The Predator (2018)

Alien & Predator films zijn een absolute must voor me, dus ik had vol verwachting uitgekeken naar deze film. En ik moet zeggen: ik vond hem best vermakelijk Veel lichtvoetiger dan die van hiervoor, veel (flauwe) humor en je rolt zo het verhaaltje door. Heel stiekem kijk ik alleen maar omdat ik die Predators cool gemaakt vind en die zag je in deze film best aardig. In andere bleven ze vaak in het donker en da's toch minder leuk.

Het Asperger jongetje had ik toevallig twee dagen eerder in Before I Wake gezien, dat leidde wat af want daar acteerde hij hetzelfde. Dus ik bleef vlinders verwachten

Als je van keiharde gruwelijke actie houdt dan ga je dit niks vinden. Als je Predators en Predatorhonden cool vindt en gewoon een leuk filmpje tussendoor wil zien: go for it

Zoals hier al meermaals aangehaald door andere leden ook voor mij een vrij ontgoochelende prent. Dit is niets meer dan een schaamteloze uitmelking van de franchise van de reeks. Dit heeft niets meer te maken met het origineel uit 1987. Jammer eigenlijk, want de alien is een fantastisch personage. Wat me nog het meest stoorde waren de inspiratieloze plotverwijzingen naar het verleden waarbij onbewust getracht wordt het origineel oneer aan te doen.

Inhoudelijk stelde het bitter weinig voor. Het plot rond het zoontje was inspiratieloos en hemeltergend. De karakters waren oersaai en de humor was lachwekkend. Dat is wellicht de bedoeling van humor, maar het neigde naar plaatsvervangende schaamte met een bende randdebielen in de hoofdrollen. De actie was bij momenten doenbaar, maar gleed al even gauw af naar een dieptepunt. Misschien moet je deze film aanvatten als iets aparts, want alles waarbij je terugdenkt aan de andere films doet pijn aan het hart als je dit aanschouwt.

Jammer, want Predator verdient beter. Shame on you Mr. Black!

Deze zesde film in de Predator-reeks (als je twee delen "Alien vs. Predator" meerekent) is vooral een ode aan de oorspronkelijke pulpfilm uit 1987, waarnaar soms ook verwezen wordt. Er wordt namelijk wederom een groep prettig gestoorde soldaten, die sluipschutter Quinn McKenna (Boyd Holbrook) helpen in zijn strijd tegen de intergalactische jager uit de titel, opgejaagd en gestaag afgemaakt.

Regisseur Shane Black is geknipt voor deze onzin, want hij speelde een bijrol in het origineel (als de grofgebekte soldaat Hawkins zorgde hij vooral voor de humoristische noot) en hij schreef tevens diverse jaren 80 en 90 actiefilms. Hij hanteert een wat al te zelfbewuste toon, waardoor het stupide verhaal nooit echt spannend of geestig wordt, maar zeker wel vermakelijk, want de film bevat o.a. snoeihard geweld (met veel lasers, explosies en mensen die gruwelijk aan hun einde komen) en wat foute grappen. Wel is het jammer dat men de Predators ook laat strijden met andere wezens of Predators, want dit leidt af van waar het om zou moeten gaan, namelijk Predators die op mensen jagen.

De intergalactische jager ziet er wederom geweldig uit en over zijn naam ontstaat een leuke discussie tussen bioloog Casey (die een specialist is in evolutiebiologie) en slechterik Traeger:

Casey: Waarom noemt u het een Predator ?
Traeger: Uit de data blijkt dat hij z'n prooi achtervolgt.
Traeger: Hij zoekt zwakke plekken op. Hij geniet ervan. Het is een spel voor hem.
Casey: Dat heeft meer weg van een jager. Een roofdier doodt om te overleven.
Traeger: Predator klinkt gewoon cool. Toch ?

De film begint ook veelbelovend, maar helaas is het verhaal een zooitje (rommelig en ook in de actiescènes ontbreekt de helderheid) en ook valt de film in de typische clichés van een vervolg. Zo moet "The Predator" nog bombastischer en groter in schaal zijn dan zijn voorgangers. Ditmaal zelfs letterlijk, want de toevoeging van een nog grotere Predator is stompzinnig en maakt het originele monster minder angstaanjagend. Deze film staat ook bol van verwijzingen naar de eerdere "Predator" delen, zoals de de buitenaardse jachthonden uit "Predators (2010)", wapens uit de beruchte twee crossover films "Aliens vs Predator" en ook speelt Jake Busey een rolletje in het verhaal, namelijk als de zoon van het karakter dat zijn vader Gary Busey speelde in "Predator 2 (1990)".

