Phantom Thread (2017)

Geprobeerd wegens de hoge waarderingen en uiteindelijk met een dubbel gevoel de film afgesloten. In eerste instantie geboeid door DD Lewis, daarna door de modehuis beslommeringen mijn aandacht meer dan verliezend, om weer geïnteresseerd te raken wanneer na een uur de relatie spaak begin te lopen, verbaasd over het einde en uiteindelijk geïntrigeerd als ik me in andere recensies en uitleg op internet duik. Kortom een film die zich in eerste instantie niet gemakkelijk laat vangen...

De film begint boeiend rond de excentrieke Reynolds, die obsessief en bijna autistisch met zijn werk, mode en vooral leefomgeving omgaat. Onmiddellijk wordt er iemand naar buiten gedrongen die niet meer gewenst is. Bijna poëtisch is zijn gang rond de jurken, klanten en zijn tevredenheid. Unsetteling is zijn tocht naar het platteland, vooral de muziek heeft daar iets raars. Alsof het de keerzijde van de onvoorspelbare en moeilijke Reynolds wil benadrukken, een wankele balans tussen genie en doordraaien. Alma eenmaal geïntroduceerd en ingeburgerd zakt het gevoel en interesse voor de film wat weg, zelfs als daar de eerste voortekenen verschijnen die vertellen hoe het haar voorganger vergaan is die in het begin weg werd gewimpeld, doet me dat allemaal niet zo veel. Reynolds zoekt slechts een soort muze lijkt het, en in zijn gestructureerde leventje vooral wanneer het hem uitkomt. Ondanks het begin is de film tegen de helft voor mij verzand in een saai kostuumdrama die hooguit een 2.5 zou verdienen.

Maar dan toch, halverwege gooit Alma de knuppel in het hoenderhok en legt zich zeker niet zomaar neer bij de grillen van Reynolds. Een moment waarop voor mijn gevoel eindelijk de essentie van de film en vooral het vuurwerk los breekt. Aantrek, afstoot en vooral kwetsbaarheid lijken daarna de hoofdingrediënten van het verhaal te zijn. Vooral dat 'aantrek' gedeelte fascineert me. Waarom laten mensen/we ons altijd zo inpalmen door één karaktertrek die eruit springt en zien we alle fouten en nare trekjes er achter niet? Reynolds is ondanks dat 'geniale' ronduit onuitstaanbaar. De afstoot reactie die komt veroorzaakt bij veel mensen een soort volhardendheid. Iets dat toch ook andersom lijkt te werken als Alma lijkt te ontglippen. Geen relatie is perfect lijkt maar weer. Ronduit verbijsterend en intrigerend is het vergiftigen en het feit dat Reynolds dit weet. Is Alma van muze verandert in het verzorgende moeder figuur waar Reynolds zo naar snakt? Of is het een crashcourse onthaastten en overgeven, in de figuurlijke zin van het woord, die hij eens in de zoveel tijd nodig heeft? Iets waar ik niet helemaal de vinger op kan legen. Reynolds ziet weliswaar zijn moeder als Alma hem weer komt verzorgen en op een gegeven moment is de verschijning weg ten teken dat Alma de plek ingenomen heeft. Het is een interpretatie die de eerst uitleg zou ondersteunen. Overigens een kippenvel momentje die zwijgende verschijning in de hoek.

De 'Spook-draad' is voor mij een beetje een raadsel, maar wel een interessant raadsel waar ik nog niet mee klaar ben. Hoewel het even lijkt te verzanden in een onbegrijpelijke kostuumdrama lijkt de film toch heel wat meer inhoud te hebben dan in eerste instantie lijkt. Het is uiteraard een PT Anderson dus had ik anders verwacht...? Nee, boeiend is de vertolking van DD Lewis die zoals zo vaak volledig verdwijnt in de rol, wat is dat toch een acteur zeg. Niet te vergeten de aparte soundtrack die op de juiste momenten de situatie benadrukt. Of Phantom Thread een meesterwerk is weet ik nog niet, bijzonder en aparte met veel interessante elementen is het zeker.

Prachtige cinema. Mooie muziek en visueel helemaal een parel. Het verhaal is boeiend genoeg en de cast is sterk. Aanrader.

Hij heeft er op regelmatige basis al tegen aangeschurkt maar uiteindelijk blijkt Phantom Thread het meesterwerk te zijn dat er al lange tijd inzat voor P.T. Anderson. Quasi de perfectie gewoon dit.

