Hereditary (2018)

Niet dat ik de macho wil uithangen, maar "Hereditary" heeft mij met de campagne "Engste film ooit", "Mensen verlieten gillend de zaal" tot "Speciale vertoning voor angsthazen" echt wel op het verkeerde been gezet. Mooi gemaakt, dat wel.

ik ben inderdaad huilend de zaal uit gegaan.

had ik van dat geld maar een frietje speciaal gekocht

Prachtig om te lezen, al die verschillende meningen. Ook mooi om de verschillen in argumentatie te lezen. Als ze er al zijn

Hereditary is een horrorfilm die meer op het psychologische zit, dan op het slasher-deel. Het is maar waar je van houdt, en ik merkte dat het publiek erg wisselend reageerde op de film. Zelf zat zat ik twee uur lang in spanning te kijken, en was echt benieuwd hoe het allemaal zou eindigen. Hoewel ik dat betreffende einde even moest laten bezinken, ging ik tevreden naar huis.
Deze film doet wat een goede psychologische horrorfilm moet doen: onder je huid kruipen, en je nog even bijblijven. Dat constante gevoel van dat er iets mis kan gaan maakt de film erg ongemakkelijk, en de onvermijdelijke ondergang van het gezin is vrijwel vanaf scene 1 voelbaar. In dat opzicht zou de film naast The Shining gezet kunnen worden, waar een soortgelijke spanning wordt neergezet, hoewel The Shining het tot in perfectie heeft uitgevoerd, en het hier af en toe wat rammelt. Zo kwam het verhaal van de sekte nogal uit de lucht vallen.

Tijdens de film merkte ik dat sommigen lachten om momenten die ik ronduit schokkend vond. Het ongeluk van het meisje kwam als bijzonder naar over, vooral ook de emotionele reactie van de broer die minutenlang wezenloos voor zich uit blijft staren. Fantastische scene, bijzonder gruwelijk. Horror op zijn best. Maar voor mij zaten mensen te lachen en te juichen... die reactie op een film als deze snap ik werkelijk niet.
Bij een slasher is dat normaal, of zelfs de reden om naar de bios te gaan. Bij pulp als Planet Terror lag ik zelf dubbel om elke dode die viel, omdat het zo over de top is. Maar Hereditary is ondanks het bovennatuurlijke verhaal een verhaal over echte mensen, een echt gezin dat langzaamaan verscheurd wordt. En wie daarom lacht, heeft misschien niet begrepen wat voor film dit is.

Blij dat ik ervoor gekozen heb om vooraf níets te lezen over deze film. Heb amper meegekregen dat dit een hype was en waarom. En wist al helemaal niet waar de film over zou gaan. Sowieso een fijne manier om naar de bioscoop te gaan. Heb nu het idee dat veel mensen vooral roepen dat het 'niet de engste film aller tijden is', maar dat werd wel in de media beweerd. En dat ze het 'ondanks de hype vinden tegenvallen'. Al die mensen kan ik aanraden om eens blanco de bioscoop in te gaan.

Het is duidelijk dat Hereditary niet voor iedereen is. Ik heb The VVitch destijds niet in de bioscoop kunnen zien, maar ik kan me voorstellen dat het daarbij precies hetzelfde was. In mijn zaal zaten in ieder geval twee lachende tienermeisjes, die weinig met de film konden (ik hoorde een hoop 'what the fuck'). Ondertussen liep een bejaard stel halverwege de zaal uit. Maar goed, ik heb in ieder geval ontzettend genoten van Hereditary. Vooropgesteld; de film is visueel enorm aantrekkelijk, er zit enorm veel creativiteit in de stijl en de vorm. De film oogt stijlvoller en visueel creatiever dan een gemiddelde Conjuring. Op alle stijlvlakken lijkt Hereditary niet op een gemiddelde horror; er zijn slechts een paar jump-scares (en enorm effectieve), maar de film is vooral eentje die onder je huid gaat zitten, ook vergelijkbaar met The VVitch.

