Nelyubov (2017)

Is Zvyagintsev naar Frankrijk gevlucht..? Denkelijk is dit geen Franse maar een Russische productie..!

Vanaf 5 oktober in de bioscoop (Cinemien)

24 september in het PAC Festival

Land-info is blijkbaar inmiddels aangepast. Oke bedankt...

De regisseur van o.a. the Return komt wederom met een zeer interessante film en een goede karakterschets. Eén ding weet ik in ieder geval wel na het zien van deze film, ik heb totaal niet de behoefte om ooit een bezoekje aan Rusland te doen. Wat een nare, grauwe sfeer met nog ergere mensen voeren de boventoon in dit mysterieuze drama, waar vooral de bedorven onderlinge relatie tussen het echtpaar in scheiding een goed beeld geeft van het nare klimaat waarin veel Russen moeten opgroeien en leven. Af en toe blijft de camera wat te lang hangen, wat de film soms nog trager doet overkomen dan dat het eigenlijk is. Dat was in veel gevallen niet nodig geweest. Je denkt op deze momenten dat de regisseur een hint wilt geven of er wat mee wil zeggen. Maar niets is minder waar. Echter helpt het aan de andere kant ook weer mee aan de onderhuidse spanning die de hele film hangt.

Op de langzame pacing na valt er voor de rest weinig aan te merken op Loveless.

4,0*

Het laatste aanhangsel had voor mij niet gehoeven, iets waar ik Zvyagintsev wel vaker op betrap...... geen idee of het onderschatting is van zijnentwege of dat hij gewoon 100 procent zeker wil zijn dat de boodschap aankomt. Al was dat laatste shot wel goed gevonden

Dat gezegd zijnde was dit opnieuw een gewelde draai om de oren. Vormt samen met Elena en Leviathan een mooie trilogie ?

Ook knap werk weer van Mikhail Krichman !

Wat dachten jullie van het einde?

Ik zag verschillende mogelijkheden:

- de jongen was wel dood, en de ouders herkennen hun kind niet goed/ontkennen dat het hem is
- de jongen is op een andere manier gestorven (in de boom)/spoorloos en nooit teruggevonden

Zéééér goede film. Toch een relatief laag cijfer, want… de magie van 'The Return' voel ik hier niet.

Wel een keihard deprimerend relaas over onze samenleving. Ik zou dit niet te gauw weg zetten als kritiek op Rusland. Kil opportunisme ne egoïsme zijn geen exclusiviteit voor dat land. Deze keer ook een alledaagse setting. Beide ouders hebben een baan, wonen niet in een krot en de zoon lijkt ook naar een gewone school te gaan.
Maar de eerste scène met papa die thuiskomt hakt er alleen meteen in ( de geluidloze schreeuw van het jongetje… sjongejonge… oké… toch maar een vier dan). Ook de eerste film die ik zie waar de smartphone zo pijnlijk realistisch zijn rol opeist. Het lijkt voor de hand liggend, maar toch heb ik het nog niet op deze manier gezien. Knap gedaan…

De vertolkingen zijn gewoon verbluffend. De moeder wordt grandioos neergezet als oppervlakkig kutwijf… waar zich wel heel wat onder de oppervlakte afspeelt. Haar onuitgesproken schuldgevoel druipt van het scherm. Bij de confrontatie in het lijkenhuisje zie je twee mensen reageren op twee verschillende manieren, maar die vertolkingen zijn zooooo verdomd goed dat ik er echt niet bij kan.
Want papa wordt ook subliem afgeschilderd als de zoveelste machteloze lul die in zijn eigen leven gevangen zit. Ook hier een nauwelijks te peilen, uitzichtloze frustratie.
En het zoontje… zijn rol is beperkt, maar hij haalt er wel het absolute maximum uit.

En verder toch wel grandioos geregisseerd. Die scène met het omaatje achter het venster, als ze opgeschrikt wordt door de zaklamp van de vrijwilligster… grandioos, hyperrealistisch.… de twee collega's naast elkaar in de kantine… misschien niet zo realistisch, want waarom ga je in godsnaam náást elkaar zitten, maar die scène werkt zó goed, met het het misselijkmakende varken dat zijn eten opschrokt… geweldig.

