Hereditary (2018)

Wel aardig. Uitstekend acteerwerk vooral. Middenstuk duurt alleen veel te lang en zit onnodig opgezadeld met typische ghostmovie clichés. Bij de eerst scene met het bewegende glas kreeg ik alweer een 'daar gáán we weer' gevoel. Of wat dacht je van de oh zo rationele huisvader die het initieel allemaal niet zo gelooft en de toenemende hysterie probeert te bedwingen. Creepy kindje is ook aanwezig. Vermoeiend. Echt eng is de film verder eigenlijk ook nergens, al heb ik de hele angst voor het paranormale/geesten bij veel mensen nooit echt begrepen. Op het einde schakelt de Aster een versnelling hoger en krijgt de film zelfs nog een lichtelijk absurde wending die me wel wist te smaken. Ik zie hoe menigeen er hier lustig op los speculeert, maar ik was eerlijk gezegd allang blij dat de film een tandje hoger schakelde en er zowaar wat pit getoond werd.

Verder toch wat te braaf allemaal. Visueel niet verkeerd en wat opvallende scenes/details (het ongeluk) die de film uit de middelmaat doen ontstijgen, maar uiteindelijk zat ik het allemaal maar wat gelaten aan te gluren. De 'engste film allertijden' verhalen zijn uiteraard ronduit lachwekkend. Kleine 3*.

Engelstalig bericht verwijderd.

Wat een aparte film.. Het is niet een film die je gemakkelijk even wegkijkt.. Het is een apart verhaal met een diepere betekenis (denk ik).. Ik kom net uit de bios en weet niet precies wat zich nou heeft afgespeeld.. Wat ook niet mee hielp waren de giechelende meisjes voor ons in de bios maar dat is een ander verhaal..

Ik ga hem nog een keer kijken om hem echt goed te snappen. Acteerwerk was uitstekend!!! Net zoals de sfeer! Je moet hier wel echt voor gaan zitten en niet half kijken zeg maar..

Tip (weet niet of een link naar yt plaatsen mag)

HEREDITARY (2018) Ending + Story Explained - YouTube

Dit heeft mij geholpen en uiteindelijk snapte ik de film beter en kon ik hem ook meer waarderen.

Wat een hype rondom deze film. Vond hem echt tegen vallen en totaal niet eng. Hooguit spannend... geen aanrader wat mij betreft.

Ik zal hier wel niet intellectueel genoeg voor zijn, maar wat een flut film. Geen enkel schrikmomentje, kreeg vaker een lachstuip van bepaalde mensen, vooral op het eind.

Wel tof dat deze film zoveel nieuwe MovieMeter leden aantrekt..

Zeker ook weer een "Echte horror fan" ?

[quote]Shadowed schreef:

Zeker ook weer een "Echte horror fan" ?[/quote

Precies

Het filmpje vertelt vooral het verhaal maar heeft een paar interessante suggesties. Ten eerste dat de gezinsleden opmerkelijk geïsoleerd van elkaar leven en aldus ook van elkaar zijn vervreemd. En Annie vertelt dat ook over haar moeder Ellen: die leefde erg op zichzelf en zij en Annie waren van elkaar vervreemd. Ik las zelfs een artikel van een professor (!) in dit soort zaken dat de film in wezen gaat over isolement (en dat dat de echte horror van de film is). Het gezin leeft volledig geïsoleerd in een huis in een bos en Annie's vreemde hobby van miniaturen bouwen was in de 19de eeuw een typische hobby van de rijke elite. Het hele gezin ademt 'privileged isolation' uit: isolement uit rijkdom. Maar daarmee is het gezin en elk gezinslid ook vervreemd van de wereld, hetgeen deze geïsoleerde mens al een soort van krankzinnig maakt. En vervreemding was zo'n beetje de sleutelterm van de hele 19de eeuw. Van Rousseau en Hegel tot Marx: alle filosofen namen vervreemding als het basisidee van wat er mis is met de huidige mens c.q. wereld. Deze film maakt dat filosofische onderwerp tot haar onderwerp van horror. Heel knap en interessant!

