Hereditary (2018)

Wat een saaie film. We gingen er met de groep voor zitten in de hoop op veel schrik momenten. Nou dat was er maar 1.

Beetje jammer dit. Het eerste uur van de film is heel saai. Tweede uur iets beter maar nog steeds jammer..

Is ook niet echt een film die je met een groep moet kijken inderdaad.

Misschien is deze site voor jullie handig om dat de volgende keer te voorkomen:

Jump Scares In Hereditary (2018) – Where's The Jump? - wheresthejump.com

Wat een piep film! Niet mijn kopje thee. Spannend wordt het bijna nergens trouwens.

De hype-machine draaide overuren .... kotsend en gillend de zaal uitrennen om vervolgens genadeloos je bewustzijn te verliezen, de engste horrorfilm ooit vertoond!! Met als gevolg nou een hoop teleurgestelde kijkers die ruim twee uur een familiedrama zagen met wat horrortoestanden en zo'n beetje helemaal zonder jump scares ... dus dan is het helemaal niet eng.

Deze kijkers wil ik best een aantal fijne griezelfilms aanbevelen waar je aan je trekken komt qua blood, gore en splatter. Jump scares zijn vervelend .... enge crescendo muziek .... oh nee de poes .... weer enge crescendo muziek .... oh nee de buurman .... zo dan gaan we nu ...ieks een enge killer met een groot mes!!!!

Gaat hier allemaal iets subtieler, maar eng wordt het wel degelijk, beetje lastig te plaatsen in welk subgenre het nu thuis hoort, mooi gefilmd, goed gespeeld, goed plot ... ook wel eens fijn bij een horrorfilm.

Had zelfs een meesterwerk kunnen zijn, alleen gaat het de laatste 10 minuten net mis.

Desalniettemin beste horrorfilm sinds 2014.

Wat gaat er mis dan? Perfect einde waar de hele film naartoe gewerkt wordt.

Wauw! Wat een geweldige actrice is Collette toch. En wat een geweldig beklemmende en enge film is dit! Het zal niet naar ieders smaak zijn (welke film is dat wel??), maar ik heb ademloos zitten kijken naar deze film. De film is geen "ik schrik me we tyfus" - film, maar een subtiel opgebouwd doodeng verhaal met een zeer bizar einde. Ik vond hem helemaal geweldig! Vijf sterren.

Goeie film waarin een gezin krijgt te maken met rouwverwerking. Een plot waarover niet te veel gezegd kan worden. Traag en mooi opgebouwd, en ook een aantal mooie shots. Toni Collette zet hier haar meest intense rol neer en draagt de film dan ook met gemak. Als regiedebuut van Ari Aster meer dan geslaagd, maar vanwege het einde dat iets te veel in contrast staat met de rest van de film net geen 4.0 sterren.

Na herzien op Dvd snap ik hem veel beter en bevalt hij me ook beter. Ik vind hem voor hedendaagse horror echt griezelig en dat zeg ik niet bij elke film.

Dit kan een klassieker worden (The Exorcist, Rosemary's Baby, et cetera) en het is de beste horrorfilm die ik heb gezien sinds It Follows. Een van de pluspunten is dat Hereditary niet strikt een horrorfilm is maar dat het net zo goed werkt als een familiedrama. Ook is het is belangrijk op te merken dat de horror niet gebaseerd is op goedkope 'jump scare' effecten, wat tegenwoordig toch een zeldzaamheid is. Hoewel niet perfect, het is een behoorlijk indrukwekkende debuutfilm. We zullen de carrière van regisseur Ari Aster met grote belangstelling volgen!

Horror hoeft niet alleen om bloed en jumpscares te draaien. Anders heb je wel een heel enge kijk op het genre. Hereditary mikt op de luguber aanvoelende sfeer en die is hoogst genietbaar. Een op het oog doodnormaal gezin begint langzaamaan in een bizarre nachtmerrie te belanden. Het trage tempo vond ik hier net een noodzaak. Het moet binnenkruipen. Er worden enkele clues gegeven: je raadt al snel dat de overleden oma iets met een cultus of sekte te maken had. Maar dat is niet genoeg om alles te kunnen voorspellen en uitleggen. De dochter die de kop van een dode duif doorknipt, de mysterieuze lichtflitsen, .. het is eng dat al die zaken gebeuren en dat je het grotere verhaal achter al die gebeurtenissen niet kan zien. Dus ergens toch wel een knappe film. Spannend vond ik het niet echt, wel erg beklemmend en duister. Zoals in VVitch : A New England Folkstale bijvoorbeeld. Het acteerwerk van Byrne (stelt weinig voor) en die zoon (stuntelig) vielen me tegen, maar de moeder is hier wel fantastisch bezig: ze heeft ook wel gezichtsuitdrukkingen die in dit soort films passen.

Mooie film met goed acteerwerk en een goed einde.

Bovennatuurlijk.

Belangrijk weetje vooraf voor degenen die, net als ik, daar niets mee hebben en daar dus ook niet van onder de indruk zijn.

