Ant-Man and the Wasp (2018)

Minder dan het eerste deel (die ik zeer goed vond) maar toch nog meer dan geslaagd.

3* 6/10

Tsjongejonge wat een draak van een superheldenfilm is dit, waarbij kinderachtigheid en flauwheid de boventoon slaat. Het eerste uur van het verhaal was zo slaapverwekkend en saai, dat ik daarna maar vooruit ben gaan spoelen tot het einde.

Enkel de twee extra scènes (vrijwel altijd te zien na het einde van een een superheldenfilm) na het einde vond ik nog het aankijken waard op normale afspeelsnelheid, waarbij de eerste extra scène betrekking heeft op het einde van de "Avenger" film "Avengers: Age of Ultron (2015)". Opzicht maakt deze scène de hele film overbodig, want heeft men eindelijk na circa 30 jaar Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer) weten terug te halen uit het quantum rijk, lost ze nu weer gelijk op Eigenlijk was dat ook wel het beste, want ik zit niet bepaald te wachten op bejaarde superhelden.

De tweede extra scène is gewoon grappig en is ook te zien in de trailer en de trailer is eigenlijk ook het enige wat je hoeft te zien (bevat min of meer alle leuke scènes van de film en dan in een notendop) van dit overbodig vervolg op het leuke "Ant-Man" uit 2015.

Well, the sixties were fun, but now I'm paying the price for it...

De uitspraak van Stan Lee in zijn laatste (dacht ik?) en leukste Marvel cameo. Voor zijn neus wordt zijn auto verkleind tot miniatuur en hij lijkt de hallucinante ervaring te wijten aan overmatig LSD-gebruik in zijn jeugd.

Het is maar het topje van de humoristische ijsberg die Ant-Man and the Wasp heet. Ik ben buitengewoon aangenaam verrast door dit vervolg waar ik weinig van verwachtte. De humor tilt het naar een hoger niveau. Dat komt met name voor de fenomenale Michael Peña.

Het slimme is dat dit niet ten koste gaan van de verhaallijn omdat andere personages bloedserieus zijn. Bij sommige Avengers films is iedere superheld een moppentapper en dat haalt de spanning onderuit omdat het nergens om lijkt te gaan, maar met name Michael Douglas en Evangeline Lilly brengen goed op de kijker over dat het heel ernstig en serieus is met dat (enigszins onbegrijpelijke) quantum realm.

De film heeft als gimmick dat diverse personages graag de feiten juist hebben en hier zelfs in de meest hachelijke situaties over discussiëren. Zit er nou waarheidsserum in de spuit of niet? Is het zinvol om in Californië de onderkant van je auto te laten wassen? Ik kon er erg om lachen.

Toch heb ik het idee dat de ideeën rondom dingen verkleinen en vergroten wel op zijn. Ant-Man 1 en 2 zijn samen een soort "Honey I shrunk the kids XXL in 3D on ICE the Revenge No Way Back From HELL".

Paul Rudd als de slonzige Scott Lang heeft nog wel potentie, maar de bloedserieuze Hank Pym en zijn dochter zijn wel uitgespeeld wat mij betreft.

3,5 sterren

You put a dime in him, you got to let the whole song play out

Toen de eerste Ant-Man uitkwam had ik een beetje mijn twijfels. De regisseursstoel was een aantal keer doorgegeven en ik vond vooral de switch van Edgar Wright naar Peyton Reed een jammerlijke zet. Wat bleek echter tijdens het kijken van de film? Ik had me op voorhand daar niet zo druk in moeten maken omdat Ant-Man gewoon een erg degelijke Marvel film bleek te zijn. Verfrissend genoeg om zich te meten met de andere films, maar het was wel de vraag in hoeverre dat de verdienste van Reed was.

