Nelyubov (2017)

De regisseur van o.a. the Return komt wederom met een zeer interessante film en een goede karakterschets. Eén ding weet ik in ieder geval wel na het zien van deze film, ik heb totaal niet de behoefte om ooit een bezoekje aan Rusland te doen. Wat een nare, grauwe sfeer met nog ergere mensen voeren de boventoon in dit mysterieuze drama, waar vooral de bedorven onderlinge relatie tussen het echtpaar in scheiding een goed beeld geeft van het nare klimaat waarin veel Russen moeten opgroeien en leven. Af en toe blijft de camera wat te lang hangen, wat de film soms nog trager doet overkomen dan dat het eigenlijk is. Dat was in veel gevallen niet nodig geweest. Je denkt op deze momenten dat de regisseur een hint wilt geven of er wat mee wil zeggen. Maar niets is minder waar. Echter helpt het aan de andere kant ook weer mee aan de onderhuidse spanning die de hele film hangt.

Op de langzame pacing na valt er voor de rest weinig aan te merken op Loveless.

4,0*

De officiële poster van dit Russische drama insinueert misschien dat Loveless om Alyosha (Matvey Novikov) draait, de zwijgzame jongen die tijdens de eerste akte met de noorderzon verdwijnt. De redenen laten zich raden: zijn ouders, beiden verstrikt in buitenechtelijke affaires, hebben geen enkel oog voor hun eenzame zoon. Eén shot is typerend voor de gehele film: terwijl Alyosha’s ouders ruziën, stelt de camera plots scherp op het slachtoffer dat zich achter de keukendeur verschuilt. Zijn ogen zijn opengesperd van angst, zijn open mond veronderstelt een schreeuw van wanhoop. Horen doen we die schreeuw niet. Al het geluid wordt even gesmoord door een geluidsband die zwijgt, en juist daardoor komt dat ene beeld extra hard binnen.

Volledige recensie

Weer een goede film van Zvyagintsev. De hele film is een metafoor voor onze moderne wereld en vooral Rusland. De individualisering en geïsoleerdheid van iedere persoon, niet meer emotioneel verbonden met zijn omgeving. De verdwijning van het kind, staat eigenlijk voor het feit dat Russische gezinnen alleen nog maar oog voor zich zelf hebben en het kind zo goed als overlaten aan de harde buitenwereld. Het welbevinden van kinderen doet er niet toe. Kinderen 'verdwijnen' letterlijk en figuurlijk . Dat dit soort zaken veelvuldig voorkomen in Rusland is te zien dat de politie weinig initiatief toont om dit nog op te lossen, alles wordt overgelaten aan goed georganiseerde vrijwilligersorganisaties. Dat deze organisaties zo professioneel zijn toont wel aan hoe dit soort situaties gebagatelliseerd worden door de overheid en dit opgepakt wordt door volksinitiatieven.

De film in inderdaad wel heel traag, maar ook dit geeft de beleving weer van hoe het voelt om te leven in een land waar bijna elke vorm van emotie is verdwenen. Een land dat leeft in een staat van apathie. De reden dat Zvyagintsev de financiering buiten Rusland heeft gezocht heeft mede te maken met zijn kritische kijk op zijn vaderland, even als zijn vorige film Leviathan.

Zitvleespijniging in tergend trage film vol zinloze shots en met een verhaal dat heel effectief in een kwartiertje verteld had kunnen worden. Centraal staat een gebroken gezin bestaande uit vader Boris [Aleksey Rozin] die samenwoont met een extreem onzekere en hoogzwangere blondine [Yanina Hope], moeder Zhenya [Maryana Spivak] die een relatie heeft met Anton [Andriss Keiss]en niet schroomt haar zoontje Aloysha [Matvey Novikov] te vertellen dat hij een nietsnut is en een ongelukje dat nooit had mogen gebeuren. Ze laat hem ook gerust alleen achter voor een bezoekje aan Anton. Nadat we getrakteerd zijn op een paar ondraaglijke seksscènes, kijkt moeders raar op als ze 's avonds laat thuis komt en ontdekt dat Aloysha er tussenuit is gepiept. Wat volgt is een zoektocht waar geen einde aan lijkt en waarin geen enkele ontwikkeling (qua verhaal of persoonlijkheid) valt te ontwaren. Wel zien we lange shots van Zhenya in een auto, een man bij een bushalte die een poster bekijkt en vervolgens negeert en meer van dat soort ongein. Er zit ongetwijfeld een diepe gedachte achter, maar voor de kijker is het pure tijdverspilling. De beste (en meest veelzeggende scènes) zijn het gesprek met de agent die Zhenya en Boris op zeer onsubtiele wijze laat weten welke opties er zijn (en nog dankbaarheid verwacht ook) en een bezoek aan Zhenya's moeder waarin moeder een niet al te meelevende indruk maakt. Het zijn momenten die zwart-komisch en tragisch zijn en meer zeggen dat al die gekunstelde, uitgerekte shots. Since 'Dancer In The Dark' [2000!] ben ik niet meer een filmzaal uitgelopen. Zelden kwam dat moment zo dichtbij als tijdens het zien van deze film.

