Hereditary (2018)

De film heeft mij niet gegrepen, eerste half uur viel ik steeds in slaap, en toen eindelijk, er gebeurde iets waarvan ik dacht nu hebben ze mijn aandacht, nu komt er vaart in het verhaal en nu zal de spanning opgebouwd worden. Maar nee hoor, een ware cliché verhaal. In verschillende recensies was geschreven dat er enge filmfragmenten voorkomen die nog niet eerder zijn vertoond in griezelfilms, ik vraag me alleen af welke dat zijn. Niets van dien aard gezien. Flauw eind, die duizenden malen terug komen in andere griezelfilms. En dan niet te vergeten het acteerwerk super slecht. Hahahaha...

Ik heb deze film net gezien en vind het jammer dat de belofte niet is ingelost. Het is geen slechte film maar had veel beter gekund! De spanning kruipt niet onder je huid. Dit ondanks de goede muziekscore die wel voldoende is. Het is eerder opgemerkt en ik kon mij ook niet goed verbonden voelen met de karakters.

Spoilers

Er zijn wel degelijk een aantal positieve zaken. Zo vond ik de benadering van de nasleep van het ongeluk van de dochter/het zusje erg goed. Kan iemand mij helpen of ik het goed heb geïnterpreteerd? De broer durft direct na de onthoofding door de paal niet op of om te kijken. Wij kunnen er van uitgaan dat ze is onthoofd. Dan rijdt hij naar huis met vermoedelijk het onthoofde lichaam van zijn zus. Gaat in shock slapen en de volgende ochtend vindt de moeder haar dochter? Want ze gaat ergens heen en je hoort de vader nog zeggen: rij voorzichtig. En daarna een schreeuw. En dan een, moet ik zeggen, goed geacteerde beklemmende huilbui van haar die waarschijnlijk later na de vondst van het lichaam moet zijn bedoeld. Ik voel me een beetje suf dat ik het zo uitspel maar ik vind het een originele benadering toch? En kan je het afknippen van het duiven hoofd zien als een onheilspellend voorteken?

Op het moment dat de moeder aan de vader vertelt wat ze op zolder had gevonden, dacht ik even dat de plot twist zou zijn dat hij onderdeel was van het sneaky spel dat gespeeld wordt door de duivelaanbidders waar Joan bij hoort. Hij lijkt tot dan namelijk de enige tamelijk onschuldige.

Helaas is de laatste scène echt lachwekkend mede door de pop met de kroon. Is dat niet het hoofd van de dochter op de pop? Die uitleg van de plot, het motief van de occulte groep is veel te plastisch. De regisseur had er naar mijn bescheiden mening beter aan gedaan om dat helemaal niet te doen. Of bijvoorbeeld een flash back naar die occulte groep op het moment dat ze hun plannen doorspreken. Of een rechercheur die in een epiloog achter de motieven komt.

Jij hebt er kijk op!

Ik denk eigenlijk dat je het allemaal heel letterlijk moet nemen en ditmaal niet à la Ghostland op zoek hoeft naar een nuchtere uitleg van hoe het allemaal binnen onze waarheden verklaard kan worden, zoals inderdaad een psychose. Ik denk dat het domweg een occulte groep is die een duivels figuur, Paimon, oproept die eerst Charlies en later Peters lichaam overneemt.

Dat einde vind ik ook niet overdreven of plastic; dat is hoe het in die realiteit - hoe onwerkelijk het ook allemaal klinkt - nu eenmaal zit. Die pop is een afbeelding van Paimon. Let ook op de stand van de arm van die pop in vergelijking met Peters arm wanneer hij die meltdown op school krijgt.

Verder zijn die onthoofdingen allesbehalve toevallig. De duif, Charlie (onthoofd door een paal met Paimons symbool erop), de moeder, de oma, de andere followers. Dat van die duif is denk ik ook niet zozeer een voorteken, want Charlie is geen moment in de film Charlie, het is vanaf het begin al Paimon. En Paimon veroorzaakt al die onthoofdingen.

Lekker doorfantaseren over een plot kan heerlijk zijn, maar hier is het denk ik toch echt what you see is what you get. Daar hint de regisseur in interviews ook naar.