De plot is die van de gemiddelde haunted tale met Rosemary's Baby-achtige motivatie. Zeg ik daarmee te veel? Nee, want als ik dat van tevoren had geweten had ik me deze 2 uur en 7 minuten durende zit bespaard.

Alles aan Hereditary is matig tot slecht. Het uitgangspunt is 13-in-een-dozijn, het gespook is een slap aftreksel van 100 jaar Hollywood-geschiedenis, de score is irritant en allesoverheersend van begin tot eind, de dialogen dienen het plot en beslist niet meer (m.a.w.: vehikelkwaliteit script, een JCVD-film zou erom afgezeken worden), het acteerwerk is waardeloos en de cameravoering is het typische hollywood-cliché pan-hier en close-up daar.

Is mijn review biased omdat ik vooraf al aangeef dit bovennatuurlijke genre ergerlijk saai te vinden? Nee, want recent nog hebben films als Get Out en It Follow bewezen dat een bovennatuurlijk element originaliteit en daardoor verrassing niet in de weg hoeft te staan. Hereditary daarentegen is gewoon oude meuk, opgediend als slecht geacteerd en slecht uigediept familiedrama en uitgesmeerd over een tergende 127 minuten. Vermijd 't bitte!

1.5*

Wat een saaie, langdradige, nikszeggende film! Eerste uur was saai en dan verwacht je toch, nu gaat het gebeuren maar het was eerder lachwekkend dan spannend!

Een film waarbij het meest opvallende de titel is. Ik vraag me nog steeds af hoe je die moet uitspreken.

Deze film werd toch wel wat gehypte als de volgende horrorfilm die te erg was voor het publiek. Anno 2018 waarin we denken alles te hebben gehad, ligt de lat toch vrij hoog. Na een tijd waarin mensen niet meer wilden zwemmen na Jaws, in het bos durfden wandelen na Blair Witch Project, geen video durfden bekijken na The Ring, Clowns geen kindervrienden waren na It en iemand anderhalf uur gemarteld werd in Martyrs. De film draait rond het zoveelste gezin met een labiele moeder en een vader die praktisch niets door heeft van wat er met de rest van het gezin gebeurt. En dan nog 2 kinderen met een eigen leefwereld.

De film is niet slecht gemaakt en past mooi binnen het genre. Er zijn voldoende schrikmomenten en het neemt de tijd om wat sfeer neer te zetten. Het einde is dan weer belachelijk. De film was toch wel een teleurstelling, gezien de positieve commentaren voordien. Blijkbaar weer overgehypet.

Min of meer als heh-reh-dih-teh-rie.

ofwel hirreditterie

oftewel

Nou, kijk aan: drie keer hetzelfde antwoord.

Ok ik had geen enkele haast om deze te gaan kijken, maar aangezien Cikx zo vriendelijk was 2 films uit 2018 met name deze en ook Mandy te nomineren in zijn lijstje kon ik er dus niet meer aan ontsnappen. Misschien dat ik Mandy nog wel kan proberen te skippen. Deze Hereditary zou nog wel eens kunnen meevallen, dacht ik of hoopte ik. Eigenlijk was het eerste half uur nog best tof met het nodige mysterie rond de overleden grootmoeder en die vreemde band met haar kleindochter. Als dan nou net het meest interessante karakter ook komt te overlijden door een ongeluk en eigenlijk uit de film verdwijnt buiten wat paranormale verschijnselen gaat het al snel bergafwaarts. Ja nu komt de film best wel in een stroomversnelling dacht ik maar neen weer praten, roepen, rondstaren, nachtmerries. Tergend langzaam gaan we van de ene scène naar de andere want er zijn meer dan 2 uur te vullen. Ik kon een paar keer een lach niet onderdrukken en dat is met een film met dit bloedserieus thema zeker niet de bedoeling, met name bij het moment dat Annie een introductie krijgt tot seance van Joan en die dame doet alsof het een lolligheidje is, als zoonlief Peter weer eens geforceerd begint te snikken en als manlief na verbranding van een boek in vlammen opgaat. Ook het einde is uiterst onbevredigend. Ik kan niet meteen een voorbeeld geven maar dit heb ik nog wel eens gezien, wellicht een beetje zoals The Omen. Misschien dat het best wel origineel is, misschien ook niet. Maar voor een verhaal dat uiteindelijk toch niet zo erg diep gaat is 2 uur minstens een half uur te lang.

edit: Nu weet ik het weer dit was meer zoals Rosemary's Baby maar die film vond ik onnoemelijk veel beter en niet zo pretentieus.

De film begint aardig; hij is redelijk spannend en een creepy sfeertje. Ondanks de traagheid hield ik goede moed, want je wilt 'de engste film van het jaar' toch een kans geven. Maar het einde/ de clue is zo belachelijk dat het gewoon de hele film om zeep heeft geholpen. Zware tegenvaller!

alexspyforever sla The Vvitch alsjeblieft over

Wow is dit hekserij of zo maar ik heb net The Witch bekeken en zie eerlijk waar nu pas je bericht!

En geloof het of niet maar The Witch vond ik een heel pak beter jawel...

