Bohemian Rhapsody (2018)

Het feit dat ik deze nog redelijk vond wegkijken, ondanks dat ik eigenlijk een grafhekel aan Queen heb zegt eigenlijk wel genoeg.

Een standaard Hollywood filmpje braaf binnen de lijntjes en voor ieder wat wils.

Zo'n film die je moeder je aanprijst omdat ze hem 'enorm leuk' vond.

Vrij ironisch aangezien ze in de film zelf letterlijk beweren 'formulas are a complete and utter waste of time'.

Nou formulematiger dan dit wordt het niet.

Niet onverwacht wordt de film compleet opgehangen aan Mercury, aangezien hij natuurlijk het enige niet-doodsaaie bandlid was. Maar het is allemaal precies wat je verwacht en niet erg overtuigend.

Alweer een tijdje geleden gezien, en dat was best een leuke avond in de bios. Volle zaal met ademloos kijkende mensen, en ik ook. Maar eens ik de zaal uit kwam begon het wel wat te knagen - dat de film een kleine dichterlijke vrijheid neemt was me al wel duidelijk, maar pas na een tijdje begon ik me langzaam te herinneren dat de volgorde toch echt anders was van een paar van de events in de film. En ja, als je er dan een heel klein beetje induikt blijkt dat er wel heel veel dingen niet echt kloppen. Of zelfs echt niet.

Waar de film leuk in slaagt is om een sprookje te weven rond Queen en het ontstaan van de liedjes. Dat dat ook echt een sprookje is is ook wel duidelijk. Nou zou je daar vrede mee kunnen hebben, maar ja, ik heb het nooit zo op geschiedsvervalsing. En waarom de bandleden als brave huisvaders worden afgeschilderd, en Freddie als enige wat queer mag zijn - maar dan wel een beetje calvinistisch terughoudend. Ook niet echt helemaal zoals het echt was, dacht ik toch. Captain Pervert legt de vinger daarmee precies op de zere plek - het is allemaal te gelikt, te braaf, en te mooi. En als ik ook maar even terugdenk aan die tijd, dan was er toch echt een ander geluid te horen. Ook zonder social media kwam dat wel door.

En dat is dan waar ik na een paar weekjes mijmeren op uitkom, als samenvatting. Een leuk en sterk verteld sprookje. Met een vrijwel perfecte cast voor de bandleden, en veel beter dan je zou kunnen verwachten voor de rol van Freddie Mercury. Maar met Queen heeft het denk ik bitter weinig te maken.

Bohemian Rhapsody is zoals verwacht een gelikte film geworden. Vlot, en met een lach en een traan.

Toch werd ik er niet echt blij van.

Tijdens een scene op het kantoor van de fictieve EMI baas Ray Foster, geeft Queen aan Bohemian Rhapsody als single uit te willen brengen. Als Foster aangeeft dat niet toe te staan en een clichématiger nummer als single eist, maakt Freddie uitermate duidelijk dat Queen geen standaard-formule-muziek wenst te maken. Typisch. Want dat is exact wat men met de film wel heeft gedaan. Het is een platte, standaard formule film volgens oud Hollywoods recept. Dat op zichzelf staat me al tegen. Maar dat, om alles maar in het pulletje te laten passen, zo'n beetje alle werkelijke feiten overboord zijn gekiept, vind ik persoonlijk ronduit onaanvaardbaar.

Ondanks de lange speelduur wordt in de film amper de moeite genomen om de toch wel

boeiende persoon Mercury diepgaand onder de loep te nemen en snelt de film in hoog tempo

vooruit richting het befaamde Live Aid concert, wellicht het hoogtepunt van de hele film.

Met als gevolg een standaard ervaring waarbij helaas het wezen van Mercury jammerlijk

aan de oppervlakte blijft. Komt misschien ook doordat de regisseur er voor koos door een

(te) lange periode onder de aandacht te brengen. Visueel vond ik de film nogal glad en

gekunsteld ook niet bepaald denderend. Hoop dat er nog eens een meer doorwrochte film over

de zanger komt, minder ambitieus met meer naturel en echtheid. De persoon Mercury is

daarvoor in ieder geval zonder meer kleurrijk en interessant genoeg.

Ik vond het maar een matige film die weer lekker overgedramatiseerd is want het is tenslotte film waarin de acteurs mij niet echt konden overtuigen. Het enige boeiende was de aftiteling waarin de echte Freddy Mercury te zien is.

Geweldig. Rami Malek speelt echt de pannen van het dak als Freddie. Heb genoten van deze 'Bohemian Rhapsody'. Natuurlijk is dit een geromantiseerd formule verhaal over Queen en Freddie Mercury, één waarin de beste nummers van deze uitermate populaire en grote band ontbreken en het einde abrupt is - ik had namelijk bij deze film graag wat meer 'afbouw', de laatste nummers van Queen en Freddie ('These are the Days' bijv.) gezien, maar het is prima zo. Dit is een film voor het grote publiek en daarom zijn de keuzes veilig. Aan de ene kant is dat jammer, aan de andere kant is het simpelweg zo dat ik gewoon genoten heb van deze film over de favoriete band uit mijn jeugd. Kapot gedraaid alle platen van Queen. Mijn muziek smaak is de afgelopen jaren echt totaal veranderd / heel interessant verder ontwikkeld, wat dan ook.. maar het grote, grote, grote Queen zal altijd een plekje in mijn collectie hebben. Wat een legendarische band.

