A Wrinkle in Time (2018)

Lang geleden dat ik de laagst mogelijke score heb moeten geven. Verhaal trekt op niets. Het acteerwerk van de mieren in Ant-Man is beter dan het acteerwerk van zowat deze hele cast. Wat Chris Pine in deze film doet begrijp ik al helemaal niet. Misschien had hij een weddenschap verloren? Maar waarschijnlijk om te kunnen baden in het geld van teleurgestelde kijkertjes. Alles, maar dan ook alles komt even geforceerd over als Trump die oprecht probeert te glimlachen. Ze proberen je vooral te overhalen door de overload aan CGI. Alles is dan ook CGI. Zelfs de 200 kilogram dat ze van Oprah hebben moeten weg halen om ze toch nog op het beeldscherm te kunnen krijgen. Heb een deel als spoiler gemarkeerd omdat sommigen het misschien te grof zouden kunnen vinden. Maar ik ben best wel trots op deze grap. Dus Moviemeter, gun me deze grap a.u.b.! Want veel kijkplezier bij deze film was me niet gegund. Peace out.

Als je hier slechte reviews leest en vervolgens de betreffende film ziet valt het vaak best mee, maar in dit geval moet ik de zure critici helemaal gelijk geven. Onbegrijpelijk dat Disney hier hun naam aan koppelt, deze lompe productie moet wel één van de slechtste films uit hun stal zijn. Verhaal is vijftien jaar geleden al eens onbevredigend verfilmd en dus zal men gedacht hebben dit beter te kunnen doen, maar zelfs de eigenlijke doelgroep(kinderen die de tienerleeftijd nog moeten bereiken) zal zich na afloop beschaamd en vertwijfeld afvragen waar men naar heeft gekeken. Dat men een redelijk aantal gerenommeerde acteurs heeft gecontracteerd om de bijrollen in te vullen werkt ook niet mee, want in hun carnavaleske kleding zien ze er allemaal stuk voor stuk belachelijk uit. Grootste boosdoener is echter de onzorgvuldige, zielloze regie van ene DuVernay want een dergelijk toch al overdreven sentimenteel verhaal dien je wel met respect te behandelen. Zeer slechte special effects die anno 2018 echt niet meer kunnen, kippenvel veroorzakend acteerwerk en de keuze om de ene spannend bedoelde gebeurtenis zo snel mogelijk te laten volgen door een nieuwe opwindende scène worden deze moderne Alice in Wonderland al vlug fataal. Materiaal leent zich ook beter voor een uitgebreidere tv serie voor de kinderen, dan voor een volwaardige speelfilm denk ik, maar dat mag geen excuus zijn voor dit ongemotiveerde werk. Absoluut geen aanrader dus, voor niemand niet.

“The only thing faster than light is the darkness.”

Matig. Ik heb het boek nooit gelezen en had gewoon een kleurrijk sprookje verwacht met de bekende sentimentele elementen. En deze elementen zitten ook allemaal in A Wrinkle in Time, maar het resultaat is een saaie en soms onnavolgbare film. Kleurrijk, maar dat geldt dan alleen voor het visuele aspect. Het grootste probleem is het warrige script, maar ook het acteerwerk en de castingkeuzes zijn problematisch. Met sommige kindacteurs, Winfrey en Galifianakis als grootse miscasts. Chris Pine is met afstand de sterkste acteur in de cast, en zijn laatste scènes maken tenminste nog wat indruk.

Grafisch kleurrijke film maar daarmee alles gezegd. Flinterdun verhaal. Had wat meer mysterie rond interdimensioneel reizen verwacht, maar blijkt eerder een mislukt afkooksel van Alice in Wonderland. Special effects flauw en acteerprestaties evenmin top te noemen. Vraag mij af hoe Chris , Reese en Ophrah het in hun bol hebben gekregen om hier hun imago zo aan te scheuren. En de naam Disney is het al helemaal niet waardig. Idee waarschijnlijk van een jobstudent of stagiair bij Disney. Is woord film niet waard...

Ai, wat een misser dit zeg. Je kunt Disney niet betrappen op veel flops, maar dit is toch echt eentje. Na een acceptabel begin en een concept met toch wel enig potentieel gaat de film al snel de mist in, vanaf het moment dat een mallotig uitgedoste Reese Witherspoon zich aandient. Daarna wordt het nog veel erger, met een vliegende krop sla als special effects dieptepunt. Maar ook Oprah Winfrey als special effect slaat de plank volledig mis, in outfits die je moet zien om te kunnen geloven. Maar dan zou je de film moeten gaan kijker, iets dat ik niet kan aanraden. Vermijden dus.