Aangezien er naar het schijnt een stuk van het overgebleven script nog altijd wel uit de pen van Wright was gekomen en dan begin je te te twijfelen in hoeverre de sequel - waarin het sowieso lastig is om niet teveel een rehash van de vorige film te maken, plus Wright had deze keer niets met de film te maken - overeind ging blijven staan. Ik herhaal mezelf: ik had me daar op voorhand niet zo druk in moeten maken. Ant-Man and the Wasp gaat op dezelfde manier verder als zijn voorganger en dat is een vermakelijk plot opbouwen rond de zoektocht naar Janet Van Dyne. Het sterke aspect van de film zit hem echter in de humor die dit altijd nog net een beetje extra geeft. Zo'n klassieke 'martelscène' wordt onderbroken door een telefoontje van Scott's dochter waar haar schoenen zijn, de droge commentaar van Hank of ze nu gaan ontsnappen of dat Scott & Hope liever nog wat langer in elkaars ogen staren, ... Het is een leuk over en weer spelletje dat ervoor zorgt dat dit allemaal net wat frisser aanvoelt dan bijvoorbeeld zo'n Black Panther. Het is ook allemaal net wat kleinschaliger (badum tss) en dat doet de film deugd.

Want de essentie is simpelweg: hoe krijgen we Janet uit de Quantumzone. Ondertussen wordt er weliswaar een geminiaturiseerd lab over en weer gegooid, maar om de een of andere reden lukt dit wonderwel in de handen van Reed. Veel is ook wel te danken aan een heerlijke cast met Paul Rudd op kop. De chemie met Michael Douglas en Evangeline Lilly blijft de moeite waard en de film kent met Laurence Fishburne en Michelle Pfeiffer ook twee degelijke nieuwkomers. Walton Goggins weet wel niet helemaal te overtuigen als Sonny Burch, zijn rol is eigenlijk bijna hetzelfde als in Tomb Raider die ook in 2018 uitkwam, maar de sex-change die Ghost (in de comics oorspronkelijk een man en hier gespeeld door Hannah John-Kamen) ondergaat, staat garant voor een leuke slechterik. Vreemde keuze weliswaar aangezien Ant-Man en Ghost elkanders pad niet kruisen in de comics maar het zou niet de eerste keer zijn dat ze bij Marvel wat losjes omgaan met hun bronmateriaal. Zolang het resultaat navenant is, ga ik niet klagen.

Toffe eindcredits ook met de popjes en natuurlijk de te verwachten scènes tijdens de credits. Nog maar eens een goed voorbeeld van hoe die Marvel films allemaal onderling met elkaar zijn verweven en dan is het maar hopen dat die grote climax genaamd Endgame niet gaat tegenvallen. Dat heeft echter allemaal niets met deze Ant-Man and the Wast te maken, dus kort samengevat: toffe film die naar een hoger niveau wordt getild door het heerlijke samenspel in de cast.

4*

Deze film eens bekeken en vond het wel een vermakelijke film. Redelijk wat humor en het zag er natuurlijk weer prima uit. Het verhaal verveelde niet, net al de film trouwens.

De cast was ook weer goed op dreef. Vond dit een prima deel.

Redelijke verstand-op-nul-popcornvermaak. Het eerste deel had enkele leuke momenten maar was niet super. Dit deel is iets beter, al overheersen vooral de flauwe zogenaamd grappige dialogen die vooral bij een jong publiek zullen werken. Het is ook geen echt tweede deel omdat het in feite inhaakt op Captain America: Civil War en dat is best storend wanneer je, zoals ik, die film niets aan vond en het uit je geheugen hebt gewist. Zonder de flauwe humor en zonder de vele verwijzingen naar Civil War was dit beter geweest. Buiten dat weet de kern van de film wel te vermaken, al stelt het niet heel veel voor. Wat mij betreft is het geen succes dat Marvel tegenwoordig alle films op een hoop gooit. 2,5*

Ben niet meer zo van de Marvel. Altijd hetzelfde. Actiefiguur vecht tegen vijand. Pats, boem, au, knal, bla, bla, bla. Wordt er een beetje moe van. Toch is dit best een leuke film. De special effects zijn goed gemaakt en net weer even anders, waardoor deze film net niet verveelt. Prachtige Michelle Pfeifer wordt nu echt oud. Wat een verschil met bijvoorbeeld de film 'Wolf' waar ze nog echt super sexy is. Paul Rudd doet het altijd wel goed. Leuke vent.