Met een aantal kameraden naar deze film geweest. Een aantal van hen gingen hem voor de 2e keer zien en strooiden met quotes als ‘beste film die ik ooit heb gezien’, kippenvel’ en ‘met tranen in mijn ogen in de bios’. Tja, de verwachtingen werden zodoende hoog gespannen. Wist al enigzins dat het gevaar van overschatting daardoor op de loer lag.

Dat gevaar bleek niet onredelijk. Malek speelt een waanzinnige rol als Mercury en mag wat mij betreft de Oscar in ontvangst nemen. Maar deze film lijdt aan een veelgehoorde klacht, wat blijft het toch onzettend aan het oppervlakkige. Mercury komt op mij zelfs over als een ietwat vervelende man, mede doordat geen enkele van zijn motieven en drijfveren wordt uitgelicht. Verder met bijbehorende cliché scenes op het moment dat zijn vader hem toch accepteerd.

Naast het feit dat de muziek vab Queen me niet licht schrijft Mercury in de film Bohemian Rhapsody. Hier komt het grootste manco van de film weer tot uiting: waar in hemelsnaam komen die vage teksten vandaan? Wat dat betreft had Mike Myers toch gelijk, met een aanklacht tegen de film, in de film zelf!

Maargoed, van de tranen kwam dus niks terecht. Het Live-Aid concert maakt qua looks nog veel goed, maar heel bijzonder was het allemaal niet. Bohemian Rhapsody zal vooral worden onthouden vanwege Malek.

En ik had nog zo gehoopt op de echte beelden van Live Aid (1985). Ik hoopte op een verandering gedurende de set; Misschien zien we in het volgende shot wel de echte Freddie, misschien verandert Brian bij zijn solo ineens in de man zoals wij hem zo goed kennen en mag ik zo meteen 21 minuten lang gaan genieten van Queen op Live Aid. Want niets kan tippen aan de oude, ohh zo vertrouwde beelden van een concert zoals er tot nu toe maar twee gemaakt zijn.

Over May trouwens, spitting image! Ik heb de acteur nog niet opgezocht maar ik stoorde me geen moment aan het feit dat hij het níet was, wat ik dus trouwens wel bij de overige drie leden van Q had.

De film, en dan neem ik de verhaallijn en personages even weg, kon ik vergelijken met Ray. Het is een ouder verhaal, gestopt in een modern jasje met betere beelden en betere muziek (technisch gezien dan hé!) Zo ken ik queen niet, en zo ken ik bovendien Ray Charles ook niet. Ik ken ze van de oude concertbeelden, van muziekvideo's op youtube, afgespeeld door mijn crack-computer-boxjes.

Tegelijkertijd word ik bijna meegezogen (net als bij Ray, Walk the Line en iedere andere film over een pop-legende) in de tijd van toen, in het geweld, de muziek, de mensen, het leven als rockster (oké, of popster..)

De acteurs waren stuk voor stuk sterk in hun performance, en het kón ook niet anders. Ze hebben iets te bewijzen gehad, zeg! Het enige minpuntje voor mij is dat ik helaas niet Freddie terug zag in Rami Malek, men had het over zijn ultieme rol, de döppelganger en iedereen die Malek zag, zag Mercury.. Maar ik niet. Ik zag Rami Malek die tot in het uiterste van zijn tenen probeerde om voor één dag Freddie Mercury te mogen zijn. Dit lukte bijna., Sorry Rami.

Ik begon vanaf het eerste moment in de film het verhaal te vergelijken met de (tip!) docu 'Days of our lives', Maar dat had geen baat, het was geromantiseerd as f#ck en zo oppervlakkig als een grasveld, maar het verhaal klopte.

Ze hadden het verhaal nog wel even mogen doortrekken, in de documentaire kreeg ik ten slotte een uitgemergelde, doodzieke man te zien die in zijn laatste adem, met een fles Vodka achter zijn kiezen, een hel van een lekker nummer zong.... These are the days of our lives, when I look and I find, I still love you.

// Deze film krijgt van mij 3,5 ster.. het was goed zo en nu kunnen we de hele Hype weer achter ons laten. de anderhalve punt minder is te danken aan de over-geromantiseerde disney bull die ik moest slikken en aan Rami, sorry man. //

En na lang wachten (de film duurt ruim 2.00 uur) mochten we eindelijk genieten van dit fantastisch afscheid in een film die het net niet helemaal was:

The show must go on! Inside my heart is breaking.. I'll face it with a grin... On with the show!

Als Queenfan heb ik al zó veel materiaal gezien dat deze film me erg tegenviel. Ja, er zaten best leuke stukjes in maar ik kon gewoon niet over Rami Malek's overacting heenkijken. Dat hij er nog een oscar voor gekregen heeft vind ik onbegrijpelijk.

Sacha Cohen gaf het project begrijpelijkerwijs terug want dit een zoutloze film geworden en dat is jammer. Brian May die overigens ontzettend sympathiek, slim en een goede muzikant is, hield de touwtje veel te strak in handen qua erfenis en beeldvorming van de groep en dat is aan alles te zien. Als je een film maakt over Freddie's coming out, over live-Aid en over zijn ziekte dan mist er veel te veel en had ik echt Sacha Cohen dat ongefilterd willen zien doen.

Sowieso mis ik de wilde wereldtournee's van midden jaren zeventig op hun artistieke hoogtepunt, maar vooral de periode in Freddie's leven eind jaren zeventig, begin jaren tachtig in de gay scenes van Californië en München, z'n soloproject maar vooral de periode ná Live-Aid met het werk in Montreux.