Onwaarschijnlijk sfeervol, heerlijk gebruik makend van een bijzonder milieu en nog meer bijzondere mensen. Klinisch en toch uitermate romantisch. Droog en toch uitermate vol leven, een niet alledaags leven maar wat voor een leven. Camera zwiert en draait wanneer het nodig is en blijft stilstaan wanneer dat gepast is. Deuntjes passeren her en der, lijken niet te blijven hangen maar zijn op maat gemaakt. Uiteraard net als het divers arsenaal aan jurken, stuk voor stuk blinken ze. En de acteerprestaties maken het echt helemaal af, van Day-Lewis hoeft dat niet eens te verbazen maar ook al de rest doet het gewoon goed, om van te smullen.

Voor mij zijn beste en zijn eerste die echt gewoon zonder fouten is, al had hij misschien zelfs nog beter geweest moest er een kwartiertje of wat van de speelduur zijn afgegaan maar ik vergeef de iets te lange lengte deze film zonder enig probleem.

Prachtige film. in de uitvoering ontzettend mooi gemaakt met veel aandacht voor details en sfeer.
Day-Lewis acteert zo goed dat ik echt een hekel kreeg aan zijn personage.
wat een onmogelijke egocentrische man om mee te leven.
Alma mag geen geluid maken tijdens het ontbijt!

pas het laatste halfuur kantelt het perspectief en komt het karakter van Alma meer naar de voorgrond.

Moeilijk om te beoordelen. Phantom Thread heeft in ieder geval een overvloed aan klasse, op élk vlak. Esthetisering, camerawerk, acteerwerk; allemaal van de bovenste plank. Daniel Day-Lewis zet hier een heel ander personage neer dan in There Will Be Blood, maar met zijn doorgedreven naturalistische aanpak kruipt hij ook hier weer volledig in de huid van het personage, en wordt het een gelaagd karakter van vlees en bloed. Tot op zekere hoogte steeds ongrijpbaar, maar wel begrijpelijk. Hetzelfde geldt voor het personage van Krieps; de beweegredenen en waarom ze doet wat ze doet liggen niet zozeer aan de oppervlakte. Je moet als kijker soms een inspanning doen en tussen de regels 'doorlezen', maar hieruit spint zich wel een narratief dat vrijwel steeds boeiend en interessant blijft. Overigens was ik niet zo onder de indruk van Krieps als anderen; maar ik vermoed dat dat voornamelijk met het haperende accent te maken heeft. Qua mimiek en fysiek acteren is ze prima. Ook het einde laat zich niet zo makkelijk ontleden; ik haalde er voornamelijk de boodschap uit dat voor beide partijen die verwikkeld zijn in een toxische of vergiftigde relatie het soms zowel onmogelijk als onwenselijk is om deze relatie te verlaten.

Ondanks dat ik het dus zeker een interessante film vond, waar de klasse van af straalt, vond ik het tegelijkertijd wel ook een lange zit. De film duurt gevoelsmatig gemakkelijk een tikje te lang, en voelt in ongeveer elke scène heel zwaarwichtig aan. Dit zijn wat gevoelsmatigere minpuntjes die ik daarom wat minder concreet kan duiden, maar ik had met momenten weinig plezier tijdens het kijken. Ter vergelijking is bijvoorbeeld There Will Be Blood ook een heel gewichtige film, maar daar zat ik elke seconde aan het scherm gekluisterd. Dat was hier gewoonweg niet het geval. 3.5*.

De film duurt wat te lang, maar die onderhuidse spanning tussen de haast autistische Daniel Day-Lewis en het muurbloempje Vicky Krieps is goed voelbaar. De relatie evolueert tot bizarre hoogtes waarbij Day-Lewis haar op het ene moment wegduwt en op het andere moment haar weer nodig heeft. Hier wordt goed op ingespeeld door haar en ze blijkt slimmer en listiger dan je op het eerste gezicht zou verwachten.

PTA kiest voor een specifiek uiterlijk van de film, maar niet perse een waar ik van houd. De film is grauw en oogt enorm deprimerend van begin tot eind. Een bewuste keus, maar iets meer flair had de film voor mij persoonlijk goed gedaan.

Uiteindelijk draait het om de relatie tussen de twee en het samenspel is van begin tot eind boeiend en ook hetgeen wat de film draagt.

3,5*

Knappe rol hoor, van Krieps. Zij overtuigt als schuchtere serveerster die tot muze wordt gebombardeerd voor een high society couturier. Day Lewis is als altijd een zekerheidje, ondergedompeld in zijn rol zoals alleen hij dat kan (blijkbaar heeft hij echt een jurk gemaakt tijdens de productie). Hij praat hier trouwens zoals Malkovich, lijzig, met nauwelijks ingehouden dedain.