Ik heb een dubbel gevoel bij deze film c.q. regisseur. De eerste film die ik zag van Zvyagintsev was Vozvrashchenie (The Return): de eerste keer vond ik ‘m verpletterend goed maar de tweede keer alleen maar saai. Bij deze film Nelyobov had ik beide gevoelens tegelijk. Het sterke van beide films is dat een messcherp psychologisch portret wordt gegeven van ongelukkige mensen – mensen in een ongelukkige relatie met hun ouders of partner – waarmee Zvyagintsev misschien iets van de typische gekwelde Russische ziel blootlegt (met daarbij ook een kritiek op de corrupte Russische maatschappij en in deze film bv. de ‘apocalyptische’ hysterische media op de korrel wordt genomen alsmede het deprimerende, barre Russische winterlandschap als decor) maar die universeel genoeg is zodat ook ik mezelf erin herken en de kwelling daarom ook door mijn ziel snijdt, alsof ik op de toga bij de psychiater lig. Qua verhaal gebeurt er eigenlijk niet zo veel en zou je wensen dat er meer verhaalontwikkeling is die Zvyagintsev echter bewust lijkt te vermijden alsof het (Russische) leven zelf al genoeg drama is zodat je daar geen dramatische plotwendingen bij hoeft te verzinnen. Maar dat maakt zijn films bijna goed zoals een documentaire goed kan zien en minder zoals een speelfilm goed kan zijn.

Het gaat niet goed in de hedendaagse Russische maatschappij, waar mensen los van elkaar leven en de leemte ontvluchten door het nemen van selfies. In die troosteloze setting situeert Zvyagintsev een imploderend gezin waarin - net zoals Oekraïne en Rusland dat doen - vader en moeder aan de lopende band ruziën en vooral niét meer naar hun zoon willen omkijken: het egoïsme zit diep.

De film lijkt heel metaforisch opgebouwd, waarin de hoofdpersonages een weerspiegeling van het koude Russische klimaat zijn, maar bevat zeker ook een universeel aspect: individualisme, egoïsme en apathie is ook in onze contreien schering en inslag. Hoewel er geregeld politieke accenten worden gelegd, is Loveless in de eerste plaats dan ook een mistroostig familiedrama.

Door te dwalen in leegsstaande gebouwen in groezelige bossen, stiltes te laten vallen en sommige shots iets te lang te laten doorspelen creëert Zvyagintsev een gevoel van eenzaamheid.

Verantwoordelijk voor de emotionele gelaagdheid zijn dan weer de personages die Zvyagintsev heel slim uitgediept heeft. Hun egoïsme gaat gepaard met een gevoel van onderdrukking, angst en hopeloosheid. In een poging met een propere lei opnieuw te beginnen klampen ze zich vast aan de andere.

Goed geschreven JDSsmetje ! Persoonlijk heb ik het altijd moeilijk de dubbele lagen te ontdekken in films. Dankzij jouw recensie zijn de lagen duidelijk geworden voor mij. Wat het ook zo enorm interessant maakte jouw recensie te lezen is de betoverend mooie woordenschat.

Bedankt voor het verklaren van de dubbele lagen en het mooie staaltje woordgoochelen,

keep up the good work!