Toch wel een stuk minder als het eerste deel,vrij kinderachtige en saaie film.

Ant-man is natuurlijk al een van de minst boeiende superheroes en dat maakt de film er al niet beter op.

De cast doet het meer als prima maar het script is gewoon drie keer niets.

Voor de tweede keer gezien en het was weer net zo lachen. Anders dan het stompzinnige Guardians of the Galaxy zitten hier wel geslaagde grappen in en het hoeft daarvoor niet elke keer onder de gordel te zijn, het kan namelijk prima zonder achterlijke schijtlolligheid over enorme drollen, klabanussen etcetera. Net als in het vorige deel is er geen slechterik die bijzonder uitblinkt en nu worden een aantal plots gecombineerd met elkaar maar het tempo zit er goed in en de actie is zeer vermakelijk met leuke vondsten. De cast is ook weer prima. De soundtrack is van het meer klassieke soort luchtige avonturen/sci fi film ala Back to the Future en past goed.

Uitstekend actie/avontuur/komedie/SF film...

Uitstekend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Uitstekend en perfect achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital 7.1...

Super mooi HD en 3 D kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend gemaakte SF...

Ben benieuwd over vervolg deel 3...

Super Top!

Meer van hetzelfde als deel 1, maar opnieuw met een hoog tempo, veel grappen en sympathieke acteurs die alles goedmaken. Waar veel andere Marvel-films proberen om hun superheld-personages diepte, ontwikkeling en psychologische conflicten mee te geven, gaat het déze franchise vooralsnog vooral om de lol, en ik heb daar geen enkel probleem mee. Leuke vertolkingen, een ijzersterke achtervolging met grote en kleine auto's, en zelfs de eindcredits-sekwens is vermakelijk. "Sorry, I had to come up with a name for my ant. I'm thinking Ulysses S. Gr-Ant. [...] Yes! I'm gonna call you Ant-onio Banderas!"

Grappig vervolg op het leuke Ant-Man (2015). Wederom een weinig diepgaand verhaaltje, maar een paar goeie grappen en erg leuke special effects (dat kleine autootje). Paul Rudd heeft goede komische timing en ziet er een leuke vent uit. Evangeline Lilly zet een sterke vrouwenrol neer en is best aantrekkelijk in haar pakje. En Michael Douglas speelt zijn rol, net als in het eerste deel, nogal droogjes. Ava/Ghost doet mij een beetje denken aan de twins in The Matrix Reloaded (2003).

Mwah.

Paul Rudd is een toffe Ant-Man - hij doet me wat denken aan Chris Pratt's Peter Quill in die zin dat ze beiden de sérieux en het drama van bijvoorbeeld Captain America of Black Panther niet meezeulen maar eerder voor het komische vlotte spel zorgen. Van alle Marvelhelden heeft Ant-Man ook de "kleinste" films. Het gaat niet om de wereld of ganser melkwegstelsels van de ondergang te redden. Het is daardoor minder een kakofonie.

Maar het is ook niet echt goed. Ik blijf vrij apathisch bij het kijken van dit soort films. Ze beginnen meestal vlot, zo ook deze, maar gaandeweg vind ik het vaak saaier worden. Marvel zal het wel nooit doen, maar een film als deze zou m.i. gebaat zijn bij een speelduur van anderhalf uur. Compacte, vlotte films met een toffe hoofdrolspeler en zonder de gebruikelijke schreeuwlelijke kleurenpaletten: meer zou het in feite niet moeten zijn.

