lichte spanning bij het bekijken van een uitstekende horror. Hier keek ik naar zoals Gabriel Byrne naar de toestanden thuis keek. Redelijk onbewogen, passief en bij momenten verveeld. Het meest beroerde me nog het ongeluk. Zo'n typische begrafenisstemming kwam over me heen. Maar vooral de schaamteloze marketing vond ik beneden alle peil. Nee dit is niet de engste horror van de laatste 50 jaar (staat letterlijk op een Duitstalige affiche). En nee, het is niet dat ik niet begreep hoe het in elkaar zat (occulte sekte, reïncarnatie, aanbidding). Ik vond het gewoonweg slappe kost. Dankzij Tonni Collette en het camerawerk krijgt het nog 2.5*. Zonder dat zou het sowieso voor mij de flutfilm van het jaar zijn geweest

Wellicht slaat die engste film van de laatste 50 jaar op Rosemarys Baby. Daar zag ik wel wat overeenkomsten. Maar enger dan de Exorcist is deze dus niet Toch een leuke haunting cq mystery over een gezin dat langzaam wegkwijnt door verdriet en andere zaken die moeten worden uitgezocht. Sommige aspecten waren cliche zoals de vader die tot het einde sceptisch bleef ontkennen. En dan maar op de bank gaat slapen. Dat personage zit in alle true woensdagavond acht uur TV movies op RTL4. De vormgeving was wel erg lekker. De inrichting van het huis. Het maquette idee dat consequent is doorgevoerd. Dat die moeder het ongeluk in miniatuur nabootst is ook tof! En dat dan een neutrale weergave noemen!! De jongeman die maar niet snapt wat hem overkomt is extreem creepy en sneu at the same time. Goede klasscenes ook. Leuke tribute to Halloween.

= Voor een genreflick meer dan prima!

Pfffffff.

Toch wel een zeer goede film. Iedereen acteert geweldig met als top natuurlijk Toni Collette. Ik vind haar altijd zo 'echt en natuurlijk' overkomen in al haar films. Superwijf!!!!

De sfeer in deze film is héél beklemmend en akelig. Ik kreeg af en toe echt kippenvel bij bepaalde scene's. Vooral het geklik van de dochter met haar keel. Wat regelmatig terugkwam. De muziek en het camerawerk, fantastisch.

Minpuntjes zijn de lengte van de film. En dat je soms niet weet of het een hallucinatie is of dat het werkelijkheid is. Daardoor blijft de film wel wat 'vaag'. Maar misschien is dat juist ook de bedoeling. Dat je uiteindelijk niet goed weet wat er nou werkelijk is gebeurd en wat nou fantasie/droom/hallucinatie is bij het gezin. Zeker de moeite waard om te kijken. De film valt niet echt alleen onder horror. Dat moet je meenemen als je hem gaat kijken.

Wat mij betreft een sterke horror. Vrijwel vanaf de start werd ik gegrepen door een zeer beklemmende sfeer. Er lijkt niet zo heel erg veel te gebeuren, maar er zitten zoveel shots en details in die allemaal een zekere naargeestigheid uitstralen. Poppenhuizen geven me altijd al de kriebels en in deze film wordt daar prachtig mee gespeeld.

Ik begon er aan zonder enige voorkennis. Dan is het natuurlijk wel leuk om op het verkeerde been gezet te worden. Want ik verwachtte natuurlijk dat Charlie de film zou domineren, maar uiteindelijk gaat ze er al snel uit en hoe.. De reactie van de moeder daarna sneed me door merg en been.

Het einde ontsiert de film een beetje. Het had allemaal net iets meer ambigue mogen blijven:Speelt het zich af in de hoofden van een aantal door psychoses geplaagde gezinsleden of zijn er echt een duivelscultus en bovennatuurlijke krachten aan het werk? De film laat er geen twijfel meer over bestaan dat het dat laatste betreft.

Verder wordt er prima geacteerd, zit de film vol met schitterende shots en draagt de soundtrack bij aan de algehele sfeer.

Nou vooruit een halfje er bij omdat deze film toch wel blijft hangen zelfs maanden na het kijken

vergeet je hem niet... De beklemmende sfeer was pakkend.

De film zou je eigenlijk twee keer moeten kijken om alle details eruit te kunnen halen. Jammer dat het einde in zo enorme stroomversnelling gaat. Dat doet ook echt een beetje afbreuk aan de film.

Raar dat de hype van engste horrorfilm allertijden zo is opgepikt door media. Het is spanned en boeiend, maar hartslagverhogend en beklemmned is het niet echt. De drama was echt een stuk beter.

Naar deze keek ik al een tijdje uit, aangezien deze toch in heel wat lijstjes voorkwam.

Hm, het was toch minder m'n ding. Ik vond het nochtans goed starten, maar na de gebeurtenis met de broer en de zus vond ik het toch minder. De cast deed het niet slecht en verder zag het er wel goed uit.

De film had niet het snelste tempo, maar storend vond ik het niet, alleen naar het einde ging het tempo dan weer heel snel.

'k had er toch wel meer van verwacht.

Lang uitgesteld deze film en achteraf gezien had ik hem beter niet kunnen bekijken. Echt zo traag als dikke stront door een trechter en er gebeurd echt geen reet in deze film. Vond het een hele klus om deze uit te zitten.

Fijne film met en onbevredigd einde. Tussendoor zijn er genoeg aanknopingspunten in de film te vinden, die deze interessant maken.

Inmiddels is het een jaar geleden dat ik Hereditary gezien heb en ik blijf erbij dat ik het eerder een "mooie" horror vond dan wel een angstaanjagende. De campagnes hadden deze prent alvast geen goed gedaan, wat (volgens mij) ook de negatieve en ontgoochelde kritieken verklaarde.

Er was veel gedoe over deze film. De engste film van de eeuw. Mensen lopen de bioscopen uit.

Wij zijn thuis al aardig wat horrorfilms gewend maar dit valt tegen!

Als dit al word bestempeld met engste film, dan hebben ze niet veel gezien.

Ik kan er niks aan doen maar vanaf het begin tot aan het eind is het slecht.

Totaal niet eng, niet spannend en het verhaal deed me helemaal niks.

Merkwaardige film. die langzaamaan minder merkwaardig wordt, maar me nog wel wat liet raden. Een gigantisch WTF momentje en uitstekend acteerwerk, vooral van Collette.

Waarom heten kinderen in horrorfilms altijd Charlie?

De sfeer in deze film was goed, lekker mysterieus kwa setting en geluidseffecten.

Continu het dreigende dat er iets kan gaan gebeuren.

De scène dat moeder Annie tegen haar zoon Peter al haar opgekropte woede en verdenkingen uitte aan de eettafel was erg indrukwekkend.

Ik denk dat als het toch wat afgeraffelde en ongeloofwaardige einde van de film weggelaten was het echt een topper was geweest!

Helaas is het nu voor mij blijven hangen in de categorie subtopper.

3.5 ster.

De derde keer dat ik de film zag en de eerste keer dat ik oprecht bang was - iets waar ik nagenoeg nooit last van heb bij films. Heel nare, intense rit die me op een bijzondere manier raakte.

Waar het hem nu precies in zit durf ik niet te zeggen, maar die ‘engste film ooit’-geluiden doe ik niet langer af als overdreven marketing. Om zo’n ‘grappig’ moment als de lachende naakte mensen kon ik ditmaal ook zeker niet lachen, het voelde allemaal heel luguber en bedorven aan.

Ik verhoog naar een 9, wat daarmee ook gelijk m’n gemiddelde voor Aster is.