To utilize a tesseract...

all you need is to tap into the right frequency.

You just need your mind.

Ik heb in mijn leven nooit L.S.D. geprobeerd. Maar tijdens het kijken van deze verwarrende en psychedelisch uitziende film, dacht ik dat mijn vrouw wel eens exotische kruiden gebruikt had in het avondeten dat ik net ervoren had genuttigd. Als er één film is waar ik me achteraf afvroeg waar ik godsnaam naar gekeken heb, dan is het deze wel. Het is iets met dimensionaal ruimtereizen waarbij men zich interplanetair door het heelal kan verplaatsen door gebruik te maken van zijn eigen geest. Iets waar Mr. En Mevr. Murry (Chris Pine en Gugu Mbathe-Raw), twee wetenschappers, zich op geconcentreerd hebben en heilig ervan overtuigd zijn dat dit mogelijk is. Totdat Mr. Murry op een dag spoorloos verdwijnt en zijn familie achterlaat.

En voor ze het weten krijgen ze drie excentriek uitziende, toverfee-achtige vrouwmensen over de vloer, die zich Mrs. Which (Oprah Winfrey), Mrs. Whatsit (Reese Witherspoon) en Mrs. Who (Mindy Kaling) noemen. De drie zijn een soort ruimtepolitie die een hulpkreet gehoord hebben en zich vliegensvlug door het universum verplaatst hebben tot op de plek waar Meg (Storm Reid), dochter van Mr. Murry, woont. En samen met broertje Charles Wallace (Deric McCabe) en Calvin (Levi “Better watch out” Miller), Mr. Popularity op school, trekken ze op een reddingsmissie.

Deze missie leidt langs obscure en bizarre plekken. Van de kleurrijke planeet Uriel, waar Mrs. Whatsit verandert in een rondfladderend tapijt met een aangezicht dat lijkt op een gigantische spruit, nadat ze met zwevend bloemen heeft geconverseerd, die in kleur praten. Echt? Ja echt. En voor je het weet zitten ze op een akelige, donkere wereld in de wolken, met vreemd op elkaar gestapelde rotsformaties. Werelden met immens schaapachtige creaturen op stelten. En een zich verspreidende zwarte walm die men Camazotz noemt en blijkbaar het kwade is dat zich razendsnel over de ruimte verspreid. En dit alles kan je bezichtigen in het gezelschap van een reusachtige Oprah Winfrey. Of dit intentioneel is gedaan om haar lichaamsgewicht te verantwoorden. Of omdat het zo is beschreven in het boek van Madeleine L’Engle, waar deze film op gebaseerd is, weet ik niet. Maar het zag er in ieder geval absurd uit.

“A wrinkle in time” is een fantasy-film met een bende kinderen die op avontuur trekken in de wijde ruimte. Het deed me soms een beetje denken aan Wonka’s chocoladefabriek waar men ook van de ene verwondering in de andere viel. Alleen is deze film niet hetzelfde als zijn andere Disney voorgangers. Ook al mikt men bij elke Disney-productie duidelijk op een jonger publiek, was er toch steeds dat magische dat volwassenen ook aansprak. Om eerlijk te zijn: ik heb altijd en kan nog steeds genieten van een Disney-film. Wel dan is dit toch de eerste film van hun waar ik me niet in kon vinden en waar ik me op bepaalde momenten echt over ergerde. De bonte kakafonie van kleuren en de absurditeit van plaatsen waar men constant naartoe flitst, vond ik echt een beetje overdreven. De moralistische boodschappen zijn een beetje exorbitant en theatraal. Het ligt er soms te dik bovenop. Of vonden de makers het nodig om de jeugd van tegenwoordig een opvoedende trap onder hun achterste te geven om ze te wijzen op bepaalde waardes in het leven? Een levensles over het goede en het kwade. En dat anders zijn niet betekent dat je een buitenbeentje bent door anderen geminacht.