2,5

Leuk vermaak. De MCU is altijd hit or miss bij mij; de Avengers films en bijvoorbeeld Guardians of the Galaxy vind ik toffe films, maar er zitten toch ook vaak flinke missers in deze franchise. Ant-Man 2 is echter toch wel vrij geslaagd en vooral leuk. Verwijzingen naar eerdere delen, die ik eigenlijk al lang vergeten ben, waren in het begin even irritant, maar voor de rest staat de film wel redelijk goed op zichzelf. Ik snap dat de MCU fans het geweldig vinden dat elke film altijd als een puzzelstukje in het geheel past, maar ik vind dat Marvel toch af en toe mag inzetten op films die gewoon op zichzelf staan, met een wat kleiner avontuur, zoals deze Ant-Man dus grotendeels. Inhoudelijk is dit niets, maar er is een grote hoeveelheid vrij leuke actie in het laatste uur, het spelen met het verkleinen en vergroten blijft tof, Paul Rudd is een heel charismatische hoofdrolspeler en de film zit bovendien vol met humor. Vooral dat laatste punt vind ik heel belangrijk; de film is enorm luchtig en kan soms een halve komedie genoemd worden, en dat werkt in Marvel films gewoon vele malen leuker dan melodramatisch gedoe. 3*.

Marvel op niveau.

Erg hoog zal dat waarschijnlijk niet worden en deze film stijgt zeker niet boven het niveau uit. Peyton Reed lijkt me ook geen regisseur die zich erop richt om andere films uit de reeks te overtreffen. Meer focus lijkt te liggen om van Ant-Man 2 een vermakelijke en avondvullende superheldenfilm te maken en dat weet aardig te lukken.

Jammer genoeg is het unieke waar de film niet naar streeft juist hetgeen dat de film hard nodig heeft. De film kent een vlot tempo en een aardig verloop, maar kan nergens echt boven het niveau uitstijgen. De actiescenes vermaken, maar overtuigen niet. De personages worden degelijk geacteerd, maar zijn nergens memorabel. De visuele invulling ziet er professioneel uit, maar treedt nergens buiten de lijn.

Zo blijft de film altijd hangen op de middelmaat. Daar sleept het de kijker wel makkelijk doorheen, maar het zal hoogstwaarschijnlijk voor de meeste kijkers geen indruk achterlaten. Niettemin zie ik Rudd graag in een personage als deze. Blaast toch een wat frisser tintje in het universum tussen al die serieuze gezichten. Ben ook blij dat Rudd het personage dan ook op zich neemt, want als acteur lijkt hij zich wel thuis te voelen in meligheid.

Ondanks dat de film duidelijk op een vermakelijk verloop gericht is probeert Reed er hier en daar wel wat sentiment in te boezemen, dat vervolgens doodklapt. Fishburne en John-Kamen zijn ondanks hun menselijke tintjes nergens intrigerende en leuke personages. Ter voortgang van de actie is het aardig, maar ik hoop eerlijk gezegd niet dat ze nog terugkeren voor het volgende deel.

Je avond vullen zal de film makkelijk doen. Speelduur is aan de lange kant maar begrijpelijk voor een superheldenfilm. Het voornaamste voordeel is dat het allemaal wel weet te vermaken dankzij genoeg humor en een goed tempo. Je zal het waarschijnlijk alleen snel ook weer vergeten zijn, want de film doet niets waarmee het zich kan onderscheiden van de andere herofilms.

In het Marvel Cinematic Universe treedt Ant-Man Scott Lang vooral op als humoristische verschijning in de avonturen van de Avengers. In zijn eerste eigen film stonden actie en humor eveneens centraal. Zijn tweede solo-optreden dat wederom door Peyton Reed is geregisseerd houdt vast aan die traditie en presenteert de kijker een sterk humoristisch gekleurde superheldenfilm.
Ant-Man and the Wasp doet het met bekende grappige elementen en bekende personages. Zo ontspint zich een wilde actierijke tocht door San Francisco. Een turbulente odyssee die in komisch en in halsbrekend opzicht heerlijk profiteert van prima speciale effecten.
Het is erg vermakelijk om Ant-Man en zijn medespelers voortdurend strijd te zien leveren om de vijanden een stap voor te blijven, te misleiden en uit te schakelen. De manier waarop dat gebeurt is heerlijk laconiek, zit vol grappige oneliners en werkt, vooral door het haperende pak van Scott Lang, zeer hilarisch. Aan het eind nog een teaser naar een derde deel en het zit er al weer op. Op naar het derde deel maar weer. Leuk.

