The Shape of Water (2017)

Op het eerste gezicht deed deze film mij erg denken aan Creature from the Black Lagoon, de film heeft hier wel degelijk raakvlakken mee maar zijn tegelijkertijd niet met elkaar te vergelijken, op emotioneel vlak heeft de film ook wel raakvlakken met The Elephant Man.

The Shape of Water is namelijk zo veel meer dan alleen maar een fantasy filmpje, het monster is dan wel de rode draad in het verhaal maar het waren voor mij vooral de kleurrijke en menselijke personages die mijn aandacht het meeste trokken.
Personages die eigenlijk stuk voor stuk incompleet zijn en allemaal met hun eigen issues moeten dealen in de daarvoor verkeerde tijdsperiode, dit wordt soms nog eens extra benadrukt door kleine details in de film. Bijvoorbeeld: Mardi Gras waar nooit de 2de s achter komt te staan.
Ook visueel is het een lust voor het oog, tel hier de heerlijke jaren 60 sfeer en aangename jazz muziek bij op en je bent voor 2 uur in een andere wereld.

Het acteerniveau is sterk en iedereen lijkt goed gecast, maar positieve uitschieters waren voor mij toch wel Michael Shannon en Richard Jenkins, natuurlijk mag vanzelfsprekend ook Sally Hawkins niet vergeten worden. De film oogt prachtig en is super sfeervol, de scenes in de klassieke bioscoopzaal vond ik ook prachtig.
Je wordt als kijker helemaal meegenomen in deze tijd, de film had zo uit de jaren 60 kunnen komen.

The Shape of Water was voor mij in ieder geval een aangename verrassing, de speelduur vliegt voorbij en je bent door de sterke en ouderwetse sfeer binnen no time in het verhaal.
Toch maar eens meer gaan onderzoeken van deze regisseur, dit bevalt mij zeker.

4*

Het eerste uur vond ik maar vervelend – met het malle nepmonster en de verhaalclichés – en wat saai, ondanks de fraaie vormgeving, maar gaandeweg werd de film spannender vanwege de oplopende strijd tussen de good guys en de ultieme ‘bad guy’ Strickland (gespeeld door Shannon die er sowieso eng en gevaarlijk uit ziet en dus makkelijk de suspense kan leveren) en begon de film te ‘kloppen’: de film is een sprookje dat zich in de Koude Oorlog afspeelt en lijkt tegelijk een ode aan de films uit die tijd te zijn (welke oude films in de film aldoor op de achtergrond spelen en te horen zijn) waarbij opzettelijk de clichés, zoals die van de bad guy en het persoonlijke gevecht op het eind, uit die oude films worden herhaald. Wellicht is het niet kunnen spreken van de hoofdpersonage Elisa daarbij een ode aan de stomme film?

Het sprookje betreft dan de moraal van het verhaal: Strickland lijkt de ideologie c.q. de instrumentele rede (‘to deliver’ zoals Strickland zijn taak opvat) te belichamen die niets of niemand respecteert die anders is dan hij (zwarten, Russen, gehandicapten, mysterieuze vismensen zijn alle inferieure wezens in zijn ogen), die alles en iedereen alleen maar gebruikt/exploiteert en die als Samson alles vernietigt, zodat hij het echte monster is terwijl de monsterlijke visman een god blijkt te zijn (om welke reden de indianen hem aanbaden). De undateables Elisa en de visman blijken de mooiste mensen te zijn die in hun liefde voor elkaar eeuwig samen gelukkig leven (in zee c.q. in de fantasie).

Voor mij weet de film zo uiteindelijk op een geslaagde wijze de Koude Oorlog met zijn mensontkennende ideologieën (er speelt ook nog een subplot van Russische spionnen mee) te transformeren naar de huidige tijd waar mensen nog steeds op hun uiterlijk/afkomst of onvolmaaktheden worden beoordeeld alsmede de oude filmclichés opnieuw leven in te blazen en dat allemaal in de vorm van een fraai vormgegeven sprookje.

