Detroit (2017)

"You don't talk about this to anyone, ever."

Tja, echt fan zal ik nooit worden van het werk van Kathryn Bigelow, maar wat ze hier presteert is wel erg flauw.

De opening met een - afgeraffelde - animatie die even snel uitleg probeert te geven over het ontstaan van de raciale spanningen voelt misplaatst aan; in eerste instantie dacht ik zelfs dat het een speciale short was, om er vervolgens achter te komen dat dit ook daadwerkelijk bij de film hoort. Het luidt een film in die pretendeert te draaien om de rellen die zich hebben afgespeeld tijdens de jaren '60, met in ogenschouw de hedendaagse spanningen die heersen in Amerika.

Als je als kijker verwacht dat er meer ingegaan wordt rondom deze gebeurtenissen, dan kom je bedrogen uit. Dat de film eveneens de naam 'Detroit' draagt is ironisch te noemen. In plaats daarvan lijk je terecht te komen in een langdradige exploitatie gefilmd in docu stijl die zich focust rondom de gebeurtenissen in het Algiers Motel.

Bigelow verslikt zich gauw in goedkope gewelddadige uitbarstingen, zonder enig context in acht te nemen. De psychologische spanningen komen hierdoor nooit goed naar voren. Weliswaar zitten er een paar intrigerende momenten tussen, maar men slaat de plank flink mis om de tragedie echt te kunnen plaatsen. Op deze manier kabbelt het geheel voort naar een slot dat als een nachtkaars uitgaat.

Al met al een matige vertelling die de gebeurtenissen geen eer aandoet. Best zonde, want ik had vooraf verwacht om meer inzicht te krijgen op deze tijdsperiode.

2,5 Sterren.

Ik vond de film, gezien het onderwerp, best meevallen.

Ik was een beetje bang voor "deprimerende politieke correctheid afgerond met een happy hollywood-einde" maar dat viel erg mee.

Het begin komt inderdaad een beetje vermoeiend langzaam op gang.

Politieman William Poulter speelt zijn rol zeer goed. Door zijn (te jonge ?) uiterlijk lijkt zijn eerste misstap nog op een foutje door jeugdige onervarenheid maar dat blijkt verder in de film geheel anders uit te pakken...

Het incident rond het Algiers Hotel is de kapstok waar de film aan hangt en het is niet zo goed gelukt om het het verder aan te kleden met interessant drama of te veel bekende muziek zoals momenteel een beetje de trend lijkt te zijn.

De iet-wat docu-stijl met te veel camerawerk uit de losse hand begon mij aan het einde wel een beetje te vermoeien.

Geen film met een heel moeilijk verhaal maar wel serieus en verbijsterend genoeg om de aandacht vast te houden.

Gezien de actualiteit van het onderwerp en de reputatie van regisseur Bigelow is dit een bijzonder teleurstellende film en Bigelow is daar voor een aanzienlijk zelf debet aan. Het grootste minpunt van de film is echter de cast, die grotendeels bestaat uit vaag bekende of onbekende acteurs. Will Poulter is ernstig miscast in de cruciale rol als de racistische agent die de belangrijkste protagonist is van het centrale drama dat zich afspeelde in het 'Algiers Motel' ten tijde van rellen in Detroit. Hij is veel te licht in een rol die een acteur vereist die vanaf het eerste moment gezag uitstraalt en angst inboezemt. Ryan Gosling, maar dan 10 jaar jonger zeg maar. Aangezien er geen karakterisering is, valt het door het gebrek aan grote namen niet mee om je te identificeren met de hoofdrolspelers. Bigelow probeert uit alle macht een documentaire-achtige look te geven, maar door de gefilmde scènes te combineren met archiefbeelden benadrukt ze juist dat dit een film is. Bigelow blijkt wat dat betreft nog niet in de schaduw te mogen staan van Oliver Stone. Het feit dat het verhaal redelijk bekend en anders wel redelijk voorspelbaar is, doet nog meer af aan de dramatische impact. Bovendien is het een raadsel waarom Bigelow ervoor koos om ons ook nog bloot te stellen aan de rechtszaak en de verdere lotgevallen van 'The Dramatics'. Het laatste half uur is daardoor haast niet om door te komen. De politieke correctheid is ook storend:

Matig. Op momenten wel spannend, maar als geheel veel te lang en vooral vol mensen die weinig sympathie opwekken waarbij je moet meeleven met diegenen die het minst onsympathiek zijn. Ook de docustijl vind ik niet helemaal overtuigen, een stijl die je echt moet beperken tot films die je als docu brengt (ik noem een United 93) of soms een enkele andere film. Misschien had Bigelow zich moeten richten veel meer op de rellen in het algemeen en niet zozeer op het gedoe in dat hotel. 2,5*.

Een vrij doorsnee film, met soms goede scenes over een interessant thema, nl. de rassenrellen in Detroit in 1967. Van Bigelow had ik eigenlijk beter verwacht, afgaand op 'Zero Dark Thirty'. 3*

Sterk drama. Het verhaal is bekend en wordt prima neergezet door Bigelow. De opbouw is goed en de film komt erg realistisch over, mede door het camerawerk en montage. Bigelow weet de onmacht die de hoofdrolspelers voelen prima te vertalen naar het gevoel van de kijker. De film weet je op wat kleine momenten na continue te boeien. Het acteerwerk is goed met prima rollen van Boyega en Poulter. Prima film. 4.0

Redelijk.

Om eerlijk te zijn begint de film echt abominabel. De film wordt heel algemeen ingeleid adhv een animatiefilm maar de echte achtergrond krijgen we niet. Vervolgens krijgen we chaotische beelden voorgeschoteld die eerder in een documentaire thuishoren dan in een langspeelfilm. 0.5* dus voor zowat het eerste halfuur.

Vanaf dan begint de echte film dan toch met een zwaar miscaste Poulter als racistische flik. Dat broekventje had ik wel echt op zijn domme kop getimmerd. Echt gewoon niet geloofwaardig...

De andere agenten doen het wel oké.

Het camerawerk is hier van een amateuristisch niveau. Ik heb maar een aantal films van Bigelow gezien maar het is me wel stilaan duidelijk dat ze heel slecht is in drama. In een film van bijna 2u30 verwacht je toch wel enige karakter ontwikkeling. Zeker voor de rol van Boyega en die zanger slaat ze toch de plank mis. Boyega speelt dan wel sterk, zijn rol weet nooit echt een kant te kiezen. Het speelt wat op en neer met zijn geweten, dat wel maar daar blijft het bij. Allemaal net niet.

Zo ook het thriller-gedeelte in het hotel. Beetje te lang doordat er geen echte band is met de personages, zo blijf je wat onverschillig kijken naar de afranselingen. En ja, die bleven maar doorgaan.

Misschien is dat ook een minpunt: er zijn teveel personages om in te leiden en te ontwikkelen. Geen enkel personage springt op de één of andere manier uit de verf. Dan wordt het meer een situatieschets dan een drama. Het einde komt dan ook niet aan als een mokerslag, het gaat gewoon door op het elan van de ganse film.

“I'm just gonna assume you're all criminals.”

Intens. Wat Bigelow in ieder geval voor elkaar heeft gekregen, is dat ik aan het einde van de film zin had om een half uur tegen een boksbal aan te rammen (of het hoofd van Poulter, die een geweldige acteerprestatie aflevert). Ik las ergens dat Krauss enger is dan Myers, Krueger en een Xenomorph bij elkaar, en dat dekt de lading wel.

Het verhaal is nog steeds relevant, de acteerprestaties zijn ijzersterk en de regie van Bigelow is, zoals we van haar gewend zijn, dicht op de huid van de acteurs en intens. Wat Detroit een beetje de das omdoet is het script van Mark Boal, wat zorgt voor een vreemd begin (de animatie) en een veel te lange speelduur. Had gekozen voor een korte introductie en de ijzingwekkende scènes in dat huis, en de film was veel beter uit de verf gekomen. Nu is er ook nog gekozen voor de nasleep en dit duurde gewoon te lang, en was ook veel minder interessant. Maar het onderwerp verdient een sterke film, en grote delen van de film maakt Detroit zeker indruk.