Oké, maar hoe verklaren jullie dan de filmtitel als de occulte gebeurtenissen 'echt' zijn en er geen sprake is van psychotische hallucinaties? Of moet dat zo worden gezien dat Paimon zwakke mensen nodig heeft en dat omdat de hele familie erfelijk een predispositie voor waanzin heeft de hele familie zwak is en dus een prooi voor Paimon?

Ik denk dat er zeer zeker een diepere laag inzit en dat de film een vrij cynische opvatting over familie laat zien als een soort vloek die zorgt voor allerlei moeilijkheden waar je zelf nooit voor gekozen hebt en vrij machteloos tegenover staat.

De afgelopen weken is Hereditary erg gehypet in de media, en daardoor ging ik met lage verwachtingen naar de bioscoop. "De film zal wel niet zo sterk zijn, als hij zoveel hype nodig heeft", dacht ik.

But boy, was I wrong!

Wat een ontzettend naargeestige film is dit. Bepaalde beelden en gebeurtenissen zullen me nog een lange tijd bijblijven.

De gehele film lang hangt er een lugubere, ongemakkelijke sfeer die onder je huid kruipt. Dit komt door de traagheid in de film, de lange close-up shots, de soundtrack, de belichting, het ontzettend sterke acteerwerk (van voornamelijk Toni Collette!) en natuurlijk de continue tweestrijd die je voelt: is dit nou daadwerkelijk allemaal aan de hand of vindt dit plaats in Annie's hoofd, is zij gek geworden, zoals de rest van haar familie?

Kortom: deze film is met veel aandacht voor detail gemaakt. Bijzonder sterk acteerwerk, alsmede sterk productiewerk. Met een gedegen background story. Want als je googelt naar Paimon, dan zie je hoeveel symboliek en aandacht voor dit occulte verhaal er in de film zijn gestopt.

Boven verwachting goed. Deze film blijft me echt bij qua naargeestigheid. Hij kroop echt onder mijn huid en zal daar voorlopig ook nog wel blijven rondspoken...

Er zitten inderdaad een hele hoop clues in die je pas achteraf of tijdens een tweede keer kijken opvallen.
Het symbool van Paimon dat overal opduikt (ketting van oma als ze in de kist ligt, ring van Joan, paal waarmee Charlie onthoofd wordt etc.), de driehoek op de vloer van oma's kamer (wordt veel gebruikt om rituelen in te doen), het briefje van oma waarin ze schrijft dat alle offers zullen verbleken tegenover de beloningen, de onthoofdingen (en guillotine videos op het feest), de occulte spreuken op de muren en ga zo maar door.

Ik weet t niet hoor maar dit soort films hebben we in de jaren 70 talloze keren gezien. Deze brengt dus niets nieuws onder de zon met een zooitje vage rituelen en symbolen. De film kwam ook veel te traag op gang. De schrikeffecten zijn er wel om er een beetje vaart in te zetten maar daarna zakte het weer behoorlijk weg. Helaas een lage beoordeling vanwege het verhaal niet vanwege het spel van de spelers want dat was uitstekend.

Grappig, als ik hier doorheen scroll bestaat 90% uit wazige tekstjes Het wordt hoog tijd dat ik deze ook ga zien met RimbaudArthur. Met alle ophef die deze film tot nu toe heeft veroorzaakt, ben ik heel benieuwd!

Top 5 Reasons Why Hereditary is the Scariest Movie of the Year - YouTube

voor degene die Hereditary een flutfilm of baggerfilm vonden is juist een kwestie van het verhaal niet goed opletten,dan dat ze liever door film heen praten en giechelen en lachen, ik heb zelf de film gezien van begin tot eind en ik vond de hele film niks lachwekkends aan, maar omdat er GEEN jumpscares in zitten is het een baggerfilm, maar als je het commentaar van Ari Aster op youtube heb gevolgd over zijn film Hereditary, liet hij erin weten dat er geen "Rele Jumpscares" inzaten en de film alleen niet over Ellen,annie,charlie of peter gaat, maar over een occulte Heksenkring dat een pact met de duivel "paimon" hebben afgesloten om een fysieke lichaam te geven, dat is waar heel de film om draait en niet zoals je jullie baggercommentaar hier op de site over de film, de film is best eng op gebied van witchcraft en zwarte magie en seance en climax, een jumpscare had gemogen maar ondanks het zeer sterke script en het verhaal geef ik het toch een 8,5, want een horor hoeft niet altijd gore te zien,deze film laat de kijker zien,dat occult in Real - Life ook bestaat en mediums die open seances houden en occulte met oproepen van demonische krachten.