Ik was erg benieuwd naar deze The shape of water. Guillermo del Toro probeert zijn films steeds te kruiden met een vleugje magie in een duistere sprookjesachtige setting. Ik zag de recente Beauty and the beast nog niet met Emma Watson, maar ik betwijfel of Bill Condon betreft liefde en seksualiteit de grenzen heeft ver heeft opgezocht dan Guillermo del Toro. De gehele film door refereerde ik deze film naar de familieklassieker met Tom Hanks, Splash (1984) . Hoewel Splash wat luchtiger overkomt, komen vele gebeurtenissen terug in deze film: het wetenschappelijk onderzoek, de badkuipscènes, de liefde tussen mens en creatuur, de ontsnapping en last but not least de geweldige eindscène en vlucht in de zee.

Wat me van in het begin opviel was de ongelooflijke zorg en perfectie die Del Toro aan de dag probeerde te leggen door erg veel aandacht te besteden aan het decor en de setting. De jaren 60 werden erg knap weergegeven: een pittoresk bisocoopzaaltje, een hippe trendy tearoom, nostalgische sfeerrijke beelden van de televisie, de donkere krochten van de overheid en de troosteloze, maar tegelijk knusse gezellige thuis van Elisa. Je waant je als het ware letterlijk in de jaren 60.

De film bevat eveneens een aantal dubbele of onderhuidse boodschappen. De zestiger jaren mogen dan wel algemeen bekend zijn als de wereld van de babyboomers, seks en rock & roll, maar de vooringenomenheid, eenzaamheid en individualisering van de samenleving komt ook aan bod en kan tegelijk doorgetrokken worden naar de huidige samenleving. Del Toro vond deze boodschap erg belangrijk en verwijst hiermee bewust naar de 'Trump-periode' als stil protest van een hardwerkende Mexicaanse immigrant.

De casting werd met zorg uitgekozen en was perfect. Sally Hawkins kwijt zich uitstekend van haar rol. Haar blik was hierbij cruciaal en belangrijk, zeker wanneer je zelf niet kunt spreken. Er zat veel passie en energie in haar rol, emoties van hoop, liefde en hunkering naar erkenning. De zoektocht naar aanvaarding en te mogen zijn wie je bent zonder je te moeten verantwoorden. Haar gevoel van eenzaamheid dat ze tracht te doorbreken komt trouwens ook voor bij alle andere personages: Zelda zorgt alleen voor het gezinsbudget omdat haar passieve echtgenoot zich nestelt in zijn "handicap". Giles heeft nood aan affectie, maar wordt afgewezen door de barkeeper. De enige met wie hij kan praten is Elisa. En ook Strickland is door zijn blinde ambitie eenzaam en alleen. En tot slot wordt het creatuur misbegrepen en is hij een totale outsider, eentje die vernietigd moet worden of in het beste geval na vivisectie te ontleden in naam van de wetenschap.

Shannon was uiteraard weer geweldig als bad boy, beetje clichématig karakter. Autoritair en ambitieus, eveneens vermoedelijk de strenge (hardvochtige) vader en macho. Elisa is eveneens niet zomaar het seutige type wat je zou verwachten: achter het saaie kapsel dito diadeem schuilt een vrijgevochten geëmancipeerde vrouw die tussen het eieren koken door haar tijd verdrijft met masturberen.
Qua verhaal is The Shape of water wat minder en vrij eenvoudig. Dit romantisch modern sprookje moet het vooral hebben van de sfeersetting en mooie decors. Een aantal mooie scènes springen uit het oog zoals de filmposter als de waterscène in de badkamer. Maar eigenlijk zijn alle momenten tussen het creatuur en Elisa de moeite waard en dragen deze scènes in hun geheel bij tot wat de film is: ontroerend, nostalgisch en passioneel, kortom prachtig!