Toch weer een voltreffer van Bigelow, behoort echt tot haar betere werk. Dankzij het welbekende trucje van de dicht op de huid camera krijg je een enerverende, intense film te zien, die mij vaak op het puntje van mijn stoel kreeg. Als historisch document schijnt het een en ander niet helemaal te kloppen, maar dit mogen we wat mij betreft zien als de artistieke vrijheid van de kunstenaar. Ook de keuze om jonge en nog niet al te bekende acteurs te kiezen voor de belangrijkste rollen pakt goed uit. Vooral ene Poulter geeft hier als een hele foute politieman een onvergetelijk visitekaartje af. Zelden iemand met zo veel overtuiging en schijnheilig gezicht verkeerde dingen zien doen, deze diender maakt zelfs de meest vredelievende mens op aarde nog agressief. Daarentegen wel jammer dat de overschatte Star Warser Boyega een hoofdrol heeft. Hij komt niet verder dan het niveau van ernstig kijken, en is een van de weinige dissonanten in een verder zeer geslaagde film. Twee en een half uur vliegen voorbij, ga dit zien.

Regisseuse Kathryn Bigelow is de laatste jaren goed bezig; ook dit waargebeurde drama is de moeite waard. De film is bij vlagen erg spannend en vooral intens, met name het middelste uur. Het duurt even voor je de personages leert kennen en de gebeurtenissen beklijven, maar eenmaal op gang zuigt de film je naar binnen, om niet meer los te laten. Subtiel is het allemaal niet, maar daar was de explosieve situatie in Detroit in 1967 dan ook niet naar.

Enige empathie.

De op inmiddels pensioengerechtigde leeftijd aangekomen regisseuse Kathryn Bigelow levert met Detroit wederom een spannend drama af. De filmmaakster die al sinds de jaren tachtig aan de weg timmert brak een kleine tien jaar geleden definitief door met The Hurt Locker, een drama-thriller die er met maar liefst zes Oscars vandoor ging. Helaas geldt dit niet voor Detroit, ondanks de historische ondertoon en het belangrijke thema. De Oscar-trein wordt volledig gemist, zo blijkt. Wellicht terecht.

Racisme tiert welig in de laatste film van Bigelow, gebaseerd op getuigenissen ten tijde van de Amerikaanse rassenrellen van de jaren zestig in - hoe kan het ook anders - Detroit. In een zwarte wijk braken daar in de zomer van 1967 rellen uit. Het kwam tot gevechten tussen de zwarte bevolking en de politie waarbij tientallen mensen om het leven kwamen. Het geweld hield vijf dagen aan, een van de meest dodelijke rellen uit de Amerikaanse geschiedenis. Vele duizenden mensen werden gearresteerd.

En op een klein aantal van die arrestaties richt zich dit verhaal. Want nadat een gefrustreerde Afro-Amerikaanse jongen uit een hotelraam met een startpistool schiet op de politie, breekt de hel los. Niet onbegrijpelijk, maar na een kleine leerzame introductie, ondersteund door authentieke Tv-beelden, ontaardt zich vervolgens een thriller met claustrofobisch randje. Als een paar rednecks met politiepenning de schutter niet kunnen vinden botvieren ze hun frustraties namelijk op de rest van de hotelgasten.

De filmmaakster weet met de handycam een sfeertje te creëren alsof je er zelf bij bent, een verdienste an sich. Het onheilspellende gevoel wordt versterkt doordat je weet dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Zodra zelfs blijkt dat een van de leden van de legendarische soulband The Dramatics een van de hoofdrolspelers moet zijn geweest destijds, maakt dit een en ander nog realistischer. En in dit geval dus rauwer, want hetgeen deze agenten op hun kerfstok hebben is niet best.

