Bohemian Rhapsody (2018)

Verhaal lijn komt niet helemaal overeen met de werkelijkheid, verromantiseerd zoals de meeste “waargebeurde” verhalen / verfilmingen.

Acteer prestaties van de hoofd acteurs is zonder meer goed, en ze tonen grote gelijkenissen met de echte bandleden.

De muziek en de ontwikkeling van (hard)rock begin jaren tot pop rock aan het eind, komt redelijk goed in beeld.

Persoonlijke noot.

Er had van mij wel iets meer muziek in gemogen en het verhaal lijn meer naar de werkelijkheid.

Nu is het bijna een 12 in een dozijn waargebeurde Hollywood tranentrekker geworden.

En dat doet naar mijn gevoel echt iets te kort aan Farrokh Bulsara (Freddie) en de band Queen en hun muziek.

Omdat de muziek van Queen meer was/is dan bohemian rhapsody.

Echter hebben de overige echte bandleden volledig meegewerkt aan de tot standkomen van deze film.

Zou ik de film aanraden?

Als je verwacht een documentaire of biografie van Freddy Mercury te zien, zou ik hem afraden.

Als je een muziek film verwacht? Dan raad ik hem ook af.

Mocht je een avond vullende drama met komische elementen, die neigen de waarheid omtrent de band Queen te benaderen zoals de film Titanic ook verfilmt is?

Dan is het antwoord ja.

Hoewel opgegroeid met Killer queen, Sheer heart attack en Somebody to love heb ik niets meer met Queen, integendeel zelfs, maar met deze biopic heb ik me toch uitstekend vermaakt: lekker vlot verteld met leuke muzikale momenten en goed ingevulde bijrollen. Historische onjuistheden neem ik wel voor lief, maar hoewel ik begrijp dat eenvoudigweg lang niet àlles aan bod kan komen miste ik toch een beetje de rol van producer Roy Thomas Baker – maar zo zal iedereen wel íéts (of zelfs een heleboel) hebben. Malek is uitstekend (hoewel hij met twintig centimeter extra lengte nóg beter zou gelijken), Gwilym Lee een huiveringwekkend exacte Brian May.

Biopic met veel inbreng van Brian May en Roger Taylor, dus je zou verwachten dat het trouw blijft aande waarheid.

Maar de lijst van kleine en grote feitjes die veranderd of compleet genegeerd zijn, is zo lang dat het bijna belachelijk wordt.

Is het daardoor een slechte film?

Nee, Malek doet het erg goed en vooral als ie de besnorde Freddy speelt, lijkt hij bijna precies.

Maar ja, die ogen he, compleet anders.

Lekker veel muziek, verhaal heeft veel vaart en het Wembley optreden deed oprecht wat met me.

Voor kloppende info kan je beter een docu kijken, maar als puur entertainment is dit een goed avondje uit. 7.5/10

In één woord: legendarisch. Een film die me raakte tot in mijn ziel. Wat ontzettend sterk gecast en goed geacteerd door de gehele crew, maar met name door Malek. Briljant en wát een stem. De live beelden van het publiek van live aid erachter zorgden ervoor dat ik met open mond toekeek. Ik werd vanaf minuut één het scherm ingezogen en niet meer losgelaten. Buikpijn door zijn verdriet en het gebrek aan zelfliefde en acceptatie, kippenvel door zijn eerlijke ogen, revolutionaire creativiteit en doortastende energie. Als je het mij vraagt een múst see

Ik ben al 2x geweest. Geweldige verfilming. I love Queen. Had deze film niet willen missen. Spreekt ook iedereen aan. Mijn dochter van 16 is al 3x naar de film geweest. Ook al Queen fan. Hier en daar kloppen de feiten niet helemaal. Maar toch, prachtig, af en toe tranen in mijn ogen. Legendarisch die Freddie!

Wat een topfim, en wat een prestatie om de dynamiek van deze band zo te evenaren in de optredens. Dit is typisch zo’n film waarbij je fragmenten van de optredens gaat terugzoeken om het nogmaals te beleven.

dat live aid was zeker een kippevelmoment , verder had wat mij betreft meer aandacht besteed mogen worden aan de totstandkoming van de muziek en iets minder prive perikelen .

