Sorry to Bother You (2018)

Geweldig!

Normaal gesproken houd ik totaal niet van comedies. Als ik er 5 in mijn top 100 heb is het veel. Zelden kom ik comedies tegen waarbij de humor niet geforceerd aanvoelt, maar dit is er zo een. In plaats van humor bestemd voor de grootste gemene deler gaat beginnend regisseur Boots Riley hier voor een eigenzinnige combinatie tussen onderkoelde humor en een bruisende absurdistische stijl. Een bijzonder ambitieuze en bij vlagen hilarische film is het gevolg.

Riley geeft zijn eigen draai aan het hedendaagse Oakland, Californië en creëert op die manier een alternatieve realiteit die nooit al te ver van onze werkelijkheid vandaan staat. De film gaat over een man genaamd Cassius Green die zich omhoog probeert te werken als telemarketeer. Wanneer al zijn collega's een staking organiseren om een hoger salaris af te dwingen moet Cassius kiezen tussen zijn promotie of zijn collega's en vrienden. In essentie is de film een werkvloer-comedy. Je zou het als de urban fantasy versie van Office Space (1999) kunnen zien, maar daar zou je de film te kort mee doen wat mij betreft. De film gaat namelijk veel verder dan dat met een stijl waar je "U" tegen zegt. De prachtige cinematografie en belichting gaan gepaard met gave muziek die altijd op het perfecte moment wordt ingezet. De creativiteit en het oog voor detail in deze film is werkelijk fantastisch; van de kunst aan de muren tot aan Tessa Thompson's uit de kluiten gewassen oorbellen, overal is over nagedacht.

De film staat daarnaast bol van maatschappijkritiek, maar het gaat nooit ten koste van de kwaliteit. Sterker nog, het voegt juist dat scherpe randje toe. De spot wordt gedreven met het kapitalisme, de elite, rassenverschillen, hebzucht en activisme. Allemaal zaken die we al vaker belicht hebben zien worden, maar nooit op zo'n wonderlijke manier.

De cast is super. Lakeith Stanfield draagt de film met gemak. Tessa Thompson kan in mijn ogen niks verkeerd doen en Armie Hammer is perfect gecast als maniakale CEO. De personages in de film worden amper uitgediept, maar ze hebben in ieder geval allemaal hun eigen stijl en identiteit. De relaties hadden wat mij betreft nog iets beter uitgewerkt kunnen worden. Zo wordt er meerdere malen gehint naar een mogelijke driehoeksrelatie, maar daar komt de film nooit meer op terug.

Riley neemt met deze debuutfilm ongetwijfeld teveel hooi op zijn vork want tegen het einde ontspoort het geheel enigszins. Iets wat we trouwens wel vaker zien bij beginnende regisseurs die al hun ideeën in hun eerste film stoppen in plaats van te doseren. Alles wordt hier echter met zo'n flair en energie gebracht dat ik de gehele speelduur met een lach op mijn gezicht heb zitten kijken. Lang niet iedereen zal de surrealistische insteek van deze film kunnen waarderen, maar als je op zoek bent naar een originele comedy waar de creativiteit vanaf druipt, dan ben je bij Sorry to Bother You aan het juiste adres.

Zie maar weinig overeenkomsten met Get Out eerlijk gezegd, en da's maar goed ook. Heerlijke mix tussen komische satire en absurdisme die - if anything - nog het meest aan enkele Adult Swim shorts doet denken. De creativiteit spat er vanaf, het tempo ligt lekker hoog, de casting is perfect, de humor scherp en wanneer de film richting het einde ook nog eens guitig ontspoort is het helemaal genieten geblazen. Oog voor detail is subliem en in nagenoeg elk shot valt er wel wat opmerkelijks te zien of te horen. Wat je ook verder ook van de film vindt, je moet al aardig je best doen wil je je vervelen.