Uitstekend drama dat begint met de beelden van een schitterend Russisch winterlandschap. De (v)echt-scheiding zo herkenbaar voor mij en waar niks typisch Russisch aan is vond ik zeer goed weergegeven. Tja, niets is zo vreselijk als je wilt gaan scheiden maar een van beiden kan het huis niet gelijk uit. Dat leidt in het ergste geval tot slaande ruzie. Had in mijn geval - en dan heb ik over mijn scheiding zo'n pakweg 35 jaar geleden - niet veel gescheeld. Maar genoeg hierover, verder over de film.
Mooie naaktscène trouwens tussen Zhenya en die eenvoudige man en ook die scène van die mensen die op zoek waren naar de jongen en dat in een winters landschap was zeker het aanzien meer dan waard. Hilarisch ook die scènes met die moeke van Zhenya en die scène waarbij de boze (ex)echtgenoot Zhenya de auto uitzette. Genoeg dus om deze film door mij met minstens een 4.0* te waarderen ware het niet dat deze film toch nog iets verrassends in petto had. Was die jongen in het mortuarium nu wel of niet de zoon van Boris en Zhenya. Zhenya zei van niet, maar was dat niet ontkenning of beter gezegd verdringing. Ik denk van wel. De flyer aan het einde over de vermissing van de jongen doet anders vermoeden maar ze kunnen het ook vergeten zijn om die weg te halen. Tja, wat is het nu? "Vul zelf maar in" lijkt de regisseur te zeggen. Een antwoord van zijn kant blijft in ieder geval achterwege. En laat ik dat nu juist het sterke vinden in deze film, anders zou het weer zo'n doorsnee film van een vermist persoon zijn geworden waar we er al zo veel van gezien hebben.

4.5*

Mooie film, vooral het eerste uur. Gewoon een sfeerportret met een registrerende camera waarin een aantal gewone mensen wordt gevolgd met een middenklasse die vaak wordt overgeslagen in films. Maar juist dat vind ik bijzonder en fijn naar te kijken zoals ik ook weleens in Zuid-Amerikaanse producties zie. Soms nog iets te gescript, maar in de basis heel erg gewoon. En daar houd ik van. Fijne sfeer van een naargeestig Rusland waarin mensen alleen met zichzelf bezig zijn.
Als geheel kijkt de film nog steeds fijn weg in een heerlijk kabbelend rustig tempo, enkele mooie seksscènes en ook gewoon mooie fotografie waar van alles te zien is. Zo lopen twee mensen op de voorgrond elkaar lief te hebben, maar kijk ik rustig naar de achtergrond en enkele verlichte koude flatgebouwen in de zachte avondschemering. Ik zat er in ieder geval helemaal in. Na de verdwijning zakt de kracht van de film iets in en komt er te veel plot en wordt dat niveau van het eerste uur niet meer gehaald, al zijn de laatste tien minuten zonder veel tekst dan wel weer uiterst fraai. 4,0*.

p.s. De ondertitelaar liet het altijd bij het officiële Aleksej, terwijl men in de film hem vaak bij zijn koosnaam Aljosja aanriepen. Opvallend.

Een degelijke film met een duidelijke Zvyagintsev signatuur: de verstilde beelden. Dat levert weliswaar mooie plaatjes op, maar het haalt (doelbewust ?) de vaart uit de film en leidt tegelijkertijd teveel af van het gebeuren. Echt spannend wordt het niet, uitgezonderd tijdens de bittere confrontaties tussen de beide echtlieden. Zoals wel vaker bij Zvyagintsev heb ik een enigszins onvoldaan gevoel overgehouden aan deze film. Ik betwijfel zo langzamerhand of ik ooit een echte fan van deze regisseur zal worden.

Een film die in moet dalen. Het heeft me dagen gekost om uit te vinden wat ik er eigenlijk van vind.

Alleen daarom al de moeite van het kijken waard.

Ein-de-lijk heb ik gisteren Loveless kunnen zien in de Sciniscoop in Sint-Niklaas. Ik heb hem de voorbije maanden tot 3x toe gemist door onvoorziene omstandigheden. Andrey Zvyagintsev is de eerste regisseur denk ik wiens films (5 stuks) ik allemaal heb gezien (en gerecenseerd). Het is een prachtfilm geworden van Andrey Zvyagintsev en de shortlist voor de Oscars is ruim verdiend en misschien is de opperste bekroning eveneens mogelijk, ook al hoor ik veel goeds van favoriet The square.

