Jigsaw (2017)

"Jigsaw's dead."

De 'Saw' reeks blijft voor mij een guilty pleasure en met de gebroeders Spierig aan het roer had ik hier zin in. Maar hier kunnen zelfs zij geen nieuw leven inblazen.

'Jigsaw' is namelijk niets meer dan een herhaling van zetten; weer wat vreemden die verplicht meedoen aan een gruwelijk spel, terwijl ze iets op hun kerfstok hebben. Je kunt het als kijker inmiddels wel dromen. Het is eigenlijk best knap dat men hier nog probeert te trekken aan een dood paard, gezien het feit dat John Kramer al lang onder de zoden ligt.

Dit vervolg tracht wederom een heel mysterie te creëren rondom het hoe en waar, gesteund door een cast die werkelijk niets bijzonders kan inbrengen. Met de voorgaande delen in het achterhoofd zouden er toch wat leuke links gelegd kunnen worden tussen verscheidene personages en gebeurtenissen. Echter wordt er van deze mogelijkheid geen gebruik gemaakt, vooral de afwezigheid van Dr. Lawrence Gordon is een groot gemis.

Vrijwel spanningsloos ondergaan de karakters - ongeïnspireerde - vallen die nauwelijks kunnen imponeren. Het komt gewoonweg allemaal erg bloedeloos over, alsof er rekening gehouden moet worden met tere zieltjes. In allerijl worden er nog enkele rare wendingen geïmplementeerd om je bij de les te houden. Jammer genoeg moet je al gauw concluderen dat het geheel vergezocht is.

Al met al een treurig vervolg dat je gerust kan overslaan. Ik hoop van harte dat dit deel gaat falen, want hoe kun je hier nog verder op voortborduren.

2,0 Sterren.

James Wan heeft de lat hoog gelegd met de allereerste Saw film. De andere delen zijn er niet in de buurt gekomen. Ze kunnen de franchise maar niet een vredige dood laten sterven (niet dat daar ooit sprake van is geweest).

Als "echte" fan toch wel met een glmlach naar deze film gekeken! Hij tipt misschien niet aan sommige voorgangers, maar dit had ik vooraf ook zeker niet verwacht... Het recept is en blijft fijn (ook na 7 eerdere delen), lekkere puzzelen om er daarna achter te komen (twist) dat je er weer eens gigantisch naast zit. 3 uit 5 sterren voor deze vermakelijke film

Gezien in Deventer Vue (kan me niet herinneren dat ik eerder een horrorfilm in de middag heb gezien).

Wat zullen scenaristen Pete Goldfinger en Josh Stolberg zich in hun handen gewreven hebben toen ze de 'schokkende' wending op het einde bedachten. Beetje jammer dat ik me toen al zo'n 80 minuten lang dood had geërgerd aan een zeer slecht geconstrueerd verhaal waarin de time-frame totaal niet klopt. De slotwending geeft daar een excuus voor, maar dat excuus maakt het er helaas niet beter op. Meer bordkartonnen karakters die door hun irritante gejammer geen beter lot verdienen, meer cassettebandjes en -recorders, meer van hetzelfde door Tobin Bell uitgesproken cryptische, quasi-filosofische geleuter over de waarde van het leven, maar niets nieuws. De film zondigt tegen het 9e gebod, maar ook tegen het 11e gebod: gij zult andermans tijd niet verspillen.

Ik ben een liefhebber van deze reeks en stiekem was ik er best blij mee dat er een volgend deel kwam, ook al zijn de delen na het origineel die echt geniaal was wel erg wisselend in niveau. Maar toch blijft het vermakelijke pulp en ik zat vrijdagavond dan ook klaar om de film in de bios te zien. Jammer dat een hoop reviews hier zo overdreven negatief zijn, want zo beroerd is het allemaal niet en veel slechter dan de vorige delen is het ook niet. Ja, het is allemaal wat onlogisch en flauw geschreven en de verwachte twist op het einde is niet sterk met een zoveelste handlanger van John Kramer die zijn legacy in leven weet te houden, maar als popcorn-horrorfilmpje was het goed te pruimen.

Er zitten weer een paar nasty vallen in en daar kijk ik de vervolgdelen toch eigenlijk voor. Wel is de echte Saw sfeer een beetje weg, maar dat hadden de laatste delen al wat. Het is verhaaltechnisch allemaal zo over de top omdat ze John Kramer al vrij vlot in de franchise dood lieten gaan. Van mij had het allemaal inhoudelijk wel simpeler gemogen, maar die keuze hebben ze jaren terug al gemaakt. Dat we Tobin Bell hier weer zien was wel aardig, al werd ik ook wel een beetje moe van die filosofische levenslessen van hem, voorafgaand aan weer een nieuwe ''game''. Wat ook wel jammer was, is dat de film niet echt expliciet veel gore toonde, op wat momentjes na. Even had ik het idee dat het PG13 was, zo vaak dat de camera weg draaide bij kills. Sowieso zat er wel veel CGI bloed in, iets wat ik nooit leuk vind in films. Het haalt het laatste beetje realisme weg en is gewoon veel charmanter met een lading nepbloed.

Maar ik heb me er dus wel mee vermaakt. Formulewerk, maar dat geeft niet. Dat wist ik vooraf en daar kies je toch zelf voor als je een kaartje koopt. Het was geinig om John Kramer, de driewieler, de vallen en de muziek weer tegen te komen. Voor de rest is het niks bijzonders en zijn de personages ook bijzonder oninteressant. Misschien moet ik de hele reeks maar eens opnieuw gaan kijken, heb daar wel zin in gekregen.