Will Poulter, die men zou kunnen kennen van The Revenant, speelt met verve een van de schurken. John Boyega probeert de kijker te vertegenwoordigen door op te komen voor de onderdrukten, maar zit gevangen in een beperkte rol waardoor hij als een soort Denzel Washington-light overkomt. Elk moment verwacht je dat hij tot actie overgaat, maar dat blijkt helaas niet het geval. Je kunt hem het ietwat simpele script natuurlijk niet kwalijk nemen. Net als de rest van de crew is hij solide.

Toch had de film een stuk korter gemogen en had de karakterontwikkeling iets meer aandacht mogen krijgen. Ter ondersteuning van enige empathie. Het helpt ook niet mee dat niemand gewoon vertelt dat er geschoten is met een startpistool in plaats van een echte, maar goed de angst bij de arrestanten komt voldoende geloofwaardig over. Het verhaal achter de band had iets meer toelichting verdiend, en komt er nu een beetje afgeraffeld achteraan gekacheld. Toch is Detroit een geslaagde film en een enge geschiedenisles.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Film is niet héél goed. Erg warrig en de speeltijd is niet goed verdeeld. Dat stuk in het appartement is een beetje te lang. Wel goed geacteerd.

Spannende en relevante film van Bigelow, wat mij betreft interessanter dan The Hurt Locker. Met name het stukje dat zich afspeelt in het motel is erg spannend en intens - je voelt de wanhoop van de motelgasten die geterroriseerd worden door de politie bijna van het scherm afspatten.

Over de gehele linie ziet het er verder erg authentiek uit en de acteerprestaties zijn over de gehele linie erg goed.

Helaas zijn er ook een paar kleine minpuntjes - zo vind ik de geanimeerde introductie nogal zwak. Deze is veel te summier om echt een verklaring te geven voor de situatie en had beter helemaal weggelaten kunnen worden. Ook de laatste akte vond ik niet heel sterk - in hoog tempo worden er nog even een boel rechtszaken en verhoren doorheen gedraaid die een tikkeltje warrig overkomen en niet echt veel toevoegen. Ook dit had weggelaten of juist veel beter uitgewerkt moeten worden.

Ondanks dat doet Bigelow wel waar ze goed in is, namelijk erg spannende scenes op film zetten. Geen perfecte film, maar toch erg de moeite waard.

Goeie film waarin de politie, tijdens ernstige rellen, een inval doet in een hotel van waaruit schoten zijn gelost. Gebaseerd op een, spijtig genoeg, waargebeurd verhaal. Het eerste gedeelte komt wat rommelig over, maar hierna krijgt de film meer richting. De scenes in het hotel zijn zeker hard en alhoewel de racistische agent wat eenzijdig wordt neergezet, levert Will Poulter prima acteerwerk af.

Ontluisterend. En in het Amerika van vandaag allicht belangrijker dan wij ons als Europeanen kunnen inbeelden.

Het aan het documentairegenre schatplichtige karakter, het slopend trage tempo, de thrillerachtige situatieschets meer dan een drama met psychologische uitdieping: met een homogene stijl probeert Kathryn Bigelow de toeschouwer naar het Detroit van 1967 te loodsen, waar zich feiten afspelen die onbegrijpelijk zijn, en die als dusdanig in beeld worden gebracht. Niet claustrofobisch om meer effect te ressorteren, niet geësthetiseerd om braaf aan de regels van de cinema te voldoen, niet met een reeks bekende koppen om volk naar de zalen te lokken en kassa’s te doen rinkelen, nee – ‘Detroit’ is een oefening in objectiviteit. Dat levert geen sprankelende cinema op, maar wel een intense ervaring die even in de kleren blijft hangen.

Even maar. Het registrerende karakter is tegelijk de sterkte en de zwakte van de film. Noem het ironisch, maar een meer escapistische toets (meer verdichting, minder werkelijkheid) zou ‘Detroit’ intenser gemaakt hebben. In Hollywood weet men dat fictie meer recht kan doen aan de werkelijkheid dan de werkelijkheid zelf. Is dat trouwens niet de essentie van alle cinema, en bij uitbreiding van de hele wereldliteratuur: kunst als fake news om een onbenoembare waarheid gestalte te geven?