Toch vreemd dat ik na herziening deze film een stuk minder leuk vindt dan het origineel terwijl dat een aantal jaren geleden nog precies andersom was.

Deze herziening viel me een beetje tegen, in heel veel dingen eigenlijk wel.

Sowieso het ontbreken van een interessante villain is al een mankement, zeker omdat ik een aantal dagen geleden de film Avengers: Infinity War heb herzien met Thanos als villain. Dan valt natuurlijk alles tegen.

Maar ook het plot zelf viel tegen. Ant-Man, the Wasp en Dr. Hank Pym doen er alles aan om de vrouw van Pym uit het kwamtumrijk te halen. Niet alleen levert dat een hoop technisch geneuzel op waar niemand wat van snapt, maar als het dan eindelijk zo ver is dan is het ook niet echt memorabel.

Gelukkig is Paul Rudd wel weer in topvorm en is het qua humor en visueel spektakel best wel vermakelijk.

Voldoende, halfje eraf na herziening.

Vanwege het Disney+ abonnement ook nog maar even het vervolg op Antman meegepakt met deze Antman and the Wasp. De eerste vond ik niet super maar wel vermakelijk met zijn droge antiheld Scott Lang prima ingevulde door Paul Rudd. Eens kijken wat deel2 doet zo op de zondagochtend als luchtig vermaak tijdens een zware verkoudheid brengt.

En dat is was Antman 2 eigenlijk gewoon is, luchtig vermaak. We zien Lang vooral in de naweeën van een team up met The Avengers en zoals gewoonlijk zou ik niet weten welke film dat betreft en wat ze gedaan hebben, maar dat maakt mij allemaal niets uit. Een ultradun verhaaltje is hetgeen wat de boel op gang helpt en niet veel meer inhoud dan de redding van Janet uit het subatomaire kwantum veld, of zoiets, met de FBI, gangsters en een derde geheimzinnige gegadigde op de hielen van Pym, Hope en Scott. Prima in die zin de cast met Douglas, Pfeiffer, Rudd, de mooie Lilly en altijd van meerwaarde Walton Goggins.

En dat is het eigenlijk wel, en dit vind plaats binnen de acceptabele kaders van een Marvel film met een mix van humor, actie en spektakel. Sterk de knokpartij van Hope in de keuken tegen de goons van Sonny Burch, grappig wanneer Scott tussen groot en klein blijft hangen op school, en is Scott groot en steppend met de vrachtwagen ook geinig. En zo doet Antman and the Wasp eigenlijk gewoon waar het voor is en dat is vermaken ook al is het voorspelbaar dat het allemaal wel goed komt. Daarnaast is het niet bepaalt een straf naar Evangeline Lilly te kijken. Dus, al met al gewoon leuk, niet top, maar wel vermakelijk.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ant-Man and The Wasp
Na het fantastische Ant-Man wilde ik natuurlijk ook diens vervolg, Ant-Man and the Wasp, bekijken. Eigenlijk kijk ik gewoon alles van Marvel… Hoe dan ook, zou ik deze film dus zien, haha. Grappig feitje is dat deze film eigenlijk plaatsvindt vóór Avengers: Infinity War, en een soort vervolg is op Captain America: Civil War. Peyton Reed geeft hiervoor als verklaring: “One of the big reasons we wanted the movie released in this order: Black Panther, Infinity War, Ant-Man and the Wasp, to show how different the tones can be, and that I’ve always said I always want to expand the definition not just of what a ‘comic book’ or ‘superhero movie’ could be, but now what a Marvel Studios movie could be, or what [the] MCU could be.”