Hoewel de hoofdrolspeler (Arnold Schwarzenegger) en de groep soldaten uit de originele Predator film natuurlijk veel beter en leuker waren (die o.a. goed op elkaar inspeelden), spelen er ook in deze film een aantal vermakelijke persoonlijkheden mee. Daarentegen is hoofdrolspeler Boyd Holbrook (als sluipschutter Quinn McKenna, die een een stuk buitenaardse technologie vindt, die hij opstuurt naar huis en waar het per ongeluk bij zijn autistische zoontje Rory, gespeeld door Jacob Tremblay, belandt) nauwelijks interessant en hetzelfde geldt min of meer voor Olivia Munn (als bioloog Casey Brackett), die heeft helaas weinig meer te doen heeft dan mooi zijn en ook kraamt ze wetenschappelijke informatie uit wanneer die relevant is voor het verhaal.

Het zijn dan ook vooral de groep prettig gestoorde soldaten (in totaal vijf stuks) die vermakelijk zijn, zoals Baxley (Thomas Jane) die "Gilles de la Tourette" heeft en dus op willekeurige momenten vloekt. Zo zegt hij op een gegeven moment "Lik je poesje" en ontstaat er een grappige discussie met Olivia Munn en Keegan-Michael Key (als Coyle):

Baxley: Lik je poesje.
Casey: Sorry, wat ?
Baxley: Hoe gaat het ?
Casey: Je zei "lik je poesje". Wat mankeert hem ?
Coyle: Hij had het niet over jouw poesje.
Casey: Zijn jullie gek of zo ?

Ook Keegan-Michael Key als de moppen tappende Coyle was wel een leuk personage en ik kan hem vooral vanwege de leuke en grappige Amerikaanse "sketch" komedie televisieserie "Key and Peele". In deze film heeft hij vooral leuke interactie met de eerder genoemde Baxley en vertelt hij o.a. de volgende moppen m.b.t. hem:

"Hé, Baxley. Als je moeders vagina een game was, dan zou iedereen hem mogen spelen."

"Wat is het verschil tussen vijf grote zwarten en een grap ? Baxley's moeder kan niet tegen een grap."

Verder was Trevante Rhodes als Nebraska Williams (die op het einde in tweeën wordt gesneden als hij samen met o.a. McKenna op het ruimteschip staat), die min of meer de leider is van de prettig gestoorde soldaten, wel een leuke toevoeging en Sterling K. Brown heeft de ondankbare taak om als de schurk Traeger het bizarre (com)plot te dragen.

Al met al kijkt "The Predator" gemakkelijk weg (leuk vermaak op een saaie avond), maar ruilt het enige vorm van spanning in met een overschot aan geweld en humor. Ik ben benieuwd wat de toekomst van deze franchise te bieden heeft, want gezien het Iron Man-achtige einde (m.b.t. het gevonden pak in de "Predator-killer") zal er zeker nog een vervolg gaan komen.

Dit soort films kijk ik niet vanwege het verhaal maar vanwege de special effects. En wat dat betreft kijkt deze film lekker weg. Voor de rest is alles al gezegd met een compliment voor de bijdrage van Theunissen!

Er wordt wat afgeouwehoerd in deze Predator film, waarmee je de film in ieder geval alvast niet

au serieux hoeft te nemen. Meer een film die je vooral wil vermaken met uitgelaten amusement,

de veelvuldige actie ook amper gedoseerd want er wordt vrijwel aan een stuk door vrolijk op

los gevochten en geschoten en is deze vierde Predator film qua insteek nog het verst verwijderd

van de eersteling. Jammer ook dat er nu een nog grotere, reusachtige Predator versie bij aan

te pas moest komen, die de oorspronkelijke prompt tot een kansloos en nietig exemplaar

reduceert.

Maar een zorgeloos filmpje dus, met als voornaamste pluspunt dat de actie best wel redelijk goed

gebracht wordt. De acteurs hadden ook zichtbaar schik in hun deelname. Misschien wel met

te veel enthousiasme, maar wel toepasselijk bij het weinig onderhoudende en chaotische geheel.