En dan het einde… overbodig? Ik dacht ook even dat de film erop zat met de Tsjetsjeense arbeiders die het flatje aan het renoveren waren (en even een blik op kinderen die schijnbaar niet zo aan hun lot overgelaten worden) Maar van mij mocht die epiloog er wel bij. Het liefdeloze, vreugdeloze loopje in haar Russische Sotsji trainingspak… geweldig.
Maar vooral: dat shot op het verbleekte opsporingsbericht, dat hakt er zo hard in. Het lijkt wel alsof de regisseur het idee voor deze film ooit opgevat heeft bij het zien van zo'n poster.

Derde film die ik van Zyagintsev zie. Allemaal ergens verwant, maar toch telkens ook helemaal anders (vooral door de context, setting) dan.

Eigenlijk niks aan toe te voegen. De eerste mogelijkheid is zeer goed mogelijk. (ging het hier om organendiefstal?) Maar de tweede lijkt meer voor de hand te liggen. Vooral met dat shot op de verblekende poster wordt gesuggereerd dat de jongen gewoon opgelost is. Voor de ouders is dat toch in elk geval zo.

De officiële poster van dit Russische drama insinueert misschien dat Loveless om Alyosha (Matvey Novikov) draait, de zwijgzame jongen die tijdens de eerste akte met de noorderzon verdwijnt. De redenen laten zich raden: zijn ouders, beiden verstrikt in buitenechtelijke affaires, hebben geen enkel oog voor hun eenzame zoon. Eén shot is typerend voor de gehele film: terwijl Alyosha’s ouders ruziën, stelt de camera plots scherp op het slachtoffer dat zich achter de keukendeur verschuilt. Zijn ogen zijn opengesperd van angst, zijn open mond veronderstelt een schreeuw van wanhoop. Horen doen we die schreeuw niet. Al het geluid wordt even gesmoord door een geluidsband die zwijgt, en juist daardoor komt dat ene beeld extra hard binnen.

Volledige recensie

Voor ik de film ging kijken wist ik eigenlijk alleen maar dat het over een kibbelend echtpaar ging dat in een strijd zat om de voogdij over het zoontje vooral NIET te krijgen. Dat vond ik al vreselijk genoeg om belangstelling te krijgen. Gelukkig wist ik niet dat het zoontje zou verdwijnen. Dat vind ik trouwens ook een behoorlijke spoiler in de beschrijving hierboven.
De camera beweegt soms traag, maar verder vind ik de film helemaal niet traag. Het verhaal ontspint zich redelijk snel en de ruime 2 uur waren zo voorbij. Altijd een goed teken, toch?

de aanwezigheid van een afwezigheid

Een film maken over een disfunctioneel gezin en een vermist jongetje heeft al snel emotionele impact. Wat goed aan de film is, dat de tijd wordt benomen om intensief te observeren (vanuit een zekere afstandelijkheid) op betrokkenen. Verder trof mij de uitstekende locatiekeuze, de personages en zijn blik op een wel heel kille samenleving.

Weer een goede film van Zvyagintsev. De hele film is een metafoor voor onze moderne wereld en vooral Rusland. De individualisering en geïsoleerdheid van iedere persoon, niet meer emotioneel verbonden met zijn omgeving. De verdwijning van het kind, staat eigenlijk voor het feit dat Russische gezinnen alleen nog maar oog voor zich zelf hebben en het kind zo goed als overlaten aan de harde buitenwereld. Het welbevinden van kinderen doet er niet toe. Kinderen 'verdwijnen' letterlijk en figuurlijk . Dat dit soort zaken veelvuldig voorkomen in Rusland is te zien dat de politie weinig initiatief toont om dit nog op te lossen, alles wordt overgelaten aan goed georganiseerde vrijwilligersorganisaties. Dat deze organisaties zo professioneel zijn toont wel aan hoe dit soort situaties gebagatelliseerd worden door de overheid en dit opgepakt wordt door volksinitiatieven.