Met elke seconde dat Malek in beeld was, zàg ik hem z'n best doen als Freddie te lopen en te praten. Jammer, ik had op veel meer gehoopt.

Als film stelt dit niet veel voor, want het heeft de diepgang en inhoud van de doorsnee Trump-tweet. De film moet het volledig hebben van herkenbaarheid, door zich op vrij doorzichtige wijze oppervlakkig te associëren met de populariteit van Queen en Mercury. Luister eens naar al die liedjes die je ze tof vond en die onze film zitten, waardoor onze film ook tof wordt! Kijk eens naar onze bandleden die zo sterk lijken op die kerels die jij cool vond, waardoor onze film ook cool wordt! Aanschouw de Live Aid show die je zo episch vond, waardoor onze film ook episch wordt! Als we je maar vaak genoeg doen denken aan geweldige dingen, dan ga je dat geweldig gevoel op 't einde van de rit ook met onze film associëren.

Het acteerwerk is okay. Niet slecht, maar ook niet zo bijzonder. Malek doet erg goed Mercury na, maar het blijft bij een imitatie. Dit is weer een hele verzameling weliswaar heel accurate tics en affectaties, zonder dat er een personage achter zit, het is allemaal uiterlijk, niets innerlijk en met dat soort acteerwerk kan ik zelf niets, dan heb ik liever een doorleefde performance van iemand die er in de verste verte niet op lijkt. Wel de eerste keer dat een gebitsprothese een oscar wint, kudos!

Samengevat is deze film één van de betere voorbeelden van een leeg product. Het heeft nauwelijks inhoud, maar het ziet er bijzonder gelikt uit, de verpakking is geweldig en het bijhorende verkooppraatje is exceptioneel goed. Perfect logisch dat dit overal aanslaat, want het is vluchtig en snel behapbaar, maar ook gewoon heel professioneel entertainment. Perfect logisch dat dit kritisch de grond werd ingeboord, want als je wat meer inzicht wilde in wie Freddie Mercury was, dan heeft het echt niets te bieden. Dit is heel berekend geld cashen bij nostalgische Queen-fans. Surfen op sentiment bij de groep die ze sowieso al mee hadden, niet de minste poging om nieuwe mensen aan te spreken, Hollywood anno 2018.

Ik had wat twijfels bij deze prent, maar deze is reuze meegevallen, zelfs de vele positieve reacties en de prijzen kan ik nu best begrijpen. De performance van Rami Malek is uitstekend en is Oscar waardig, al kan ik niet oordelen over de andere kandidaten voor dit beeldje. De film ademt echt een juiste rocksfeer en tijdsbeeld uit waarbij ook aandacht is voor andere personages. Het gevoel dat Queen een sterke groep was, wordt terug beleefd en ergens ook terug herontdekt. Veel sterke songs passeren en dan komen nog niet alle toffe nummers aan bod. Het live Aid concert van 1985 wordt geweldig weergegeven waarbij de herinneringen van een sterke performance van Freddie terug kwamen. Nu, door deze biografie weet ik ook beter waarom hij in dit concert alles gaf. De kritieken van dat het wat sprookjesachtig lijkt, vind ik onterecht.

Blijft toch een drama waarbij toch duidelijk wordt weergegeven dat Freddie niet vies was van decadente feestjes, drugs, seks en dat zijn leven bestond uit misleidingen en bedrog. Dat niet alles in beeld wordt gebracht lijkt mij ook niet aan de orde. De suggestie is overduidelijk en nu kan iedereen ook deze film bekijken wie zin heeft voor deze muzikale biografie. Aangenaam verrast. 8/10

Aardig maar niet geweldig....ik ben nog steeds van mening dat Sacha Baron Cohen beter was geweest in deze rol.

Ik heb de muziek van Queen en met name de stem van Mercury altijd wel kunnen waarderen maar op een een of andere manier voel ik deze film niet echt,tis mij allemaal iets te netjes denk ik.

De film ziet er verder wel goed uit maar er mist gewoon iets

Grote klasse, ik heb de gehele film volledig genoten. Wat een artiest. Ik hoop op een 2e deel met die uitmuntende samenwerking met opera zangeres Montserrat Caballé in Barcelona.

Grote artiesten maken vaak drama's mee in hun privé leven. Kijk maar naar Hazes.

Drama draagt de film.

Geen idee waarom de film zo overgewaardeerd word, begrijp ik echt niet. De film glijd wel erg gemakkelijk over het fenomeen Freddy en QUEEN heen. Totaal geen diepgang, ik verwachtte toch wel meer keerzijde van hun succes te zien, meer ups en downs, maar nee hoor alleen maar een succes story.

Na kennismaking met de karakters en het horen van de eerste nummers dacht ik dat ik in een cult film terecht gekomen was, een film die ik in mijn leven nog wel vaker ga zien. Niets is minder waar, het verhaal is zo incompleet als het maar zijn kan, een ware gemiste kans gezien de acteurs, muziek en potentieel verhaal. Wat jammer dat ze er zo'n oppervlakkige film van gemaakt hebben, jammer heel erg jammer.