Had van mij nog net dat kleine tikje gestoorder gemogen om écht geniaal te zijn, al kent de film zijn bizarre momenten wel. De scene waarin dat paardmens voor het eerst ten tonele verschijnt is bijvoorbeeld zo'n heerlijk WTF-moment. De allerlaatste scene had ik dan juist weer wél ruim van te voren zien aankomen. Enfin, één van de meest vindingrijke komedies van de afgelopen jaren lijkt me. Lekkere binnenkomer van Riley. 4*.

Naar mijn mening: een bijzondere film

De eerste 5 kwartier vond ik intrigerend. Ondanks dat ik erg van sci-fi houd, was het laatste half uur echt een tegenvaller. Ik bedoel.. horse people .. serieus??


Als men was doorgegaan zoals het eerste deel vd film, dan zou ik hem een 4 tot 4,5 gegeven hebben. Voor het laatste tegenvallende stuk geef ik een punt aftrek. 3* film voor mij

Ik verwachtte een absurde film. Maar zo absurd ook weer niet. Wel enorm genoten. VIsueel is het een heel interessante film, het verhaal is origineel en boeiend. Maar het is vooral de geniale cast waar ik van genoten heb. Sinds Atlanta groot fan van Stanfield. Maar ook Hammer speelt een erg vermakelijke rol.

4*

Nee. Niet wat ik er van gehoopt had. Ondanks dat ik wat absurditeit best kan hebben en geregeld met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken, vond ik de film toch niet zo leuk. En dan met name het tweede deel. Buiten het feit dat het scenario mijns inziens redelijk ontspoorde, kan ik er verder niet exact mijn vinger opleggen waarom hij tegen viel. Maar ik moest moeite doen om tot het eind gedesinteresseerd te blijven.

Smakelijke absurdistische komedie. Bij het omschrijven van de film worden namen en titels als Charlie Kaufman, Spike Lee, Office Space en Get Out aangehaald. Sorry to Bother You heeft wellicht met al die personen en films raakvlakken, maar het laat zich eigenlijk niet heel makkelijk omschrijven. De film begint als een reguliere komedie. Het voelt daarin soms als een intelligente Wayans komedie. Niet overal, want de grappen zijn niet overal even sterk. Gelukkig springt de film er uit door de sterke visuele grappen en leuke aankleding. Gaandeweg wordt de film steeds vreemder. Het doet dan bijna denken aan een soort tekenfilm; logica gaat op de achterbank zitten, het is gewoon een hoop kleurrijke en knotsgekke idioterie. Dat is leuk, maar niet voor niets duren veel tekenfilms maximaal 20 minuten. Tegen het einde begint Sorry to Bother You dan ook een beetje te slepen. Echt messcherp was de film al nergens, maar telt genoeg hilarische sequenties. De film is ook erg leuk gecast; hoofdpersonen Lakeith Stanfield en Tessa Thompson zijn uitstekend en ook de vele bijrollen zijn leuk.

3,5 sterren.

"Stick to the script."

Nadat meerdere mensen deze titel als de 'Get Out' van 2018 hadden bestempeld was ik toch benieuwd geworden.

Boots Riley creëert een interessant wereldje waar een zwarte telemarketeer promotie probeert te maken. Door het gebruiken van zijn 'witte stem' lukt dit ook nog eens, maar hierdoor raakt hij in een tweestrijd verwikkeld tussen zijn vrienden en de promotie. Wie hierin een simpele uitwerking verwacht te zien, komt positief bedrogen uit.

'Sorry to Bother You' laat zich derhalve - gelukkig - niet in één hokje plaatsen. Door te beginnen als reguliere comedy is de lach nooit ver weg, maar door langzaamaan stukjes maatschappijkritiek te vermengen met satire ontstaat er een eigenzinnig geheel. De absurde vormen die de film zich aanneemt had ik nooit durven te dromen.