3*

Niet eens een heel slecht vervolg op de eerdere delen van Saw. Eindelijk weer eens wat anders dan alle oude personages, die ik in deze film absoluut niet gemist heb. Met het verschijnen van Tobin Bell op het doel verscheen er natuurlijk wel even een glimlach, een Saw film zonder Bell, in welke vorm dan ook, is geen Saw. Het verhaal is verder natuurlijk niet echt vernieuwend, vrijwel alles hebben we al wel eens gezien. Toch vind ik het altijd weer interessant om te zien welke martelmethodes ze nu weer hebben bedacht en die blijven mij iedere film toch weer verbazen. In dat opzicht weten ze eigenlijk altijd wel te vernieuwen en dat blijft knap na inmiddels acht delen. De vriendin met wie ik was had geen enkele deel van de reeks gezien en was iets minder enthousiast dan ik en daar hoorde ik meer mensen over. Degenen die de hele reeks wel gezien hebben, waren over het algemeen positiever dan degenen die niets hadden gezien. Ik denk inderdaad dat deze film overgeslagen kan worden als je de reeks niet hebt gezien of het voorheen al niet zoveel aan vond.

Het beste aan dit, inmiddels achtste deel in de franchise is het feit dat deze film in 2017 is uitgekomen. Nadat we tussen 2004 en 2010 met 7 films dood zijn gegooid, hebben we nu even 7 jaar een adempauze kunnen houden. Na the Final Chapter was ik er gewoon helemaal klaar mee.

Voorafgaand aan Jigsaw heb ik de eerste 7 films ook herkeken en ondanks dat de reeks technisch nooit door de ondergrens heen zakt, is het verwarrende gedoe met alle handlangers van Jigsaw helaas met dit achtste deel in de reeks ook niet tot een einde gekomen.
Gedurende de film lijken er heel veel tijdlijn fouten in het verhaal te schuilen, maar dit wordt door middel van de (inmiddels verplichte) twist aan het einde weer redelijk rechtgetrokken.

Niet dat het heel veel uitmaakt, want ondanks een fijnere visuele stijl dan de hyperactieve voorgaande delen, is deze film erg inspiratieloos. Het leek leuk te beginnen, met een ketting die de slachtoffers door een parcours van Jigsaw spellen heen sleept, maar dit was maar voor de eerste twee spellen. Vraag me ook af als die Carly wel door de zaag was vermoord, hoe dat tweede spel met de spuiten dan gespeeld had moeten worden.
Verder weinig inventiviteit, saaie vallen met voornamelijk offscreen kills (gelukkig de laatste niet), het detective verhaaltje dat sinds deel 3 of 4 telkens op dezelfde manier eindigt en flashbacks die uitleggen hoe handlanger nummer 73884 Jigsaw heeft geholpen. Vraag me af hoe hij zijn dagen indeelde met al die handlangers die om en om een training kregen van hem.

Ondanks dat het beste wat deze reeks had kunnen overkomen, een behoorlijk lange pauze, weten de makers van deel 8 niks origineels te maken. Het is meer van hetzelfde, niks verassende.
Als je van de reeks houdt, zal het voldoen. Maar als de reeks je al niet beviel, zal dit deel niks doen om je over te halen. Ook jammer dat ze met dit nieuwe deel niet een frisse start maken. Het is toch al 7 jaar geleden en veel mensen van 18-21 jaar waren nog jong toen de vorige films uitkwamen. Om dan weer teveel op de voorgaande delen te leunen is gewoon een slechte zet.

Zonder kennis van de voorgaande delen valt bijna geen enkel vervolg van het origineel te volgen.

Krappe 2*, omdat Costas Mandylor niet meedoet.

P.s. Waar was dr. Gordon?

Dit deel eens geprobeerd en hij was niet mis, maar qua ontknoping was ik niet zo onder de indruk. De film is niet echt een vervolg van Saw 3D, aangezien er behalve Jigsaw eigenlijk niemand meer terugkeert en er eigenlijk ook geen verwijzingen naar zijn.
De film komt minder hyperkinetisch over en de vallen waren niet slecht.
Het was zeker geen slechte film, maar ik ben ook niet echt van m'n sokken geblazen, gewoon goed.

Tegenvaller.

Wist er vooraf helemaal niks van. Nu kijk ik al zelden tot nooit trailers, maar meestal ben ik wel op de hoogte welke richting een film uitgaat. Van dit 8e deel wist ik niet eens of het een sequel, prequel, reboot of wat dan ook zou worden.

Na de eerste scene wordt al jammer genoeg duidelijk dat dit 8e deel gewoon inpikt waar de reeks gestopt was. De spelletjes van Jigsaw zijn bijna bijzaak geworden, in de plaats een hoop narratieve verslikkingen die één of ander ingenieus opgezet puzzeltje moeten verbeelden. Het resultaat is echter redelijk saai.

De traps zijn nog best leuk, maar ook die worden zonder veel overtuiging in beeld gebracht. Het zou veel leuk geweest zijn moesten ze die hele Jigsaw lore achter zich hebben gelaten en in plaats daarvan gewoon weer wat meer gefocust hebben op de torture horror, maar blijkbaar is het politieonderzoek interessanter.

De Spierig broertjes voegen ook weinig toe. Nochthans regisseurs met een eigen stempel, maar hier lopen ze braafjes in het gareel. Geen al te best vervolg dus, met een gaap-twist die de vorige delen eer aan doet.