Verder is de invulling van de bandleden supergoed gedaan maar is het wel opvallend dat je prive van de anderen niks te weten komt en de focus volledig op Freddie gevestigd word .

Wat een volslagen onzin.l. Toen Queen begon was het een behoorlijk innovatieve band (zet Queen 2 maar eens aan). Daarbij herft de popmuziek weinig flamboyantere personen dan Freddie voortgebracht. Geef toe dat het vanaf de 80’s flink minder werd, maar je muzikale smaak heeft natuurlijk ook weinig te maken met of je in je leven ooit iets boeiends hebt meegemaakt. Ik noem maar even de Queenfans die op de eerste rij bij Live Aid stonden. Eat that! voor je bucket list.

Mijn vergelijking had dan ook veel meer te maken met de middle of the road benadering van de film, die ik juist totaal niet vind passen bij de eerste jaren van Queen. Heeft dus ook niks met jaloersheid te maken. Wel met teleurstelling.

Mager beestje. Het leven van Mercury biedt 101 aanknopingspunten voor een interessante biopic, maar deze film grijpt er niet één aan. In plaats daarvan krijgen we een 134 minuten durende reclamespot voor de band Queen. Dat May en Taylor betrokken waren bij de productie is veel te goed merkbaar. Die eerste komt als het (muzikale) genie naar voren, die tweede als de ultieme rokkenjager. En samen zijn ze zo'n beetje de twee enige stabiele krachten in het leven van de frontman. Vermakelijk om op deze manier even onderdeel te zijn van een van de grootste bands van de vorige eeuw. Maar als biopic van een van de meest legendarische artiesten aller tijden absoluut mislukt.

Goeie film over het ontstaan en succes van de Britse rockband Queen rond zanger Freddie Mercury. Net als vele andere biopics heeft deze ook wat last van the greatest hits waardoor het wat oppervlakkig blijft. Maar het kijkt wel gemakkelijk weg (de scenes in de studio waren vermakelijk). Rami Malek treedt erg fijn in de voetsporen van Freddie en de film heeft een spetterende finale.

gewoon gave film. zeker als je Queen fan bent. Had van mij wat dieper qua emoties en drama gemogen. Maar ruim 2 uur lang genoten.

Queen is misschien wel de beste band ooit en er zullen altijd voor en tegenstanders zijn, maar net als mijn ouders vind ik ze geweldig. De musical in Londen heb ik ook gezien zo'n tien jaar geleden. Fantastische ervaring was dat! Ik geloof dat Brian en Roger er toen ook waren. Zo van die excentrieke artiesten als Freddie Mercury met zoveel talent kom je eigenlijk niet meer tegen. Ze zijn legendarisch en zullen dat ook nog heel lang blijven schat ik in. Hier en daar was de film niet uitgewerkt genoeg en willen ze te snel gaan en dit terwijl ze zowat het ganse Live Aid concert hebben gereconstrueerd binnen de speelduur van de film. Eerlijk gezegd zag het er wel getruckeerd uit als ze het ganse stadium in beeld brachten.

Voor mij had het Live Aid concert niet zo uitgebreid gehoeven, maar natuurlijk wil je als maker van deze film (koste wat kost) alle topnummers gebracht hebben. Als jongeling heb ik Queen helaas nooit live kunnen zien of ben ik er op een andere manier mee opgegroeid dan mijn ouders. Toch ben ik veel meer fan van Queen dan van Johnny Cash bijvoorbeeld en dat doet dan ook al veel in de waardering van de film. Waar ik Cash wel ok vind, is Queen geweldig. Heel goed vond ik de kledij in de film. Tot in de puntjes verzorgd. Ook haartooi en make-up zijn zoals het hoort. Rami Malek vond ik weinig bijzonder in de serie van Mr Robot (al ligt dat vermoedelijk meer aan de serie dan aan Rami), een betere verpersoonlijking van Mercury lijkt bijna ondenkbaar. Wat mij betreft mag hij ook een biopic van Michael Jackson doen want hij deed mij in het begin ook hard aan Michael denken.

Ik snap helemaal niks van de hoge cijfers. Ik vond het geen goede film. Ik had het idee dat ik naar een slechte documantaire zat te kijken. Alle interessante stukjes werden overgeslagen. Geen diepgang. “Hee ik heb een nieuw pingeltje, moet je horen” gevolgd door een montage van optredens.