Wat was de eerste Predator film dan zozeer anders. Voor mij nog altijd de beste van de reeks.

Niet eens zo slecht.

The Predator (of Predator 4) is een film die zowel hier als op IMDB behoorlijk word afgekraakt. Zelf viel het me wel mee. Je moet het uiteraard niet vergelijken met de Schwarzenegger films, want dat niveau kan je nooit behalen. Ik kan het aan de andere kant ook wel begrijpen. Het script is wat warrig, het verhaal is een beetje vaag, de humor en sommige dialogen zijn kinderachtig en dat een autistische jongen buitenaardse codes kan kraken en een schip kan vinden zal niet iedereen geloofwaardig vinden. Plus die alien honden die niet veel toevoegen.

Er zijn daarentegen ook positieve punten. De CGI en de predator zagen er goed uit, de actie scènes zijn spectaculair, bloederig en ook in beeld gebracht, zoals het ook hoort. In tegenstelling tot AVP:2. Het acteerwerk is degelijk (ook niet meer dan dat) en een prima eindgevecht met een paar coole oneliners. Op het allerlaatst nog een scène als ze een alien pak als geschenk krijgen. opmerkelijk moment maar wel een gaaf.
Verder is het met 100 minuten geen lange zit en met een redelijk hoog tempo vliegt de tijd voorbij. Al is het begin wel doorkomen.

3*

Aardige film waarin een militair tijdens een missie te maken krijgt met een predator. Met het eerste deel heeft deze film vrij weinig te maken en je kunt ze dan ook beter geheel los van elkaar zien. Een flinke dosis humor (soms wat aan de flauwe kant maar het maakt de film in zijn geheel een stuk vermakelijker). Meer dan genoeg actie.

Rommeltje.

De film uit 1987 is echt een goede, ouderwetse actieprent. Deze sequel/ reboot/ ... of wat dan ook is een gefaalde poging om iets nieuw te doen. De film is erg rommelig, met een hoop onbenullige personages waar er eigenlijk niemand goed uit de verf komt. Zo wordt de Predator - toch een prima antagonist, me dunkt - ook meer een figuurtje dat er wat bijloopt alsof men het over een b-film heeft. Van mij mogen er nog 10 Predator-films gemaakt worden, maar dan liefst wel een stuk beter. Op deze manier kan men er beter mee stoppen.

1,5

Black doet Predator.

Altijd bijzonder om te zien hoe regisseurs na een redelijk volgbaar pad opeens zo afwijken door een film te regisseren als The Predator. Ik stelde het zien van de film lang uit omdat de vorige delen op het moment dat de film uitkwam nog niet waren gezien. Was waarschijnlijk niet nodig, maar de achtergrondkennis is altijd welkom.

Deze film is eigenlijk anders, maar ook hetzelfde, als de vorige delen. Het verhaal is niet origineel en betrekt weer behoorlijk veel in zijn plot. Het allereerste deel van de Predator-reeks was leuk omdat het verhaal zo weinig onder de loep nam, maar hier wordt er van alles met de haren bijgesleept. Black neemt veel te veel hooi op z'n vork die het plezier en de leukere scenes van de film wat overschreeuwen.

De film heeft er wel een onverwachts leuke cast bij gesleept die allemaal best aardige rollen spelen met als grote uitschieter Rhodes. Er zitten helaas ook negatieve uitschieters bij, zoals de rol van Munn, die eigenlijk alleen maar irritatie weet op te wekken. Verder is iedere rol eigenlijk vooral voer om af te maken, maar dat gebeurt pas helemaal in de slotfase.

De actiescenes kenmerken zich in overweldigende en uiterst geslaagde explosies, maar ook erg tegenvallend wapengeweld. Het schieten op een voorwerp dat er toch wel tegen bestand is begint te vervelen na een tijdje, en zelfs de grote dosis aan bloederige beelden kunnen daarin niet bijdragen. Leuk dat de ledematen wel in het rond mogen vliegen, maar het is vaak snel knipwerk en de explicietere beelden krijgen weinig aandacht.

Het duurt allemaal ook net wat te lang. Het verhaaltje mag dan wel denken dat het ontzettend intelligent is, maar de waarheid is dat dit vierde deel van de reeks gewoon een wat opgelikte herhaling is van de vorige delen, die helaas ook niet al te sterk waren. Je hoopt toch dat ze met dit soort films wat nieuws gaan bedenken, maar tot dusver moeten we het nog altijd doen met politie vs soldaten vs boeven vs aliens doen.