Hereditary is dus geen snelle horror, maar bouwt heel langzaam op. Desondanks was er voor mij al vanaf de eerste paar minuten een spanning voelbaar, de makers weten perfect om overal - hoe subtiel ook - een laagje spanning en mysterie toe te voegen. Het intrigeert enorm, ook al is het niet meteen aan te duiden waar dat in zit. Ik vond het fascinerend om te ervaren waar de film naar toe zou gaan, met hier en daar echt enorme verrassingen (die plotselinge en zeer effectieve dood van Charlie zag ik geen seconde aankomen). De film zit vol scènes, sequenties en beelden die je een lange tijd op het netvlies zullen blijven staan. Is Hereditary de engste film ooit? Dat weet ik niet. Maar een enorm knappe en fijne film is het wel.

4,5 sterren.

Wat een film. Ik kan er gewoon niet van slapen. Als je de film niet begrijpt snap ik dat je het een slechte film vindt. Het is ook best een lastig verhaal en ik heb ook veel dingen aan mijn vriendin moeten uitleggen, omdat ze het niet snapte.

Ik snapte hem wel en heb heel de film de spanning die er hing gevoeld. Het laatste half uur was die spanning zo erg dat ik geneigd was om weg te gaan, zo eng vond ik het. In de auto moest ik ook echt even bijkomen.

Het engste stuk vond ik de moeder die in de hoek van de kamer hing . Toen wist ik echt niet waar ik het zoeken moest.

Nu ga ik slapen met mijn nachtlampje aan en een muziekje op.

De film heeft enerzijds last van het eigen campagneteam: het is geen mainstream film, maar ze probeert dat wel bij voorbaat uit te schijnen om meer publiek aan te trekken.

Anderzijds wordt de film ook afgerekend op het gegeven dat de meeste mensen weinig tot niks van mentale aandoeningen zoals psychosen kennen. De film is één grote psychotische beleving, centraal staat daarbij de erfelijkheid van deze aandoening. De moeder neemt het de grootmoeder kwalijk dat zij hier last van heeft, net zoals ook de broer daar last van heeft. De broer springt uit het raam en is dood. De moeder beeldt zich in dat de broer in de hut tot 'koning van de onderwereld' wordt gekroond. Natuurlijk is het einde gek en onbegrijpelijk, zo zitten de gedachten van een psychotisch iemand in elkaar. De vader fungeert als 'normaal' figuur en baken van rust, die heeft de familiale belasting voor psychoticisme immers niet in het bloed.

Wie psychosen en de onderliggende mechanismen kent, vindt deze film bloedeng. Die weet dat familiedrama's daar het gevolg van kunnen zijn, en die weet ook dat er hier geen sprake is van geesten noch een reële bovennatuurlijke dreiging. Ik heb ooit een cliënt gehad die dacht dat hij een aardappel was die zo snel mogelijk geschild moest worden. Je kunt je het pijnlijke gevolg daarvan ongetwijfeld inbeelden. Wie psychosen niet begrijpt, probeert tevergeefs uit te vogelen hoe het nu eigenlijk zit met die geesten en wat hun drijfveren zijn. Als je de opzet van de film niet begrijpt (of kunt begrijpen), lijkt het een heel onlogische, niet goed opgebouwde film te zijn. Vandaar ook de veelvuldige reacties van onbegrip hier over 'domme mensen'. Zulke mensen zijn niet dom, maar onwetend en niet goed ingelicht.

De grootmoeder ligt onthoofd op zolder, net zoals de dochter. Geen geesten, geen reële schrikeffecten, maar een inzicht in het engste wezen op aarde: de mens. Zaken zoals exorcisme zijn eigenlijk gebaseerd op mensen die psychosen hadden en het onbegrip van de omgeving. Men denkt dat een psychotisch iemand bezeten is door de duivel (en andere soortgelijke figuren), bij gebrek aan een beter verklaringsmodel.

