Bohemian Rhapsody (2018)

Vakkundig gemaakte film over Queen, al blijft het overal binnen de lijntjes. De focus ligt vooral op Freddie Mercury. Op zich ook niet vreemd, het is toch de meeste aansprekende figuur van de vier bandleden. Omdat ik vlak van tevoren de documentaire Queen: Days of Our Lives (2011) had bekeken, viel het mij wel op dat hier en daar wat vrijheden worden genomen met de werkelijke gang van zaken. Echt storend vond ik dat niet en als ik die documentaire niet had gezien, had ik het waarschijnlijk niet gemerkt. Anderzijds, als je toch een biopic wil maken, waarom houd je je dan niet zoveel mogelijk aan de feiten? Visueel is de film zeer fraai, met name de concertscènes zijn erg sterk. De muziek zelf is ook zeker de moeite waard en legt al de basis voor een zeer behoorlijke film. Het acteerwerk is in orde, Malek zet Mercury goed neer. Ik was wel een beetje verrast dat de film eindigde met het Live Aid concert en een nogal plotselinge afkondiging.

Deze muzikale film eens bekeken en het was een leuke film. De film blijft wel redelijk op de vlakte, maar de muziek maar natuurlijk veel goed. De cast deed het ook prima en verder zag het er wel goed uit. Ondanks de lange speelduur verveelde de film eigenlijk geen moment. De moeite om gezien te hebben.

Wat de film knap doet, is mensen enthousiast laten worden over dingen die niet gebeurd zijn. De optredens in de film zijn letterlijk gekopieerd, wat knap is, maar ik zie dan liever de echte Queen. De diverse optredens zijn op DVD verschenen en best de moeite waard. De optredens zijn dan ook de enige dingen die ook echt zo zijn gebeurd. De rest is een sprookje. In die zin vergelijkbaar met Intouchables (2011) - MovieMeter.nl dat ook compleet verzonnen is op het gegeven van een rijke gehandicapte meneer en zijn verzorger na. Aan het eind van Bohemian Rhapsody ben ik in ieder geval ook enthousiast de zaal uitgestapt door het feest dat Live Aid is geweest.

Ofschoon ik niet echt een liefhebber van de muziek van Queen of de vocalen van Freddie Mercury ben,vind ik wel dat ze best een flink aantal sterke nummers op hun naam hebben staan.Ook als muzikanten kan ik ze zeker waarderen.Die beide elementen waren voor mij dan ook de belangrijkste redenen om me eens aan Bohemian Rhapsody te wagen.De levenswandel van Freddie Mercury,hoe kleurrijk ook,interesseerde me op voorhand veel minder.

Het uiteindelijke resultaat ligt dan ook niet zover af van wat ik me van de film had voorgesteld.De hoogtepunten waren vooral de scenes waarbij het ontstaan van enkele Queen klassiekers aan de orde kwam,erg mooi in beeld gebracht allemaal.Het acteerwerk viel ook zeker niet tegen,Rami Malek maakte in het begin zelfs erg veel indruk als Freddie Mercury,maar vreemd genoeg vond ik dat behoorlijk minder worden naarmate de film vorderde.Kwam bij mij nu ook niet bepaald over als een sympathiek persoon terwijl de rest van de band,en dan met name Brian May me wel erg toffe gozers leken.Vraag me sterk af of dat wel helemaal waarheidsgetrouw was.

Wat dan weer voor Bohemian Rhapsody spreekt is dat de film de hele speelduur onderhoudend blijft,de gebeurtenissen volgen elkaar dan ook erg snel op,de tijdspanne die hier overbrugt wordt is dan ook wel iets te veel van het goede.Op dat gebied had de regisseur,wie dat uiteindelijk ook was (de oorspronkelijke,Bryan Singer werd tijdens de productie ontslagen),het wellicht anders kunnen invullen,al weet ik niet of dat een betere film had opgeleverd.