De film in inderdaad wel heel traag, maar ook dit geeft de beleving weer van hoe het voelt om te leven in een land waar bijna elke vorm van emotie is verdwenen. Een land dat leeft in een staat van apathie. De reden dat Zvyagintsev de financiering buiten Rusland heeft gezocht heeft mede te maken met zijn kritische kijk op zijn vaderland, even als zijn vorige film Leviathan.

Zitvleespijniging in tergend trage film vol zinloze shots en met een verhaal dat heel effectief in een kwartiertje verteld had kunnen worden. Centraal staat een gebroken gezin bestaande uit vader Boris [Aleksey Rozin] die samenwoont met een extreem onzekere en hoogzwangere blondine [Yanina Hope], moeder Zhenya [Maryana Spivak] die een relatie heeft met Anton [Andriss Keiss]en niet schroomt haar zoontje Aloysha [Matvey Novikov] te vertellen dat hij een nietsnut is en een ongelukje dat nooit had mogen gebeuren. Ze laat hem ook gerust alleen achter voor een bezoekje aan Anton. Nadat we getrakteerd zijn op een paar ondraaglijke seksscènes, kijkt moeders raar op als ze 's avonds laat thuis komt en ontdekt dat Aloysha er tussenuit is gepiept. Wat volgt is een zoektocht waar geen einde aan lijkt en waarin geen enkele ontwikkeling (qua verhaal of persoonlijkheid) valt te ontwaren. Wel zien we lange shots van Zhenya in een auto, een man bij een bushalte die een poster bekijkt en vervolgens negeert en meer van dat soort ongein. Er zit ongetwijfeld een diepe gedachte achter, maar voor de kijker is het pure tijdverspilling. De beste (en meest veelzeggende scènes) zijn het gesprek met de agent die Zhenya en Boris op zeer onsubtiele wijze laat weten welke opties er zijn (en nog dankbaarheid verwacht ook) en een bezoek aan Zhenya's moeder waarin moeder een niet al te meelevende indruk maakt. Het zijn momenten die zwart-komisch en tragisch zijn en meer zeggen dat al die gekunstelde, uitgerekte shots. Since 'Dancer In The Dark' [2000!] ben ik niet meer een filmzaal uitgelopen. Zelden kwam dat moment zo dichtbij als tijdens het zien van deze film.

mrklm hoe pakt Zvyagintsev een film van deze aard in jouw optiek dan wel aan (idealiter)? Als ik tijdens het kijken constant op de klok had gekeken of daaraan had gedacht, had ik het wellicht ook ervaren als zitvleespijniging. Sommige films nemen echter effectief de tijd om verlies, kilheid, leegte en afwezigheid over te dragen. Als je dat in een kwartier doet (zoals je insinueert) blijft daarvan niets over.

Dat was geen insinuatie, dat was een welgemeend (en ongetwijfeld genegeerd) advies. Je doet dat uiteraard door de 110 meest overbodige minuten weg te snijden.

Ik kan de vergelijking trekken met 'Dog Altogether', een prachtige korte film [16 m] over hetzelfde thema en 'Tyrannosaur', waarin dezelfde regisseur het verwerkte tot een avondvullende film. Toont niet alleen dat je het thema zeer effectief kunt behandelen in een kwartier maar ook hoe je dat kunt uitbreiden tot een film van anderhalf uur zonder de essentie van de film te verkwanselen. 'Tyrannosaur' is één van de beste film van deze eeuw, een beter antwoord kan ik zelf niet maken.

Gaan op de lijst dan. Kan me haast niet voorstellen dat ik zoveel verschil ga zien/ervaren, maar wie weet. Ik denk dat als je 110 min. uit Loveless snijdt, je een compleet andere film krijgt. Thema's waar mee gespeeld worden laten zich m.i. juist zwaarder voelen door het verstrijken van tijd. Dat element haal je weg als je er een kortfilm van maakt. Op narratief vlak kan het uiteraard wel.