2.0*

Hij was niet zo slecht als de vorige twee, maar komt ook niet in de buurt van de eerste twee. Als fan van het genre en de reeks was het best de moeite om te bekijken, maar zeker geen hoogvlieger en geen film die je nog eens gaat zien. De marteltuigen waren ook wat saai dit keer.

Weinig origineel vervolg. Het verhaal is net als de delen voorheen ver gezocht en vol plottwists. Als kijker heb je al snel de neiging om te denken ‘het zal allemaal wel’ en er verder niet over na te denken. De film is op momenten best spannend en kijkt verder prima weg. De kills zijn ook aardig. Het acteerwerk is gemiddeld. Leuk maar wel weer veel van hetzelfde. 2.5/3.0

Ik ben wel fan van Saw, of toch van de delen die ik gezien heb. Ben helaas nog niet verder geraakt dan deel 3, aangezien de rest blijkbaar meer om de gore gaat dan om het verhaal heb ik nooit verder gekeken. Een misvatting of niet? Bij deze had ik meteen de indruk dat dit weer meer focus zou hebben op het verhaal en ik heb gelijk gekregen. Ik zeg er ook even bij dat ik na de 2 vorige films van de Spierig broers eigenlijk al een fan van hun ben geworden. Deze film vind ik ook weer uitstekend.

Een minpuntje vond ik het ontbreken van de originele Saw-soundtrack. Welja, het zit er wel in maar op wat voor een manier. Het komt niet echt tot zijn recht, het mist de power. Bij het horen van die track word ik normaal al wild, die wekt onwijs veel spanning op. Nu goed ondanks dat de soundtrack gedeeltelijk ontbreekt kan het niet echt kwaad want het is bij momenten toch heerlijk spannend. En je moet het de regisseurs nageven, zonder veel achtergrond laten ze je toch enigszins meevoelen met de personages. Niet zozeer omdat je om hun leven geeft, maar wel omdat je je kan inbeelden hoe ze zich voelen. Je hebt totaal geen controle over je eigen leven (!) en dat is super akelig. Dit geldt nu wel voor zowat alle Saw-films waarschijnlijk. Toch wordt er meer dan degelijk geacteerd in deze film, hoewel ik niet direct veel bekende koppen zie buiten jeweetwel: Tobin Bell.

Een ander minpunt vond ik de beginscène want dat lijkt een actiefilm te suggereren. Uiteindelijk blijkt het wel goed in elkaar te zitten maar dit had anders gekund. Zonde van het geld om daarvoor auto's te laten crashen imo.

Een aantal vallen vond ik ook zeer mooi bedacht. Volgens mij is het hoogtepunt wel die met de sleutel in het geweer. De meeste vallen zijn echter relatief eenvoudig maar missen hun effect zeker niet. Zo memorabel zijn de vallen helaas niet als je vergelijkt met de rest van de Saw-franchise.

Voorts vind ik het een beetje raar voor het verhaal dat er nu ineens sprake is van deze nieuwe opvolger Dr Nelson. De reden waarom Kramer hem redde is volgens mij als volgt: Kramer besefte zelf dat Dr Nelson de fout onbewust had gemaakt, in tegenstelling tot zijn andere slachtoffers. In feite zou hij dus tegen zijn eigen regels gaan spelen want Dr Nelson had niemand kwaad willen berokkenen en fouten maken is menselijk. Daar gaat de hele reeks ook wel over: wat is een mensenleven waard en ga met respect om met je eigen leven. In de andere Saw-films wordt ook met flashbacks gewerkt. Hier zit je gewoon in de flashback als het ware en toch ook niet. Mindblowing, maar zeker wel een belangrijke nuance tov de andere delen.

Nu goed, er zullen altijd fans zijn die zich in deze backstory kunnen vinden en zij die zich er totaal niet in kunnen vinden. So be it, toch zou ik zeggen kijk deze film voor jezelf en niet voor anderen. Het kan je even goed bevallen want naar mijn weten zit deze film niet veraf van de eerste 3 delen. Een leuke kruising tussen een spannend spel en een fascinerend politieonderzoek.

Leuke herhaling van zetten. Niets meer en niets minder. Leuk om Tobin Bell op 75e jaargang nog mee te maken na zoveel jaar dat de franchise leek te eindigen. Helaas geen vernieuwing maar zoals eerder aangegeven een herhaling van zetten. Been there, SAW that!

film reviews in 100 woorden: Jigsaw (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Jigsaw is de achtste film in een serie die maar niet dood lijkt te gaan. De film vertrouwd ditmaal wat minder op verhaallijnen en personages uit voorgaande films, maar de “plotwending” op het einde maakt de tijdlijn van de serie alleen maar ingewikkelder dan dat ie al was. Sommige plotwendingen blijken uiteindelijk zelfs geen plotwendingen te zijn, de eenvoud van de eerste Saw is volledig verdwenen. Jigsaw is visueel wel interessanter dan zijn voorgangers, maar qua verhaal heeft de film niets nieuws te bieden. Ik kon Jigsaw wel appreciëren, maar had na 7 jaar toch ook wat méér creativiteit verwacht.

2,5*

Dit inmiddels 8e deel uit de Saw-reeks had er voor mij niet hoeven te komen (eigenlijk ook het merendeel van de vorige delen) en voegt ook helemaal niets toe (oftewel "niets nieuws onder de zon") en is vooral ook een herhaling van zetten.