Een familiedrama vermomd als horrorfilm die pas tegen het einde een abrupte wending neemt richting horror, maar helaas maakt dat de film er niet beter op. Toni Collette geeft een indrukwekkende tour-de-force als Annie, de laatste overlevende van een familie waarvoor de omschrijving 'disfunctioneel' niet toereikend is. Haar broer verhing zich op zijn zestiende, haar vader stierf als gevolg van een psychose en haar moeder leidde aan een permanente dissociatieve identiteitsstoornis. Samen met haar echtgenoot [Gabriel Byrne], haar zoon [Alex Wolff] en haar dochter [Milly Shapiro] probeert Annie dit verlies te verwerken, maar het rouwproces leidt tot grote individuele emotionele spanningen die het gezinsleven onder enorme druk zetten.

De voortreffelijke muziek van Colin Stetson leent zich perfect voor een horrorfilm, maar hoewel er enkele schokkende momenten zijn, heeft het boeiende eerste uur niets met horror te maken. Daarna zakt het niveau aanzienlijk, want Collettes tot dan toe sublieme vertolking ontaardt in hysterie voordat de bizarre (en uiteindelijk zelfs ronduit dwaze) wendingen elkaar opvolgen tot aan de finale die ronduit verbijsterend is. En niet om de juiste redenen! Bovendien duurt het allemaal veel te lang. Jammer, want Ari Aster weet wel degelijk een beklemmende sfeer op te roepen. Een imposant speelfilmdebuut als regisseur, maar als scenarist slaat Aster de plank toch enkele keren flink mis.

ik wil nog even er op terugkomen van mijn geposte bericht.

[EDIT moderator] Gescheld verwijderd.

Director Ari Aster doesn’t use orthodox jump scares the way another recent domestic horror movie, A Quiet Place, did. In Hereditary, what’s meant to startle you slides slowly into view or into your consciousness in the most insidious way. My favorite moment in the theater were the waves of oh-my-Gods as people realized one by one that something menacing was lurking just behind a character’s head onscreen. And Aster Pavlov-dogged the audience: I was writhing in fear every time I heard that damn cluck.

Tsjonge, ik moet deze film nog gaan zien maar je zou dat feit alleen al als een spoiler kunnen opvatten

Had hier wel wat meer van verwacht. Zoals al eerder hierboven vermeld, zoiets heb je ook al in andere films van dit genre gezien, maar goed, je moet er ook echt van houden.

Jammer heb me zo verheugd op deze film. Een thriller is het niet, ook geen horror. Toni Colette speelt het eerste uur super. Had een hele andere film verwacht. De film stelde wat teleur gezien de hype die er om heerst. Vond de film qua sfeer lijken op get out

"Wat een kut film" is wat ik riep gisteravond toen de film afgelopen was. Ik snapte er niks van. 'De engste film ooit' en 'mensen renden huilend en gillend de zaal uit' (hield bij beide uitspraken wel een slag om de arm trouwens).

Ik was enigszins teleurgesteld. Op zn zachtst gezegd. Want wat ik de afgelopen 2 uren gezien had was niet wat ik had verwacht. De trailers gaven mij het idee dat ik naar een bovennatuurlijke, psychologische thriller zou gaan kijken, ergens was dit wel zo, maar niet op de manier die ik had gedacht.

Ik ga niet uitwijden waar de film nou over gaat want dat is al meerdere keren duidelijk gemaakt. Wel geef ik eerlijk toe dat ik achteraf nou niet precies wist waar ik naar had gekeken. Dus ben ik gaan kijken op MM om de meningen en opvattingen van gebruikers te lezen die het wél begrepen. Nog wat YT filmpjes erbij waar eea wordt uitgelegd en ineens viel alles op z'n plek. Dat occulte gedoe is echt anderhalf uur langs me heen gegaan tijdens de film dus alle hints e.d. heb ik niet opgepikt. Waarschijnlijk omdat m'n focus ergens anders op lag.