Wat mij betreft mag Bigelows volgende er dus een zijn met meer toeters en bellen, want less is niet altijd more – waarvan akte.

3*

Het begin was niet om aan te zien, door een teveel aan schouderscamera's die als een dolle door elkaar geknipt en geplakt zijn. Zodat ik er ieder moment bewust van gemaakt wordt dat ik op een filmset ben.

Het deel in het huis duurt maar en duurt maar, en het enige wat ik denk is, ze hebben de andere cameramannen steeds weg moeten knippen.

In het laatste deel in de rechtbank, komt er zowaar een beetje rust in de tent, alsof ze er zelf een beetje moe van worden. Volgens mij heb ik zelfs een keer tot 10 kunnen tellen voor de volgende knip.

Ze heeft er een Oscar mee gewoon met de Hurt Locker, toen was het al een consequent te ver doorgevoerd knip en plak truukje.

Ik heb geen film gezien, ik heb naar een filmset gekeken.

Wat mij betreft, hoe meer je vergeet dat je een film kijkt, en hoe meer je opgaat in de film, hoe beter hij is.

Ondanks het goede achterliggende verhaal, Een draak van een film.

Met een titel als Detroit had ik me aan een iets ruimere film verwacht over de rassenrellen. Blijkt dus dat de film enkel een korte episode belicht gekend als de "Algiers Motel Incident". De politiebrutaliteiten tegen de zwarten worden in de film nogal lang uitgesmeerd. Het thema politiegeweld komt natuurlijk heel goed op het moment dat Amerika onlangs nog altijd eenzelfde soort incidenten (losse politiehandjes met de zwarten) te verduren krijgt. Maar Bigelow heeft wel een punt: voor de tweederangsburgers die de Afro-Amerikanen zijn is er altijd minder gerechtigheid. Het is niet meer dan de trieste realiteit.

Het is dat dit proces tegen de schuldige politieagenten die op het eind getoond wordt niet op een best moment gevoerd werd; men wou immers de politie een hart onder de riem steken na alle stress en gevaar die ze tijdens deze burgerlijke rebellie moesten ondergaan. Alle scènes na het incident vond ik dan weer beduidend beter dan de 45 minuten semi-exploitation ervoor. Voor mij schaart Detroit zich in de categorie "interessante mislukking" want dit kon zeker beter.

De drukke cameravoering vooral aan het begin van de film, waar sommigen zich aan schijnen te storen,

misschien een beetje vermoeiend maar dragen wel bij aan een broeierige, realistische ervaring.

(Fraaie animatie aan het begin trouwens ook). De les reeds gelezen door zijn overste vanwege een

schietgrage actie bij een achtervolging, hetzelfde joch het heft in handen bij toegepaste wreedheden

(Met een racistische insteek), kwam bij mij met een vreemdsoortig gezag bij zijn collega's, nogal abrupt en ongeloofwaardig over. Maar leverde het wel indringende scenes op vooral ook omdat het acteerwerk

met name van de slachtoffers er wezen mocht. De rechtszaak daarna gaf mij een nogal afraffelende

indruk. Die had misschien evengoed achterwege kunnen blijven.

Kathryn Bigelow op haar best. Gedramatiseerde reconstructie van politieterreur in een motel tijdens de rassenrellen van 1967 in Detroit. Spannend, maar vooral weerzinwekkend vanwege het onverbloemde racisme van gewelddadige politieagenten. Wat dat betreft is er sindsdien trouwens geen enkele vooruitgang geboekt. Zie de oprichting van “Black Lives Matter” ter bestrijding van het hedendaags buitensporig politiegeweld tegen kleurlingen.

Striemend relaas over rassenonrecht, op ware feiten gebaseerd.