De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Ik had deze film al aardig hoog op mijn kijklijst staan maar dankzij de horror challenge toch in een versnelde circuit terecht gekomen waardoor we hem gisteren maar hebben aangezet. En hoewel mijn kameraad er nou niet bepaald van onder de indruk was, was ik dat wel wat meer. Ik snap best dat de film bij sommigen helemaal niet in de smaak weet te vallen, aangezien men denkt op een ‘harde’ horror film met veel bloed en jump scares. Denk er bij deze film nog maar even over na, het is meer een bepaalde sfeer die de film weet te maken en over te brengen waar je toch soms wat stil van word, en dan word de film al gauw horror genoeg, kijk maar vooral rond het slotstuk dan gaat Ari Aster te keer met gewelddadige en mooie scénes waar ook het nodige bloed in gebruik word genomen.

Maar de stempel ‘vreemd’ kan de film soms best binnen slepen, want soms keek je naar de film alsof je niet wist wat er aan de hand was en dat had ik ook wel op sommige momenten. De film springt graag van de hak op de tak, met een erg lange introductie en pas na zo’n vijftig minuten komt er wat schot in de zaak, begint de film wat spannender te worden en word hij ook wat meer horror.

Ik zelf ben wel klein beetje fan geworden van de stijl die Ari naar buiten weet te drukken en dan voornamelijk op de manier hoe hij zijn jump scares verwerkt. Alles is héél strak geschoten, zag er ontzettend realistisch uit tot een zeker moment en voelde ook best echt aan. Bijvoorbeeld het moment wanneer wanneer Peter in het auto-ongeluk terecht komt waarbij zijn zusje Charlie waarbij Charlie om het leven komt. Het hoofd wat er af geslagen werd bij het ongeluk, en daarna naast de weg lag zag er werkelijk best goed uit. Of wanneer de kaarsen zelfstandig vuur begonnen te spugen en noem maar op, best vet gedaan allemaal. Maar ook het beeld was heel helder waardoor mijn TV goed benut werd ?.

Acteer werk van Toni Collette vond ik erg strak, die toch wel het nodige in de film wist te brengen. Echter werd mijn positiviteit een beetje weg geveegd door de vele familiedrama’s, gehuil en noem zo maar op. Natuurlijk snap ik een zekere rouwverwerking maar bijvoorbeeld zo’n toespraak aan bij de etenstafel, daar ben ik nooit zo’n fan van en soms word dit best overdreven gebracht. Ook ‘Hereditary’ wist mij hierin niet te overtuigen.

Goed, het verhaal was prima en het concept kennen we al wel een beetje maar blijft toch wel erg leuk zeker als het op een manier als deze gebracht werd. Het verhaal in het kort is vrij simpel uit te leggen. De familie was al bezig met een rouwverwerking van hun moeder / oma die overlijd. Vlak daarna komen Peter en Charlie in een auto ongeluk terecht als Charlie om onwetende wijze begint te stikken. Charlie overlijd na een frontale botsing tegen een verkeersbord waarna haar hoofd gescheiden word van haar romp. Annie komt nu in een nog grotere rouwverwerking en begint haar zoon nu goed te minachten. Ze komt een vriendin tegen die haar verteld over het oproepen van geesten en overledenen. Ze gaat dit ook proberen bij Charlie met de familie maar na een gegeven moment blijkt het dat de desbetreffende geest (misschien dat het Charlie wel was dat weet ik niet) slechte bedoelingen heeft en de familie komt na elkaar te overlijden op vaak wel gruwelijke manieren. Allemaal erg leuk maar héél bijzonder was het niet.

Ja, ‘Hereditary’ heeft me zeker vermaakt maar voor mij was het nou niet dé topper van dit jaar en van horrorwereld. Soms vrij basic maar wel met onderhouden momenten weet de film vrij snel door de twee uur te komen, alhoewel dat lieg ik een beetje want de eerste vijftig minuten vond ik wat stroef.

3.5*

Uiteindelijk helemaal niet eens zo'n teleurstellende griezelprent.

Ontknoping trok het geheel voor mij wel naar een hoger plan.

Saaie film.... geen spanning en alleen maar ontzettend veel drama.

De film is tenenkrommend in vele opzichten. De hele film is tenenkrommend spannend, eng en meeslepend. Af en toe is het ook tenenkrommend slecht. Dan heb ik het over geloofwaardig acteren en kleinigheidjes die toch een beetje jammer zijn.

Maar als je daar een beetje overheen kijkt, krijg je toch een erg goede horror te zien die doet denken aan Rosemarys Baby op het einde.

Dustin Putman, een film critic die ik erg waardeer, heeft de film op 1 staan in zijn eindejaarslijst. Ben benieuwd hoe de film het hier gaat doen in de lijstjes maar ik ben het in ieder geval volledig met hem eens.

“Capable of breaking one's heart and chilling the viewer to the bone, the film transcends genre altogether, reaching ecstatic heights of pure cinema. To experience "Hereditary" is to sense something monumental being born, a quaking, foreboding, tragically humane tour de force penetrating itself squarely into the epicenter of darkness.”