Na een reeks moorden die vreemd genoeg lijken op die van "Jigsaw", doet de politie in dit verhaal een klopjacht op een man die al meer dan 10 jaar overleden is. Is John Kramer uit de dood opgestaan om iedereen eraan te herinneren dankbaar te zijn voor het leven ? Of is het een valstrik van een moordenaar die andere ambities koestert ?

Omdat deze film totaal niet vernieuwend is en men gewoon verder gaat met het extreme spelletje "dood of leven", weet het verhaal niet te boeien en is het ook nergens spannend. Wel is het einde zeer verrassend (zag ik totaal niet aankomen) en dat is dan ook het enige goede aan deze film. Het is ook allemaal vrij voorspelbaar wie er allemaal doodgaat en ook in welke volgorde en met degene die je niet echt dood ziet gaan, weet je dat er iets mee aan de hand is.

De dodelijke spelletjes (beter gezegd opdrachten) die gespeeld worden in dit verhaal zijn opzicht wel leuk om te zien (ook overigens pop "Billy" op zijn driewieler, die gebruikt wordt als boodschapper om aan een potentieel slachtoffer een opdracht te vertellen), maar zijn eigenlijk niet echt bijzonder en worden eigenlijk ook wat flauwtjes (zeker wat betreft de scène in de graansilo met de vallende dodelijke scherpe voorwerpen) en saai in beeld gebracht m.u.v. de lasers op het einde, die iemand zijn hoofd laten ontvouwen (uiteenvallen in stukken) .

Van de cast is het alleen leuk om Tobin Bell weer terug te zien in de rol van Jigsaw / John Kramer en de overige cast kon me nauwelijks bekoren en bestond eigenlijk ook alleen maar uit irritante en vervelende personen die niets anders verdienden dan de dood. Wel mocht Hannah Emily Anderson (in de rol van doktersassistente Eleanor Bonneville, die een fan en verzamelaar is van Jigsaw) er best wezen qua uiterlijk en over haar wordt op een gegeven moment gezegd door twee politierechercheurs, te weten Keith (Clé Bennett) en Halloran (Callum Keith Rennie):

Keith: Wat vind je van Eleanor ?
Halloran: Lekker kontje en een grote mond

Al met al een totaal overbodig 8e deel uit Saw-reeks, die met circa 85 minuten gelukkig niet al te lang duurt, maar desondanks nauwelijks weet te vermaken (op het verrassende einde dan na). Ik ben in ieder geval blij dat ik deze zooi niet in de bioscoop heb gezien, want dat zou echt zonde geweest zijn van de tijd en het geld. Voor mij hoeft het in ieder geval niet meer, maar ik ben bang dat er nog meer delen zullen volgen in deze inmiddels totaal uitgemolken Saw-reeks.

Another piece of a very big puzzle.

Ergens had ik hoop dat de Spierig broertjes hier wel iets van zouden kunnen maken. Het regisseurs duo heeft in het verleden bewezen met horror goed uit de voeten te kunnen met het erg vermakelijke Undead en later Daybreakers. Hun laatste film was echt van een behoorlijk niveau hoger dan hun eerdere hak en slacht films. Een ingenieus verhaal met erg sterk acteerwerk van vooral Sarah Snook.

Helaas doen ze in Jigsaw weer een stapje achteruit. De traps en de effecten zien er natuurlijk weer top uit. Maar het verhaal was duidelijk al op na de eerste 2 films. Want veel voegt het weer niet veel toe op de reeks. Het verhaal neemt alle wendingen die je inmiddels al in een Saw film verwacht. En de schrijvers weten ons helaas op geen enkele manier meer te verrassen. Maar ook het regisseurs duo doet niet veel met het materiaal en laat het allemaal maar voor wat het is. De film kent daardoor nogal een saai en ongeïnspireerd verloop. De traps worden steeds lachwekkender en de inmiddels bekende Saw twists zie je al van ver aankomen.

Gelukkig kunnen de broertjes visueel wel beter uit de voeten dan hun voorgangers. Het ziet er een stuk strakker uit. Het camerawerk is doordacht en minder rommelig en ook in de editing hebben ze er voor gekozen het minder "kinetisch" te doen. En dat werkt goed. Verder zit het op technisch vlak in dit achtste deel van Saw helemaal goed.

Jammer dat de broertjes zich hier voor hebben geleend. Ze kunnen veel beter dan dit tussendoortje. Laten we hopen dat ze met Winchester, waar ze ook weer het schrijfwerk voor hun rekening nemen, weer een beter product afleveren. En met Jigsaw is het voor de reeks duidelijk "Game over".

Matige film waarin een aantal lijken worden gevonden en de aanwijzingen leiden naar de Jigsaw-killer. Aangezien ikzelf ben afgehaakt na Saw 3, valt deze film wellicht iets beter te genieten als je alle delen hebt gezien. De film is meer een escape-room met een hoge inzet en is in die hoedanigheid hier en daar wel vermakelijk. Spannend wordt het nergens en de verplichte wendingen zijn niet boeiend.

Verdienstelijke poging om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen. Je kunt de film zien als een soort achtste deel, aangezien de plot onlosmakelijk is verbonden met de eerdere films, maar ook als een op zichzelf staande film. Hoe dan ook, de gebruikelijke nare dilemma's en bloederige toestanden zijn weer als vanouds aanwezig, alsmede de gebruikelijke anonieme cast. Jigsaw biedt vlot, bloederig vermaak, met een plot dat weer duivels knap in elkaar steekt.