Mede door de surrealistische stijl die Riley hanteert word je als kijker hier helemaal in ondergedompeld; van de belichting tot aan de zenuwachtige soundtrack, maar ook details als de oorbellen van Detroit. Het is een hoop kleurrijke onzinnigheid die op een bepaalde manier toch steek houdt en waar Lakeith Stanfield zich prima staande houdt. Op den duur merk je wel dat de focus weg is, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Al met al een frisse en bovenal creatieve comedy die je nog eens aanzet tot denken. Alle lof voor Riley.

Dikke 3,5 sterren.

“This place is fucking nuts.”
“Thank you for the backhanded compliment.”

Sorry to Bother You barst van de energie en is origineel, eigenzinnig en knap gemaakt. Beginnend regisseur Boots Riley heeft zoveel ideeën die hij in zijn film wil stoppen dat ik me afvroeg of tijdens het filmen zijn hoofd niet geëxplodeerd is. Vreemde stijlkeuzes, een weird einde, Tessa Thompson met haar grote oorbellen, half mannen/half paarden met onder andere de stem van Forest Whitaker, een cocaïne snuivende Armie Hammer, een waanzinnig rapnummer, Oswalt en Lily James die als "witte" voice-overs optreden voor Stanfield en Thompson etc. Het komt allemaal langs. Veel verschillende genres en stijlkeuzes, maar voor mij werkte het geweldig.

Aardige film waarin een man een baantje krijgt als telemarketeer en al snel promotie maakt. Tijdens de eerste helft valt de film wel wat in herhaling. Maar de licht absurdistische wereld waarin de film zich afspeelt is wel leuk. Bovendien zit de film vol met originele grote en kleine vondsten (alhoewel het me soms wat te veel en bizar werd).

Denk dat ik de winnaar bent deze keer, maar ik geef niet vaak een zo laag cijfer. Maar man man, heel vervelend film. Het moest een komedie voorstellen, maar de film was zo droog en saai. Met saai bedoel ik dan ook echt saai. De grappen kwamen totaal niet aan. Veel te geforceerd, wat waarschijnlijk de bedoeling is. Verhaal was te zweverig en de abrupte springerige scenes maken het er niet beter op. Ik had het gevoel dat ik bij deze film flink aan genotsmiddelen moest zitten om hem grappig te vinden en te snappen. Bij 20 minuten had ik al het gevoel van moet hem nu stoppen. Maar ergens zei mijn verstand van kijk nog even door, waarschijnlijk komt de komische hoogtepunten nog en moet het verhaal langzaam opbouwen tot een climax. Maar helaas, na 50 minuten blijft de film net zo monotoon en saai zoals die mee starten. Hier ben ik dus ook gestopt. Mensen die dit een beetje vergelijken met Get Out, daarvan deel ik de mening niet. Want 'Get Out' daarin tegen was een hele goede film.

Merkwaardige, curieuze komedie(sciencefiction zoals hierboven staat vermeld zou ik het niet willen noemen). Eerste helft vond ik er eigenlijk weinig aan, geen laughs wat mij betreft, sloom verteltempo, onduidelijk waar het verhaal naar toegaat en Stanfield is een beperkte, weinig dynamische komiek die de lachers niet snel op de hand krijgt denk ik. In het tweede gedeelte zit echter een hilarische, briljant gekke wending(die paardmensen), wat het als geheel toch nog opkrikt. Ook de bijrol van Tessa Thompson als zijn vriendin die steeds van kapsel wisselt is best leuk. Al met al heel aparte humor, waar je echt even aan moet wennen, mij lukte dat helaas pas vrij laat in de film. Creatief en anders is het echter zeker, hopelijk gebruiken de makers hun zichtbare kwaliteiten in de toekomst nog eens voor een veel betere film.

Strontsaaie film gedoemd om te floppen. Wie dit kan uitkijken is aan het trippen of in slaap gevallen. Het genre komedie als label is mij een volkomen raadsel. Maar ik nuttig dan ook geen drugs.