Hoe Freddy werd neergezet heb ik me ook aan geergerd; elke zin eindigde met zo’n zeurderige toon naar beneden. En het algehele beeld wat ik kreeg is dat hij maar een zwak zielig mannetje was terwijl dat volgens mij niet de boodschap was.

Misschien komt het wel omdat ik Live Aid kan dromen en zo’n beetje alles wat ik aan interviews met Queen kan vinden heb gekeken. Waardoor er voor mij niets interessants tussenzat. Of niet klopte met het beeld wat ik er van heb. Misschien te hoge verwachtingen. Ik weet het niet. Maar ik heb echt m’n best gedaan als groot Queen fan maar ik vond het kut. Enige pluspunt was Live Aid op het grote scherm. En die Lucy Boynton mag er ook wel wezen. En oke, de muziek was ook best aardig ?

Luchtige film over een van de grootste bands ooit. Er zit een aangename flow in Bohemian Rhapsody met veel ruimte voor humor en muziek. Daarnaast laat Rami Malek als Freddy Mercury met verve zien een zeer getalenteerde acteur te zijn. Toch is de stempel van Queen-leden Brian May en Roger Taylor duidelijk zichtbaar en wordt er uiteindelijk teveel binnen de lijntjes gekleurd.

Teleurstelling.

Mijn hoge verwachtingen zijn helaas niet echt ingevuld, ben eigenlijk nogal verbaasd dat de score überhaupt zo hoog is. Ik vind dit namelijk nergens boven andere biografie films uitsteken, het blijft allemaal te Amerikaans hier.

Malek doet het best goed als de legendarische Mercury. Ik vind hem ook wel een beetje op hem lijken. De film bevat te veel Hollywood waarmee je je afvraagt of je dit wel serieus kan nemen als biografie of gewoon een speelfilm kan zijn.

Er zit weinig diepgang in, en de film is eigenlijk gewoon een "normale" biografie die keurig de lijntjes volgt. Ze lijken, ondanks de verschillende personen, toch wel een beetje vaak op elkaar. Daarnaast, na het zien van de docu Queen: Days of Our Lives zie ik de echte toestand van Freddy niet bepaald achteruit gaan. Zowel fysiek als lichamelijk, want alles ging gewoon langs me heen.

Ik kon dus geen sympathie voor de beste man krijgen, pad richting het einde is de film heel sterk. Met de prachtige Live Aid slotfase is de film dan wel met een knaller compleet. Ik heb niet eens plankenkoorts, maar van die beelden werd ik toch wel zenuwachtig.

Al met al ben ik wat teleurgesteld, ik dacht iets echt verbluffend en nieuws te gaan zien. Dat is helaas niet helemaal gelukt.

Prachtig portret van vooral Frediie Mercury maar ook van de andere bandleden. We zien Freddie met z'n onzekerheden, worsteling, op z'n best en z'n slechtst. Prachtige decors over 20 jaar: van midden jaren 60 tot midden jaren 80. Mooi werk door de make up artists: de acteurs lijken stuk voor stuk goed op de echte bandleden. Twijfel tussen 4 en 4,5 sterren. Soundtrack en geweldige montage trekken hem naar de 4,5. Deze film zal minimaal 1 oscar in de wacht slepen.

Opvallend: bij de start van de aftiteling bleef iedereen in de bioscoop zitten!

Mooie biografische film die het wel moet hebben van de muziek en de concertbeelden en ook het best tot zijn recht komt in een Atmos zaal. Het verhaal wordt keurig volgens de vaste paden uitgewerkt. Verwacht dus geen verrassingen. Het is allemaal wat braaf en standaard en soms ook met een kleine knipoog door de nodige humor. Maar desalniettemin een prima film, zeker voor de muziekliefhebber. Vooral het laatste gedeelte in het Wembley stadion is genieten geblazen. Malek zet een prima rol neer. Ook de overige bandleden zijn goed gecast. Heerlijke film. 4.5 voor de liefhebbers en 3 voor de neutrale kijkers.

Een aantal jaren geleden heb ik in het Dominion Theatre in Londen de musical “We Will Rock You” gezien. Kippenvel, nagenoeg twee uur lang. Dat gevoel heb ik tijdens het zien van deze film helaas bijna nooit gehad.