Het eerste gedeelte met de rellen, de plunderingen, de chaos en wat zich afspeelde in het hotel, vond ik het betere filmwerk, terwijl de rechtbankscènes niet zo best werden ingekleed, de aanwezigen bij name genoemd, al is het resultaat, namelijk dat het onrecht tot in de rechtzaal wordt doorgetrokken, overduidelijk.

Het allerlaatste is dan weer wat klef en eigenlijk overbodig.

Een goede misdaad/drama/historie/thriller film...

Een waargebeurd verhaal...

Prima verhaal...

Goed acteerwerk...

Veel onrustig camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Geen top...

Deze film eens geprobeerd en het was wel een harde film. In het begin moest je wel wat in het verhaal komen, maar als ze dan meer fixeren op de groep, werd je wel meer betrokken in het verhaal.

Toch wel boeiend gebracht en de acteurs deden het ook overtuigend.

Niet verkeerd.

Maar ook niet top. Deze veel te lang durende dramafilm over de rellen in Detroit wil maar op enkele momenten wat leuker worden. Het begin is alles behalve interessant, al is de setting er wel. Je merkt niet echt de dreiging van de rellen.

Als ze in het appartement zijn leeft de film weer wat op en is het ook een stuk spannender. Poulter heeft een perfect gezicht voor zijn rol en ziet er ook duivels uit. De andere agenten en slachtoffers spelen hun rol ook met best veel overtuiging.

Het einde is weer eens te langdradig en verliest de film weer wat kracht. Voor de rest krijgt het een voldoende, maar het had allemaal best wel wat korter mogen zijn. Zeker voor drama/thriller zoals dit mochten bepaalde stukken eruit gelaten worden en minder Amerikaans aangepakt gehoeven.

Detroit start met een ongeïnspireerde animatie bij de intro, maar al snel wordt duidelijk dat de vlag de lading niet dekt. Detroit kwam bij mij over als een matige film met hier en daar een sterk beeld, maar in zijn geheel genomen me te weinig bij de keel greep. Saai en onbetrokken, iets wat ik ook al terugvond in de andere films die ik van haar zag. Degelijk, dat zeker, maar niet beklemmend genoeg. Een film die ik snel zal vergeten omdat er binnen het genre andere referenties zijn.

Het laatste half uur en de scènes in de rechtbank waren de beste van de film dat met zijn ruim 140 minuten aan de lange kant was. Het is soms wraakroepend dat gerechtigheid als het om raciaal geïnspireerde delicten ging destijds onbestraft werden. Detroit was toen niet de enige stad waar de spanningen hoog opliepen. Ook Vietnam speelde toen mee en het was zoals aangegeven in de film de enige bevolkingsgroep die de Afro-Amerikanen niet beschimpten omwille van hun huidskleur. Het Furguson van vandaag leert ons dat er bij momenten nog niet veel is veranderd in de Amerikaanse samenleving.

De film mist wat context. Hoe en waarom ontstonden en (ver)liepen de gebeurtenissen in het Algiers Motel en Detroit? Wat waren de motieven en aanleiding geweest? Buiten wat feitelijke beelden komt de film niet. Extra duiding en diepgang zou het verhaal ten goede zijn gekomen. Daarentegen wel goede acteerprestaties en technisch ok. Alles in acht genomen dus een matige voldoende: 3,0*.

Matige Bigelow.

De laatste paar jaar is er weer aardig wat te doen rond police brutality in Amerika, dus niet zo verwonderlijk dat de filmwereld er ook mee aan de slag gaat. Braafjes natuurlijk, door een zaak te nemen die zich in de jaren 60 afspeelde en nooit geheel is opgelost. Perfect voer voor een dramatisering.

Je merkt duidelijk at Bigelow er alles aan doet om de kijker mee "in de chaos" te krijgen, maar daar lukt ze eigenlijk niet in. Het is een luide, wat warrige film geworden, maar het irriteert vaak meer dan dat het daadwerkelijk wat toevoegt. Toch beklijft de kern van de zaak uiteindelijk wel, met dank aan Poulter en Mackie, die beiden hun werk erg goed doen.