Zo ver mogelijk links laten liggen tenzij je fan van Baudet of Wilders bent. Dan is dit advies natuurlijk geen optie.

Vreemde mix van maatschappijkritiek, sci fi en absurde humor. Tot halverwege is de film aardig in balans en zet je tegelijkertijd aan het denken en het lachen. Richting het einde wordt het erg absurd en is het verhaal ook niet meer zo scherp. De eigenzinnigheid is te waarderen al is dat voor lang niet iedereen weggelegd.

De humor van de film is wat flauw maar de film heeft jeu, is lekker maf en is bovenal een even scherpe als vermakelijke satire op de huidige (met name Amerikaanse) laat-kapitalistische en racistische maatschappij. Qua inhoud is de film een soort kruising tussen Get Out (2017) - MovieMeter.nl en Blade Runner (1982) - MovieMeter.nl en heeft in ieder geval belangrijke thema’s met die films gemeen waarbij de film zowel visueel als intellectueel volop prikkelt. Wel vond het einde wat zwak waardoor ik de film net geen 9 kan geven.

De film laat zien hoe het kapitalisme oppermachtig is geworden, waarbij geld belangrijker is dan welzijn of mensenleven, omdat elk individu de kans heeft in dat systeem rijk te worden ten koste van anderen zodat solidariteit en een verenigde oppositie geen kans krijgt en omdat alles wat succes heeft – dus ook elke succesvolle oppositie – geld waard is en dus in het kapitalistische systeem wordt ingekapseld. De film benadrukt dan ook hoe machteloos we zijn geworden tegen het systeem: we komen niet meer verder dan kunst of performance-art als protest/maatschappijkritiek. Vanwege die machteloosheid accepteren we het kapitalisme waarbij de massa het kapitalisme zelfs in zijn meest perverse vormen omarmt zoals de TV-programma’s waarin mensen voor geld worden vernederd (en schandalen c.q. openlijke hebzucht maken bedrijven alleen maar succesrijker).

De huidige maatschappij is een soort vrijwillig gekozen uitbuiting (er wordt nogal duidelijk naar bedrijven als Uber verwezen): mensen worden verleid zichzelf als slaven te verkopen en om aan de predatortop van de kapitalistische piramide te komen moet je je alleen op een andere manier verkopen en verloochenen (wat dat betreft kent de film een briljante openingsscene: Cassius ( ‘Cash’) belazert de boel bij zijn sollicitatie maar wordt precies daarom aangenomen!). Je kunt de armoede ontvluchten maar dan moet je je identiteit en integriteit opgeven (zoals de zwarte man succesvol kan worden door zich blank voor te doen). De slaaf kan zijn slavernij alleen ontvluchten door slavenhandelaar te worden (dan maakt ie ‘carrière’) maar houdt zo alleen maar het systeem nog meer in stand. De film gaat dan nog een stap verder met het idee dat multinationals mensen zullen verleiden om zich lichamelijk en psychisch te transformeren tot supersterke maar gehoorzame menspaarden.

Het einde vind ik wat onbevredigend c.q. verward. Je zou verwachten dat Cassius misschien toch nog de valse leider van de stakers is geworden, maar in ieder geval eindigt de film ondubbelzinnig met hem als de echte leider die de multinational vernietigt door middel van een opstand van de onderdrukten. Het is echter niet duidelijk hoe zo’n opstand mogelijk is (temeer nu de menspaarden behalve sterk ook gehoorzaam zouden zijn). En het is niet duidelijk wat nu de oplossing is die de film aanreikt: een gewelddadige revolutie die het systeem als zodanig vernietigt of slechts de valse oplossing die Marx al hekelde als het typisch Amerikaanse socialisme: de vakbond wint waardoor de arbeiders beter betaald krijgen maar dat is slechts een ‘socialisme voor kapitalisten’ want het verandert niets aan het systeem (het volgt precies de kapitalistische spelregels van onderhandelen en ‘winnen’). Dat zou een revolutie zijn die direct door het kapitalisme wordt ingekapseld en onschadelijk gemaakt.