Waar de musical zich vrijwel exclusief bezighield met de weergaloze muziek van Queen, is dat in de film ondergeschikt aan het verhaal over Freddy Mercury en diens relaties met zijn ouders, de bandleden en de liefdes in zijn leven. Daar zit ‘m wat mij betreft de pijn. De film is wat dat essentiële onderdeel betreft naar mijn smaak te vluchtig, blijft te veel aan de oppervlakte en mist intimiteit, terwijl —voor zover ik daarmee bekend ben— het leven van Mercury toch meer dan voldoende dramatische wendingen heeft gekend. Jammer dat de filmmakers naar mijn gevoel het pathetische aspect te veel gesmoord hebben.

Is het dan allemaal kommer en kwel? Zeker niet. De sublieme weergave van het ‘Live Aid’-concert voelt alsnog aan als de spreekwoordelijke kers op de taart. Toch nog een laat kippenvelmoment. Daardoor is mijn overall waardering van de film achteraf zonder meer positief, hoewel ik met ietwat ambivalente gevoelens de slotcredits voorbij heb zien komen.

Deze gisterenmiddag in Antwerpen gaan kijken.

Altijd wat aarzelend voor dit soort films, want waarom naar iets nagespeeld gaan kijken, wanneer er ook genoeg echt archiefmateriaal voorhanden is (een film als Ali heb ik om die reden nog steeds niet bekeken)?

Deze film is echter zo'n hype, dat ik toch zelf ook nog wilde gaan zien of ie werkelijk zo goed is als vaak wordt beweerd.

Daar kan ik meteen duidelijk over zijn: driewerf NEEN!

Toegeven: film is erg vlot, slim en handig in elkaar gezet, al wordt er vaak een loopje met feiten en gebeurtenissen genomen en is niet alles daadwerkelijk precies op die manier verlopen,

maar daar kan ik nog mee leven en uiteraard is het te begrijpen dat sommige gebeurtenissen en tijden tot één worden gesmeed om de film vlotter te laten verlopen en zo ook niet voortdurend in herhalingen hoeven te vervallen,

maar echt dingen gaan verdraaien of er bij verzinnen vind ik eigenlijk uit den boze en niet kunnen wanneer het om echt bestaande personen gaat.

Zeker niet wanneer het verhaal zo al boeiend genoeg zou moeten zijn.

Echter daar valt allemaal nog enigszins mee te leven, totdat men dan met de finale komt, de registratie van Live Aid. Wat er dan omheen bij verzonnen wordt en zo heel dit optreden een volkomen andere lading krijgt, die er in werkelijkheid nooit was, dat is wel zo fout en eigenlijk een belediging voor mij als kijker.

Om te beginnen wist op dat moment Mercury nog helemaal niet dat hij aids had. Dit er dan toch aan toevoegen louter voor extra drama en emoties aan de kijker te ontlokken is van een erg bedenkelijk niveau.

En hoezo was Queen als band al maanden (jaren?) niet meer bij elkaar rond Live Aid? Ze hadden in werkelijkheid nog een maand of anderhalf van te voren diverse concerten voor tienduizenden mensen gegeven en waren dus gewoon een goed lopende, goed geoliede live machine, toen dat optreden er min of meer tussendoor bij kwam.

In de film wordt gesuggereerd dat Mercury erg nerveus het podium op komt en achter de piano even een stilte laat vallen en zich dan bij elkaar pakt en alsnog begint. Wie de echte beelden van Live Aid bekijkt ziet een Mercury het podium opkomen zoals we hem allen kennen: vol power en zelfverzekerdheid en meteen in de eerste seconden het publiek bespelend, heersend over het hele stadium en daarmee ook over het miljoenen thuis publiek.

Daar blijft in de film niet veel van over. Tot dan toe was hoofdrolspeler Malek goed opdreef, maar hier zet hij gewoon een hele matige prestatie neer, hoe goed ook alle gebaren na worden gedaan, hij mist op dat moment Mercurys charisma en sterke uitstraling en is een schim van de echte Mercury en zakt hier behoorlijk door het ijs.

Voor de rest wordt er goed geacteerd, Deacon en vooral May lijken sprekend (drummer Taylor dan weer totaal niet), maar het is vooral de muziek die de sfeer en vaart er in houdt, al zegt dat laatste natuurlijk niets over de film zelf, want over de echte Mercury kom je niet veel meer aan de weet.