Voor mij nu al één van de beste films van het jaar. Even laten bezinken voordat ik een aantal sterren uitdeel, maar Del Toro heeft weer fantastische film afgeleverd. Iets minder dan Pan's Labyrinth, maar dat is natuurlijk geen schande.

Geef Hawkins die Oscar maar alvast. Wat zij hier weet te doen met alleen gezichtsuitdrukkingen en gebarentaal is waanzinnig.

Heel toepasselijk

Die laatste scene... Ik voelde het al aan m'n water .

Wat een juweel van een film. Ik werd meegezogen in het verhaal. Mooi opgebouwd uitmondend in een te verwachten plot.

In de grimmige jaren 60 sfeer neergezet liefdesdrama. Aan de ene kant de koude oorlog, racisme en aan de andere kant het eenvoudige laag tempo leventje met mooi gefilmde en geacteerde band tussen de stomme Elisa en de vismens. Ook de nodige humor en behoorlijk gewelddadige scenes. Het blijft allemaal functioneel en doet de film goed.

Een zeer kundig gemaakte film. Del Toro is zo´n regisseur die nog echt vakmanschap levert en betoverende, meeslepende verhalen weet te bedenken. Een soort Walt Disney voor volwassenen. The Shape of Water is vooral een mooie film om naar te kijken. Van de decors, tot de kostuums tot de prachtige score van Alexandre Desplat. En wat dacht je van de meerman. Geweldig ontworpen en laat maar weer eens zien hoe veel geloofwaardiger een goed ontworpen kostuum is dan een CGI meerman.

Het acteerwerk is een tweede sterkhouder. Sadie Hawkins weet mijn hart te veroveren. Doet best wel denken aan Amelie op momenten. Het is zeker een risico geweest om haar als hoofdrol te casten, maar het werkt wonderwel heel goed. Jenkins en Shannon leveren geweldige bijrollen. En laten we Doug Jones als de meerman niet vergeten!

Toch gaat er ergens iets mis, waardoor mijn aandacht wat verslapt tegen het einde van de film. Mogelijk is dit te zoeken in het verhaal, dat behoorlijk clichématig is en daardoor zeer voorspelbaar. Dat hoeft de pret in dit geval zeker niet te drukken, want er is genoeg moois, maar toch. Ik heb niet het idee dat ik deze film nog eens zou willen herzien. Iets wat ik wel heb met bijvoorbeeld Pan´s Labyrinth. Een film die best wat overeenkomsten heeft, maar toch meeslepender is en minder voorspelbaar.

Desalniettemin is dit een film die de echte liefhebber zeker niet mag missen. Ieder shot is een plaatje om in te lijsten. Een stukje ambachtswerk.

Prachtige beelden en aparte kleurrijke scenes en karakters. Maar scoort toch geen 4 vanwege het te simpele verhaal.

“If I told you about her, what would I say? I wonder.”

Guillermo del Toro heeft met The Shape of Water weer een magische film afgeleverd. Een bijzonder liefdesverhaal, met ook aardig wat donkere thema’s erin verweven. Want The Shape of Water mag dan soms als een magisch sprookje aanvoelen, Del Toro deinst er niet voor terug om onderwerpen als racisme, vreemdelingenhaat, homohaat en de rol van de vrouw aan te kaarten. De film speelt zich af ten tijde van de Koude Oorlog, maar het voelt soms ook bijzonder actueel en relevant.

Maar The Shape of Water is toch vooral een liefdesverhaal tussen Elisa (de weergaloze Sally Hawkins) en een amfibie-achtig wezen (Doug Jones). Dat dit liefdesverhaal überhaupt werkt is een groot compliment aan Del Toro en de acteurs. De decors, de jaren 60 setting, de kostuums etc. Het oog voor detail is weer verbluffend, iets wat je wel aan Del Toro kan overlaten. Wat ik niet had verwacht is dat er ook veel humor in de film zit, en vooral Jenkins, Spencer en Hawkins hebben een aantal komische momenten samen. Shannon is natuurlijk perfect gecast als bad guy, en je hebt vanaf het begin gelijk een hekel aan hem. The Shape of Water is nu al één van mijn favoriete films van het jaar, en het is een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Dit soort kleurrijke en creatieve films zijn zeldzaam.