It's America. They're Puritans in public, perverts in private

Een biopic uitbrengen, het blijft toch een lastige taak. Er zijn genoeg voorbeelden te noemen waar het een succesvolle film oplevert (I Walk the Line, The Doors, ...) maar het is het soort film dat meteen op een flinke portie commentaar kan rekenen. Zeker wanneer het om de echte grote groepen gaat waar de fans elk klein detail gaan ontleden. Je zou bijna schrik hebben om je in dit wespennest te steken en toch probeerden Queen-leden Brian May en Roger Taylor het toch.

En met wisselend succes: door sommigen werd de film één van de beste films van de afgelopen jaar genoemd en andere noemden het dan weer Bohemian Crapsody. Ik zit ergens halverwege te sukkelen als ik eerlijk ben. Aangezien zowel May als Taylor hier hun medewerking aan hebben verleend, zou je verwachten dat dit een wat meer getrouwe versie is van een bepaalde periode in het leven van de band maar langs de andere kant krijg je wel gewoon een heerlijke film voorgeschoteld. Oké, Freddie Mercury heeft de diagnose dat hij AIDS had pas in 1987 gekregen (dus zo'n 2 jaar na Live Aid) en het is zever dat de groep de jaren voor het fameuze concert niet meer met elkaar spraken, maar het geeft wel net de spanningsboog die dit verhaal nodig had. Een volledig beeld van Queen, Mercury en de andere bandleden kun je in een enkele film van 2 uur niet brengen, dan moet je echt al talloze documentaires die in de loop der jaren zijn uitgebracht gaan combineren, en dit is gewoon een waardig filmisch alternatief. Zeker wanneer het concert op zich een heerlijke afsluiter is. Ik ben niet meteen de grootste Queen fan, maar ik heb wel zin gekregen om toch eens wat verder te gaan kijken in hun muzikaal oeuvre.

Ik ben ook niet de grootste fans van de Oscars, maar die award voor Rami Malek is volledig terecht. Hij wist me al serieus te charmeren met Mr. Robot en maakt hier helemaal indruk. Op papier een ietwat vreemde keuze, maar Malek ademt gewoon elk maniertje of tic van Mercury uit. Leg ze met foto's naast elkaar en je denkt 'wat een vreemde keuze' maar op bewegend beeld is het gewoon indrukwekkend hoe echt Malek aanvoelt. Dan zijn de fysieke gelijkenissen tussen Gwilym Lee (Brian May) en Ben Hardy (Roger Taylor) beter gelukt, maar ook zij overtuigen over de gehele lijn. De dynamiek tussen de bandleden, Joseph Mazzello mag als John Deacon ook niet vergeten worden natuurlijk, is knap om te zien in ieder geval. Sowieso is er qua cast weinig op aan te merken, al valt Mike Myers als Ray Foster wel wat uit de boot. Verder is de soundtrack wel hetgeen je van een film over Queen kunt verwachten, maar het is fijn dat er hier wel aan kleine details wordt gedacht. Zo hoor je wanneer de band ettelijke minuten voor het optreden in hun trailer zit een flard van Sultans of Swing van Dire Straits, de groep die voor Queen was aan het optreden.

Aangenaam verrast in ieder geval. Met Bryan Singer aan het roer had ik er geen goed oog in, maar dit doet hij erg goed. Het is de vraag natuurlijk in hoeverre dit nog zijn film is nadat hij ergens naar het eind van de opnames verdwenen is en nadien is buiten gegooid.. Malek is indrukwekkend als Freddie en hoewel dit als documentaire niet geslaagd is, is het dat wel als entertainment film en dat is voor mij voldoende.

4*

De biopic is een genre dat me maar matig bevalt maar waar Hollywood geen genoeg van lijkt te krijgen, zie ook de vele prijzen die ze vaak winnen. Ik vind biopics, en dan met name die over vrij recente gebeurtenissen/ personen gaan, meestal saai kijkvoer, omdat het vaak een keurige opsomming is van wat belangrijke gebeurtenissen, wat oppervlakkig verteld, niet altijd gehinderd door feiten. Bohemian Rhapsody is wat dat betreft een vrij typische biopic.

Daarnaast vond ik Malek (die ik van naam wel kende maar nu pas voor het eerst zag acteren) absoluut niet overtuigend. Hij lijkt ten eerste totaal niet op Freddie Mercury, maar ook met zijn maniertjes en geaffecteerde praten vond ik hem eerder een parodie op de zanger. May en Deacon waren wel vrij spot on, in ieder geval uiterlijk. De film moet het verder vooral hebben van de muziek en optredens, maar als niet al te grote Queen-fan vond ik daar ook niet al te veel aan, al vond ik de zang van de nep-Mercury wel goed lijken. Maar hoe heeft Malek die Oscar weten binnen te slepen...?

Gisteravond gezien en zowel onder de indruk als bijzonder vermaakt. Ik vraag me echter wel af wat nu precies de bedoeling was van de film en wat voor publiek er precies gepoogd mee werd aan te spreken.