Samengevat: vlotte, makkelijk wegkijkende film, die echter als serieuze biografie is te verwaarlozen.

Met moeite een zesje, maar dat kan nog makkelijk gaan verlaagd worden, want hoe langer ik er over nadenk, hoe slechter ik 'm vind worden.

De verhaallijn blijft helaas vrij oppervlakkig, waarin je het gevoel krijgt dat ze teveel in te weinig tijd hebben willen vertellen. De muziek redt natuurlijk alles dus 4*, waar een 5* zeker voor het grijpen lag.

Ondanks dat het verhaal redelijk op de vlakte blijft, en (de volgorde van) het verhaal niet één op één klopt, is het toch wel een heerlijke film. De muziek maakt veel goed, maar ook de montage en het geluid. Erg goed knip-en-plakwerk op basis van de muziek. Daarnaast speelt Malek fantastisch en is het Live Aid-gedeelte bijna een één-op-één-kopie van het origineel. Het Wembley-stadion stond er zowaar weer even voor een moment. Mooi!

Vond de film matig. (muziek oke). Verder saai. Ben ook geen liefhebber van Queen. Ze hadden goede songs. Maar nooit de muziek gekocht.

Het verhaal kennen we natuurlijk al. Al was mij niet alles bekend. Ze hadden de film nog wel wat langer kunnen maken, na Live Aid stopt het verhaal eigenlijk. Had er wel in gemogen van mij, maar dan werd de film misschien wel erg lang. Maar de film zit goed in elkaar.

Wist van te voren niet goed wat ik er van moest verwachten, maar het heeft bijna alle verwachtingen wat mij betreft waargemaakt.

Een suffe, amateuristische en vooral clichématige film die geschreven lijkt te zijn door iemand die Freddie Mercury haat (want jezus christus, hij is een asshole in deze film) en een heel erg dubieuze ondertoon lijkt te hebben over homoseksualiteit (het vriendinnetje is de goede, geaarde persoon die Freddie alleen maar wilt helpen, het vriendje is de kwade invloed op Freddie's leven). Hoe dit is genomineerd voor vijf Oscars, waaronder beste film en beste editing (wat de fuck?) is mij een mysterie.

Voor een biopic is het ook schokkend hoe weinig het deze film boeit dat de werkelijkheid wordt weergeven. Ik snap dat iedere biopic wat shortcuts bevat omdat je onmogelijk twintig jaar geschiedenis accuraat in twee uur kan weergeven, maar het is iets anders wanneer meer dan de helft van je film letterlijk nooit heeft plaatsgevonden.

- De eerste drie albums worden heel weird in één albumpje gelob: Seven Seas of Rhye worth opgenomen (stond op het tweede album), Killer Queen wordt ter promotie gespeeld (stond op het derde album) en om het geheel nog verwarrender te maken spelen ze op hun "eerste" Amerikaanse tour Fat Bottomed Girls, wat pas in 1978 uitkwam.

- De grote, gemene muziekexecutive die Queen 'verliest'? Heeft nooit bestaan. Sure, de discussie over de lengte heeft plaatsgevonden, maar deze specifieke persoon en alle drama die daarmee kwam is een compleet verzinsel.

- De tijdlijn van Queen wordt compleet door de war gegooid. Freddie heeft een feestje in 1980, vervolgens neemt de band We Will Rock You Up, een nummer dat drie jaar eerder uit was gekomen.

- De grote break up van de band? Heeft nooit plaatsgevonden. Hoewel het waar is dat ze in 1982 eventjes een hiatus van het opnemen van muziek als band namen (wat leidde tot het afgrijselijke solo album van Freddie Mercury en soloalbums van Taylor en May), was er nooit een 'jarenlange split' zoals het in deze film wordt gezegd. Ik ben dan op zich wel benieuwd wanneer Queen in deze film de tijd heeft gevonden om Radio Ga Ga op te nemen, aangezien dat nummer opgenomen is op het moment dat in de film de band in splitsville zit.