Hoe dan ook Bohemian Rhapsody is een vermakelijke film geworden,geen hoogvlieger maar voor elke muziek/film liefhebber zeker de moeite waard.

Film lang op de plank laten liggen. Toch nieuwsgierig geworden en de lange film bekeken.

Men wil te veel, waardoor het een oppervlakkige film wordt. Misschien mag je ook niet meer verwachten van een sneltrein bio over Freddie Mercury.

Rami Malek als Freddie vond ik matig. Al waren de maniertjes van Mercury op het podium aardig geïmiteerd.

Het slot van de film blijft wel hangen: Wembley Stadion. Ik vond de Live Aid weergave erg indrukwekkend.

Is this the real life?

Als je je bedenkt hoeveel (mini)series er vandaag de dag uitgebracht worden, is het eigenlijk wel bijzonder te noemen dat Bohemian Rhapsody niet in serie formaat gegoten is. Al helemaal wanneer je je realiseert hoeveel er over Freddie Mercury te vertellen valt. De film voelt als het topje van de ijsberg van alles wat er in het leven van de veel te jong overleden artiest gespeeld heeft en floreert met name als het aankomt op de muziek en de vertolking van Rami Malek. Waar ik zijn vertolking aanvankelijk nog discutabel vond, vind ik hem een stuk geloofwaardiger overkomen toen hij zichzelf eenmaal van zijn lange manen ontdaan had.

Over de eindscène is al veel gezegd en geschreven maar ook voor mij was dit een ongekend hoogtepunt. Erg zonde dat ik dit nooit in de bioscoop ben gaan beleven want het kippenvel liep nu al meerdere keren over mijn rug. Het gevoel wat ik hieraan overgehouden heb was wel een beetje dubbel. De film eindigt op het hoogtepunt van Queen, maar vertelt hiermee niet het hele verhaal. Hier zal een bewuste keuze in gemaakt zijn om het publiek met een goed gevoel naar huis te willen laten gaan, maar gewaagd is het niet. Eerder op safe spelen.

Ook was ik benieuwd naar het leven van de andere bandleden, die nu hoofdzakelijk fungeerden als figuranten in het leven van Freddy. Ik begrijp dat hier geen tijd voor was, maar juist daarom had een mini serie formaat hier uitstekend kunnen werken. Al hadden veel kijkers dan anderzijds ook nooit die laatste 20 prachtige minuten op een groot bioscoopscherm kunnen ervaren. En dat is ook nog steeds heel veel waard.

4,0*

Ik heb Bohemian Rhapsody voor t eerst gezien toen ie net in de bios was, samen met mijn vader die een grotere fan van Queen was gezien hij daarmee opgegroeid was.

Hij vond de film geweldig, zelf ging ik met gemengde gevoelens naar de film en heb m nu al minimaal 4x gezien

Ik vind t echt een goeie film die enorm goed verfilmd is met schitterende muziek.

Dus ben je Queen fan? Zeker kijken!

De Disneyficatie van Freddie Mercury met een als grootste gebrek een stuitend zwak script dat niet alleen met de feiten geen zak te maken heeft maar vooral onbeholpen van anekdote naar anekdote hobbelt zonder ook maar één geloofwaardig karakter te schrijven en waar de mede bandleden ontdaan zijn van elk rimpeltje. En als het dan echt pijnlijk wordt gaat het licht uit. Aan Malek ligt het niet want met dit gebrekkig materiaal kun je van Mercury sowieso niet meer dan een flauw typetje maken (buiten de vrij sterke optreedscenes) . En van de foutste trucjes is het personage Paul Prenter (de echte is dood) is en aan wiens invloed zo'n beetje alle negatieve kantje van Freddie worden opgehangen. Die kan geen proces meer voeren.

Ik was als kind in bassisschoolleeftijd een Queen-fan, maar toen Mercury doodging luisterde ik meer naar REM en Nirvana. Het is voor mij sentiment uit mijn kindertijd. Dus ik zit hier zeker niet als overgevoelige fan. Ik vond dit gewoon echt geen goede film.