Daarna zakt de film terug in. 45 minuten rechtbankdrama om af te sluiten was absoluut niet de goeie keuze, maar gezien de verdere motivaties van de film geen verrassing. Een geweldige film is dit niet, Bigelow is gewoon niet zo'n geweldige regisseur, maar hier en daar toch wel een indrukwekkend momenten die deze film naar een nipte voldoende tillen.

2.5*

Best beklijvend, ervaringsgericht werkje van Bigelow die er ook in slaagt enige nuance in het verhaal te brengen (de gebeurtenissen zorgden niet alleen voor raciale polarisering, maar evenzeer voor interne verdeeldheid). Wel slaagt ze er minder goed in om in het hoofd van de politieofficier te kruipen: waarom heeft de man zoveel haat? Waarom verloor hij de pedalen?

Het rechtbankgedeelte is noodzakelijk, maar laat de kans liggen om wat meer antwoorden te formuleren op bovenstaande vragen. Bovendien sleept het wat lang aan zo in de staart van de film (kon men niet met flashforwards werken?)

Desalniettemin al bij al zeker niet verkeerd.

Het fijne aan regisseuse Kathryn Bigelow is hoe zij met haar observerende stijl (bijna documentair) een rauwe poëtiek aanbrengt in discussies over Amerika's geweldsmonopolie. In 'The Hurt Locker' (2008) de consequentie van oorlogsinmenging in hoe een lid van een bommenopruimingsdienst verscheurd raakt tussen een posttraumatische stressstoornis en de adrenalinekick van het moment. Zo sterk omdat het niet uitgesproken een anti-oorlogsstatement wil maken, maar de dualiteit verbeeldt waardoor klassiekers als 'Apocalypse Now' (1979) en 'Full Metal Jacket' (1987) snoeihard binnenkomen. Met 'Detroit' (2017) haalt Bigelow het thema staatsgeweld dichter naar huis in haar verbeelding van de rassenrellen in het Detroit van 1967. Een maatschappelijke snelkookpan waarin nieuwe ontwikkelingen elkaar razendsnel opvolgden en de gewelddominantie van vadertje staat ontoereikend bleek om het hoofd te bieden aan die sluimerende onvrede. Het ongemeen hard kunnen en mogen ingrijpen bij relatief kleine vergrijpen leidde tot de ergste uitwassen van politiegeweld en etnische profilering.

'Detroit' (2017) had veilig binnen de lijntjes kunnen kleuren als een behapbare genrefilm, met één dominant perspectief om het verhaal te vertellen. Over beveiliger Melvin Dismukes (John Boyega) die net genoeg invloed heeft om zowel serieus genoten te worden door de witte autoriteiten als dat hij aanspreekbaar is voor zwarte jongeren. Of over een witte politieman als Philipp Krauss (Will Poulter) die morele grenzen overgaat wanneer hij in de chaos van het moment legitimatie vindt voor zijn autoritaire handelen. Of hoe soulzanger Larry Reed (Algee Smith) per ongeluk met zijn beveiliger terechtkomt in een belegerde motelkamer. De aanwezigheid van twee witte vrouwen in een zwart gezelschap koren op de molen voor de aanwezige politie-agenten, die alle grenzen te buiten gaan met hun snoeiharde optreden. Maar 'Detroit' (2017) is een gelaagdere vertelling waarin de historische significatie zwaarder weegt dan het individuele; de personages als ooggetuigen van maatschappelijke bewegingen waarvan ook zij de uitkomst niet kennen.