De film bestaat uit 2 delen: de opbouw van het leven van moeder en vader waarbij hun gedachten en gevoelens worden geconstrueerd. Dit ebt in het tweede deel nog wat verder. Alyosha groeit op in een liefdeloos gezin dat op springen staat en op de rand staat van een (v)echtscheiding. Niemand bekommert zich om hem en de verwijten bij wie hij moet intrekken vliegen in het rond. De scène waarbij hij zich achter de deur heeft verstopt en de schokkende tirades aanhoorde, was vlijmscherp. Het is een beeld die ik de gehele film meedroeg (en ook vandaag nog). Zeer sterke emotionele harde scène. Later in de film kom je nog te weten dat de moeder liever abortus wou, maar eigenlijk in het huwelijk met Boris wegvluchtte van haar eigen "loveless" bestaan. Ieder is met zijn eigen ding bezig en vooral om technisch gezien de overspelige echtgenoot uit te hangen. Dit individualisme wordt ook nog gekenmerkt met het constante smartphonegebruik. Dat Alyosha door beiden op het achterplan wordt geschoven, wordt ook niet onder stoelen of banken gestoken. De oplossing (voor vele kansarme mannen) luidt dan ook het leger. Het zou ook de toekomst van Alyosha geweest zijn. Frappant dat niemand heeft opgemerkt dat Alyosha de voorbije avond en huidige ochtend niet thuis is geweest.

Het tweede deel focust zich uiteraard op de verdwijning van Alyosha. Technisch gezien is nooit duidelijk geweest of hij wel weggelopen is. Misschien werd hij onmiddellijk ontvoerd? Of ontvoerd nadat hij weggelopen is, enz ... De film laat in het midden wat er precies gebeurd is, zowel bij aanvang als het open einde. Ik las hier op MM dat de dode jongen in het crematorium Alyosha zou zijn en dat de ouders dit verdringen. Maar is dit wel zo? Volgens mij is het gewoon de emotionele weerslag van 1) het verminkte lichaam, maar ook van 2) het feit dat de nachtmerrie nog niet voorbij is en de onzekerheid verder gaat.

Ik hou wel van Russisch sprekende films. Het Russisch is zo'n krachtige harde taal die zeker tijdens discussies en hoogoplopende ruzies extra kracht bijzet voor het verhaal. Mooie natuurbeelden en landschapsbeelden van (sociale) appartementsblokken worden afgewisseld met verloederde woningen (van de oma) of vergane aftandse fabrieksgebouwen. Daarnaast kent de film ook een aantal ijzersterke scènes zoals ik al eerder aanhaalde met "Alyosha achter de deur". Maar ook de scène met de oma (zalige monoloog - plaatsvervangende schaamte trad op!), de terugrit naar huis, de formele afstandelijke intake met de politie, de slotscène op de kamer van Alyosha, het lint, het (besneeuwde) bos in het begin en op het einde, enz ... Andrey Zvyagintsev slaagt er steeds in een gevoelige snaar te raken. Ook de seksscènes werden mooi in beeld gebracht, beetje in de schaduw en in het donker, slechts af en toe wat zichtbaar, genoeg om de kijker te "prikkelen", maar toch om de kijker bij de aandacht van het hoofdonderwerp van de film te houden.

Voor mij een topper! Misschien net geen 4,5* waard (al geef ik ze wel), maar wel in mijn ogen zijn beste film, beter dan het ook uitstekende The return of Leviathan en in mindere mate Elena en The banishment.

Somber, doeltreffend drama over scheidend stel die hun zoontje min of meer aan zijn lot overlaten, met vreselijke gevolgen. Niet zozeer een beeld van Rusland, eerder een beeld van de sterk individualistische maatschappij anno 2017, waarin iedereen vooral met zichzelf bezig is. Dat uit zich niet alleen in het verwaarloosde zoontje, als er één beeld is dat onze tijd goed samenvat is het wel die shot in de metro, mensen met oortjes in, starend op hun beeldscherm, het zou vrijwel overal kunnen zijn (niet dat ik roomser ben dan de paus overigens). De zwangere vriendin van Boris die zeurt dat ze zo alleen is terwijl Boris zoekt naar zijn verdwenen zoon zoekt was misschien wat te veel van het goede- al bestaan zulke mensen natuurlijk ook.