- En natuurlijk, de meest beruchte verandering... het feit dat Freddie Mercury erachter komt dat hij AIDS heeft voordat hij naar Live Aid gaat en dat hij als gevolg hiervan op een grote verzoeningstoer met iedereen gaat, waaronder dat hij in tranen zijn vader meedeelt dat hij eindelijk trots op hem kan zijn, omdat hij iets doet tegen de hongersnood. In fact, Freddie kwam er pas twee jaar na Live Aid achter dat hij AIDS had en deed Live Aid omdat het de ultieme PR-move was. Freddie is zelf gequote als zeggende: "Ik deed het niet uit schuld, hongersnood zal altijd bestaan. Ik deed het uit trots, trots dat mensen denken dat ik iets zoals dit kan doen." De implicatie dat het concert van Queen voor het succes van Live Aid zorgde is ook hilarisch slecht.

- Oh, en misschien niet per se een onwaarheid, maar wat de fuck was dat einde? Live Aid eindigt en vervolgens verschijnt het bericht "Freddie Mercury stierf in 1991 aan AIDS, Bohemian Rhapsody werd weer een hit." Uhm, was het het niet waard om te noemen dat Queen in de tussentijd nog vier albums heeft opgenomen en dat hij tot aan zijn dood altijd nog muziek bleef opnemen? Waarom slaan we de laatste zes jaar van Queen compleet over?

Ik ben niet zo'n Queen fan, maar kan wel horen dat hun muziek legendarisch is. Het zijn eigenlijk geen popliedjes, maar kunstwerken. Wat een geweldige nummers hebben ze toch gemaakt. In de bios krijg je toch wel een aantal keren kippenvel. Ik snap dat sommigen het verhaal cliché en oppervlakkig vinden. Dat is het ook wel een beetje, maar toch is het leuk om te zien hoe het ongeveer gegaan moet zijn geweest. De originele bandleden hebben de film mede geproduceerd en zullen waarschijnlijk wel een beetje de waarheid hebben laten zien. Ze kunnen nog zo een deel 2 maken. Want na Live Aid heeft Queen nog prachtige muziek gemaakt met voor mij het beste album 'The Miracle', meer een pop/disco album met veel synths en drumcomputers. Maar goed. Wie weet na dit grote succes dat ze nog een vervolg gaan maken. Zou best leuk zijn. Zeker met wat meer diepgang en het sterfte proces van Freddy.

Deze film is zeker geen meesterwerk maar het geeft wel enige vorm aan het veelzijdige bestaan van de band Queen en het leven van zanger Freddie Mercury. Het is een verpletterende ode, maar er zijn genoeg geluiden die kunnen onderbouwen dat veel verhaallijnen niet waarheidsgetrouw zijn. Bij mij rijst dan gelijk de vraag: waar zit ik eigenlijk in hemelsnaam naar te kijken? Ook Rami Malek was voor mij hierin zeker een negatieve factor in het vertolken van Freddie en mijns inziens had Sacha Baron Cohen dit veel beter gedaan. Pure gevoelskwestie, dat wel, maar ik had bij Malek niet het gevoel om in de huid van Freddie te kunnen kruipen. Het gaf mij meer afleiding dan gewenst om bij het verhaal te kunnen blijven.

Als Queen-fan was dit natuurlijk een must-see. Natuurlijk kun je er niet omheen hoe goed Rami Malek in zijn rol zit. Hij is wat magerder dan Freddie Mercury maar zodra hij twee passen zet en drie woorden spreekt, vergeet je bijna dat het een acteur is. Behalve Freddie is ook de acteur die Brian May speelt, extreem goed gecast. Het haar is natuurlijk nep maar het gezicht en de neus, lijken sprekend.

De film is vlot, kleurrijk en kijkt heerlijk weg. Het heeft een lach en een traan en een indrukwekkend einde. Het is ook een goede keuze om toe te werken naar het absolute hoogtepunt van de band - hun Live Aid optreden is volgens velen één van de beste rock-performances ooit.

Maar.

Toch voelt de film erg gezapig aan en dat is niet voor niets. John Deacon ging vrijwel direct na Freddies dood met pensioen, maar May en Taylor weten van geen ophouden. Ze hebben actief meegewerkt aan deze film. Dat maakt de film anders dan (vrijwel) alle andere biografische films. Dat zijn vrijwel altijd biografieën; Bohemian Rhapsody is een autobiografie. Althans, van Taylor en May, en dat merk je. Zij worden geportretteerd als buitengewoon goedmoedige kerels.