Het is nog helemaal niet lang geleden dat ik besloten heb om alle Saw films eens te gaan kijken en dat was maar goed ook want niet snel na mijn besluit dat te doen verscheen het achtste deel alweer in de bioscoop, en ondanks dat ik de serie nog niet helemaal gezien had wist ik vrijwel zeker dat dit natuurlijk ontiegelijk uitgemolken zooi ging worden en gisteren tijdens het kijken werd deze verwachting zo langzamerhand werkelijkheid. En dat merk je maar al te goed want ik had de film toch met een wat zuchtend gevoel afgesloten aangezien het allemaal te langdradig begon te worden, en deze nieuwe Saw is nou niet bepaald verfijnd beter, geeft geen vernieuwing en is dankzij de ontelbare plotveranderingen soms wat moeilijk te volgen (gelukkig eindigde de film met de clou), en dat was soms best irritant.

Met de broertjes Spierig aan het roer (Michael Spierig en Peter Spierig) had ik er nog wel een bepaalde verwachting bij, toch wel iets spannend aangezien ze al twee goeie films op hun naam hebben mogen schrijven, dan is Jigsaw toch wel weer een minpunt. En toch hoopte ik dat ze er wat van gemaakt hadden aangezien hun nieuwste project ‘Winchester’ bij ons het op lijstje staat om te gaan bezichtigen in de bioscoop. Na het zien van Jigsaw begin ik er een beetje de kriebels van te krijgen, al zal het me waarschijnlijk toch niet veel doen en ga ik gewoon ?. De broertjes Spierig hebben een afgesloten serie weer opgepakt waar ik dan niet helemaal fan van ben geweest, je kunt (zoals ik al eerder zei) dan wel gewoon dromen hoe uitgemolken deze film gaat worden en dat was wel te zien, waarop zeker een moment dat we opeens John Kramer weer zien, waarvan we toch wel even zaten te kijken wat hij er precies deed en het niet helemaal duidelijk is wat er aan de hand is.

John Kramer was beschoten, hij was gescalpeerd in een film, hij had een terminale hersentumor, zijn nek was bewerkt met een cirkelzaag en hij lag helemaal open op de lijkschouwtafel en zijn maag was open gesneden waarop volgend een bandje in kaarsvet te vinden was. Wat deed John Kramer dan weer levend in deze film? De come-back van John zat ons erg dwars en je kon merken dat de sfeer hierdoor ver naar beneden getrokken werd omdat er gekozen word een personage weer tot ‘leven’ te wekken terwijl zijn lichaam wel zo bewerkt was dat het niet eens meer kon. Tot dat de clou viel en we John Kramer zagen in een beeld van tien jaar geleden, en dan word er een heleboel duidelijk. Of deze duidelijkheid de film weer kon redden denk ik niet, want de film was in de tussentijd behoorlijk chaotisch geworden en de twee broertjes wisten zich er soms iets te gemakkelijk uit te werken.

De cast was prima, al was het wel totaal vernieuwend. Tobin Bell uiteraard weer als de oude vertrouwde John Kramer of Jigsaw, waarvan ik dan toch wel moet zeggen dat de broertjes Spierig het tenminste wel goedgedaan hebben om de keuze weer op Tobin te leggen , dan blijft de serie tenminste nog een beetje in takt. Voor de rest kent de film volgens mij geen personages die we al eens eerder hebben gezien. Matt Passmore als Logan bijvoorbeeld, wie uiteindelijk Jigsaw blijkt te zijn deed het wel geinig maar hebben wij volgens mij nooit eerder gezien. De rest van de cast deed het prima, en het was natuurlijk met een paar slachtoffers gemakkelijk te verwerken, echt héél veel acteerskills heb je volgens mij niet altijd even goed nodig in zo’n film, al verkijk je, je er waarschijnlijk wel erg snel op.

Een echte introductie in ‘Jigsaw’ was er niet echt, althans niet zoals in de voorgaande films waar we altijd iemand dood zagen gaan (bijna altijd). In dit achtste deel is dat niet geheel het geval maar worden we meer geconfronteerd op het feit dat ‘Jigsaw’ weer begonnen is en merken we op dat het ‘spel’ begonnen is. Hierna zien we dus een aantal personen in een kamer met kettingen om hun nek die langzamerhand naar een deur vol cirkelzagen worden getrokken. Het blijkt al snel dat men een beetje bloed moeten verspillen om te overleven, echter bleef er eentje in slaap die de cirkelzagen in getrokken werd en dan gaat het spel al snel verder.

Hierop zien we namelijk al aardig snel wat het volgende spel word, een aantal injectiespuiten met daarin drie goedjes. Een anti-gif, zoutzuur en een ander bepaald zuur. In de tussentijd moesten ze bepalen wie er een gif in gespoten had gekregen en werden de kettingen langzaam omhoog getrokken zodat ze op gehangen zouden worden, dit was vervolgens ook bijna de gang van zaken tot dat Ryan de drie spuiten in Carly drukt, ze was degene om wie het ging en aangezien ze niet kon kiezen mochten ze niet allemaal dood gaan, dus Carly leidde een gruwelijke dood.