De film heeft een beklemmende sfeer, kruipt bij veel mensen onder de huid (bij mij niet helaas).
Toni Collette bewijst weer eens een briljant actrice te zijn, zij tilt in haar eentje deze film naar een hoger niveau. De film ontspoort aardig het laatste half uur, voor mij was dit wel iets te fantastisch allemaal. Naar mijn mening is er te veel bloot gegeven. Misschien is mijn hele bericht wel tegenstrijdig maar dat komt omdat ik nog wat te veel op 2 gedachten hinkel. Ik snap dat sommige mensen dit een top film vinden, maar ik snap ook dat er mensen zijn die deze film niks vinden. Ik denk dat ik de film binnenkort nog maar eens op mn dooie gemak ga kijken met de info die ik nu heb. Misschien kijk ik er dan toch anders tegenaan. Voor nu wel 3*.

Bij een tweede kijkbeurt verhoog ik mijn waardering met een half punt. Het is namelijk gewoon een meesterlijke horrorfilm, een hedendaagse klassieker. De film is niet simpelweg een remake van Rosemary’s Baby en citeert ook geen eerdere horrorfilms, maar heeft wel de hele horrorgeschiedenis in zich opgenomen en verwerkt, resulterend in een rijke en een originele film.

De psychose-hypothese kan nu ook definitief van tafel. De filmtitel verwijst wel naar de familiegeschiedenis van krankzinnigheid, welke vatbaarheid voor waanzin de familie een predispositie geeft voor ontvankelijkheid voor het occulte (de waanzin roept letterlijk de duivel op, zoals Paimon de zwakste geest zoekt) en die de familie collectief de waanzin in drijft. In dat verband viel me nu ook het aspect op van Annie’s ‘schuld’. Reeds in de eerste scene in de hulpgroep zegt Annie dat zij “is to blame”, later in het Oscarwaardige tafelgesprek verwijt zij Peter dat die juist geen verantwoordelijkheid neemt en tegen het einde als de zaak explodeert verwijt ze opnieuw zichzelf: ‘ik ben dit alles begonnen en zal het daarom ook eindigen’. Zij is dit begonnen door Charlie naar het feest te sturen, door zich met Joan’s séance in te laten (en daarmee Paimon toe te laten in het huis) maar ook door überhaupt Peter te baren (ze wilde Peter aborteren maar Ellen ‘dwong’ haar het kind te houden). Reeds door moeder te zijn is zij alles begonnen, hetgeen ook naar de filmtitel wijst. Annie is daarom ook degene die de miniaturen met poppetjes bouwt: zij is degene die alles is gestart dus alles in beweging heeft gezet waarna de duivel iedereen als poppetjes in zijn macht heeft en zo de tragedie volvoert (en uiteraard zijn Ellen en Joan van de deurmatten: zij zijn degenen die de duivel inriepen en welkom heetten om het huis te betreden).

Grappig dat Julien Choiseul hierboven een vergelijkbare meditatie geeft. Uit zijn betoog haal ik bovenal de interessante aanvulling op de mijne dat Paimon al lang in de bloedlijn zat (en dat Annie dat onbewust wist) en dat daar de filmtitel naar verwijst. In die hulpgroep vertelde Annie dat haar oudere 'schizofrene' broer zelfmoord heeft gepleegd (omdat Ellen andere personen - natuurlijk is dat Paimon - in hem zou hebben willen stoppen) maar ook dat haar 'depressieve' vader kort na haar geboorte zelfmoord pleegde. Het lijkt er aldus op dat Paimon reeds voor de geboorte van Annie door Ellen en Joan in de familie zijn gehaald: eerst kwam hij in Annie's vader die daarop zelfmoord pleegde en daarna in haar broer die daarop zelfmoord pleegde. Toen Annie zwanger werd van Peter zag ze al het onheil aankomen en probeerde ze hem te aborteren en daarna bij Ellen weg te houden. Ze gaf daarom Charlie aan Ellen, denkende dat dat geen gevaar opleverde omdat Charlie een meisje was. Dat was haar eerste fout waarmee ze alles is gestart...