Het tweede is dat op school de leraren alsmaar vertellen over de Griekse tragedies (en de financiële crisis van de jaren '20 die weer naar Marx en 'privileged isolation'/vervreemding verwijst). De sekte leidt het gezin als poppetjes in Annie's miniaturen naar haar ondergang (dat is de tragedie) en daarbij wordt ook verteld over het raken van de held in zijn enige zwakke plek. Die zwakke plek van het gezin is misschien hun predispositie voor krankzinnigheid maar verschilt ook per individu waarbij die van Charlie die van de notenallergie is.

Al met al genereert deze film zo veel interessante interpretaties en analyses dat alleen al daarom de film geniaal is.

En ook weer iemand met welgeteld één stem...

Maak je niet zo druk joh , mijn mening en wat maakt het uit als ik er net ben.

Klopt als een zwerende vinger, maar dat kwam wel heel duidelijk naar voren met de boomhut, slechte verhouding moeder met vader, moeilijke conversaties etc. Dat maakte de film tegelijkertijd ook wel weer saai voor velen. En daarnaast is dit filosofische onderwerp echt wel vaker voorgekomen in andere films en is hiermee niet uniek.



Ja ook dit is zeker waar. Ze konden als je het hebt over Griekse tragedies gelijk Achilles erbij halen...
Tja, ook dit item kom je nog weleens tegen.

Al met al genereert deze film zo veel interessante interpretaties en analyses die veel vaker zijn voorgekomen en volgens mij daarom arbitrair geniaal is. Verwijzingen en diepere achtergronden hoeven niet per se tot een geslaagde film voor een ieder te leiden (open deur intrappen)
Moet ook eerlijk zeggen dat ik me niet kan onttrekken aan het feit dat ik dit soort films vaker heb gezien. Het zal wel in de jaren 70 of 80 zijn geweest, na het grote succes van de Exorcist met zijn vele slappe vervolgen al dan niet van Italiaanse makelij.

Een scene die ik niet begreep en me bij is gebleven, is het doorknippen van de kop van de vogel...

Dat maakt ook niet uit. Het probleem is dat er wel heel vaak mensen op de site registreren om deze film met 0,5* te beoordelen.

Zo slecht vond ik het, noem het dan gewoon een drama en lok mensen niet met het idee van de engste film van 2018 naar de bios. Maar wederom dat is mijn gevoel. Als deze film alleen door zeer intellectuele mensen wordt begrepen hadden ze het beter in een filmhuis kunnen draaien.

Paimon eist offers in de vorm van onthoofdingen (daarnaar verwijst in het begin reeds de brief van Ellen aan Annie: je zult veel offers moeten maken maar uiteindelijk beloond worden) en Paimon manifesteert zich als het blauwe licht. Dat blauwe licht was eerst bij Charlie zodat zij als eerste werd beïnvloed door Paimon die haar op allerlei wijzen laat voortekenen wat gaat gebeuren: de onthoofding van de vogel als voorbode van de onthoofdingen van haarzelf en Annie, de buigende poppetjes die ze maakte als voorbode van de laatste scene en ook in haar tekeningen).

Het ging niet om jou, maar om jou in combinatie met een hele rits anderen.

Ik vind het momentum gewoon zo vreemd. ‘Ik heb net de slechtste film ooit gezien - hé, laat ik me inschrijven op een filmsite.’ Ik zou eerder een positieve aanleiding aangrijpen voor zo’n stap.

Een beetje een slowburner als It comes at night of vergis ik me

Jaaaaa Thnx filosoof. Ik heb m. Stom dat ik haar eigen onthoofding zo over het hoofd zag.

Ja dat zou je kunnen denken, maar bij mij werkt het blijkbaar anders . Maar ik heb me meteen over een paar andere gebogen die ik wel erg goed vond. Three billboards, Brimstone, tja smaken verschillen.

afgelopen Zaterdag gezien in Deventer. Ondanks de vele negatieve reacties toch maar gaan kijken. Je weet maar nooit. Misschien hebben die mensen het wel mis? Nou echt niet !!