Vervolgens komen we op het punt waar Ryan te nieuwsgierig is en vervolgens in een val stapt waarmee zijn benen door ijzerdraden vast word gehouden en steeds strakker waarop Mitch en Anna in een graansilo terecht komen en daar vast zitten. De silo vult zich snel met graan en Ryan krijgt de keuze om zijn been te amputeren en de twee te laten leven of, ze gingen er allemaal aan. Aangezien Ryan zolang wacht dat het graan al verandert is naar messen etc. met een scherpe punt wat langzamerhand ook naar beneden keldert. Ryan besluit om de hendel over te halen, zijn been gaat er van af en de twee worden bevrijd.

Daarna is het de beurt aan Mitch, die de neef van Jigsaw de dood in jaagde door een motor te verkopen waarvan de remmen niet werkten. Hij werd zelf in een soort trechter geloodst waarin de messen aangedreven werd door een werkende motor en de rem die wel werkt hangt helemaal beneden. Anna probeert hem nog te redden door een ijzeren staaf tussen het wiel te drukken maar die ‘breekt’ en de motor gaat weer door. Wat mij apart lijkt aangezien deze de motor ook kon stoppen van rijden. Mitch word gemaald en het is einde hoofdstuk voor hem.

Nu alleen Ryan en Anna over zijn komen ze erachter dat Jigsaw het op hun gemunt heeft (en dan kwam je John Kramer weer tegen zoals ik al eerder benoemde) en hun in het laatste spel zit. Jigsaw verteld notabene duidelijk dat de kogel hun “key to freedom” is tot dat het wapen waarmee ze wilt schieten gesaboteerd is en zichzelf door het hoofdschiet waar daarna de sleutels van de sloten tevoorschijn komen maar die zijn natuurlijk vervormt door de kracht van het geweer en kan je niet meer gebruiken en zo is uiteindelijk iedereen dood.

De clou komt vrijwel aan het einde waarin we zien dat Logan de nieuwe Jigsaw is maar dat alles wat wij gezien hebben zich tien jaar geleden heeft afgespeeld maar hij heeft het weer gesimuleerd naar het heden alleen dan met drie slachtoffers en de laatste twee waren hun. Logen vermoordt daarop Detective Halloran en loopt weer rustig weg. Een teken dat het waarschijnlijk nog lange niet klaar is met deze reeks.

Zoals al verwacht achteraf een beetje tegen gevallen maar echt super slecht was deze film nog niet, en ik kon van veel stukken nog wel genieten. Dan valt de film soms toch wel gelukkig mee, en daar ben ik blij om.

2.0*

Vond de verhaal lijnen van met name een,,,en deel drie erg goed,zat goed in elkaar.

De rest was onnodig complex ,en vooral onlogisch .

Heel soms kijk ik willekeurig een deel,,omdat de torture als je er behoefte aan hebt en de knappe traps , zeker het aanzien waard zijn .

Maar beter werden ze er niet op,,zo ook dit deel.

Het verhaal is weer eens een excuse om de traps en de horror zijn ding te laten doen .

En het camera werk is dankzij de spierig broers stukken beter,,,ik had alle delen op dvd maar de kwaliteit werd er niet beter op, sterker nog is het nooit geweest.mocht de pret niet drukken .

Maar het valt wel op,,,strerk full hd camera werk .

Hier zijn de traps en de bijkomende gore niet verkeerd .

Maar het hele verhaal er om heem kan me eigenlijk gestolen worden .

Is al sinds deel 4 totaal overbodig met plot gaten waar je U tegen zegt .

Maar toch wel vermaakt .

Al moet ik zeggen dat deze plot twist op het laatst , best sterk was.

Beter dan wat andere delen .

Ik begreep dat met jigsaw de hele franchise nieuw leven moet worden ingeblazen .

Ehm iets met geld

Ze gaan hun gang maar ,,,blijft altijd op de een of andere manier het kijken waard .

Al was het maar omdat de Amerikaanse torture porn horror films verder weinig te bieden hebben .

Geen voldoende ,,,,maar als je r van houdt ,,,,kijk gerust ,,je zult je er geen buil aan vallen .

Zeker niet de slechtste uit de reeks, maar meer dan een gemiddelde horrorfilm is het ook niet geworden. Feitelijk gewoon weer een wat obscure herhalingsoefening, waarbij de liefhebber weer precies krijgt wat hij verwacht: enkele sadistische moorden(niet zo veel al bij sommige andere delen), en natuurlijk aan het immer verassende einde weer die lekkere ondersteunende bombastische muziek, als de verhaallijntjes weer quasi briljant bij elkaar komen. Die wending aan het slot voelt deze keer echter toch wat ongemakkelijk en ongeloofwaardig, waar je aan kunt aflezen dat de Spierig brothers toch niet echt het talent hebben om de serie weer nieuw leven in te blazen. En dat is maar goed ook, want na het unieke, ijzersterke origineel hebben we met al die vervolgen iets te veel meer van hetzelfde gezien, het lef om er echt een nieuwe draai aan te geven ontbrak telkenmale. Tekenend dat Bell ook bij deze laatste voor de achtste keer van stal wordt gehaald(in welke hoedanigheid zal ik niet verklappen), nadat hij in de vorige zeven films de langste doodstrijd uit de filmgeschiedenis had afgeleverd, en uiteindelijk toch het loodje legde is hem RIP blijkbaar niet gegund. En ja, er wordt ook hier een potentiële opvolger voor de sadistische moordenaar geïntroduceerd, maar deze kandidaat heeft nog niet voor de helft de uitstraling van zijn inspiratiebron, zodat we niet hoeven te vrezen dat er nog meer overbodige vervolgen in de pijplijn zitten.

