Hereditary (2018)

Daar is de reclameslogan inderdaad geproduceerd en op basis daarvan (liefst 1,5 maand voor de tweede screening) is iedereen elkaar gaan napapegaaien.

Stapte redelijk blanco de filmzaal in gisteren en had bewust niets gelezen over de inhoud.

Die Cannes krantenkop over weghollende mensen (meestal geen vakmensen, maar wat rijke lui, celebrities en dus meestal geen filmliefhebbers) kreeg ik wel mee maar ach.

De film had zeker een aantal goede momenten, maar in zijn geheel vond ik het verhaal erg onsamenhangend en zwalkend. Het rommelige scenario was daar debet aan.

Regisseur heeft wel talent maar het komt er allemaal nog niet uit. Eindresultaat vond ik toch teleurstellend.

Hereditary lijkt mij in ieder geval geen horrorklassieker, eindigt ergens in de middenmoot.

Toch wel aardig verrast door deze prent. De hype was niet aan me voorbij gegaan, maar verder wist ik vrijwel niets van het plot. Helaas schiep die hype enige verwachtingen, die niet helemaal waar gemaakt werden. Enfin, daar kan ik wel overheen kijken. Wat ik achteraf vooral bewonder is de vele odes/knipogen aan klassieke horror-films in hetzelfde genre die voorbij komen. Daar heb ik erg van genoten. Allereerst is er natuurlijk het plot, wat zoals hierboven benoemd wat weg heeft van the shining, Gabriel Byrne die ik nog ken als satan uit End of Days, enkele referenties naar the exorcist.. En nog een aantal dingen die ik herkende maar niet precies direct kon thuisbrengen - het was wel een plezierige rit met originele keuzes en een goed plot. Waarom dan toch een 3.5? Heeft het met de verwachtingen te maken? Ik weet het niet, het heeft misschien ook met de vaart van de film te maken. Het begint allemaal erg traag, wat ik plezierig vond, het verhaal ontvouwt zich super voorzichtig en kalm - dat slaat echter om in de 2e helft van de film, waardoor het voor mij een beetje uit balans raakte. Apart filmpje.

Vond het vaak spannend en had ook een paar keer rilmomenten. Maar ik vond het uiteindelijk toch teveel gekheid op een stokje worden en niet bevredigend. Wel goed gemaakt

Als ik mij niet vergis naar de laatste voorstelling geweest, nog net op tijd dus. Ik kan me zonder lezen voorstellen wat de kritiek van veel laagstemmers is, dat dit heul geen horror film is, dat het veel te lang duurt voor er iets gebeurt etc.

De spanning en ook het verhaal wordt inderdaad langzaam en uitgebreid opgebouwd, de sfeer die wordt neergezet vond ik echter al vlot zeer creepy. En dan gaat het uiteindelijk na al wat gruwelijke gebeurtenissen ook daadwerkelijk los. Niet op de standaard horror manier wellicht, maar wel op een manier die mij wel kan boeien. Goed geacteerd ook trouwens. En al in het begin dacht ik toen dochterlief in beeld kwam "sodeju, wat een creep, die lijkt geboren om in een horrorfilm te spelen". Nee, al met al een prima drama/horror film!

En... ook nog in een vrij rustige (qua bezoekersaantal) en stille zaal kunnen zien in het holst van de nacht. Helemaal goed dus.

Héél bijzonder filmpje. Typisch een gevalletje you love it or you hate it aan de reacties hier op het forum en in de bios te zien. Ik behoor toch tot de 1e categorie, hoewel mijn vriendin er niet veel aan vond.

Het is naar mijn mening, niet echt een klassieke horror film met veel "slash" momenten, (mensen die daar voor naar de bios komen zullen inderdaad teleurgesteld worden) maar meer een psychologische thriller/drama.

Er waren een aantal scenes die ik ijzersterk vond, zoals de onverwachte dood van het meisje (dat hoofd onder de mieren brrr!), de manier waarop de broer er mee omgaat, de reactie van de moeder (die je alleen hoort) als ze het lijk ontdekt ging door merg en been (bij mij in elk geval) en later in de film als de moeder boven het bed van haar zoon hangt brrr.