Een goeie film die de middelmaat ontstijgt, zeer eng want ook zeer reëel (familiedrama's zijn niet zelden het gevolg van zulke psychosen). 4*.

Voor de bioscoopexploitant is iedereen die de toegangsprijs betaalt -en aan de leeftijdsgrens voldoet- in principe geschikt. Dat is ook fijn voor zijn inkomsten. Ik vind het vrij normaal dat mensen lachen bij horrorfilms: bijv. als iemand op een gewelddadige en -in mijn ogen- grappige manier aan zijn einde komt in een horrorfilm dan heeft de regisseur het goed gedaan. Dan vind ik hem een geschikte peer en het een geschikt moment om te lachen.

Op de manier hoe jij het schets, zijn ze geschikt ja. Daar heb ik dus ook geen problemen mee. Echter, ik blijf van mening dat niet elke horrorfilm bedoeld is om te lachen. En het lachen vanuit angst/spanning geeft voor mij aan dat deze mensen er eigenlijk niet tegen kunnen. Daarom gaf ik ook specifiek aan -dit soort films-. Dus films zoals Hereditary (zijn niet om te lachen). Ik ben zelfs van mening dat ze eigenlijk moeten snappen dat het niet bedoeld is om te lachen en rekening moeten houden met mensen zoals ik.

Ik kan best onderscheid maken tussen de ene en de andere horrorfilm. Hereditary is een familiedrama met horror. En deze film heeft een andere insteek dan bijvoorbeeld een film zoals Cabin in the Woods waar bewust komedie in verwerkt zit.

Dus laat ik het nog eens extra duidelijk formuleren: Lachen bij horrorfilms zoals Hereditary vind ik ongepast en dan kan diegene er wat mij betreft niet tegen. Lachen bij horrorfilms zoals Cabin in the Woods. Geen probleem. Bij films zoals Final Destination moet ik ook weleens lachen.

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het hier geen kwestie is van er niet tegen kunnen en daarom uit ongemak lachen, maar van de film niet begrijpen gecombineerd met een egoïstische levensinstelling. Zo was het bij mij in de zaal tenminste wel.

Plus geen moeite willen doen óm de film te begrijpen.

Zeer teleurstellende film.

Ik vraag me nog steeds of waarom er mensen schreeuwend de zaal uitliepen?

Ik was bijna in slaap gevallen en dat zegt veel.

Helemaal niet eng en heel lang moeten wachten op een beetje actie.

Overroepen film!

Als een verhaal mensen niet trekt willen mensen ook geen moeite doen iets te begrijpen. Is net als vroeger met wiskunde. En geef die mensen eens ongelijk, ze zijn compleet onder valse voorwenselen naar de film gelokt.

Gevalletje you can't have it both ways, het is bij dit soort films óf een megapubliek en negatieve recensies, of een klein publiek en vooral goede recensies. Jammer dat een hoop mensen hier het wel both ways willen. Beetje kinderachtig.

En vervolgens afgeven op de vreselijke groep simpele mensen die allemaal te dom zijn om een film als deze te kunnen waarderen. Bah.

Ik heb de film nog niet gezien maar als ik de teleurstellende reacties lees hier vind ik het WEER de zoveelste pure misleiding van de afgelopen tijd. Kan me herinneren dat ze kort geleden een Spaanse horror aankondigde met de engste ooit en toen deze Hereditary maar, jaja hier is de volgende engste allertijden alweer pffff (dit geloven we dan natuurlijk ook niet meer) MARA.

trailer MARA Trailer (2018) Olga Kurylenko Horror Movie - YouTube

De pest is dat je met bepaalde grote verwachtingen naar een film gaat kijken door de misleidende marketing.

Ik zou dit zeker niet de ENGSTE film aller tijden noemen.

Ook niet iedereen houdt van McDonald’s, vindt Carlsberg het beste bier ter wereld, proeft letterlijk de regenboog wanneer ze Skittles eten en M&Ms smelten wel degelijk in je hand.

Nop, alle vijf leugens.