Wat een vreselijk vreselijk slechte film is dit. Het is voor mij 1van de aller slechtste horror films / thriller van de laatste jaren. Het werd nooit echt spannend. Geen schrikmomenten en het verhaal tja dat was ronduit belachelijk slecht. En dan nog maar te zwijgen van het lachwekkende einde van de film. Wat bezielt de scenario schrijver ??????

In de pauze zijn tijdens de voorstelling waar ik zat een groot aantal mensen naar huis gegaan en zelfs tijdens het 2e deel gingen mensen weg.

De medewerkers van de bioscoop zeiden zelfs dat de film erg slecht is.

Kortom: a waste of time and money..

Ik vermoed ook dat jij de positieve uitzondering bent. De anderen registreren zich, dumpen een halve ster en loggen vervolgens nooit meer in. Dat vind ik een beetje vreemd. Dat van jou niet.

Het is al vaak opgemerkt door mensen die de film wel goed vonden: horror is synoniem geworden met schrikmomenten, zodat men deze film niet meer herkent als horror. Wat ik juist bijzonder leuk vind aan de film is dat het bewust al die goedkope effecten vermijdt: de film begint vele malen clichématig richting een schrikmoment maar breekt dan altijd meteen af. Daarmee communiceert de film dat het bewust niet zo'n film wil zijn. Dat is moedig en de film geeft daarmee alle ruimte aan de echte horror van de film die bestaat uit ondraaglijke spanning en emotioneel lijden. Zoals een recensent schrijft:

"Hereditary is far more upsetting than it is frightening, and I would hesitate to recommend it to the readily traumatized.". Of een ander:

"Just as the “French Extreme” film Martyrs set a new standard for garish sadism, Hereditary raises the bar on emotional agony."

Critic Reviews for Hereditary - Metacritic

Ach ik ben ook maar gewoon aan het zeiken hoor. Ik ben gewoon een beetje klaar met de rits trollen maar blijkbaar hoor jij der niet bij. Excuses voor m’n chagrijnige gedrag.

"Insanity runs in my family. It practically gallops."

Of toch niet? De moeder van Annie is overleden. Het was een moeilijke vrouw, en haar relatie met Annie en haar gezin (man Steve, zoon Peter en dochtertje Charlie) was dan ook moeizaam. Daarbovenop is Charlie nou ook niet bepaald de ideale dochter: stil, contactgestoord en met morbide neiginkjes. En gedurende de film blijkt dat ook Annie mentaal instabiel is, en dit is een familiekwaal: haar broer was psychotisch en heeft zich opgehangen (daarbij zijn moeder beschuldigend) en haar vader heeft zichzelf doodgehongerd.

Het is vrij moeilijk om inhoudelijk over de film te praten of vergelijkingen te maken zonder spoilers weg te geven, maar laat ik eerst maar eens expliciet zeggen dat ik Hereditary een puike film vond. De eerste helft voltrekt zich een langzaam familiedrama, waarin het gezin uit elkaar spiraalt mede onder de invloed van allerlei bovennatuurlijke gebeurtenissen. Daarna wordt het steeds creepier (en beter), en sterker nog, ik kan me weinig films voor de geest halen die in de bios zo overtuigend eng overkwamen. En wat gedurende het grootste deel van de film ook uitstekend gedaan wordt, is het spelen met de verwachtingen en met de interpretatie van wat er allemaal nou écht aan de hand is.

Want aan het begin lijkt het nog duidelijk. Ja, er gebeuren wel wat bovennatuurlijke zaken, maar bijna alles lijkt prima te kloppen met een interpretatie waarbij Annie simpelweg gek wordt; het zit in de familie, en hoewel Charlie weliswaar raar is beperken de visioenen en dergelijke zich tot Annie. Maar daarna gaat het ook mis bij Peter, en langzaamaan rijst steeds verder de vraag wat er nou echt aan de hand is: spookt het echt, en zo ja, wat willen die geesten, of is het simpelweg de mentale ontrafeling van een familie waarbij de psychoses en gestoordheid nu eenmaal in de genen zitten?