Wat een geweldige film en wat wordt Freddy goed neergezet door Rami Malek. Heb ademloos deze film uitgekeken.

Aardig, hoewel er wel ff heel snel door het begin werd geschoten. Voordat je er erg in had, zaten we al in 1974 met 'Killer Queen'. De film lijkt me inderdaad indrukwekkend op het grote biosscherm. Op TV laat het allemaal toch een wat oppervlakkige indruk achter. De betekenis ligt vooral in Freddy's zoektocht naar wie hij is, qua persoon en artistiek, los van culturele achtergrond. Daar waar tegenwoordig het indentitaire vooral de boventoon voert. Onvoorstelbaar dat LiveAid alweer een half mensenleven achter ons ligt. Trek je 36 jaar van 1985 af, en je zit in de tijd dat Rock nog moest worden uitgevonden. Leuk waren de katten (da's persoonlijk en een klein detail) en dat journalisten lekker van onder uit de zak kregen. Doet me denken aan al die stompzinnige vragen die The Beatles en Bob Dylan ook te beantwoorden kregen op persconferenties.De acteur die Deacon speelt, herkennen we natuurlijk meteen als dat voormalige jochie uit Jurassic Park.

Queen is niet mijn favoriete band en zal dat denk ik ook nooit worden, maar ze hebben zeker een flink aantal nummers die ik erg goed vind, en over het algemeen heb ik heel veel respect voor ze. Stuk voor stuk klassemuzikanten, die ook allemaal sterke liedjes konden schrijven en met Brian May hadden ze ook een gitarist met een compleet uniek geluid.

Deze film is an sich interessant om te zien om een beetje een idee van het leven van Mercury te krijgen. Hier kan je natuurlijk ook een biografie voor lezen of een documentaire voor zien, maar die vormen spreken me altijd wat minder aan, al is een speelfilm natuurlijk naar alle waarschijnlijkheid minder waarheidsgetrouw.

De film is een jaartje ouder dan Rocketman, de film over Elton John, die ik gedeeltelijk in het Spaans gezien heb. Een volledige kijkbeurt van die film moet nog volgen, maar het viel daar op hoe de muzieknummers visueel geintegreerd werden in de muziek, en dat doet Bohemian Rhapsody helaas veel minder. Ik kan me een moment herinneren: de kip die je eerst ziet gevolgd door Roger Taylor die keihard "Galileo" loopt te bleren tijdens een opname. Erg sterk, maar ik had zo graag meer van dat soort momenten gezien. Wel fijn om een hoop sterke nummers voorbij te zien komen en er is duidelijk heel veel moeite gedaan om de werkelijkheid zo sterk mogelijk na te bootsen. Je hoeft geen grote Queenfan te zijn om te zien dat de bandleden in de film griezelig veel op de echte Queenleden lijken.

Ondanks de gelijkenissen en ondanks dat het zeer verzorgd gefilmd is, voelt dit uiteindelijk toch teveel aan als een standaard biografische film, waar ik normaal 2* aan kwijt kan. Vanwege de muziek doe ik er een halfje bovenop. 2,5*.

Gaat wel.

Typische biopic. Iets te fragmentarisch wel, waardoor het wat springen is van een hit naar een persoonlijke crisis, naar een andere hit, naar een bandcrisis, naar nog een andere hit, enzoverder, enzovoort. Door de periode 1970 - 1985 te willen overspannen heeft men z'n hand overspeelt. Die periode is gewoon net te lang om er een echt compacte en frisse biopic over te maken, waardoor Freddie een typetje blijft en de andere bandleden amper uitgewerkt zijn.

Los van de gemankeerde personages: ze worden wel goed neergezet. Rami Malek is prima, maar ook bv. die kerel die Brian May neerzet vind ik zeer verdienstelijk. Dat is een beetje de teneur die ik heb na het kijken: het is allemaal degelijk, goed geacteerd, maar net wat te vlak en fragmentarisch om een echt goede film te zijn. De finale met Live Aid is fan service pur sang en Malek's moment de gloire als Freddie-imitator, maar ik kan me er wel iets bij inbeelden dat de aanwezigen toen de tijd van hun leven gehad hebben - door Queen, of de andere bands.