Veel meer comedy-elementen dan in de vorige delen (als je überhaupt bij zulke “losse” delen van een franchise mag spreken), want de dialogen van de bende hangen tegen het absurdistische aan en de meeste personages kunnen aardig met een one-liner overweg. Aan de serieuze kant staat daar tegenover dat dat de Predator zelf (“nou ja, meer een hunter eigenlijk”) uiterst bloederig te werk gaat, dat er nergens grapjes over hem worden gemaakt en dat er talloze doden vallen, zowel door de buitenaardse klauwen en speren als door toedoen van McKenna en zijn mannen die zelf zonder blikken of blozen vele militairen overhoop schieten. Voor wie zijn of haar Predator-films liever met wat minder meligheid opgediend ziet heb ik alle begrip, maar zelf heb ik me (geheel onverwachts) uitstekend vermaakt. (Goede zet trouwens om de film met de drie verschillende plotlijntjes van McKenna, zijn zoontje en de wetenschapster te beginnen, zo wordt alles mooi elegant naar het gemeenschappelijke eindgevecht met de Predator geleid.)

Deel 4 van de Predator reeks, Kevin Peter Hall is na de eerste twee delen al vervangen omdat hij in '91 overleed en de regisseur van dit vierde deel is zowaar Shane Black die in deel 1 nog één van de opgejaagden speelt. Wordt het er allemaal beter op? Nee, niet echt. Maar dat was het al nooit, vermakelijk is het uiteraard allemaal wel, zo ook dit deel.

Andermaal komt de mens in aanraking met de Predator en ditmaal is het vooral een bepaalde 'agency' die er bovenop zit om de te betreffen technologie in te pikken en naar hun hand te zetten. Maar ja, uiteraard loopt de boel in het honderd wanneer de aliens verschijnen om hun eigendom op te eisen, bovendien speelt er nog een issue tussen de aliens onderling.

Het zal eigenlijk allemaal, het verhaaltje is in die zin flinterdun net als de reden van betrekking rond Rory zoon van Quin. Dat zogenaamde autisme lijkt toch redelijk mee te vallen. Lachwekkend is trouwens het ontruimingsalarm in het begin van de film waar Rory totaal vergeten wordt. Net zo onzinnig en dom is hoe de bewaker van het gevangentransport zich in de val laat lokken. Opmerkelijk ook hoe gemakkelijk dokter Bracket zich gedurende de film tot actieheld ontwikkelt. Nee, een toppertje is dit niet en wordt het niet.

Maar dan toch heeft The Pretador momenten waar het niet zo zeer overtuigd alswel vermaakt. De actie is bij tijd en wijlen best goed, Holbrook overtuigd best wel aardig als bad ass militair, Olivia Munn is sowieso altijd een feest om naar te kijken, maar vooral leuk is de humor tussen het samenraapsel militairen dat Quin meesleept na ontsnapping. Vooral het duo Baxleyw en Coyle is erg vermakelijk. Het is er aan af te zien dat de mannen op dat vlak veel humor hebben gehad tijdens de opnames. En tot slot te benoemen de herkenbare soundtrack.

The Predator is zoals gezegd geen topper, maar vermakelijk zoals alle voorgaande delen is de film zeker wel.

Mijn hemel, dit was slecht. Verder geen woorden aan vuil maken.

Wow dit was echt tenenkrommend eigenlijk. Nul spanning nul sensatie. Een véél te flauwe insteek waarbij Shane Black zijn eigen film nauwelijks serieus lijkt te nemen. Holbrook was best cool in Logan en Narcos maar hier geen schim van die rollen. En in de overige rollen zegt de casting wat betreft de joligheid wel genoeg. Gelukkig duurt het niet zo lang allemaal.

1,0*

De film begint als een soort animatiefilm. Daarna wordt het wel beter. Soms fantastische decors (waarschijnlijk blue screen). De alien zonder exoskelet zou zo mee kunnen doen in een Halloween film.

Het verhaal is simpel: hoe krijg je de predator/hunter weg. Een stelletje idiote soldaten probeert dat samen met een wel erg schietgrage biologe. Soms levert dat humoristische one liners op. Sowieso vallen er altijd weer veel doden doordat ze wel erg graag in de vuurlinie staan. Het zoontje van de held heeft Asperger en wordt allerlei briljante vaardigheden toegekend.