Neen, dit Disney spektakel was zeker niet aan mij besteed. Ik vond het zelfs op bepaalde momenten ronduit oersaai. Ondanks de sterrencast was het op acteergebied soms zelfs lachwekkend. Ik voelde ook geen binding met de personage. Wat maakte dat het me eigenlijk niets kon schelen of ze nu doorheen het heelal weg gekatapulteerd zouden worden of niet. De enige van de drie kosmische godinnen die me kon bekoren was Reese Witherspoon. En dat vanwege haar soms brutale houding en franke mond. Misschien dat aanhangers van het boek opgewonden geraken bij het bekijken van deze verfilming. Als het echter de bedoeling was om de boodschap over goedheid en gelijkheid te verkondigen, dan was het misschien beter geweest er niet zo’n spektakelstuk van te maken.

1*

Het is zeker niet mijn ding en ik weet ook niet voor welke doelgroep deze film geschikt is. Niet voor volwassenen maar ook niet voor kinderen???

In 2010 werd aangekondigd dat Walt Disney Pictures de filmrechten had behouden, en de roman van Madeleine L’Engle opnieuw naar het witte doek wilde brengen. Dit na de televisieverfilming uit 2003. Na het succes van Alice in Wonderland, besloot Disney om Jeff Stockwell in te huren om een scenario voor producent Cary Granat te schrijven. Granat had eerder met Disney samengewerkt aan "The Chronicles of Narnia"-films en Bridge to Terabithia. Het budget bedroeg 35 miljoen dollar. Het project kwam echter om onbekende redenen nooit van de grond. Op 5 augustus 2014 kondigde Disney aan dat Jennifer Lee als scenarioschrijfster was aangetrokken. Het concept werd volledig omgegooid, en er werd niet langer meer gewerkt vanuit Stockwell’s concept. De film markeert eveneens het live-action filmdebuut van Jennifer Lee. In het verleden was ze vooral actief als schrijfster en regisseuse van films voor Walt Disney Animation Studio’s. Enkele voorbeelden zijn Wreck-It Ralph, Frozen, Frozen Fever en Zootopia.

Deze verfilming werd controversieel ontvangen. Dit gezien het feit dat de personages in het boek blank zijn, en de familie Murry in de film multiraciaal zijn. De filmmakers waren echter van mening dat een multiraciaal gezin relevanter en herkenbaarder zou zijn voor het hedendaagse publiek. Chris Pine gaf zelfs te kennen dat de multiraciale gezinsdynamiek een van de aspecten was om deel te nemen aan het project. Het boek maakt gebruik van de identieke tweelingbroers Sandy en Dennys, maar beide personages verschenen niet in de film. Oprah Winfrey kreeg de rol zonder auditie te doen. Ze stuurde Ava DuVernay een bericht. De regisseuse gaf te kennen dat ze een nieuwe verfilming van “A Wrinkle in Time” ging maken, en vroeg of Winfrey met haar wilde samenwerken. Winfrey ging per direct akkoord. Samen met DuVernay, David Oyelowo en André Holland was dit haar tweede samenwerking na Selma. Dit was de eerste live-action Disney-film voor Mindy Kaling. Haar stem was eerder te horen in Wreck-It Ralph en Inside Out. De cast en crew draaiden twee weken lang in Nieuw-Zeeland.

De film presteerde slecht in de Amerikaanse box office. Het werd zelfs als een van de grootste box-office telleurstellingen van 2018 beschouwd. In Nederland en België werd de bioscooprelease geannuleerd. In plaats daarvan ging de film rechtstreeks naar Video-on-Demand. Het weglaten van de originele verhaallijn heeft desastreuze gevolgen gehad. Er was geen enkele sprake van karakterontwikkeling, en de meest fascinerende delen werden compleet geëlimineerd. Dit geregisseerd door een vrouw zonder enige ervaring met fantasiefilms, die vervolgens ook nog eens uit een groot budget bestaat. Zelfs de special effects voegen weinig toe.

2,0 *

Een boekverfilming met een grote sterrencast, dat moet wel een succes worden toch? Toch moet ik helaas concluderen dat ik niet zoveel aan A Wrinkle in Time vond. De film ziet er bijzonder uit, dat zeker. Maar na het kijken van de film bleef ik met een onverzadigd gevoel achter. Sowieso voelde ik mij wat te oud voor de film, maar ik vraag mij af of het jongere publiek het verhaal daadwerkelijk zal begrijpen. Ik vond het helaas een saaie film en zie mijzelf de film ook niemand aanraden.