Deze film ging voor mij veel sneller voorbij dan een film als 'Dunkirk' waar toch wel wat meer in gebeurde. Ik vond er helemaal niks traags en saais aan.



Ik vond ze ook ondraaglijk, maar die vreugdeloosheid was hier toch wel de essentie, dacht ik en deze scènes waren voor mij (op de juiste manier) weerzinwekkend. En 'geen ontwikkeling' lijkt me ook net de heel frustrerende boodschap van heel het (niet) gebeuren te zijn. Een pijnlijke film die je heel gefrustreerd achterlaat. … En die zo ook al een week in mijn hoofd blijft spoken en stiekem steeds naar een hogere score klimt. (al is dat laatste niet zo belangrijk)




Scènes als bij die bushalte illustreerden heel pijnlijk de wreedheid van een zoveelste liefdeloos leven dat compleet genegeerd wordt en in vergetelheid oplost. Ook de verbleekte opsporingsposter op het eind hakte er bij mij wat dat betreft heel concreet stevig in.

Ik merk (ook bij me zelf) dat soort films een dubbeltje op hun kant zijn. Als je niet gegrepen wordt, wordt het allemaal héél saai. Hoe goed anderen de film ook vinden ( bij mij geldt dat als ik er zo spontaan aan denk bvb. voor 'Moonlight', Fien Trochfilms en 'Children of men').

Wat een sterke film zeg, wat een opbouw en wat een kracht in de laatste minuten. Fantastisch!

Sterkste moment vond ik de scene waarin de camera door het raam van de kinderkamer naar buiten kijkt terwijl de werklui de kamer aan het ontmantelen zijn. Je kijkt dan even door de ogen van het verdwenen zoontje, ziet wat hij zag en je voelt dan nog sterker de totale desolaatheid die er in hem leefde.

Het is inderdaad een sterke film, onberispelijk eigenlijk, maar net als bij het andere werk van Zvyagintsev word ik er niet door omver geblazen. De uitstekende review van stefan dias haalt verder alle belangrijke punten aan.

Ik heb een dubbel gevoel bij deze film c.q. regisseur. De eerste film die ik zag van Zvyagintsev was Vozvrashchenie (The Return): de eerste keer vond ik ‘m verpletterend goed maar de tweede keer alleen maar saai. Bij deze film Nelyobov had ik beide gevoelens tegelijk. Het sterke van beide films is dat een messcherp psychologisch portret wordt gegeven van ongelukkige mensen – mensen in een ongelukkige relatie met hun ouders of partner – waarmee Zvyagintsev misschien iets van de typische gekwelde Russische ziel blootlegt (met daarbij ook een kritiek op de corrupte Russische maatschappij en in deze film bv. de ‘apocalyptische’ hysterische media op de korrel wordt genomen alsmede het deprimerende, barre Russische winterlandschap als decor) maar die universeel genoeg is zodat ook ik mezelf erin herken en de kwelling daarom ook door mijn ziel snijdt, alsof ik op de toga bij de psychiater lig. Qua verhaal gebeurt er eigenlijk niet zo veel en zou je wensen dat er meer verhaalontwikkeling is die Zvyagintsev echter bewust lijkt te vermijden alsof het (Russische) leven zelf al genoeg drama is zodat je daar geen dramatische plotwendingen bij hoeft te verzinnen. Maar dat maakt zijn films bijna goed zoals een documentaire goed kan zien en minder zoals een speelfilm goed kan zijn.

toga = sofa

Lijkt me correct. De mensen in de film zijn niet fysiek eenzaam, maar hun relaties zijn ongelukkig en hun levens leeg. In wezen is men volstrekt geïsoleerd: de scene in het openbaar vervoer waar iedereen op z'n mobieltje kijkt in plaats van naar elkaar is zowel tekenend als herkenbaar. Dit verklaart ook de opkomst/terugkeer van het christendom/religie dat ook aanwezig is op de achtergrond.