Het is een bijzonder leuke film ten eerste al omdat het een feest der herkenning is. Als muziekfanaat en verzamelaar is het horen van al die muziek gewoon erg vermakelijk en zet het aan tot het opnieuw luisteren van die muziek. Dan is de introductie met de band en het ontstaan van Queen leuk om te zien. Kleine dingetje kloppen niet, Stafford was gewoon nog bij de band toen Freddie zich al aansloot en Deacon kwam pas een jaar later in beeld, maar what the hell….een grotere oepsie is dat ze Queen op tournee laten zien, voordat ze A night at the opera nog moeten maken, terwijl ze wel Fatt bottemd girls spelen terwijl dat nummer toch pas op een album gerealsed is in 1978. Dat kan helemaal niet want Bohemian Rhapsody werd in 1975 geschreven. Iemand enig idee hoe dat kan of waarom de regisseur daarvoor gekozen heeft? Erg grote fout en wellicht dat ze het met een reden gedaan hebben....
Goed op die details na komen ze er mee weg. Het tijdsbeeld is mooi, de muziek klopt uiteraard, de acteurs op de toppen van hun kunnen, hoe hebben ze die mannen er toch bij gezocht? Goed gedaan, ze lijken echt. Live-Aid ziet er gewoon geweldig uit, vooral ook de clip van I want to break free, daar moet ik toch even met de ogen knipperen om me er van te verzekeren dat dit niet de echte clip is. Op basis van al het vorige genoemde krijgt de film zonder problemen van mij vier sterren.

Maar toch een puntje van kritiek en jammer dat er niet meer gedaan wordt met het volgende waardoor de film wat mij betreft viereneenhalve ster net mist. Ik vind de film wat te braaf. Pas halverwege als Freddy een contract heeft getekend om solo te gaan, komen er wat irritaties naar voren, neigt het wat naar ruzie en komt Freddie toch wel een beetje arrogant en verwaand over. Wat dan volgt zijn de net wat te subtiele beelden die toespelen richting het turbulente privéleven en zijn periode in Munchen. De drank en drugsproblemen, maar ook de twijfel en angst rond zijn seksuele geaardheid en zijn angst om alleen te zijn. De grote entertainer had graag mensen om zich heen en vooral in Munchen moet dat ontaard zijn in buitensporige feestjes, complete orgies, losbandige seksueel gedrag met wie er maar voor in was en veel drank en drugs. Een overduidelijke moeilijke periode, al de losbandige toestanden eveneens een vlucht voor zijn solocarierre die totaal niet van de grond kwam en uiteindelijke toch te moeten erkennen dat een terugkeer naar Engeland en Queen zelf het beste was. Het optreden tijdens Live-Aid is niet alleen een wederopstanding voor de band maar ook een leerproces geweest voor Freddie in die zin, een weg naar zijn ware ik. Jammer dat daar niet meer meegedaan wordt. Onlangs bijvoorbeeld nog The Dirt gezien over Motley Crue en die film blinkt uit omdat het een mooie tweedeling bezit. Eerst de bomen tot in de hemel, daarna alle privéproblemen en breuk om uiteindelijk weer bij elkaar te komen en juist die hereniging wordt zoveel kracht bijgezet door de problemen die ze zelf moesten overwinnen. Dit mis ik juist in Bohemian Rhapsody, iets meer ruzie en irritatie, de ontaarding en problemen van Freddie om dan juist weer bij elkaar te komen. Queen is een geheel, ze hebben allemaal solo dingen geprobeerd en behalve Roger Taylor had het nooit het niveau en de klasse van Queen. Dat gevoel, die heruitvinding had wat beter benadrukt kunnen worden.

Klein beetje jammer dit laatste, ik mis dus wat drama, maar niettemin een bijzonder fijne film en erg vermakelijk.

BR blijft de gemoederen bezighouden aan beide kanten van de de munt. Met inmiddels de Blu-ray in huis - en na enkele herzieningen - wil ik toch iets toevoegen aan mijn eerder lovende recensie.

Heden is het me duidelijk dat mijn woorden gebaseerd waren op warm gekoesterde herinneringen die me gidsend bij de hand namen en gevoelsmatig verrukten langs vleesgeworden, ingekleurde beelden. De nostalgische knoppen werden op vol volume opengedraaid, waarbij waarheden ondergeschikt raakten: exact wat de filmmakers voor ogen hadden.

Jammer genoeg is het oorspronkelijk euforische gevoel ver weggeëbd en ervaar ik sommige zaken zelfs als storend. Waar dat aan ligt? Niet eens zozeer aan de gebeurtenissen die grotendeels fictief zijn - biopic of niet: het blijft natuurlijk film, hoewel bepaalde keuzes echt niet door de beugel kunnen.

Nee, de schoen wringt vanwege Ramek. Uiterlijk lijkt hij nergens op Freddie (de enige keer dat hij dichtbij komt is tijdens Fat Bottomed Girls als hij op zijn rug ligt, gedragen door het publiek). Dit vond ik de eerste keer al zonde, maar destijds viel het te vergeven. Helaas ontkwam ik laatst, in de scène met het huwelijksaanzoek, niet aan een vergelijking met Gollum - ja, en dan is er ook nog een ring. Bij het live optreden van Bohemian Rhapsody zie ik enkel Mick Jagger en tijdens het afspelen van Madame Butterfly, na het kloppen op Ray Foster's bureau, lijkt Ramek wel een hagedis. Uitermate storend, onnodig en zelfs treurig. Verder zijn de tanden te overdreven, de maniertjes te dik aangezet en vooral; de algehele overtuiging ontbreekt. Als je de echte Freddie ziet en hoort met zijn charisma, overtuiging, showmanship en innemendheid, kun je niet anders dan concluderen dat Ramek eerder een karikatuur neerzet dan een eerbetoon.