Weer een vermakelijk deel uit deze franchise die ik echt wel weet te appreciëren. Het is natuurlijk al lang niet meer zo verrassend want je weet wel ondertussen wat je kunt verwachten. Toch slaagt deze film erin om de kijker op het einde weer te verrassen door een goed uitgekozen concept waarbij twee tijdlijnen elkaar verstrengelen en je toch maar weer op het verkeerde pad stuurt. 7/10

Herhalingsoefening van de eerdere delen en niet meer dan een slap aftreksel van een slap aftreksel maal 5. Meestal is de twist op het einde nog wel vermakelijk, maar dat is hier ook niet meer het geval. Ze weten Bell nog in het verhaal te betrekken, het enige soort van lichtpuntje.

“Salvation can be yours, if you cleanse yourselves of the habitual lies which have brought you here.

Lies that you have told yourselves, lies that have brutalized others.

Confess.

The truth will set you free.”

Als ik naar een YouTube filmpje kijkt waarbij een honkbal met een duizelingwekkende vaart een tegenstander raakt op een plek die normaal gezien dient om te zorgen voor het nageslacht, dan maak ik soms ongewild zelf ai-geluiden en trek een pijnlijke grimas. Dat had ik dus ook bij het bekijken van de eerste “Saw” films. En niet bij deze episode uit de “Saw” saga. De originele film is fenomenaal en zonder enige twijfel het beste wat er te bekijken valt op gebied van torture-films. Zowel lichamelijk als op psychologisch vlak. Misschien speelt ook het feit mee dat deze baanbrekende horror geregisseerd werd door sterregisseur James Wan. Een zenuwtergende en spannende verhaallijn met extreme vormen van fysiek geweld. Telkens worden de geviseerde slachtoffers tot het uiterst gedreven om hun pijngrens te verleggen om op die manier hun vrijheid terug te bekomen.

Om eerlijk te zijn heb ik alleen de eerste drie delen uit deze lugubere reeks gezien. Niet omdat mijn maag er niet meer tegen kon, maar wel omdat het zichzelf herhaalde en omdat ik iets miste. Het pienter ineen gestoken verhaal werd langzamerhand naar de achtergrond geschoven en vervangen door om ter goorst uitziende moordpartijen. Hoe walgelijker en sadistischer, hoe beter. Ongeacht of het verhaal nu ergens op sloeg of niet. Echt zin in een modern “De Sade” verhaal, had ik nu ook weer niet. Tot mijn verbazing ontdekte ik nu dat het totaal aantal episodes van “Saw” al was opgelopen tot zeven. Tijd om eens te zien of deze comeback na zoveel jaren de moeite waard is om te bekijken of niet.

Het eerste wat me opviel was het softe karakter van de film. Oké, je zal wel enkele bloederige fragmenten voor ogen krijgen (een half afgezaagd hoofd bijvoorbeeld), maar het ziet er meestal allemaal redelijk beschaafd uit. In de eerste Saw films werden de martelpraktijken op niet zo onschuldige slachtoffers redelijk expliciet in beeld gebracht en vond ik het soms toch wel regelrecht wansmakelijk (denk maar eens aan het fragment met de “Pig vat” val). In “JigSaw” is het schokeffect niet hetgeen dat voorop staat, maar wel de mythe die leeft rond de figuur John Kramer. Al of niet dood.

Om eerlijk te zijn, interesseerde het mij geen zier of de legendarische John Kramer nu wel of niet uit het graf herrezen was. Maar ondanks het gevoel dat het weer een zoveelste manier was om een succesrijke franchise nog tot de laatste druppel uit te melken en het gewoonweg een recycleren is van hetzelfde grensverleggend concept zonder nog grenzen te verleggen, vond ik het toch niet zo erbarmelijk slecht. “Saw” was inventief op creatief vlak. Maar heb je er eentje gezien dan heb je ze allemaal gezien. Het enige waar nog naar uitgekeken werd, waren de ultra-gewelddadige en bloederige moorden voorafgegaan door een voor de slachtoffers verschrikkelijk dilemma. Zichzelf pijnigen of een vreselijke dood tegemoet gaan. “Jigsaw” is een kijkbeurt waardig. Maar als er nog een vervolg aan gebreid wordt, ga ik toch gewoonweg passen. Op een bepaald moment wordt het dan ook echt saai en inspiratieloos.

2.5*

Of het nu gaat om Friday the 13th, Lake Placid of Puppet Master, we weten inmiddels allemaal dat een film met de subtitel ‘The Final Chapter’ complete onzin is. Dus het was een kwestie van tijd dat er een vervolg zou komen op Saw 7: The Final Chapter. Vanaf 2004 kwam er trouw elk jaar een nieuw deel en dat zeven jaar lang. En toen was het zeven jaar stil, waarna de serie nieuw leven ingeblazen kreeg. Ik was wel benieuwd wat ze hier mee gingen doen, want alle voorgaande Saw films lopen qua continuïteit helemaal door elkaar. Maar wie weet anno 2017 nu nog hoe het zat met types als Costas Mandylor, Donnie Wahlberg, Betsy Russell of Shawnee Smith? Sterker nog, ik wist een paar dagen na het kijken van de gehele franchise al niet meer hoe het nu ook alweer in elkaar stak, met al die twists en Jigsaw-opvolgers.