3

Wat een heerlijke biopic! De authenciteit spat van het scherm waarbij Malek een rol speelt die hem op het lijf geschreven is. Ook Lee speelt een overtuigende May, waardoor het ruim twee uur lang genieten is. En hoewel ik weinig muziek luister is en blijft Queen tijdloos en ronduit genieten. Wellicht is het geheel een beetje braafjes gebracht, laat dat dan het enige smetje zijn, maar ik heb er desondanks er geen seconde minder van genoten. *4.0

Als groot liefhebber van de muziek van Queen me gewaagd aan deze film en me voorgenomen me niet teveel te storen aan de chronologische fouten in de tijdlijn die in de film zouden zitten, met dat gegeven is het mooi verhaal over de opkomst van de band Queen die live staat als een huis, tussendoor zie je de prive perikelen van Freddie Mercury die misschien wat uitgebreider in beeld gebracht mochten worden, het bleef nu beperkt tot 1 feestje terwijl het toch vrij bekend was dat hij een feestbeest was, ook dat Freddie bi was komt niet goed uit de film, hier lijkt hij meer gay, het slotakkoord op Live Aid was mooi

Leuke film, kijkt lekker weg. Vooral geschikt voor (jonge) mensen die nog nauwelijks iets van Queen hebben meegekregen.

Het liveaid-concert was voor mij NIET interessant, om dat helemaal nagespeeld te zien. Saai voor mij. Al die emotie die bij iedereen er fictief aan verbonden is niet reëel, dat is irritant als je dat weet. De getoonde emoties bij iedereen zijn op zich wel reëel, maar ze waren in werkelijkheid niet speciaal verbonden aan het Liveaidconcert. Dat is een fictieve keuze van de film om alles daaraan te verbinden. Dan "glijdt" het lekker weg.

Wat enorm jammer dat er zo vluchtig door de geschiedenis van Queen heen is gegaan met deze film. Hier en daar wordt Mercuriy zelfs neergezet als iemand die bijna verslaafd is en onder invloed allemaal beslissingen heeft genomen.

De waarheidsvinding is in deze film laag of zelfs afwezig en dat is erg jammer, ik vind dat Queen en vooral ook Mercury een stuk meer uitdieping had moeten krijgen. De aanloop naar zijn dood is even vluchtig als de hele film terwijl in het echt de feestjes in Munchen berucht waren en we uiteraard ook graag nog wat hadden willen zien van zijn laatste dagen. Dagen die heel intens hadden kunnen zijn.

Er blijft nu niet veel meer over dan een film die overal net niet genoeg biedt.Jammer.....

Een paar lichtpuntjes zijn er ook, als de bekende muziek wordt ingezet. Daar hoef je maar een noot van te horen om te weten waar het om gaat en welke kant het uit gaat.

Prettig te kijken goede film. Toch maar eens bekeken op aanraden van velen ondanks dat ik geen fan was en ben van Queen. Integendeel zelfs. En nu ik deze film heb gekeken weet ik weer waarom ik een hekel had aan ze. Het was vooral door blaag Freddy Mercury. Wat een vervelend mannetje zeg. Uitmuntend neergezet door Malek in deze film. En dat geeft ook aan dat het hier draait om Freddy Mercury en niet om Queen(wat ik verwachte in deze uitvoering). Enkele prachtscenes. Maar ook aantal gemiste. De uitwerking van de relatie met de familie van Freddy is heel mager weggezet. En zo jammer dat Live Aid het einde van de film is. Maar als film an sich leuke goede film deze Bohemian Rhapsody(beter dan het nummer ).

Ben geen Queen- of Freddie Mercury-insinder , maar toch met interesse, en me best vermaakt, naar deze biotic van een zonder twijfel markante entertainer gekeken.