Als tegenwicht voor het alom tegenwoordige ego wordt een groep vrijwilligers getoond die belangeloos helpt met de zoektocht. Nog niet alles is verloren, zo lijkt de regisseur te zeggen. Maar dat dit geen happy end zou krijgen stond al redelijk vast. Ik denk dat het jongetje in het mortuarium toch wel Alyosha was, de reactie van beide ouders vond ik veelzeggend- vrijwel alle fases van rouwverwerking kwamen in sneltreinvaart voorbij. Na de aanvankelijke schok de ontkenning, de woede (van de vrouw) het verdriet (van de vader), en een jaar later iets van acceptatie- al blijft de film dubbelzinnig.

Zeer realistisch relaas van een liefdeloos huwelijk, waarvoor een hoge prijs wordt betaald, prijs die nog veel hoger uitvalt rekening houdend met de slotscènes die duidelijk maken dat ook nu het geluk achterwege is gebleven.
Indringende film die vooral in het eerste gedeelte zijn hoogste niveau haalt als het ontstellend haatvolle hoogtij viert. Daarna volgen de opsporingen die toch wel de aandacht van de essentie van de film, namelijk het ontbreken van enige vorm, hoe gering ook, van wederzijdse hulp en genegenheid, wat afleiden, al zijn de dialoogscènes tussen ouders en de recherche wel knap en precies gebracht.
Uitstekende, levensechte vertolkingen.
Staat de begin- en eindscène van de film in het bos met de omgevallen bomen als symbool voor de aangerichte menselijke verwoesting ?

Uitstekende film waarin een echtpaar in scheiding moeten samenwerken om hun vermiste zoon terug te vinden. Een schrijnend verhaal met verbitterde personages. De grauwe locaties passen hier dan ook goed bij. Aangezien je als kijker ook in het ongewisse wordt gelaten over de jongen, blijft de film ook wel spannend. Een aangenaam, rustig tempo en sterk acteerwerk (vooral van Maryana Spivak).

Bizar gezien de goede recensies hier en dat het thema mij wel aansprak, vond ik eerder matig. Ik snap de positieve punten wel...maar op geen enkel moment had ik een band met de film of de personages. Het acteerwerk is degelijk en sommige beelden zoals de zoektocht in het bos of het gebouw is prima weergegeven gecombineerd met stiltes. Ook bepaalde shots zoals de slotscène met die boom zoals in het begin is mooi. En zo zijn er nog wel enkele. Maar het verhaal wordt niet boeiend uitgewerkt en sleept zich soms tergend verder. Vooral het gebruik van de camera om bepaalde scènes een langer shot te geven die naar niks wil toe leiden, vond ik soms wel storend. Ik had er meer van verwacht....een brok in de keel zat er niet in en gezien het thema vond ik dit echt opmerkelijk en verrassend. Loveless ....jammer maar de film weet niet te beklijven. 5/10

Deze film aangeschaft met vrij hoge verwachtingen. Hij viel mij helaas tegen. Ik vind 'm vrij traag en ik vind niet alles ertoe doen. Ik kwam er niet helemaal in. Het thema spreekt mij aan en het acteerwerk vind ik goed, maar ik miste iets. Het raakte mij niet genoeg, al had ik wel echt te doen met de jongen. Schrijnend. Een voldoende. 3*

Nelyubov

Indrukwekkend. Nelyubov laat zien dat sommige mensen samen maar beter geen kinderen kunnen nemen, en de kilheid en hardheid ten opzichte van Alyosha in het begin is hartverscheurend. Maar Nelyubov gaat niet alleen over de ouders, maar ook over de afstandelijkheid en het individualisme in de gehele maatschappij. Dit is geen Rusland verhaal, maar een verhaal over de wereld waarin we nu leven.

Zie de manier waarop beide ouders naar hun werk gaan (de lift- en metroscene), de jonge vrouwen die liever foto's maken van elkaar en hun eten dan te praten met elkaar, scheidende ouders die nog geen minuut samen in een auto kunnen zitten, een vrouw die meer aan zichzelf denkt dan de vermiste zoon van haar man, de man die zijn zoon liever in de box zet dan met hem te spelen etc. Dit gebeurd helaas overal. De regie van Zvyagintsev is fenomenaal, en hij laat scènes soms lekker lang doorlopen en het camerawerk is rustig. Een schitterende cinematografie en de grauwe Russische weersomstandigheden doen de rest. Spivak en Rozin zijn geweldig, en de scene in het mortuarium is adembenemend en spijkerhard. Houden ze zichzelf voor de gek? Misschien, maar het is sterk dat Zvyagintsev hier geen pasklaar antwoord op geeft.

Schitterend.