Vinden jullie ook niet dat 'The shape of water' een prachtige titel is?

Sally Hawkins in een film van del Torro, dat gaat het wel worden.

Helaas is het allemaal net wat te vlak en te voorspelbaar waardoor ik mijn ogen soms niet open wist te houden. Het jaren 60 sfeertje vond ik te dik erop geplamuurd(overdrachtelijk bedoelt), ook jammer. Het zag er allemaal wel mooi uit dat wel.

Ander min punt is: de kat die bijna terloops opgegeten wordt door dit "goddelijk" wezen en de wat koele reactie van de twee hoofdrolspelers hierop. Ik weet dat zoiets ook in anderen films gebeurt maar het blijft stuitend; vind ik. Door dit laatste een punt eraf.

Wat ziet deze film er grandioos uit zeg. Prachtig kleurenpalet en dito cinematografie. De sfeer is echt genieten geblazen ook mede dankzij de bijpassende muziek. Mij deed de setting in eerste instantie ook aan de Bioshock game denken, maar dan minder duister en zonder horror. Het enige wat me tegen stond was het conventionele verhaaltje over de onmogelijke liefde inclusief eendimensionale bad guy, die overigens wel prima werd neergezet door Shannon. Het had van mij nog iets meer buiten de lijntjes gemogen, maar ik kan toch niet anders dan 4* geven.

Nee, ik het vind het juist wél een mooie titel.

Prachtig gemaakt, maar toch heb ik mij niet goed vermaakt. Stereotype characters, stereotype script... ga zo maar door.

Ik denk dat ik te hoge verwachtingen had!

Traditioneel filmpje in de trant van Belle en het Beest. Hou ik wel van, dus daarom deze film gekeken. En vooral omdat het een 16 jaar en ouder film is. Maar dat viel tegen. Ja, er zit bloed in de film, tieten, een vagina en een masturbatie scène van 1,5 sec. Verder bewandeld de film de paden zoals we ze al kennen. De film heeft mij dus niet echt verrast. Visueel ziet het er strak uit, goede cast, magisch sfeertje en geloofwaardig. Maar toch miste ik iets en ik weet niet zo goed wat. Iets meer lef/risico?

Overigens vrij dom dat Elisa het wezen totaal niet voorzichtig benaderd. Ze weet helemaal niets van het wezen, maar ze zag wel dat het zich vrij agressief gedroeg. En toch gaat ze meteen aan de rand van het bad zitten met een gekookt ei'tje.

Een 6,5 voor The Shape of Water.

p.s. Heeft Guillermo del Toro een voorliefde voor vismensen? In Hellboy zit Abe Sapien en nu deze.

Nog niet gezien, maar ben wel benieuwd.

Vooral omdat dit mij meer dan een beetje aan "The Creature from the Black Lagoon" films doet denken (waar ik wel iets mee heb)

Ja logisch dat je daar iets mee heb, dat is een film uit 1954! (ik maak een grapje)

Beetje tegenvaller. Het is een eenvoudig verhaaltje, een soort moderne uitvoering van de jaren 80 komedie Splash, maar dan nu met een vrouw als protagoniste en een man als hulpbehoevend vis-wezen. Het ziet er wel gelikt uit, soms tegen het cartooneske aan, en acteerwerk is goed van met name Hawkins. Shannon haalt zijn Nelson van Alden-typetje maar weer eens uit de kast (inclusief masochistische neigingen), heeft daarvoor ook gewoon een goeie kop.

