Hereditary (2018)

Deze groep vooral. Niet alleen bij deze film; het is een maatschappelijke trend. Sociale media maken het mogelijk om flink in de spotlights te staan, maar dat bereik je alleen door je zo overdreven mogelijk te gedragen. Zie ook al die neppe reaction videos op Youtube.

Los daarvan vind ik het wel typisch dat zo veel mensen dat 'engste film aller tijden'-riedeltje op blijven dreunen. Hoe onbevangen kun je zijn door zoiets te lezen en dan daadwerkelijk te denken dat het zo is? Ik raad die mensen niet aan reclames te kijken, dan is hun huis in no time een opslagbunker.

Dat zijn marketiers, mensen wiens baan het is om de film onder de aandacht te brengen van een zo groot mogelijk publiek. En ja, daar worden ze voor betaald.

Zowel de verhalen dat mensen massaal huilend wegliepen als de verhalen dat de hele zaal gierde van het lachen tijdens de hele film neem ik met een korreltje zout.

Tegenvaller.

Maar dat zijn zowat al die gehypte horrorfilms. Vaak wil het gewoon zeggen dat de film zichzelf wat serieuzer neemt, of althans zo neergezet wordt. Dat is hier niet anders, jammer genoeg is de horror zelf daar weer het slachtoffer van.

Het eerste uur is eigenlijk gewoon een rouwdrama. Maar dan wel erg dik aangezet. Geen idee wat ze Toni Collette te eten hebben gegeven, maar die haar acteervolume staat constant op 20. Amper uit te staan. Verder wat muzikale cues die voor spanning moeten zorgen, gekoppeld aan traag en observerend camerawerk, maar dat trucje kunnen we ook ondertussen. En het wordt niet eens zo heel goed uitgevoerd.

Zit je daar een uur naar te kijken, krijg je uiteindelijk weer een zoveelste bezeten persoon voorgeschoteld. Met wat seance onzin erbij en een cult-einde om het zogenaamd interessanter te maken, maar veel baat het niet. De uitwerking hiervan is gewoon banaal en saai. Een jump scare is dan ten minste nog op de meest rudimentaire manier effectief, dit was gewoon flauw.

Deze horror film probeert teveel op andere zaken te steunen. Drama, stilering, weirde twistjes, maar niks werkt echt. Het lijken ideetjes gekopieerd van andere films die duidelijk een betere regisseur aan het roer hadden staan. Duurt ook nog eens veel te lang.

Het is een moedige poging van Aster, maar hij heeft nog een lange weg te gaan alvorens hij iets degelijks kan afleveren. Dit is maar een tamme bedoening.

2.5*

Super slechte film. Erg slecht. Hereditary is Niks HORROR. Meer een gestoorde drama. De mensen die deze film meer dan 1 ster hebben gegeven zijn of betaald of ze hebben geen flauw verstand van horror films.

Is er een nieuwe rage aan de gang? Laatst bij Mad Max werd er vastgesteld dat iedereen die de film minder dan 4 sterren geeft, heeft chromosoom 21 in drievoud.

En nu dit.

Welkom op de site JAAVS .

Goed dat je me eraan herinnert. Zou je mijn factuur kunnen voldoen?

Grappig, als mensen speciaal voor een film een account aanmaken om een 1,0 of lager te kunnen, vind ik het meestal een ijzersterke film.

Zeldzaam saaie horror. Zit twee uur naar een onsympathiek gezin te kijken, en af en toe iets paranormaals. Dat einde maakte niks goed.

Mwa zit totaal geen horror in.. meer een B-film in het drama genre

En als je een drama had verwacht? Had je het dan wel beter gevonden? Veel mensen die hier 1 ster geven gooien het op de "geen horror" en "saai". Vind het dan wel bijzonder dat Melancholia in je top10 staat. Vond dat namelijk ook een film waarin vrij weinig gebeurt.

Ik vond de film gewoon vervelend, niet boeiend. Als ik drama had verwacht had ik de film ook vervelend en niet boeiend gevonden.

Jouw mening over Melancholia is verder in dit topic niet van belang.