Die Russen kunnen wel behoorlijk films maken zeg. Tot nu toe is dit pas de derde, maar allemaal zijn ze boven de 4,0* gebleven. Ook deze film is behoorlijk doeltreffend in zijn onderwerp en kent zeer realistische momenten.

Traag, maar erg pakkend en boeiend gefilmd. De Russische winterlandschappen en droevige bossen zijn perfect in beeld gebracht, het camerawerk is uitmuntend goed en het acteerwerk is ver bovengemiddeld. De film kent ongelooflijk sterke scenes.

Vooral het menselijk ruziën, het zeer doeltreffende einde en het briljante cameragebruik maken deze film een absolute topper in het genre. Dit is er eentje die ik vaak kwijt ben geraakt, een drama dat voor de verandering eens goed uitgevoerd is.

Je zal er niet al te vrolijk van worden, maar menselijker en realistischer heb ik dit soort films zelden gezien. Ik mag die stijl van Zvyagintsev wel, de beste man ga ik nog eens in de gaten houden. De film is wat traag, maar zeer meeslepend naast alle andere pluspunten.

Een film die ik jullie allemaal van harte aan kan raden.

Mooie film toch weer van deze getalenteerde regisseur. Een kruip onder de huid productie, erg sober gebracht maar schitterend gefilmd dit onheilspellende, grauw verhaal. Een goede film heeft altijd een paar momenten die je voor altijd bijblijven, en deze Nelyubov heeft zulke: het jongetje dat geluidloos loopt te janken, de schijnbaar emotieloze moeder die tegen het slot eindelijk een woede uitbarsting heeft...….even huiveringwekkend als bizar mooi. Een beetje deprimerende film over mensen die het contact met de echte wereld zijn kwijtgeraakt(let op hoe vaak men op het mobieltje zit te kijken terwijl er om hen heen de meest vreselijke dingen gebeuren), zo schrijnend is het nog niet vaak in beeld gebracht. Sterke arthousefilm, wellicht kwalitatief een tikkeltje minder of minder grotesk in ieder geval dan de erg goede vorige film(Leviafan) die ik van deze regisseur heb gezien, maar absoluut is ook dit een must see.

Stem #2.500!

De kille russische cinema van Zvyagintsev. Je houdt er van of niet, maar zeggen dat het niks met je doet kan haast niet. De jongen Alyosha is het slachtoffer van een vechtscheiding tussen zijn ouders; de moeder bekent in een post-coïtaal gesprek met haar nieuwe vriend dat ze de jongen nooit heeft gewild en ook de vader kan het duidelijk weinig schelen. De vooropgestelde optie is op het kind in een internaat te plaatsen, want beide ouders zijn druk bezig met een nieuw leven op te bouwen. Kort daarop verdwijnt het kind.

Opvallend is dat je het kind amper ziet in de film. Nog geen vijf minuten op de volle twee uur. Dat is ook het punt: voor de ouders bestaat het kind nauwelijks. Het is een blok aan hun been. De hele beeldtaal van Zvyagintsev speelt hiermee. Wanneer ze dan toch een kinderlijkje moeten identificeren twijfel je als kijker of dit nu hun kind is of niet. . Emotionele verwaarlozing, egoïsme, opportunisme. Dit sombere drama drijft op een heleboel negatieve emoties om ergens in een misselijkmakende onverschilligheid te eindigen. Ik vind het net iets minder dat Leviafan (4*) maar toch zeker weer heel sterk aanvoelbaar en goed voor 3,5*.

Deze eens bekeken en het was geen misse film, maar zeker ook geen happy film. Het acteerwerk is wel prima, maar het tempo ligt niet zo hoog. Het einde had ik wel wat anders verwacht.

Vond het wel eens het bekijken waard.

Liefdeloos

Goede film, en anders dan ik gedacht had. Ik had namelijk verwacht dat Alyosha meer screen time zou krijgen, terwijl de focus toch echt ligt op de gebroken relatie tussen zijn ouders. Parallel hieraan liepen hun nieuwe relaties, waarmee zij hun leven weer op de rails proberen te krijgen. Hoewel de vermissing van Alyosha natuurlijk wel een cruciaal onderdeel van het verhaal is, wordt er niet getoond hoe hij vermist geraakt is en al dan niet om het leven gebracht is. Het slot laat dit in mijn optiek duidelijk aan de eigen interpretatie van de kijker over omdat het gevonden verminkte lijk niet per definitie hun zoon niet zou kunnen zijn. Zoals namelijk ook al gesuggereerd werd kon ontkenning bij de ouders ook een rol hebben gespeeld.