Na de introducties krijg je een traag schouwspel voorgeschoteld waarin de relatie tussen Reynolds (is dat een bestaande voornaam?) en zijn dominante zus, de persoonlijke band die Reynolds heeft met zijn klandizie, en zijn liefde voor Alba uit de doeken worden gedaan. De relatie tussen Reynolds en Alba is eigenlijk vanaf het eerste moment vrij ongemakkelijk, en niet alleen door het grote leeftijdsverschil, maar een echte spanningsboog ontbreekt. Er komt wat meer pit in de film als er conflicten ontstaan naar aanleiding van het verrassingsetentje. Inmiddels is wel duidelijk dat Reynolds autistische trekjes heeft, alles moet op zijn manier, voorspelbaar, en hij mag vooral niet gestoord worden- iets te hard je thee inschenken kan al zijn toorn wekken.

Visueel is het sober, de ernstige jaren 50 lenen zich misschien ook wat minder voor frivoliteiten, maar met oog voor detail en met een aantal leuke trucs, zoals de autoritjes, die visueel dichtbij A Clockwork Orange komen. The Phantom Thread is ontegenzeggelijk vakwerk, en je ziet dat er enorm veel talent en werk in zit, maar het raakte me nergens echt. Een veilig zeventje dan maar.

Solide.

Erg degelijk gemaakt drama, maar dat is wel het minste wat je kan verwachten van de combo Paul Thomas Anderson - Daniel Day-Lewis. Die laatste schijnt met pensioen te zijn gegaan na deze film. Gezien zijn talent is dat zonde, al maakte hij de laatste 20 jaar maar weinig films. Ook in Phantom Thread acteert Day-Lewis als vanouds: technisch nagenoeg perfect, met veel kleine maniertjes en details. Dat kan hij als de beste.

Maar het is tegelijkertijd ook een beetje het manco van deze film. Men teert volledig op de relatie tussen modemaker en muze en hoewel behalve Day-Lewis ook Vicky Krieps uitstekend acteert, blijft het wat afstandelijk. Het is allemaal gek genoeg en men vraagt zich meermaals af waarom ze samen zijn en/of blijven, dus in se duidt dat erop dat Anderson de complexiteit goed portretteert. Niettemin levert het een vrij apathische kijkervaring op. Ik ben niet echt meegezogen, ondanks (of misschien net door) die gedetailleerde techniciteit op alle vlakken. There Will Be Blood bewijst dat het met dezelfde combo en soortgelijke complexe, onaangename personages wel kan, dus mankeert er op één of andere manier toch iets aan deze film, hoe goed dat het er allemaal ook mag uitzien.

3

Tsja, die Paul Thomas Anderson. Dat hij een kundig regisseur is zal je me niet horen ontkennen. Punch-Drunk Love vind ik nog altijd een sublieme film en ook de muziekvideo's die hij voor HAIM regisseert zijn prachtig. Magnolia heb ik (te) lang geleden gezien en Boogie Nights zelfs nog helemaal niet, maar verder moet ik (vooralsnog) toch concluderen dat zijn films lang niet altijd mijn ding zijn. There Will Be Blood viel wat tegen en The Master vond ik zelfs vrij saai.

Phantom Thread bleek gelukkig een aangename verrassing en viel beter in de smaak dan de twee laatst genoemde titels. De film is in essentie een portret van een kunstenaar, Reynolds Woodstock: een wat eigenzinnig personage dat autistische trekken vertoont. De relatie tussen hem en Alma Elson is er niet eentje die je zal laten zwijmelen. Enkele sympathieke momenten daargelaten zit je je vooral af te vragen wanneer de bom gaat barsten. Zijn alle ontwikkelingen binnen die disfunctionele relatie even interessant? Nee, de film is bij vlagen zelfs ronduit langdradig. Er zijn echter een aantal pluspunten die helpen de interesse vast te houden. Zo zijn de personages vaak nogal onvoorspelbaar, waardoor ik benieuwd bleef naar verdere ontwikkelingen. Ze worden ook fantastisch neergezet door zowel Daniel Day-Lewis en Vicky Krieps. Er zitten enkele scènes tussen waar de vonken vanaf vliegen en het beste voorbeeld daarvan is Alma's teleurstelling n.a.v. Reynolds' reactie op het romantisch diner. Pijnlijk moment, maar schitterend geacteerd! Ook de aankleding van de film mag er wezen. De locaties, kostuums en het kleurgebruik vallen meermaals op.

Soms zakte mijn aandacht even weg, maar deze kwam ook altijd weer terug. Het lome tempo is ergens ook wel passend. Overigens helpt het ook wel dat er geregeld sprake is van onderhuidse spanning, zoals ik al aangaf: wanneer barst de bom? Anderson wist me dus al met al positief te verrassen met deze film. Ik houd er wat gemengde gevoelens aan over, maar de film heeft genoeg in huis om het de moeite waard te noemen.