Met dat verschil dat het in die voorbeelden om pure advertising gaat, waar de hype bij Hereditary toch meer uit de onderbuik van de filmliefhebbers kwam. Ze hebben bij Hereditary niet zomaar wat op een poster gekwakt, ze hebben de feedback van early screenings en festivalscreenings genomen en die een beetje (maar niet eens zoveel) uitvergroot.

Als de beertasting community Carslberg tot beste bier van de wereld benoemt dan is dat wat anders dan dat er één of andere dwaze commercial zoiets lanceert.

Het gaat hier ook om het statement dat deze film tot de engste films aller tijden hoort, en volgens mij wordt dat niet zo veel geroepen door filmliefhebbers. De filmliefhebbers die ik volg prijzen Hereditary in ieder geval meer voor voor de manier waarop een verontrustende sfeer wordt neergezet met puike cinematografie en sterk acteerwerk dan omdat hij zo eng is - sterker nog, het echt conventioneel 'enge' horrorstuk van het film (meer een afterthought en een middel om het plot mooi af te ronden) wordt steeds genoemd als een zwakker gedeelte. Ook als je hier tussen de meningen gaat zoeken naar waar men het 'eng' noemt, dan gaat het alleen om de verwachtingen van tevoren, om het predicaat dat de film heeft gekregen en niet nakomt, en bijna nooit om hun onderbouwde mening. Zelfs bij de positieve recensies gaat het wederom vooral over de verontrustende sfeer.

In de bioscoop haalde ik juist opgelucht adem toen het standaard 'enge' horrorgedeelte van de film eenmaal begon - maar ik ben dan ook een watje als het om verontrustende cinema gaat. Misschien was dat predicaat van de engste film aller tijden dan ook wel niet 'pure' marketing, het kwam volgens mij ook zeker niet uit de onderbuik van filmliefhebbers.

De voor advertising omgekochte filmliefhebbers, ja. Dit is een en al marketing, wel degelijk vergelijkbaar met reclame voor consumptieartikelen.

Beetje uit het niks gegrepen die opmerking. Ik baseer me voornamelijk op geluiden van andere filmfora en mijn Facebook-kring. Geen mensen die centjes toegestopt krijgen om hun mening te verkondigen. Wat wél meespeelt is de hype rond A24, al wat zij doen heeft vaak al een streepje voor bij de liefhebbers.

Ik geloof best dat die liefhebbers lovend over de film praten, maar niet dat de engste horrorfilm ooit-uitspraken daarvandaan komen. De echte horrorfanaten prikken gelijk door die reclameslogans heen.

Verder weet ik uit eerste hand dat dit soort oneliners wel degelijk worden gekocht. De zinnetjes voor op de posters en in de trailers zeg maar, die worden al ruim voor de echte reviews geproduceerd. Misschien worden ze niet betaald in de letterlijke zin van geld, maar wel als vriendendienstje voor de goede band met de promoman/-vrouw.

Het gaat niet over een zinnetje op posters, je ziet per slot van rekening ook nooit "Scariest film of 2018 - random John on Facebook" op die posters staan. Toch heb ik die opmerking best vaak gelezen begin dit jaar, toen de hype zich op gang begon te trekken. Mensen die het daadwerkelijk de engste film in jaren vonden.

Trouwens, er zijn zoveel reviews dat er amper nood is om te betalen voor positieve kritiek. Het is vaak ook gewoon zo dat je niet eens gecontacteerd wordt als je gequote wordt op een poster, laat staan dat het een stilzwijgende overeenkomst zou zijn. En als ze echt niks positiefs vinden dan knippen en plakken ze wel tot het positief klinkt.

Ja, je hoort het veel omdat ze de reclameslogan napapegaaien.

't Is moeilijk een slogan napapegaaien als er nog geen slogan is. 't Is ook niet alsof dit een grote studiofilm met een enorme marketingmachine erachter is. Sundance hitje, wel een klassiek buzz-festival natuurlijk.