Maar tegelijkertijd herken ik me in de recensie van mrklm. Het moderne, geïsoleerde leven wordt heel realistisch weergegeven, zodat het heel herkenbaar is, maar het verhaal leidt letterlijk nergens toe en laat bij de kijker slechts een leegte/gat achter. Maar dat is waarschijnlijk precies de bedoeling, zodat de kijker de leegte zelf ervaren die hij ziet... Aldus is de film niet prettig maar misschien toch heel geslaagd.

Ik denk dat het er uiteindelijk niet toe doet welke van de 2 opties die donnie darko noemt de "juiste"is, maar ik duidde die poster vooral als ironie, dat men zelfs niet eens de moeite genomen heeft de poster te verwijderen. Complete desinteresse als contrast voor het laatste schot (lint in de boom).

Nogal tegenvaller. De thema's liefdeloosheid vs materialisme liggen er te duidelijk bovenop. Ja we leven in een wereld van iPhones en selfies. Te vaak was het een saaie bedoening. De bedrijfslunch als voorbeeld, had een stuk korter gemogen of nog beter geheel geschrapt.

De beste scenes voor mij waren: het bezoek aan de moeder van Zhenya en het doorzoeken van een vervallen puinzooi van wat ooit in het sovjet-tijdperk een moderne fabriek is geweest. Wellicht een metafoor voor de ellende en ongelijkheid die de oude USSR heeft achtergelaten.

3*

Best film op het BFI London Filmfestival.

Het gaat niet goed in de hedendaagse Russische maatschappij, waar mensen los van elkaar leven en de leemte ontvluchten door het nemen van selfies. In die troosteloze setting situeert Zvyagintsev een imploderend gezin waarin - net zoals Oekraïne en Rusland dat doen - vader en moeder aan de lopende band ruziën en vooral niét meer naar hun zoon willen omkijken: het egoïsme zit diep.

De film lijkt heel metaforisch opgebouwd, waarin de hoofdpersonages een weerspiegeling van het koude Russische klimaat zijn, maar bevat zeker ook een universeel aspect: individualisme, egoïsme en apathie is ook in onze contreien schering en inslag. Hoewel er geregeld politieke accenten worden gelegd, is Loveless in de eerste plaats dan ook een mistroostig familiedrama.

Door te dwalen in leegsstaande gebouwen in groezelige bossen, stiltes te laten vallen en sommige shots iets te lang te laten doorspelen creëert Zvyagintsev een gevoel van eenzaamheid.

Verantwoordelijk voor de emotionele gelaagdheid zijn dan weer de personages die Zvyagintsev heel slim uitgediept heeft. Hun egoïsme gaat gepaard met een gevoel van onderdrukking, angst en hopeloosheid. In een poging met een propere lei opnieuw te beginnen klampen ze zich vast aan de andere.

Goed geschreven JDSsmetje ! Persoonlijk heb ik het altijd moeilijk de dubbele lagen te ontdekken in films. Dankzij jouw recensie zijn de lagen duidelijk geworden voor mij. Wat het ook zo enorm interessant maakte jouw recensie te lezen is de betoverend mooie woordenschat.

Bedankt voor het verklaren van de dubbele lagen en het mooie staaltje woordgoochelen,

keep up the good work!

Emoties liepen hoog op bij deze film. Hij sleept je echt mee. Je voelt gewoon de leegte en de liefdesloosheid van beide ouders en je stapt in de schoenen van hun 12-jarige zoontje.

Wel is er een ongemakkelijk stukje van misschien 5 minuten waarin iedereen ineens aan het neuken is, zie je toch wel dat het een Russische film is.

Vooral de rol van de moeder is goed gespeeld, haar agonie werd door de hele zaal gevoeld. En de ontknoping was ook apart, om zo maar te zeggen. Een film die de leegte van een Russisch gezin uitvergroot en tegelijkertijd een kritiek is op de huidige maatschappij en de omstandigheden waarin sommige mensen opgroeien.