Voor mij was er een goede mix tussen levensverhaal en muziek., dus niet ontgoocheld én alleszins in bewondering voor de acteerprestatie van hoofdrolspeler Rami Maliks al vallen de anderen zeker niet uit de toon.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Bohemian Rhapsody

Inmiddels alweer máánden geleden kwam de eerste foto van Rami Malek als Freddie Mercury naar buiten. En ik was hysterisch. Wauw, wat leek hij daar al veel op Freddie! Ik ben door mijn ouders ook opgevoed met goede muziek, en zo heb ik ook Queen al op vroege leeftijd leren waarderen. Hun muziek is uniek en bijzonder en tijdloos. Gezien mijn vader fan is van Queen vroeg ik hem de film samen met mij te kijken in de bioscoop. Zodoende zaten we afgelopen zaterdagavond in de bios en konden we eindelijk zien waarom alle critici zo lovend zijn over Bohemian Rhapsody. Bijzonder momentje? Toen mijn vader en ik naderhand in de auto stapten, was precies op het moment dat we de radio aandeden, Queen op de radio.

Goede casting

Bohemian Rhapsody begint meteen goed; de fanfare van 20th Century Fox is niet zoals normaal gesproken, maar met heftige gitaren en drums. De toon is gezet! Waar ik het trouwens net had over Rami Malek die enorm lijkt op Freddie Mercury, is dat niet de enige acteur die enorm goed lijkt op degene die hij speelt. Als je bijvoorbeeld interviews terugkijkt met Brian May, Deacon of Jim Hutton, dan zouden de acteurs familie kunnen zijn, zo goed lijken ze. Niet alleen qua uiterlijk (Rami Malek droeg zelfs een bitje om nog meer op Freddie te lijken), maar een ieder heeft ook de “maniertjes” van diens personage goed onder de knie weten te krijgen. De acteurs weten goed in hun rol te kruipen en overtuigend over te komen. Over de acteurs absoluut geen klachten. Zo goed. De hulp van de echte Brian May en Roger Taylor heeft ongetwijfeld ook geholpen.

Live Aid

Hoewel Queen natuurlijk een band is, wordt in de film uiteraard vooral ingezoomd om de bijzondere en veel te vroeg overleden Freddie Mercury. Je leert de andere bandleden en Freddies beste vriendin Mary echter ook goed genoeg kennen om met ze mee te leven. De film heeft als centraal punt het Live Aid concert. Wist je dat dat één van de eerste scènes waren die gefilmd zijn? Het is fantastisch hoe ze de energie hebben weten over te brengen. Ik genoot op en top.

Een lach en een traan

Bohemian Rhapsody heeft mij doen lachen door grappige uitspraken van Freddie Mercury, en diverse andere bandleden. Maar heeft mij ook meermaals weten te ontroeren. Ik herinner mij dat ik toch minstens drie keer subtiel de tranen van mijn wangen probeerde te vegen. De acteurs wisten de scènes prachtig over te brengen dat je er helemaal in opging. Ik leefde helemaal mee met de struggles van Freddie, zijn band met Mary, zijn band met de andere bandleden – Brian May in het bijzonder – en de ontdekking van zijn homosekualiteit en AIDS. Nu ik dit kijkje in zijn leven heb gekregen komen enkele nummers op een nog dieper level binnen. Het moment in de film waarbij het publiek ging meezingen vond ik ook héél bijzonder en krijg er zelfs nu nog kippenvel van (beluister de playlist).