Het lijkt soms wel alsof je niet naar Mercury, Deacon, May en Taylor kijkt - maar naar Hielke, Sietse, Louw Vrolijk en Kees van De Kameleon.

Mercury, die zich niet meer kan verdedigen, is de emotionele saus over het zootje braveriken en hij is dan ook het enige personage dat zich enigszins bloot geeft, zij het op een oppervlakkige manier.

Deze film had gemaakt moeten worden zonder medewerking van de band. Dan had je een rauwere, intensere en minder kinderachtige film gekregen.

3 sterren

Meer dan geslaagd, maar het is dan ook een dankbaar verhaal. Is Singer ook wel toevertrouwd om een gestroomlijnde, lekker weg kijkende movie af te leveren, en dat doet ie dan ook. Niet te veel tierelantijntjes maar gericht op authenticiteit en visuele overtuiging, en dat werkt goed. Jammer wel dat je van de bandleden behalve Mercury erg weinig komt te weten, de muziek en hun weg naar de top komen des te meer aan bod. Enige miskleun vond ik toch Malek als Freddy. Dat de man niet 100 procent lijkt op het icoon, daar kan hij niet veel aan doen natuurlijk. Maar dat opzichtig en continue spelen met het gebit en de tandjes doet me meer denken aan John Cleese in Rat Race dan aan datgene wat ik me herinner van de echte legend. Maar los van dit hinderlijke detail toch één van de beste muziekfilms die ik de laatste jaren heb gezien. Straight forward en to the point.

Opzicht was het wel leuk dat de Queen leden Brian May en Roger Taylor inhoudelijk betrokken zijn geweest bij deze biopic over hun band Queen, maar ze hebben de geschiedenis wel erg gekuist. Hierdoor is "Bohemian Rhapsody" eigenlijk een te brave Biografie / Muziek film geworden, waarin we de band, en vooral Freddie Mercury, volgen van hun oprichting in 1970 t/m hun indrukwekkend optreden op Live Aid in 1985, waarbij hun mijlpalen routineus opgesomd worden.

Goedmaker is natuurlijk de muziek, want tegenover het gebrek aan seks en drugs, staat een riante dosis rock-’n-roll, waarbij veel van hun bekende nummers te horen zijn en ook het ontstaan ervan (met het ontstaan van de nummers "Bohemian Rhapsody" en "We Will Rock You" was leuk om te zien). Freddie Mercury-vertolker Rami Malek (voorzien van een enorm gebit) wisselt eigen zang af met playback en al overtuigt hij in de dramatische scènes wat minder, op het podium is hij gewoon subliem.

In deze film draait het natuurlijk vooral om Freddie Mercury (helaas veel te vroeg gestorven) en deze film is dan ook een mooi eerbetoon aan hem, maar ook de overige cast deed het verdienstelijk zoals natuurlijk de overige Queen bandleden gespeeld door Gwilym Lee (Brian May), Ben Hardy (Roger Taylor) en Joseph Mazzello (John Deacon). En verder vond ik Lucy Boynton (in de rol van Mary Austin, die zeer belangrijk was in het leven van Freddie Mercury) wel een mooie vrouw om naar te kijken.

Ook al ben je geen fan van Queen of heb je nooit van ze gehoord (dan leef je waarschijnlijk onder een steen), dan nog is deze film zeker de moeite waard om naar te kijken en zeker als muziekliefhebber of natuurlijk als fan van Queen.

P.S. het overlijden van Freddie Mercury op 24 november 1991 en het vernemen dat hij Aids had, maakte destijds veel indruk op mij en vond ik best erg.

Een onweerstaanbare crowdpleaser, deze voorspelbaar uitgewerkte maar zeer onderhoudende en levendige biopic van de band Queen. Vaak ook erg grappig. Natuurlijk zijn bepaalde details en gebeurtenissen netjes gladgestreken voor het brede publiek waar de film voor bedoeld is, maar ik vond dit in ieder geval niet storend. Malek is subliem in de hoofdrol; de rest van de cast presteert naar behoren. De film is visueel ook behoorlijk indrukwekkend, met als absolute hoogtepunt het concert tijdens Live Aid, wat prachtig in beeld is gebracht.