Ik probeer het beter te begrijpen met een vergelijking. Maar snap ook heel goed dat niet iedere trage film weet te boeien. En dat doet Hereditary blijkbaar niet voor je. Het verbaast me gewoon dat veel scores puur gebaseerd zijn op het wel/niet horror (niet die van jou dus).

Dat is de schuld van hun eigen marketingcampagne waarin ze hoog van de daken hebben geroepen dat het allemaal zo eng zou zijn. (Vraag me overigens zeer af of iedereen die deze slecht vindt, The Excorcist wel kan waarderen)

Maar het heeft wel gewerkt want ‘iedereen’ heeft het er over en volgens mij is het een flink kassucces.

OK, maar Melancholia is een beetje rare vergelijking. Ik snap jou wel verder. Voor jou zat de sfeer in deze prent waarschijnlijk wel goed. Ik proefde geen sfeer. Dat scheelt alles.

Ga hem vanavond zien en ben erg benieuwd. Niet zo vaak gebeurd het dat een film echt alleen maar 4 of 4,5 krijgt of een 1. Ben serieus nieuwsgierig waarom dit zo is.

Net thuis. MMM lastig deze. Hij is raar, en wat gezocht cliché einde, maar kom me toch tot het einde boeien. Een welkome rust binnen al het blockbuster geweld van de laatste weken. Als eerste film van de regisseur belooft dit wat voor de toekomst. Eng nee niet echt, maar wel af en toe zo'n unheimlich gevoel wat voor mij staat voor wat zo'n film moet doen. Het is een echte spirituele film die volgens mij een beetje verkeerd gehyped is. Termen als engste ooit zijn waarschijnlijk puur uit marketing overwegingen de wereld in geslingerd, maar doen de film alleen maar afbreuk. Heeft hij niet nodig. Een rouwende familie die in een emotionele achtbaan zit en waar ik als kijker helemaal in mee ga. Kijk nu al uit naar Ari Aster zijn 2e film.

"Don't believe the hype."

Een gevleugelde uitspraak die bij Hereditary echter aan vele oren voorbijgegaan is. Het is lang geleden dat een film zo'n gemêleerd gezelschap aantrok.

Ook bij mij in de zaal was het raak: tieners, die een hersenloze slasher verwachtten, verloren spontaan hun interesse toen deze belofte niet werd ingelost. Het gegraai in de popcorn werd luidruchtiger, mobieltjes kwamen tevoorschijn en er werd ongegeneerd gebabbeld - uitermate storend. Publiek dat gehoopt had op een prent als The Conjuring - in plaats van een slow burner - begon te gapen, te zuchten en in hun stoelen te draaien. De rest van de zaal, inclusief ik, zat daartussenin aandachtig te kijken.

Het meest shockerende moment kenmerkte zich voor mij bij de onthoofdingscène van Charlie. De twee dames schuin voor me kregen abrupt de slappe lach, stootten elkaar aan en zeiden jolig: "Da's wel grappig."

Het ultieme voorbeeld van hoe niet een film, maar de marketing eromheen, het publiek kan miscasten.

vet begin..raar eind...

Verhaallijn is redelijk, acteurs kunnen beter, muziek ronduit slecht.

Ik heb een paar keer gelachen maar uiteindelijk zonde van het gelf

Aangezien er beduidend veel nieuwe accounts aangemaakt zijn om enkel deze film de grond in te boren (en ik een dagelijkse, verlegen bezoeker van dit forum ben), vond ik het maar eens tijd om dan ook eindelijk een account aan te maken.

Ik ging met gemengde gevoelens de bioscoopzaal in: aan de ene kant een tikkie nerveus, wetend dat de film bekend werd gemaakt als "de engste horrorfilm in tijden" en aan de andere kant benieuwd, na het lezen van de vooral negatieve reviews op moviemeter.

De film begint vrij langzaam. Je krijgt genoeg tijd om de personages (en dan vooral de moeder Annie) te leren kennen voordat de hel losbreekt. De enge aspecten van de film komen stapsgewijs, maar het grootste deel van de film krijgt de dramatische, emotionele kant van de film de volledige ruimte. Dit lijkt me ook een van de redenen dat veel "horrorliefhebbers" die genieten van films als Saw of The Human Centipede , deze film als 'niet eng' of zelfs 'saai' bestempelen. Voor ieder zijn ding!