Waarom deze film gezien wordt als gedoodverfde Oscar-winnaar is me verder onduidelijk, want waar Del Toro met Pans Labyrinth redelijk vernieuwend bezig was, is Shape of Water toch eerder een niemendalletje. Het keek verder wel lekker weg, maar vind hem nogal overgewaardeerd.

JacoBaco

In feite 3 films (1954-1956)

Dus 3x logisch

Fijn donker maar tegelijkertijd romantisch sprookje van regisseur Del Toro, die na het wat mindere Crimson Peak hier opereert op de top van zijn kunnen. Alles klopt ditmaal en visueel is de film om je vingers bij af te likken. Wat een mooie vormgeving. De plot is simpel maar doeltreffend en de slim uitgewerkte personages brengen het allemaal fraai tot leven. Knap ook hoe Michael Shannon iets moois weet te maken van zijn ogenschijnlijk nogal standaard schurkenrol. Uiteindelijk heeft de film net iets te weinig inhoud om echt tot het beste werk van Del Toro gerekend te kunnen worden, maar er valt veel te genieten. Vormt daarnaast een leuke double bill met Creature From The Black Lagoon, die duidelijk ter inspiratie diende.

Prachtige film. Ik heb niet alle films van Del Toro gezien maar ik vind hem tot nu toe de beste. Ja, beter dan Pan's Labyrinth inderdaad. Het verhaal is eenvoudig maar het maximale wordt overal uitgehaald. Het verhaal doet wat denken aan Belle en het Beest maar de Disney sfeer is er helemaal niet. Er heest een veel killere jaren '60 Koude Oorlog sfeer die gedurende de ganse film begeleid wordt door een zeer geschikte soundtrack. Er is veel oog voor detail in deze film. De decors en kledij ademen ook deze sfeer uit.

Sally Hawkins is briljant en haar rol is erg veelzijdig. Van dansen tot poetsen tot gebarentaal tot masturberen in bad. Het zou me dus in geen geval verbazen moest zij een Oscar hiervoor krijgen. Ook de cinematografie en het camerawerk is fantastisch. Del Toro krijgt hiervoor, no doubt, Oscar voor beste regie. Michael Shannon doet het ook erg sterk in zijn vrij eendimensionale rol. Het zijplotje met zijn familie is dan weer een beetje overbodig naar mijn gevoel, maar kwaad kan het niet. De Russische infiltratie in een Amerikaanse faciliteit of omgekeerd is wel vaker uitgevoerd zodat het uiteindelijk nog vrij voorspelbaar uitdraait allemaal.

Del Toro is voor mij een beetje alles of niets denk ik. Je hoop op fantasievol duister sprookje zoals El Laberinto del Fauno, maar het kan ook zomaar Crimson Peak-kitsch worden. Gelukkig is dit eerder een El Laberinto. Iets minder verontrustend duister misschien, maar wel romantisch, mede door de goede score van Desplat. Ik vind zijn werk vaak wat te zwierig, maar hij is een goede match met deze film.

De film ziet er ook buitengewoon goed uit. De special-effects en vooral alle aankleding en het gebruik van kleuren en de montage. Ongelofelijk wat Del Toro met een relatief laag budget doet. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag dat het budget blijkbaar maar 19.5 miljoen dollar was. Dat is niets tegenwoordig voor zo'n publiekstrekker.

Leuk ook wel trouwens om acteurs als Jenkins en Shannon in een wat grotere film te zien. Ze zijn allebei echt wat speciaals. Zo enorm leuk als Jenkins personage is, zo griezelig is Shannon. Heel tof om hem eens een bad guy te zien spelen. Er gaat echt dreiging van hem uit. Van mij had zijn rol nog wat meer ruimte mogen krijgen.