Ook bij mij in de zaal veel wisselende geluiden. Mensen die hun mobieltje er bij pakten of gingen kletsen. Iemand riep "wat nep" De bekende spider walk scene in the Exorcist, is toch ook niet de meeste realistische scene ooit, maar toch niet minder huiveringwekkend. Als je nergens voor open staat kun je 90% van de films wel als nep afschilderen denk ik dan.

Voor mij een film die nog lang blijft hangen.

3,5*

Veel van verwacht, maar wat een teleurstelling ! Dacht dat het heel spannend ging worden, maar bij het laatste deel heb ik meer gelachen dan gegriezeld. Het begon nog redelijk goed, maar de plot was er echt bijgesleurd.

Niet echt verschrikkelijke eng en dat pas na een de helft ofzo. De onthoofding van Charlie is het enige dat echt boven de middelmaat uitsteekt, qua timing en 'het onverwachte'. Achterliggend verhaal wordt niet echt duidelijk.

Ik was eigenlijk niet van plan om naar Hereditary te gaan kijken, maar omdat ik twee vrijkaarten had en mijn maat wel tuk is op horrorfilms toch overstag gegaan. Ik ben vrij blank de film ingegaan uitgezonderd van het feit dat ik iets had horen waaien van “meest enge film ooit/van 2018”. Hereditary speelde eveneens in Kinepolis, maar net als bij A Quiet Place (2018) , You Were Never Really Here (2017) en Mother! (2017) bijvoorbeeld geef ik de voorkeur aan een alternatieve kleine bioscoop omdat dit soort genre films niet altijd een doorsnee publiek aanvaarden. Zo te lezen hier hebben sommigen onder ons hier toch last van gehad.

Supereng zou je Hereditary inderdaad niet omschrijven. Beetje horror dat wel, maar allemaal binnen de perken. Wel ging er een constante dreiging uit van de film met onheilspellende muziek, zelfs op momenten waar het eigenlijk niet nodig was. De scary momenten waren ook beperkt, zeker tijdens het eerste uur van de film dat meer leek op een rouwdrama dan een horrorprent. Vanaf de séance werd het iets dreigender hoewel het mysterieuze steeds over de film hangt.

Uitstekende sfeerschepping ook met een typisch grote verouderde villa met vele kamertjes en donkere hoekjes. Hier en daar een leuk camerashot, prima montage en goede close-ups van de angstige gezichten. Bovenal echter uitstekende acteerprestaties van sowieso Toni Collette die mooi gestalte gaf als hysterische moeder, Gabriel Byrne als de meer serene echtgenoot en Alex Wolff deed het ook erg goed als verschrikte teenager. Op technisch vlak zeker een erg knap debuut van Ari Aster.

Het was wat zoeken waarover de film precies gaat en de aanloop is lang. Dat heeft zo zijn voordelen, maar de verwachtingen voor de meest enge film lagen elders. Dat er een hoek af was bij deze familie werd wel heel snel duidelijk. De titel verklaart veel en deze psychosen worden in de loop van de film alleen maar erger bij de gezinsleden. Enkel de vader is genetisch gezien gevrijwaard van dit onhebbelijk familietrekje. Het einde was voor mij abrupt en totaal verrassend, beetje teleurstellend ook, maar na een nachtje slapen het toch iets beter kunnen plaatsen onder het mom van de psychose. De jongen sterft door de val, maar de moeder ziet hem als de nieuwe onderkoning. De sekteleden werden onthoofd afgebeeld compleet volgens de point of view van de labiele moeder.

Blij Hereditary gezien te hebben, ruim voldoende zeker omwille van de technische aspecten. Qua verhaal verwacht ik net dat tikkeltje meer, maar was zeker ok. Een mooie 3,5* dus!

Ik las enkele berichten over het al dan niet lachen van bioscoopgangers tijdens een horrorfilm.

De geschiktheid van bepaalde mensen om naar horrorfilms te kijken werd als criterium gehanteerd om hun aanwezigheid wenselijk te achten of niet.

Dat lijkt me niet de geschikte benaderingswijze.