Het laatste half uur krijgt de film echter een andere wending. Vreemd, chaotisch en ongemakkelijk zijn de eerste drie woorden die bij me opkomen als ik eraan denk. Maar het werkt. De reden dat dit bizarre einde door mij (als een van de weinigen in de zaal) geniaal gevonden werd, is ten eerste de symboliek.
Het hele demonische Paimon verhaal kwam als een totale verrassing en maakte veel indruk. Ten tweede had ik veel medelijden met de zoon Peter. Hier werd de invloed van de "saaie" eerste helft vol familiedrama duidelijk. De reactie van Peter op het ongeluk, de ruzie aan de eettafel en het in huilen uitbarsten nadat zijn moeder contact probeert te leggen met Charlie hebben allemaal ervoor gezorgd dat je een soort emotionele connectie met Peter ontwikkelt en hem eigenlijk alleen maar zielig kan vinden. Hierdoor kwam het einde voor mij extra hard aan omdat ik ontzettend met die jongen meeleefde.

Het acteerwerk vond ik super. Vooral Toni Colette (Annie) en Alex Wolff (Peter) maakten indruk. De reacties op de gebeurtenissen in de film waren dan ook zeer realistisch. Dat is namelijk iets waar ik me zeer aan kan storen in horrorfilms. Personages die hun vriend op een gruwelijke manier dood zien gaan, heel even gillen en vervolgens weer rustig op straat lopen of naar bed gaan alsof er niks is gebeurd. ]Ik vond de reacties van de zoon en moeder op het ongeluk van Charlie dan ook bijzonder goed.


Zoals veel bezoekers van deze film heb ik me vaak geërgerd aan rumoerige, lachende mensen. In mijn geval waren het daarentegen geen tieners, maar volwassen. Mijn vriendinnen en ik (alledrie 18) en de tienerjongens naast en voor ons waren allemaal muisstil. Achterin de zaal zat helaas een groep dames van middelbare leeftijd die al gierend de zaal binnenkwam, de hele film heeft zitten kletsen en lachen en vervolgens nog even "WAT EEN FLUTFILM" riep. Verder waren er nog veel lachende mensen en een handjevol mensen was weggelopen voordat de film was afgelopen.
Het is inderdaad een vreemde film die niet iedereen zal aanspreken. Maar wees alsjeblieft respectvol naar de mensen die wel serieus de film willen bekijken. Zonde...

Kortom, deze film is niet voor iedereen. Het gaf me hevige flashbacks naar Aronofsky's Mother! , die ik fantastisch vond. Jammer dat deze film het verkeerde publiek aantrekt met de "engste horrorfilm in tijden" headline. Ik heb erg van de film genoten.

Wat ik trouwens ook heel creepy en luguber vond, was dat "Both Sides Now" van Judy Collins tijdens de aftiteling gedraaid werd. Zo'n mooi, lief liedje na zo'n bizarre film gaf me een heel naar gevoel. Fantastische keuze!

Dat is flauwekul. Dat is een kwestie van smaak, kun je nooit over oordelen.

Ik verbaas me altijd aan de argumentatie of meer het gebrek daaraan van idioten als jou.

Wat een bagger. Begon leuk met het poppenhuis en die rare dochter maar ontspoorde totaal aan duurde maar en duurde maar met totaal belachelijk einde.

Het begon inderdaad allemaal best goed, met vooral veel psychologische horror. Helaas werd de achterliggende mythologie van de film nogal slecht uitgewerkt, waardoor het naar het einde toe echt te random werd en het beoogde creepy effect totaal niet overkwam. Op dat punt was ik ook gewoon al gestopt met echt geven om de personages: de hele film baadt in zo'n naargeestige sfeer dat het hoe langer hoe moeilijker wordt om mee te leven met alles.

Geen volledige ramp hoor, want filmtechnisch best goed en ook het begin van de film, waar meer gefocust wordt over hoe met verlies om te gaan als je gezinsleven sowieso al een ramp is, vond ik best in orde. Maar vanaf dat het echt eng moest worden, bleek de film het meeste kruid al verschoten te hebben.

De engste film ooit? Laat me niet lachen, over een paar weken ga ik alweer moeite hebben om me Hereditary helder voor de geest te halen.