Is dan alles verloren? Nee, dat niet. De live optredens blijven fantastisch, al had ik graag meer gezien uit de jaren zeventig - toch Queen's sterkste periode. Ook Live Aid, hoewel er bij de echte Freddie geen spoortje aarzeling was, blijft magisch. Het zijn Ramek's momenten buiten het podium die Freddie geen eer aan doen. De rest van de goed gecaste bandleden is prima op dreef en hun dynamische interactie blijft mooi om te zien.

Als film blijft BR meer dan geslaagd, maar ik kan niet anders dan mijn stem met een ster verlagen, puur vanwege Ramek...

Onderhoudend!

Beter dan verwacht ook. Ik ben geen grote fan van Queen, maar alleen al de prachtige vertolking van Freddie Mercury zal mij nog lang bij blijven. Natuurlijk had die rol nog wel wat meer mogen schuren, maar ik vond het bij momenten pijnlijk om te zien hoe eenzaam hij wel niet geweest moet zijn. Verder was het leuk om te zien, waar de heren zoal hun inspiratie vandaan haalden en dat ze ook een broertje dood aan ''mainstream cultuur'' hadden en maar wat graag tegen heilige huisjes aanschopten in hun tijd. Boeiend! 4*

Het is nu in de tussentijd weer een flink aantal maanden geleden dat ik Bohemian Rhapsody in de bioscoop zag en een maand sinds ik hem nogmaals op blu-ray herkeken heb. Als Queen-adept (wat die band voor mijn geliefde powermetalgenre heeft betekent, is niet te onderschatten) was ik enthousiast en huiverig van tevoren over een bewerking en heb ik ook meerdere malen bij mezelf nagedacht over hoe belangrijk historische accuraatheid nu precies is voor een dergelijk verhaal en of een goede performance alleen voldoende is.

Ik weet het nog steeds niet echt.

Toegegeven, alle momenten dat de band in volle glorie te zien is en de muziek voor zich spreekt, zit ik als fan te genieten. Niet alleen van de grote hits, maar ook van een kraker uit hun (stiekem veel interessantere) beginperiode als 'Keep Yourself Alive' krijgen we mooie scenes mee. Ja, de bandleden lijken allemaal op hun echte counterparts qua uiterlijk en ik heb meerdere malen goed kunnen lachen. Rami Malek doet goed zijn best en komt qua looks en intonatie goed uit de verf. In de tussentijd valt het me wel op dat hij erg traag en weinig gevat overkomt. Kijk de historische beelden er maar op na: Freddie was verdomd ad rem en vele malen humoristischer dan hij nu overkomt.

De manieren hoe men drama creëert waar er geen drama was ergert me oprecht wel. Songs die buiten het juiste jaartal gespeeld worden, kan ik me niet te druk over maken, maar de manier hoe Live Aid wordt afgedaan als 'oh shit, Queen redt de dag!' en hoe de band kennelijk uit elkaar lag ten tijde van een supersuccesvolle The Works tour ergeren me echt flink. Ook hoe zowel de homoseksualiteit en AIDS van Mercury even op het einde naar voren komen, om daarna alsnog met een soort van happy ending af te sluiten... zeer geforceerd en niet nodig. Stiekem hoop ik dan ook nog op een vervolg waarbij ze gewoon gedurende The Miracle t/m Made In Heaven zijn echte einde weergeven om me dan even de juiste gevoelens van tragiek mee te geven.

Toch oogde de film verzorgd en was Wembley gewoon een prachtig stuk. Goed acteerwerk, fijne muziek en goeie regie. Maar verdomd als de film niet te glad, klinisch en emotieloos op me over kwam.

Een film over Freddie Mercury en de rest mag ook meespelen. Niet onlogisch natuurlijk om dat voor een biopic de figuur van Mercury natuurlijk het meest interessante is. De verfilming is vrij braaf, wat je kan vergelijken met pakweg Walk the Line (Johnny Cash) of Ray (Ray Charles). Maar in dit genre doen de acteurs het vrij goed, is de muziek leuk als je van de artiest houdt en Bohemian Rhapsody is mooi gemaakt.

De film mikte op een groot publiek en is minder creatief als Control (Ian Curtis) of I'm not there (Bob Dylan). Dit is een rise en fall film geworden met een iets grotere aandeel voor de periode dat Mercury in een neerwaartse spiraal als hij solo muziek ging maken.. Mercury zelf heeft tijdens zijn leven zich nooit officieel geout over zijn geaardheid en zei pas vlak voor zijn dood dat hij AIDS had. In navolging van die filosofie, klopt het wel dat er hier minder diep op wordt ingegaan. En zoals bij wel meer biopics krijgen we geen volledig beeld, maar een bepaalde periode. In dit geval tot aan Live Aid. Wat filmisch gekozen werd omdat je het als een climax kan zien na de wat mislukte solo periode van Mercury.

Boeiende film dus, zeker voor liefhebbers van het genre. Niet pittig genoeg, maar het resultaat mag er wel zijn.

Wat een genot om naar te kijken. Ik heb deze film lang uitgesteld, ik dacht dat het niet mijn ding zou zijn en ik vind Queen oké, maar echt fan ben ik niet. Ik luisterde alleen naar Bohemian Rhapsody. Nu heb ik 'm gezien en hij is me meegevallen. Sterker nog, ik vind 'm erg goed. Ik vind Rami Malek goed acteren. Hij lijkt niet op Freddie Mercury, waardoor ik het best lastig vond om hem in Rami Malek te zien, maar het stoorde mij niet erg. Ik vind het een boeiend verhaal. Geen moment heeft mij verveeld, en de muziek maakt het nog beter. Wat moet dit geweldig zijn geweest in de bioscoop (ik heb de DVD van de bibliotheek geleend). Een 9. 4,5*

Weinig bio en – goddank! – weinig pik in deze biopic.