Het criterium zou “hinder” moeten zijn. Van zodra bepaalde mensen zich gestoord voelen in hun kijkgenot lijkt het mij dat er hinder voorhanden is.

Het is een kwestie van aan te voelen wat kan en wat niet kan. Probleem is dat sommige mensen egoïstisch ingesteld zijn en onvoldoende rekening houden met anderen.

Dus, je mag perfect naar een horrorfilm komen kijken, maar tracht anderen niet te storen. Zij hebben namelijk even veel voor hun ticket betaald en wensen ook een fijne avond te beleven.

Maria M

De spanning weglachen. Ik doe het niet, maar ik heb het wel meegemaakt. Dat mensen dus zelf met de verklaring komen dat het de spanning/angst is. Of mensen die heel erg schrikken (even los van horrorfilms) en vervolgens beginnen te lachen. Waarom? Vinden ze het grappig? Dat ook. Maar het is ook de ontlading. Ikzelf word bijvoorbeeld juist eerder boos wanneer iemand mij laat schrikken. Lachen is niet altijd lachen omdat het grappig is. Net als dat huilen niet altijd uit verdriet is, maar ook uit vreugde.

Ik heb meegemaakt dat iemand begon te lachen toen de aftiteling begon van The Blair Witch Project. En ook wanneer Regan onderste boven de trap afkomt in The Excorcist. We hoeven naar mijn idee geen gedragsdeskundige te zijn om in te zien dat lachen bij films zoals Hereditary, The Blair Witch Project en The Excorcist o.a. de ongemakkelijkheid is van hetgeen ze ervaren. Ongemakkelijk vanwege angst/spanning/schrikken bijvoorbeeld.

Het is een bijzondere verhouding tussen angst en aantrekkingskracht en dat is niets nieuws. Is het dan egoïstisch als ze toch naar horrorfilms blijven gaan? Mwa, ze worden er door aangetrokken, maar tegelijk vinden het eng. Maar misschien moet je naar 10x proberen toch tegen jezelf zeggen, oké ik ben niet geschikt voor horrorfilms.

Mwah het is meestal vrij makkelijk om het lachen vanwege de spanning of vanwege de belachelijkheid te onderscheiden. Bij Hereditary merkte ik toch vooral het laatste. Mensen die lachen, zuchten en hardop "wat een onzin" zeggen. We hoeven geen gedragsdeskundige te zijn om in te zien dat deze mensen niks aan de film vinden en dat maar al te graag willen laten merken aan de rest.

Cikx

Ja dat onderscheid maken is ook eenvoudig. Maar het punt al die tijd is dat het bestaat. Dus lachen vanuit angst/spanning/schrikken. En als je de berichten erop naleest, is niet iedereen het daarmee eens.

Jouw voorbeeld geeft goed het egoïsme aan. Ze vinden het belachelijk en willen dit ook hardop laten blijken. Mijn punt in een eerder bericht is: er zijn horror/komedies. Maar ook horrorfilms welke niet bedoeld zijn om te lachen. En er bestaan mensen die tijdens een films zoals bijvoorbeeld The Excorcist beginnen te lachen nadat er iets engs/spannends gebeurde of wanneer ze enorm zijn geschrokken.

Er zijn veel redenen om te lachen, en wat ik aangeef, is er 1 van.

Ah oké, dan had ik dat verkeerd begrepen.

Het is inderdaad een vaak voorkomende reactie om na een schrikmoment oid te lachen en daar is verder in mijn ogen niets mis mee. Het wordt pas een probleem als je de film begint uit te lachen en daar andere mensen mee stoort.

Cikx
Ik vind het alsnog vervelend, het gelach vanuit spanning/angst/schrikken. Omdat ik dit al te vaak heb meegemaakt. Bij Hereditary was het beide. Tijdens het moment dat de moeder langs de muren kruipt, ontstond er gelach. Dat was vanwege het enge. Helemaal op het einde met die naakte mensen etc. Toen werd het inderdaad zuchten en uitlachen en 1 iemand zei zelfs wat een kut film.