Al met al toch een film die opvalt door zijn eigenzinnige aanpak en rijke inhoud.

LaKeith Stanfield is perfect als Cassius Green, een tele-marketeer die een baantje weet te bemachtigen bij Worry Free waar hij moeite heeft om zich te houden aan de basisregel ‘Stick To The Script’ en daardoor al snel zijn baan dreigt te verliezen. Wanneer veteraan Langston [Danny Glover] hem adviseert om gebruik te maken van een ‘white voice’, ontpopt Cassius zich als een topverkoper. Daardoor krijgt hij de felbegeerde functie als ‘Power Caller’ op een andere afdeling. Cassius begint enthousiast, tot hij ontdekt dat hij nu vast is komt te zitten in een duister complot. Wat begint als een vermakelijke soms scherpe satire stevent in de tweede helft af op een teleurstellende, ronduit bizarre slottwist waardoor het veel van de potentiële zeggingskracht verliest. Omari Hardwick scoort als gladde Mr. ----- (zijn naam wordt weggepiept).

Prima.

Sorry to Bother You vormt een unieke en vernieuwende toevoeging aan het genre, als ik de film eigenlijk wel in een genre kan/mag plaatsen. Dit moet wel een van de meest absurde films zijn die ik heb gezien, die met allerlei tonen en genres blijft spelen. Zoveel dat je je afvraagt tot hoever de ambities van regisseur Riley wel niet reiken.

Normaal moeten dit soort films helemaal voor mij zijn, mits regisseur Riley zijn humor op een andere manier had uitgewerkt. Ik ben meer van de droge humor, of domme humor. Je zou denken dat domme humor hier geen terugkerende vorm van humor is, maar dat is het wel. Riley uit zichzelf door middel van absurde, wilde en luide humor. Misschien passend bij de toon van deze film, maar ik kon er moeilijk doorheen of langs kijken. Veel vermoeiende grapjes met wild acterende personages, ik kan er niet zoveel mee.

De stijl lag me wel. Lekker fris met een aantal leuke vondsten. Kleine details pakken in deze film leuk uit, zoals Stanfield die tijdens het telefoneren met zijn cliënten met bureau en al neerkomt in hun huiskamer. Dat zijn wel de extraatjes die dit soort films laten werken. Ook is er aandacht gegaan naar de achtergrond. Veel kleur en flair, gecombineerd met wat fantasierijke filters.

Ondanks dat de montage sterk is, mis ik de meerwaarde van het camerawerk, die enkel tijdens de rellen een pluspunt kan vormen. Je mist de bewegingen en camerastandpunten. Ze hebben over veel nagedacht, behalve hoe ze het goed in beeld kunnen brengen. Daarnaast zijn de relatie-elementen binnen deze film vermoeiend te noemen, en halen het tempo uit de film. Ook is het duidelijk dat de acteurs binnen conversaties geen aantrekkelijke meerwaarde hebben, waarmee ik bedoel dat weinig gesprekken binnen deze film leuk of boeiend te noemen zijn.

Het laatste halfuur is best intens, maar wanneer de echte uitbarsting moet komen kapt regisseur Riley het verhaal weer af. Ik vond vooral dat ik naar een film keek die ontzettend goed had kunnen zijn, maar dat uiteindelijk niet is. Irritante humor en een teleurstellende finale, maar wel gecompenseerd met een aardig tempo, visuele flair en wat leuke rollen.

Ondanks dat de film rijkelijk veel uit de bocht schiet - best logisch overigens, gezien de stijl - is hij al met al toch behoorlijk goed uitgebalanceerd.

Halfje erbij voor de originaliteit, smaakt naar meer van Boots Riley!