Weerspiegeling

Ik heb trouwens nooit geweten dat Freddie Mercury van Perzische afkomst was. Bij Rami Malek zie je dan ook een donkerdere huidskleur dan ik ooit bij Freddie zelf heb gezien. Dit was voor mij dus interessante nieuwe kennis. Bijzonder vond ik ook het ontstaan van het eerste album en Bohemian Rhapsody. Ook vond ik het erg leuk om te zien dat niet alle ideeën van Freddie Mercury zelf kwamen, maar dat het écht een samenwerking van alle bandleden tezamen was. Net als dat Freddie ook zegt: “Ik ben niet de leider van de band, ik ben gewoon de leadsinger. We zijn allemaal gelijk”. Dit geeft voor mij een hele nieuwe dimensie aan Queen. Persoonlijk ben ik nu ook best wel een beetje fan geworden van Brian May. Niet alles in de film is een exacte weerspiegeling hoe het leven van Freddie en van de band Queen is geweest, en er zijn ook wat wijzigingen in de tijdlijn, maar het komt wel dichtbij. Benieuwd wat er onder andere is veranderd? Check dan deze video op Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=hjGbdnYueqs

Conclusie

Bohemian Rhapsody is een film van formaat. De film duurt meer dan twee uur, maar daar heb ik niks van gemerkt. Van mij had hij zelfs nog wel langer mogen zijn. Ik heb meer geleerd over Queen en Freddie Mercury. Ik ben nog meer gaan houden van hun muziek. En de film is werkelijk een belevenis. Als er één ding is dat ik zou willen na deze film, is dat ik Queen live zou kunnen zien optreden. Echt, als ik kon tijdreizen, dan zou ik vooraan staan bij het Live Aid concert (ik zou moeten tijdreizen gezien ik in 1985 nog niet op de wereld was gebracht, haha). Bohemian Rhapsody is absoluut een film die ik vaker zal gaan kijken. Als je de kans hebt de film te zien op het grote doek, dan raad ik je aan deze kans te pakken. Bohemian Rhapsody is een film om te bekijken in de bioscoop op het grote scherm met surround sound. Een geweldige ervaring.

P.s. voor diegenen die nieuwsgierig zijn of Rami Malek echt zingt: nee, niet helemaal. De stem die je hoort in de film is een mix van de Canadese zanger Marc Martel en Freddie Mercury, op Rami Maleks eigen stem.

Wat een geweldige film! Ik heb deze lang voor me uit geschoven omdat ik er weinig vertrouwen in had: ik ken Queen niet goed en ben geen fan van ze. Na een korte docu te hebben gezien over Queen vond ik het een goed moment om er toch aan te gaan. En dat viel erg mee: echt een goede film! Hoe Malek Freddy Mercury neerzet is gewoon subliem en ook de andere rollen zijn ijzersterk neergezet. Jammer dat ze de tanden van Malek zo hebben overdreven. Zoals iemand anders al opmerkte: een uitstekende balans tussen muziek en levensverhaal. Dat het verhaal te weinig diepgang krijgt of afgeraffeld is kan ik me voorstellen, maar dat is bijna niet te vermijden. Anders krijg je de kritiek dat de film te lang duurt of dat er slechts één periode uit verfilmd. is. Ik vind dat ze een prima modus hebben gevonden om zo'n rijke historie toch beknopt in tussen de 2 en 2,5 uur en als iemand die weinig van Queen weet vind ik het leuk om een wat meer totaal beeld van het leven van Mercury te krijgen.

En daar zit ook meteen de pijn: mijn grootste kritiek op de film is dat er te veel elementen zijn gedramatiseerd die geen recht doen aan de geschiedenis van Queen (gelukkig is er internet). En dan doel ik met name op het Live Aid concert (dat een reünie zou zijn nadat de band uit elkaar was gevallen wat in werkelijkheid nooit is gebeurd) en het moment van zijn aids diagnose (dat in werkelijkheid lang na het Live Aid optreden gebeurde). Ik snap dat je wat schuift met tijdslijnen om het verhaal wat te comprimeren en ik snap ook dat je soms wat wilt dramatiseren, maar dit gaat te ver en is voor mij niet acceptabel voor een biopic. Ik kijk zo'n film ook omdat ik er wat van wil opsteken. Daarom een volle ster aftrek. Als film zou het zeker 5 sterren waard zijn geweest, maar als biopic van Freddy Mercury met te veel fantasie blijf ik steken op 4 sterren.