3,5*

The unbearable lightness of being een kleermaker.

Daniel Day-Lewis is een erg, erg goede acteur - en dat moet ook wel voor deze rol, want zo'n strontvervelend en akelig persoon als deze Woodcock zet je niet zomaar neer. Geniaal in de complexiteit en diepte van zijn karakter - zoals in de mooie review in The Guardian, de perfecte gentleman: 'someone who never gives offence accidentally'. Maar wel ondertussen alles en iedereen om zich heen manipuleren, zodat je voor de film halverwege is al een bloedhekel aan hem hebt. Wat moet die arme lieve Krieps toch met zo'n apparaat van een vent, zou je je afvragen, maar daar gaat de film juist over natuurlijk. Krieps speelt overigens al even goed als DDL, met af en toe geniaal fraaie gelaatsuitdrukkingen - ik denk zomaar dat ze erg goed kan pokeren. Net als de ook erg mooie rol van Lesley Manville als de zus Cyril - ook al zo'n uitgestreken smoelwerk.

Maar wat een kijkfeestje is het ondertussen. Sowieso is het al ietwat komisch om de vaak niet al te mooie dames te zien transformeren met een nieuwe jurk aan - al is dat natuurlijk een kwestie van smaak, en niet niet alle creaties zijn even geslaagd. Kennelijk worden die jurken goed betaald, want het huis waarin de Woodcockjes wonen is schitterend, mooie grote ramen, mooie meubeltjes en hier en daar nog een beeldhouwwerkje of wat. En de buitenlocaties zijn al even weelderig - meer marmer dan een gewoon mens in zijn hele leven ziet. En een mooie ouwe auto ook nog.

Eigenlijk is er maar een ding wat me echt niet bevalt aan de film - de muziek. Vaak net iets te aanwezig, en net iets teveel de pianovariant van liftmuziek. Alleen aan het eind past het uiteindelijk wel goed.

Geweldige film. Gaat vooral over manipulatie, zowel van hem als van haar. Beide spelen geweldig. Van Daniel wist i, dat wel, maar Vicky doet er niet voor onder. En dat wil wat zeggen tegenover zo'n acteergeweldenaar. Enorme onderhuidse spanning bij iedereen om hem heen. Maar hij is ook zielig als verslaafde aan zijn werk. Fantastische karakterstudie.

Ik had de laatste drie Paul Thomas Andersons gmist en omdat Kino ze allemaal vertoonde heb ik die ingehaald in voorbereiding op de nieuwe. Dze als tweede. PTA is zelden kort van stof (uit mijn hoofd zijn er maar 2 films minder dan 2 uur lang) en dat komt omdat zijn manier van verhalen vertellen vaak veel details gebruikt.Dat is ook een van de grote krachten van deze film. Het duipt van de kleine details in allerlei scens waarvan er ongetwijfeld nog een aantal gemist heb. In stijl, zowel beeld als geluid en in acteerdingetjes en in props. Het zo duizelingwekkend veel detail dat het al bijzonder is dat dat uit een filmmaker komt. Ook is anderson een sublieme acteursregisseur. Daniel Day Lewis is niet de meest subtiele acteur, Maar Anderson slaagt er perfect in hem net een evenwicht te houden. Waardoor het niet te is maar precies genoeg voor zijn personage.

\Anderson is zoals altijd hevig beinvloed door een flink resum aan klassieke regisseurs. Misschien is het deels omdat ik er net nog een aantal films van zag, maar ik zag hier duidelijke trekken van iemand als Ophuls. Ook zie je invloeden van gothische of noiractige woman in peril films als Gaslight en Rebecca.

Kortom ook deze film draagt eraan bij dat ik mezelf toch wel weer als een liefhebber van Anderson besschouw al was ik dat het afgelopen decennium een beetje vergeten..

Enige PTA die ik nog niet had gezien, en voor mij (zoals verwacht) niet 1 van zijn absolute toppers. Nogal klassieke cinema en ik ben persoonlijk eerder fan van zijn meer zwierige werk.

Niettemin is Phantom Thread een oerdegelijke prent, die rustig zijn verhaal vertelt en kan bogen op ijzersterke acteerprestaties. Ik moet zeggen dat ik toch wel de hele speelduur geboeid bleef kijken naar het spel tussen de kleermaker en zijn muze. Alles wordt ook piekfijn in beeld gebracht en de muziek past wonderwel.

Een gevleide 3,5* dan maar. Dat is evenveel als One Battle after Another, hoewel dat toch meer mijn soort film was. Wel weer vakwerk van Anderson.