Niet geslaagd, dus?

Welnu, het is maar wat je verwacht.

Het hele verhaal van Queen krijgt de toeschouwer niet voorgeschoteld, net zomin als een diepgaand inzicht in de psychologie van de frontman. En toch spreekt ‘Bohemian Rhapsody’ een beetje tot de verbeelding, omdat – voorbij de klassieke machtsverhoudingen, het traditionele geworstel met roem, de typerende afgunst, en euhm, zo zijn er wel nog een paar clichés te verzinnen – het de muziek zelf is die op de eerste plaats komt. Zeg nu zelf: wat een palmares!

Dus, kort en goed: gefaald als biopic, geslaagd als visuele soundtrack.

Zoiets?

Een voorzichtige 3*

Leuk om een klein kijkje te nemen in het leven van Freddie Mercury en de muziek-geschiedenis van Queen. Ik ben zelf geen fan; ik wist eigenlijk praktisch niets van Freddie en Queen (op de liedjes na), kwam ik na het zien van deze film achter. Dus voor mij was het allemaal nieuw en dat maakt het wel leuk. Ik kan me voorstellen dat als je een echte fan bent dat dit niks nieuws onder de zon is, maar dat de herkenning wel heel fijn is. Het is sowieso altijd leuk bij zulke muziek-biopics wanneer de liedjes langs komen die je kent en bij Queen is het natuurlijk voor het gros van de mensen een feest van herkenbaarheid: ik besefte me tijdens het kijken van de film pas echt goed hoeveel hits Queen eigenlijk heeft.

Er lijkt bewust gekozen te zijn om het verhaal in de richting van de muziek te brengen, zonder diep in te gaan op het leven van Freddie en de overige bandleden. Het blijft allemaal heel erg op de oppervlakte en dat is wel een gemis in de film. Het is op deze manier meer een verhaal over de discografie van Queen geworden en dat is soms van de hak op de tak. Bijvoorbeeld wanneer ze Another One Bites the Dust of We Will Rock You introduceren. Leuke stukjes om te zien hoor; maar als verhaal niet super samenhangend. Het hele stuk rondom the making of Bohemian Rhapsody is het meest memorabele stuk uit de film: heel leuk om te zien en ook fijn samenspel tussen de acteurs.

*3.5

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat deze film er ooit nog zou komen. Ik hoorde hier jaren geleden al speculaties over, maar ik las eigenlijk alleen maar verhalen dat mensen als Sacha Baron Cohen en Ben Whishaw zich terugtrokken uit het project en dat de film daardoor maar niet van de grond kwam. Maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt. Ik had de film op zich graag in de bioscoop gezien, maar daar kwam helaas steeds wat tussen.

Ik heb Queen als band vrij hoog zitten. Wat Brian May en Roger Taylor vandaag de dag allemaal uitspoken laat me dan weliswaar koud; als volwaardige band (dus met Freddie Mercury en John Deacon) hebben ze veel moois gemaakt, dus mijn interesse was absoluut gemaakt. Laat ik maar meteen beginnen met zeggen hoe ik denk over alle commotie over het feit dat dat de film schijnbaar vol (chronologische) fouten zit. Ik had daar al enigszins rekening mee gehouden, omdat het complete verhaal van zo'n grote band natuurlijk nooit in het speelduur past en dat verhaal bovendien waarschijnlijk ook lang niet altijd interessant genoeg is voor het grote publiek waar deze film duidelijk op mikt. Ik geloof dus best dat het een en ander geromantiseerd is, maar daar heb ik me verder niet zo aan gestoord. Ik heb ook Queen: Days of Our Lives gezien en het deed me deugd om te zien dat de nodige verhalen uit die documentaire zijn terug te vinden in deze biopic. Het enige 'foutje' dat ik Bohemian Rhapsody kwalijk neem is het naar voren halen van Freddie's ziekte. Dat vond ik nogal onnodig en zelfs behoorlijk smakeloos.

Maar verder is dit toch wel genieten geblazen hoor. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je de muziek van Queen op zijn minst moet kunnen verdragen, want deze komt (gelukkig) veelvuldig aan bod. De beelden zien er ook fantastisch uit: petje af voor met name de registratie van Live Aid dat gewoon akelig dicht bij de werkelijkheid komt. Tevens een geweldige manier om de film af te sluiten. Ook het acteerwerk is zeer goed. Rami Malek heeft de ondankbare taak op zich genomen om gestalte te geven aan de iconische en onnavolgbare Mercury en doet dat met verve. Malek speelt hem op zo'n manier dat hij heel erg op Freddie lijkt zonder dat het aanvoelt als een karikatuur. Hij geeft er zijn eigen draai aan, maar ik twijfelde er geen moment aan dat ik naar Freddie zat te kijken. Super! Ook de drie andere bandleden komen uitstekend uit de verf en ook Lucy Boynton verdient het wederom, nadat ik haar al geprezen had voor haar rol in Sing Street, om in het zonnetje te worden gezet.