Van het ene gevecht rol je in het andere gevecht. Soms van de hak op de tak. Niet echt spannend.

Het acteren is matig.

Ik denk dat het een duur filmpje was.

Helaas is het een erg zwak vervolg op andere predator films.

Wat een absolute miskleun. Gelukkig dat Dan Trachtenberg een aantal jaren geleden de franchise terug op het juiste pad heeft gezet met Prey, en daarmee dit gedrocht dus totaal heeft genegeerd, want dit was echt niet best. Het is zo ongeveer alles wat een Predator-film niet hoeft of hoort te zijn. Geen greintje spanning, veel te veel CGI-taferelen, geen pakkende hoofdheld(in) die het uiteindelijk moet opnemen tegen de Predator, ga zo maar door. Het script steekt echt zeer slecht in elkaar. Het plot springt de hele tijd van hot naar her en de conclusies die de personages trekken zijn echt de hele tijd compleet van de pot gerukt. Het feit dat ik me hier continu aan stoorde stond enig plezier al danig in de weg, maar losstaande daarvan zijn de actie-scènes nu ook niet echt om over naar huis te schrijven. Ze zijn vooral slecht gedoseerd ook -de ene is nog niet gedaan of de volgende begint al weer-, waardoor je nooit enige vorm van impact ervaart. Aan vaart en tempo is er in principe geen gebrek, maar de film is zo chaotisch en incoherent dat je dat niet als een pluspunt kunt zien.

Ik vind trouwens zowel Boyd Holbrook als Sterling K. Brown wel toffe acteurs, maar ze komen hier niet uit de verf. Al denk ik dat niemand hier echt iets mee had kunnen aanvangen. Als je alles tegen je hebt, kan je als acteur ook maar zo veel doen natuurlijk. In andere projecten hebben ze op zich charisma zat, maar het is heel duf hier. De rest van de cast is wel redelijk zwak. Alleen Keegan-Michael Key vond ik nog wel grappig, maar aan de rest heb je helemaal niets. En het plot van het zoontje, ''autisme is the next step in human evolution'', really? Echt enorm beneden peil.

Ik heb Shane Black nog nooit een topfilm weten maken, maar door zijn betrokkenheid bij de originele Predator, is het niettemin toch frappant wat voor een ongelooflijke misstap dit was. In een franchise die sowieso grotendeels niet enorm kwaliteitsvol is - op het origineel en Prey na, wat mij betreft - is dit evenwel de duidelijke uitschieter naar beneden toe. 1.5*.

The future is autistic!

De film is niet goed, maar op zijn eigen, gekke manier ook niet zo ellendig. Wat je krijgt is een kleurrijke groep idioten die dan wel minder spieren hebben dan de eerste film maar veelal hetzelfde doen. Domme uitspraken, oneliners, Alien-wreedheid en hersenloos schieten alles voor overdreven entertainment. Men probeerde duidelijk de geest van de jaren 80 vast te leggen. Het resultaat is een twijfelachtig experiment dat jammerlijk faalde om beter te zijn, maar toch bezit het enige eigenzinnige charme. Zo is er het gewaagde idee dat autisme de volgende upgrade in de menselijke evolutie is en rare bedenksel dat een Predator zijn bepantsering niet meer nodig heeft door DNA-eigenschappen te implanteren. Het is qua plot niet heel logisch, de effecten zijn niet geweldig en alle perosonages balanceren op het randje van irritant. Het lijkt dus meer op alsof het gemaakt is voor het SyFy-kanaal. Alhoewel dat ook een beetje gek is want voor sommige landen moest de film juist gecensureerd worden door alle vloekwoorden en seksuele toespelingen en het bloed er digitaal uit gewist. Al met al is het... nog prima.(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Jake Busey)

Vandaag weer eens herbekeken op Blu-ray.

Weer een keer wat ander verhaal met een groep soldaten die het opnemen tegen (meerdere) predators en ruimtehonden, ook leuk met het autistisch zoontje erbij die denkt iets leuks te hebben gevonden in de vorm van een masker met toebehoren, maar het blijkt dat de Predators dat masker graag terug willen hebben...

Vond hem dus best wel verrassend, leuk verhaal, leuke cast en best veel (harde)actie en ook wat spanning, al met al weer een mooi vervolg!

3.5 sterren!