De discussie die ik een beetje openstelde was: wanneer zijn mensen niet geschikt voor horrorfilms. En in mijn geval maak ik het vaakst mee dat mensen lachen vanuit spanning etc. Daar heb ik begrip voor, alleen ik ervaar het wel als storend bij films zoals bijvoorbeeld van het niveau The Blair Witch Project, The Conjuring, The Excorcist, Martyrs, The Woman in Black en vele andere. En dus ook bij Hereditary.

Ik dacht precies `t zelfde...........

Pfffff..................gehyped a la Blairwitch.Fiilm zelf behoorlijk ruk. Traag zonder doel. Niet het boek, maar de marketing was beter dan deze zogenaamde horrorprent. Einde heeft een infantiel karakter. Met de hoofden..ehh..haren erbij gesleept. Gelukkig kunnen pindakazen anders had ik de distributeur een mail gestuurd voor een refund

Hoe bedoel je dat? Je kreeg toch de hele film door al aanwijzingen met betrekking tot de clou op het einde?

Hierover kan ik heel kort zijn : slaapverwekkend ... en dat moet dan twee uur duren.

O jee, de downloads zijn voorhanden.

Ik snap echt niet dat zoveel mensen hier dit gemist hebben, blijkbaar moet alles stap voor stap uitgelegd worden.

Laten we een zien wat er gebeurt.

Wat een vreselijke film zeg . Na een uur heb ik maar een beetje doorgespoel afentoe want wat duurde deze zit lang . Niet mijn ding denk ik aangezien al die goede reviews . Ik kon echt niets boeiends of spannends vinden in deze film , heb mijn best gedaan .

Toffe film.

Film ziet er erg mooi uit, acteerprestaties zijn erg goed te noemen (alleen Byrne hangt er een beetje bij) en gedurende de gehele film hangt er een lekker luguber sfeertje met enkele bijzonder sterke scenes.

Middenstuk duurt iets te lang waardoor de spanning er wat uit gaat, maar dit wordt weer goed gemaakt door het sterke slotstuk.

Voor nu 4*, kan nog hoger uitvallen bij herkijk.

Weer een aanrader van A24

Eindelijk eens een echte goeie horrorfilm, tenminste ik vond het wel een aardige film. Een goed creepy sfeertje en het acteren was ook ruim voldoende. Ik ben niet snel onder de indruk van horrorfilms maar deze is de beste die ik sinds lang zag. Maar dat is persoonlijk he.

Miljaarde zeg: wat slecht wat slecht

Eerste 30 minuten = geeuw. Dan gebeurt er toch eens wat dat fun was en dan denk je nu gaat het echt beginnen maar helaas, na die ene scene is het weer saaie boel.

En dan krijg je weer diezelfde crap te zien zoals in vele andere van dit soort films. (Elkaar een hand geven en de dode oproepen enz...).

Creepy? Mss moest ik 8j oud zijn zou ik het mss wel creepy vinden.

Noppes spannend is deze film.

De acteurs waren wel oke dat was het probleem niet.

Voor mij heeft dit weinig met horror te maken.

Als je niet goed in slaap geraakt en 30 min is voldoende, zet dan deze film op, succes gegarandeerd.

2 uren verspild aan dit gedrocht, saai, saaier, saaist.

Heerlijke horror, wat mij betreft dé horror van dit jaar. Een goede spanningsopbouw met een aantal lekkere creepy momenten en een prima spelende cast. Vooral Colette doet het werkelijk waar fantastisch. Het einde vond ik helaas niet zo heel sterk maar over het geheel genomen toch wel een goede film hoor.

De film had wel iets korter gekund, maar is sfeervol gefilmd. De muziek vond ik creepy. Van verre de engste film ooit, zoals de media deze film bestempelde. Moeten ze The Quiet Place (2018) maar gaan kijken. Ze moeten dan wel een tas met schoon ondergoed mee nemen, want ze zullen dan een flink aantal keren hun broek gestreken vol hebben. Hereditary vond ik aangenaam om naar te kijken, maar hoef hem niet weer te zien. The Quiet Place wel.

Grootste teleurstelling van het jaar kon me vanaf het begin al niet boeien en de film was nooit spannend of eng.