De film bevat veel humor en drama: twee elementen die waarschijnlijk in de levensloop van vrijwel elke band naar voren treden, maar ook in het privéleven van de frontman van deze band. Naast Live Aid, waren de opnames van het album A Night at the Opera een ander hoogtepunt van de film. Erg leuk en interessant om te zien hoe het alom bekende titelnummer tot stand is gekomen. De film zoomt tussendoor behoorlijk in op Freddie's privéleven en ook daar weet de film, mede door het sterke spel van de acteurs, te vermaken, maar ik vond dat desondanks wel het minst boeiende gedeelte van de film. Wanneer de focus op de band lag, was de film naar mijn mening op zijn best.

Een erg fijne film dus. Ik zie het vooral als een eerbetoon aan de band en diens muziek (en leadzanger) en in dat opzicht is dit gewoon uitstekend. Jammer dat, zoals gezegd, enkele foutjes onnodig waren en enkel voor het effect zijn toegevoegd, maar verder doet Bohemian Rhapsody vooral wat het moet doen. Het is natuurlijk nooit iets dat je echt met zekerheid kunt zeggen, maar als ik Freddie's persoonlijkheid in mijn achterhoofd houd (vooral zoals hij naar voren komt in documentaires) denk ik dat de grootse, soms bombastische opzet van deze film hem wel was bevallen.

4*

Er worden zoveel loopjes genomen met de waarheid dat het afleidt van een anderszins prima film; al is de balans nogal zoek met de grote aandacht voor Live Aid. Het is nu alsof dit de culminatie is van hun succes, terwijl de band feitelijk uit zicht was geraakt bij het grote publiek en dit optreden een comeback (met name de in de VS). De solo carrière van Freddie was ook niet bepaald succesvol. Oscars voor sound editing kan ik nog inkomen, maar beste acteur is enigszins overdreven. Wordt gedragen door de soundtrack.

PS: deze film 5 sterren geven vanwege de soundtrack vind ik wat dubieus. Zet dan een CD op.

Fantastische film over het leven van Freddie Mercury en de band Queen.

Wat ik vooral erg goed vond, is dat er is ingezoomd op de angsten die Mercury had in zijn leven en niet zijn bijzondere levenswijze. Ik ben zelf een enorm Queen-fan, ken alle teksten en muziek uit mijn hoofd en ben onwijs blij met het eindresultaat. Toch ben ik ook kritisch en verdient deze film niet de 5 sterren. Waarom?

1. Ik snap dat het voor de kijkers "handiger" is om stukken geschiedenis verkeerd te vertellen, maar ik stoorde mij hier enorm aan. Zo was Queen niet last moment betrokken bij Live Aid en had Mercury niets over zijn ziekte verteld voor dit concert.

2. Queen kwam in 1985 naar Live Aid, maar er was helemaal geen lange tussenpauze. De band had een geweldige tour neergezet (de grootste die ze ooit hadden) en waren daar nog van aan het na genieten.

3. Ik miste, maar dat is persoonlijk, toch écht heel veel nummers. Ik ben fan van A Kind of Magic, One Vision en het hele album: Innuendo. Gelukkig dat The Show Must Go On er wel in zat.

Kortom, een mooie en goede film.

Ben je fan van Queen....KIJKEN! Ben je iets minder fan...ook KIJKEN!

Film gezien op 10/03/2019 maar was nog niet toegevoegd als mening:

Geef meestal een uitgebreide review. Hier zal ik heel kort zijn: leven van Freddy is gekend en film geeft dit weer zoals het was. Voor mij is dit een van de beste films ooit, mede door de muziek. Door film kan ik nu zelfs bepaalde liedjes een plaats geven in het leven van Freddy. Terecht winnaar van Oscar 2019 voor beste film. Als je beetje cinefiel bent moet je deze gezien hebben! Was ontroerd op einde. Voor mij perfecte score van 5* en dit geef ik haast nooit.

Sorry dat ik het 'moet' zeggen ... maar sjeez, wat zijn Reinbo (Of welke Marx bros achtige naam ie tegenwoordig ook gebruikt) en Ajax&Litmanen irritant zeg. Over spam op deze site gesproken.

Anyway. Aalglad en je kunt je écht afvragen wat nog door mag gaan voor een biopic als je alles zó verdraait. Jammer, had veel meer ingezeten. Maar als fictie werk ergens in de verte gebaseerd op iets van soort van waar gebeurds niet onvermakelijk.

Fantastische film over het leven (in vogelvlucht) van Freddie Mercury!

Het blijft een film dus eigenlijk te kort om het verhaal te vertellen, 3x langer in een miniserie had nog mooier geweest.

De cast van de leden van Queen vond ik erg goed, met name Rami Malek speelt een voortreffelijke rol (al blijft hij voor mij, op de achtergrond, altijd de terrorist uit "24").

Ondanks de beperkte ruimte aan tijd, is het wel erg jammer dat niet alle feiten kloppen en dat er in een bepaalde tijdlijn de gebeurtenissen gehusseld zijn en "random" verteld worden.

Eigenlijk onbegrijpelijk, aangezien dit niet teveel moeite zou kosten lijkt mij...

Als alles had geklopt, had ik de film als "meesterwerk" beoordeeld!

Voor de "normale" liefhebber is dit denk ik een hele mooie film. Voor de echte grote fans (als ik) die zich niet te veel storen aan de feiten en de tijdlijn is het mooi om buiten de documentaires ook een film te hebben over Freddie Mercury.

Fantastisch om zijn "gouden" stem weer te horen en met een geweldig eind op Live Aid!

Kippenvel in de laatste scène...!

Een film over de beste zanger die de wereld ooit gekend heeft...

4,5 *