Hawkins staat uiteraard voor de grootste uitdaging omdat ze niet kan praten en al haar emotie, met succes, in haar mimiek en lichaamstaal uit moet beelden. Behalve dan in een prachtige romantische oprisping, als ze voor even fantaseert dat ze kan praten en zingen en op die manier in een klassiek musicalmomentje haar liefde aan het wezen verklaart.

Overigens ben ik niet helemaal overtuigd van die romance. Als vriendschap werkte de relatie tussen Elisa en het wezen heel goed (je kan begrijpen dat zij als outsider wat ziet in een wezen dat haar niet als zodanig herkent), maar zodra het seksueel wordt slaat Del Toro me toch een wat te bizarre richting in, hoe smaakvol en oprecht zijn aanpak ook.

Ja, het is een film over outsiders en tolerantie, maar dit vraagt wel erg veel openheid van de kijker. Daar zet Del Toro het toch wat te zwaar aan. Op zich ook al een beetje door zowel racisme, homofobie als seksisme aan te snijden. Wat dat betreft is een film die verder vooral lekker ouderwets voelt echt progressief.

Maar goed, het was geen ergernis of zo. Ik denk alleen dat het beter aangepakt had kunnen worden. En de film vermaakt sowieso van begin tot eind. Hoewel het een cocktail van genres is houdt Del Toro alles goed bij elkaar. Uitstekend laatste bedrijf ook. Een zeer royale 3.5*.

Beetje vreemde maar wel lekkere fantasy film met een romantisch tintje.

En ook wat dat laatste betreft , best apart.

Dat Del Toro gekozen heeft voor een hoofdpersoon die doofstom is pakt zeer goed uit.

Je krijgt al snel een binding met het introverte vrouwtje.

Maar ook het water monster ( een soort man van Atlantis) weet eveneens sympathie te winnen.

Michael Shannon was in zijn rol wederom prima als hufterige geheim agent.

Dit soort karakters zijn op zijn lijf geschreven.

"The Shape of Water" heeft mij zeker vermaakt.

Met soms mierzoete scenes, afgewisseld door een enkele brute scene.

3.5*

Ik sluit me hier volledig bij aan. Ik vond het een mooie fantasy film. De sfeer was erg mooi, goed uitgewerkt verhaal en een aantal diepere lagen waardoor de film meer is dan het eenvoudige plot. 4* voor mij.

Schitterend! Moderne mythologie van De Toro.. laat dit soort films maar aan hem over. Belle en het Beest? Splash? Ja, daar zit wat van in. Het oeroude thema van de eeuwige liefde wordt sprookjesachtig uitgewerkt. Voeg daar nog wat Koude Oorlog elementen en seksuele symboliek aan toe en je hebt een compleet succes.

De duistere elementen blijven er ook wel in: soms bloederig en met een personage als Strickland die een ziel zo zwart heeft als zijn rottende vingers . Hawkins uitmuntend en Shannon vind ik altijd schitteren op het scherm. Helaas is hij het niet, maar Jenkins, die genomineerd is voor een oscar. Beeldmooie scènes ook die om in te lijsten zijn; het schepsel is mooi vormgegeven. De Toro verdient het om naar huis te gaan met een beeldje; hij weet acteurs, beelden en muziek geslaagd samen te brengen. Dit is mijn persoonlijke favoriet voor de uitreiking.

Steengoede film, met een mooi verhaal, sterk spelende cast met name Sally Hawkins en Michael Shannon als de badguy en die speelt hij erg overtuigend. Vooral de sfeer en kleuren met name het vele groen wat erin zit. En wat ik ook even moet zeggen is Doug Jones, die het monster speelt en met name in Del Toro's films bijna alle monsters speelt is wel even een vermelding waard. Al met al een erg mooi gemaakt fantasy/romantische film en echt een Del Toro prent ik zeg kijken dit meesterwerk voila.

Prachtig

Ik ben helemaal niet van de fantasy films, maar deze film was goed. Mooie zestiger jaren setting en de film bleef mij tot het eind boeien.