Het einde is wel wat expliciet en eerlijk gezegd wat onbevredigend over the top, al ben ik er nog steeds niet van overtuigd of het nou echt bezetenheid ten gevolge van een geest van een oude koning, en dankzij de occulte hobbies van oma en haar sektevriendjes was. Of zien we in de laatste twintig minuten dan echt de complete waanzin waar de Leighs onder lijden? Het deed me sowieso een beetje aan A Dark Song denken, zowel qua tempo, sfeer als uiteindelijk wat te expliciete ontknoping. Maar over het algemeen ben ik behoorlijk te spreken over Hereditary. Prima film- en acteerwerk, en een zich langzaam ontvouwend verhaal met bakken met sfeer en creepiness. Ik hou wel van dit soort slowburners.

Ik wil even zeggen dat ik erg geniet van jouw berichten De filosoof. De hersenspinsels die ik had na het zien van de film, worden door jou bevestigd; ook ik heb het verhaal ervaren zoals jij het uitlegt. Je doet je username eer aan

Daar doen we het allemaal voor.

Slaat nergens op als je een 0.5 geeft dat betekend dus een 1 en dat het niet slechter kan. Door zulke mensen zijn de waarderingen hier niet altijd juist.

Nou ja, ik kan dan wel weer begrijpen dat je die goedkope SyFy films 0,5 geeft. Die zijn ook gewoon enorm slecht.

Geniaal vond ik dit. De titel van de film zet je al volkomen op het verkeerde been. Er wordt constant gehint naar een geschiedenis van geestesziekte in de familie, maar de DID (multiple personality disorder) van de grootmoeder, de schizofrenie van haar zoontje (die volhield dat zijn moeder 'mensen in zijn hoofd probeerde te stoppen'), de dodelijke depressie van de vader... Al deze elementen zijn aan het eind van de film niet te verklaren met de erfelijkheid van geestesziekte, maar als gevolg van de duivelse praktijken van de cult van Paimon.

Naast het feit dat ik de hele film lang met gespannen spieren en zweethandjes in mijn stoel heb gezeten, denk ik dat deze film extra de moeite waard is omdat er bij een tweede keer kijken veel kleine details veel meer betekenis hebben dan je in eerste instantie denkt. De herhaalde verwijzingen naar onthoofding, het logo op de elektriciteitspaal, het feit dat Annie verplicht naar de traumapraatgroep moest, en de manier waarop de problematische geschiedenis tussen grootmoeder en Annie achteraf bezien helemaal logisch is als je begrijpt dat ze na de zelfmoord van haar zoon een tweede poging wil doen... Dit zijn denk ik maar een paar voorbeelden van elementen die bij een herziening een hele andere betekenis krijgen. De vraag of er nou echt bovennatuurlijke krachten bij komen kijken speelt bij mij dan ook totaal niet, die vraag is juist de manier waarop het kwaad in de film zich manifesteert aan de rationalistische buitenwereld.

Hoe dan ook, dit is een parel. Ik kan me niet herinneren dat ik een horror/thriller heb gezien die me zo aangreep en waarbij verhaal, cinematografie, en acteerwerk zo'n hoog niveau haalden. Ook erg knap is de manier waarop de gruwelijkheid steeds effectief wordt uitgesteld - niet zoals bij veel dertien-in-een-dozijn horrorfilms, waarbij wordt gehint dat er een schrikeffect komt. Nee nee. Bovenal hangt de hele film de verwachting van afgrijselijkheid boven het hoofd, een verwachting die aan het einde met klinkende munt wordt ingelost. Maar het sterkste was dit nog op een moment veel eerder in de film. Als Peter crasht, weet je dat het niet goed zit. Je weet dat Charlie dit eigenlijk niet overleefd kan hebben. En je weet dat Peter het weet. Maar het is pas veel later, nadat Annie het lichaam van haar dochter vindt (waarbij weer props voor de manier waarop ze dit laten zien, met een close-up op het getraumatiseerde gezicht van Peter), dat je het zeker weet, want dan word je ineens getrakteerd op een geweldig shot van het halve hoofd van Charlie, met krioelende mieren eroverheen. Dit shot zelf is al sterk genoeg, maar de manier waarop de presentatie wordt uitgesteld is exemplarisch voor de stijlkeuzes die maken dat ik Hereditary een bescheiden meesterwerk vind.