Je verwacht dat men met zeven jaar bedenktijd een steengoed idee heeft hoe deze franchise opnieuw gestart kan worden. Dat blijkt vies tegen te vallen, Jigsaw blijkt niets meer dan een herhalingsoefening van wat we al die voorgaande delen ook te zien kregen. De formule is duidelijk; wat willekeurige mensen zitten vast in een akelige situatie met dodelijke vallen, terwijl detectives proberen het mysterie op te lossen - telkens een soort whodunit, aangezien het personage van Tobin Bell al vijf films dood is. Ook Jigsaw wisselt een hoop af tussen de research van een paar inwisselbare detectives en het slachtvee, die testjes krijgen die wisselen van enorm dom tot zó complex dat ze aan elkaar hangen van toevalligheden. De typische en plichtmatige taferelen komen voorbij om de fans te behagen, dus die pop komt een keertje binnen fietsen, Jigsaw heeft wat cassettetapes ingesproken, er vloeit hier en daar wat bloed (maar in vergelijking met de rest van de serie valt de hoeveelheid gore erg mee) en uiteraard houdt iedereen elkaar voor de gek om te eindigen met een Scooby Doo- einde.

Jigsaw is niet eens een barslechte horrorfilm, maar wel in alles enorm inwisselbaar en een herhaling van alle eerdere delen. De film schotelt ons allerlei mysteries voor, maar de grootste mysterie blijft: Waarom de serie na zeven jaar afwezigheid opnieuw opstarten voor déze film?

2,5 sterren.

Alle delen binnen een paar dagen terug bekeken. Ik was er weer zo door heen!

Dit deel is toch 'verrassend' nadat eigenlijk de final chapter was geweest in 2010!

Desalniettemin nieuwsgierig hoe deze film zou zijn!

Natuurlijk de SAW reeks wordt ontzettend uitgemolken. Waar de vorige delen nog een verhaal had in de films. Het vierde deel speelde o.a af tijdens het derde deel en ga zo maar door. Dit deel kun je eigenlijk als losstaand deel zien.

Hij viel me over all niet eens tegen hoor. Apart om John Kramer weer levend te zien nadat we allemaal zijn dood van dichtbij hebben gezien.

Uiteindelijk met de eindtwist kan ik dit deel wel een plek geven moet ik zeggen.

Zal het nu definitief klaar zijn!?????

3 *

Wat een waanzinnig gedrocht zeg. Hoe erg kan je de plank misslaan. Heb Saw altijd een goede franchise gevonden. Begon met een waanzinnig sterk eerste deel, een goede sequel, en vervolgens altijd zeer vermakelijke vervolgen die nooit door een ondergrens zakte. Maar zelfs het ietwat tegenvallende Saw 3D is een meesterwerk vergeleken bij deze Jigsaw.

Geen spanning, een totaal gebrek aan enigszins interessante characters, slecht acteerwerk, weinig intense gore, totaal niet creepy en de traps zelf zijn zelfs totaal niet vernieuwend of spannend. Hadden Bousman of Greutert geen trek om dit te regisseren...?? Misschien dat het dan nog wat was geweest. De Spierig broertjes stelde me al teleur met Undead (2003) en doen dat nu dus weer.

Ongelofelijk dat je zo de plank kan misslaan in deze franchise. Een beetje schrijver en regisseur moet hier toch ten minste een super vermakelijke film van kunnen maken? Dit was een absolute snooze fest.

Wat een film zeg. En het einde, die zag ik niet aankomen.

En daarom 5 sterren. Een hele goede en waardige opvolger van alle Saw films.

Een nieuw deel uit de reeks, na het eerder gemaakte Saw 3D: The final chapter. Net als dat ooit gebeurde bij de reeksen van A nightmare on Elm Street (Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991) en Friday the 13th (Friday the 13th: The Final Chapter (1984). Schijnbaar was het uitmelken na 7 films nog niet afgelopen en dus brachten de Spierig broers ons na zeven jaar zonder, alsnog een opvolger.

De Spierig broers hebben op zich potentie wat mij betreft. Met debuutfilm Undead maakten ze een degelijke film, die tot het science fiction gebeuren, redelijk vermaakte. Met Predestination een uitstap die voor mij uiterst zwak was, een degelijke Winchester, maar met Daybreakers een positieve uitschieter waaruit wat mij betreft wel bleek dat de Spierig broers op horrorgebied wel wat kunnen.

De film heeft echter een verhaallijn die niet al te bijster interessant is. Allereerst doordat het maar altijd van hetzelfde is, maar ook doordat het verhaal toch in Saw: The Final Chapter leek afgerond (eigenlijk natuurlijk een aantal delen eerder zelfs). Maar doordat er een aantal situaties in zitten die niet geheel logisch zijn, is het wachten op een twist. Dat komt er dan ook aan het einde en zorgt voor een flinke verrassing. Tussendoor is het vooral kenmerkend qua inhoud wat Jigsaw te bieden heeft. De kills zijn degelijk, de film mist sfeer en het is niet spannend genoeg helaas. Toch is het einde vrij sterk uitgewerkt en zorgt dit mede voor een redelijk geheel.

Heb zelden met zoveel verbijstering naar een film zitten kijken als naar deze, mensen die de film gezien hebben weten over welke momenten ik het heb. Zat echt in het verhaal gezogen.

En nee, de SAW reeks moet je niet serieus gaan nemen, je moet er gewoon in meegaan en anders niet kijken. Vind SAW eigenlijk meer een soort GTST maar dan in plaats van Ludo Sanders en Janine hebben we hier John en Jill die de rest van de cast toetakelen .