Dit was mijn eerste ervaring met het werk van Andrey Zvyagintsev en het was gelijk een aangename. Hoewel je als kijker met een gevoel van verdriet achter gelaten wordt hoe de situatie wellicht anders gelopen was als het vermiste kind in een warm gezin was opgegroeid, wel aan mij bleef knagen. Daarnaast komen ook de koude, kille shots die de kilheid tussen de ouders symboliseren, binnen. Ook is het acteerwerk van alle acteurs heel naturel en realistisch, wat ook bijdraagt aan de impact wat het verhaal op mij als kijker had. Daarnaast leek er ook een glasheldere boodschap in de film verborgen te zitten: koester wat je lief hoort te hebben.

Tot slot nog een laatste opmerking: weet wel dat dit Russische drama wel een slow burner is waar je even goed voor dient te gaan zitten. De film bevat veel lange en trage shots, waardoor Loveless niet voor iedereen bestemd is. Dit is dan ook geen snelle vlotte thriller, maar een pijnlijk realistisch portret van twee mensen die uit elkaar gegroeid zijn.

4,0*

Een film die ik graag goed had gevonden, maar die toch niet helemaal werkte voor mij. Had soms moeite om mijn aandacht erbij te houden.

Een film over volwassenen die alleen aan zichzelf denken waar kinderen de dupe van worden. Best goed overgebracht en op zich een interessante invalshoek, maar het zorgt er ook voor dat de film wellicht meer emotionele inpact had gemaakt als ze daadwerkelijk veel verdriet zouden hebben en je daar als kijker deelgenoot van zou zijn. Ik snap wel dat dat niet de insteek van de film is, maar het maakt het wel een wat onaangename en afstandelijke kijkervaring.

Ook maakt de film soms wat rare sprongen, zoals dat ze ineens in het mortuarium staan of de moeder ineens in het ziekenhuis is om te kijken of het jongetje haar zoon is (waar dan meteen wordt weggecut in plaats van dat je enige reactie ziet).

Een wat zwaar en moeizaam geheel dus, en voor mij niet op de goede manier. Alleen het camerawerk en de omgevingen geven het nog iets extra's mee, die shots zijn een fijne afwisseling van de (te donkere, maar misschien lag dat aan mijn tv ofzo) interieurscènes.

kleine 3*

De vijf sterren van de VPRO heb ik niet voor over, maar een dikke voldoende wel voor deze Russische psychothriller, waar je even in moet komen, maar die je dan wel aan de buis gekluisterd houdt. Spannend tot het toch wel verrassende einde, of misschien beter, het ontbreken van een einde, wat ik wel sterk vond. Maar behalve spannend is het nog wel iets meer. Het leert ons ook dat ouders die als kind geen liefde gehad hebben ook niet in staat zijn om liefde aan hun kinderen te geven. Wisten we misschien al, en misschien niet in alle gevallen, maar toch. Een film over gemankeerde mensen.

Ja de film is aangrijpend, maar toch ook weer niet omdat je niet in de rol van iemand gaat of kunt gaan zitten.... Misschien wel omdat het net te is.... Zo mishandelend naar je eigen kind en dan wel nieuwe partners die daar blind voor zijn ?....slaaf van de bizarre wensen van de directeur Alsof dat het gewone leven is in Rusland? Het is met arthouse films (voor mij) altijd dat ze net te ver van de realiteit af staan... Personages die een stereotypetje zijn maar geen mens....zoals ook mensen een narcist beschrijven en dan alles op de ander projecteren en selffulfilling prophecies creëren..... Met zo'n gedrag van de moeder (en vader) kan de jongen niet zo gezond zo oud en zo goedlerend zijn geworden ....
En dan ineens al 2 dagen weg... Wat voor werk doet die moeder, heb ik totaal gemist.....het leek lang een aanklacht tegen kindermishandeling - verwaarlozing, maar is daar te emotieloos voor.....de psychologie zit gewoon niet goed in elkaar, het zijn toch geen echte mensen die we zien maar rollen.. daardoor blijf je afstandelijk kijken en mis ik het drama aspect.... Er is teveel weggelaten, het zijn allemaal neuroten..