Hilarisch
Net als de Ant-Man is ook Ant-Man and The Wasp weer fantastisch. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vrij weinig weet te zeggen over deze film, en dus even goed aan het nadenken ben wat ik er nog meer over kan zeggen. De film was namelijk gewoon hartstikke leuk en ik zou mijn recensie van het eerste deel gewoon kunnen copy pasten. Ant-Man and The Wasp is hilarisch. Ik en mijn vrienden – we gingen er met onze vriendengroep naartoe – hebben enorm zitten lachen. Op een gegeven moment stikte de vriendin naast mij er zowat in tijdens een scène in een schoolgebouw. Ja, er zijn genoeg scènes die op je lachspieren zullen werken.

Michael Pena en Paul Rudd
Michael Peña is as usual weer een geweldige toevoeging. Hij zet de ene na de andere hilarische scène neer, en hij weet hoe hij grappig kan zijn. Als Ant-Man and The Wasp zonder hem was geweest, was het net zo goed een leuke film geweest, maar Michael Peña maakt het toch wel net wat specialer. Maar laat ik natuurlijk Paul Rudd niet vergeten. Hij blijft een geweldige acteur. Ik was al fan van hem in films als Role Models, en ook hier is hij nog on top of the game.

Goede balans
Ook wordt er weer leuk gewerkt met het vergroten en verkleinen van dingen, die voor absurde en hilarische momenten zorgen. Mijn vriend vond dat er wel meer wat dat soort momenten in hadden gemogen, maar ikzelf ben van mening dat de balans juist goed was zo. Er wordt namelijk ook een serieus verhaal verteld, en die moet niet compleet overschaduwd worden waardoor het nog geloofwaardig blijft. Al blijft het sowieso een luchtige, absoluut niet zware, film. Je zou zo je vraagtekens bij dingen kunnen zetten Hoe overleeft de moeder van The Wasp 30 jaar zonder eten? Hoe komt ze aan make-up?, maar die dingen zie je op de één of andere manier makkelijk door de vingers.

Mooi in beeld gebracht
Wat mij tijdens het kijken ook nog opviel is hoe mooi alles eigenlijk in beeld is gebracht. Wanneer mensen in verschillende formaten in één scène zitten, en je dus wéét dat er gebruik gemaakt is van een groen scherm, maar het er toch geloofwaardig en mooi uit ziet. Op het eind van de film vind je twee post-credit scènes. De eerste is absoluut de moeite waard en zal een “Oh!”-momentje creëren. De tweede vond ik niet zeer bijzonder – ik had namelijk een post-credit scène verwacht met een hint of meer informatie -, maar is wel grappig.

Conclusie
Ant-Man and The Wasp is weer een leuke en hilarische film. Paul Rudd en Michael Peña weten je lachspieren ongetwijfeld in actie te brengen. Verder is Ant-Man and The Wasp een heerlijke luchtige film na Avengers: Infinity War, met twee end-credit scènes, waarvan de eerste vooral belangrijk is. Mijn vrienden en ik hebben weer enorm genoten en veel gelachen. Zeker een aanrader!

Deze Marvel Superhelden film opnieuw op 4k terug gezien.

In prachtige beeld en geluids kwaliteit.

Voor de Antman films, hou ik wat betreft de entertainende en luchtige en ook vrolijke inhoud van deze film.

De waardering voor ook deze tweede Antman film.

Toch wat hoger, als een hoop andere Marvel films met de overload aan green screen en Cgi.

Die hier in deze film, toch wat beter kwalitatief tot zijn recht komt.

Ook de film muziek is wel heel leuk in deze film.

Wel weer genoten van deze vrolijke en mild spectaculaire film voor jong en oud.

Van 4,5* naar 4*