Zo schetst de magnifieke opening (pak 'm beet de eerste twintig minuten) hoe de onlusten zich ontvouwen tussen politiediensten en relschoppers/demonstranten. Slechts zijdelings worden de perspectieven aangesneden die later in het verhaal bij elkaar komen in de verwikkelingen rond het Algiers Motel. Met als effect dat Bigelow (ogenschijnlijk) een moreel diffuse situatie schetst waarin enerzijds het machtsmisbruik van de handhavers staat tegenover anderzijds de onderdrukten die in verzet komen. Als een angstwekkende en zinderende oorlogssituatie waar men nog enig begrip kan opbrengen voor de ongemeend harde politieaanpak. Maar zodra de onlusten uit de klauwen groeien en moeilijker beheersbaar worden, zo blijkt ook hoe rücksichtslos burgerrechten van Afro-Amerikanen vertrappeld kunnen worden. De verhoudingen worden op een meer psychologisch niveau uitgewerkt wanneer een afgevuurd startpistool de legitimatie vormt voor politieagenten om het Algiers-motel binnen te vallen en de aanwezigen in gijzeling te houden. Van een afstandelijke registratie van hoe de gebeurtenissen zich ontvouwen opeens ijzersterk en indringend acteerwerk in een claustrofobische motelgang. Het laat weinig meer aan de verbeelding over wie de macht heeft en wie de machtelozen zijn.

En dan is de apotheose van 'Detroit' (2017) ook weer zo anders van toon. Geen grootse climax, maar juist de schrijnende catharsis van zij die hebben ervaren hoe makkelijk mensenrechten worden afgepakt op basis van huidskleur. De bitterzoete gelatenheid over hoe weinig én hoe veel er veranderd is tijdens dat sleutelmoment voor de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Een open eind voor een land waar 'Black Lives Matter' nog immer relevant is en die wij zich nog steeds tegen die zij kan keren.

En voor de herkijk van dit beladen drama, iets dat tot mijn verbazing alweer 5 jaar geleden is. Ervan komen moest het een keer, doch ernaar uitzien deed ik niet, tot ik afgelopen dinsdag de geest kreeg en dacht verrek laten we Detroit eens proberen. En ik moet zeggen dat de film beter viel dan de eerste keer, wellicht dat ik er de eerste keer teveel van verwachten.

Het mag van meet af aan duidelijk zijn dat Bigelow het schieten van een film zeer zeker beheerst, want de kwaliteit druipt eraf bij bepaald shots en het opbouw van verschillende scènes. Ditmaal heb ik toch veel meer oog voor de onderhuidse spanningen tussen blank en gekleurd, en vraag ik me ook af wat ik eigenlijk verwachte van deze film de eerste keer, toch enkel de roem van de regisseuse vanwege The Hurt Locker en Zero Dark Thirty denk ik. De opbouw die eerste scènes, waarin toch een bepaalde disbalans en onrecht naar voren komt, gaat in combinatie met een fraai tijdsbeeld en mooie combinatie van echte en historische beelden, toch van een eenzijdig beeld is geen sprake want de gekleurde gemeenschap is ook bezig met rellen en plunderen, dus in die zin vallen beide partijen het nodige te verwijten.

Desalniettemin heeft Detroit zou zijn mindere punten in zijn aanzienlijke speelduur, een enorme schare karakters, en nog de nodige andere gebeurtenissen buiten de rellen om zoals het zingmomentje van Larry. Het zijn momenten dat de film toch net even wat momentum en iets van zijn kracht verliest. Het is vergevelijk aangezien er snel opgebouwd wordt na het werkelijk bizarre moment in het hotel, de botsing tussen inwoners en politie. En potverdikke, wat wordt er toch eigenlijk te midden van de stress, puinhoop en de rellen goed naar dit moment toegewerkt, naar deze waanzinnige toestand waar je het kippenvel van krijgt, waar de spanning tot het uiterste opgedreven wordt, niemand veilig lijkt, en er uitstekend geacteerd wordt. Nu deze tweede kijkbeurt ben ik ook geheel overtuigd van Poulter als kwade genius, en zo kan er iets over alle drie agenten gezegd worden in de vorm van Krause, Flynn en Demens, van die typische boerenpummels met net genoeg hersencellen, stop ze in een uniform alwaar ze tot mini Nazi uitgroeien beïnvloed door ieder vooroordeel met dit als gevolg. En wat vind ik Ben O'Toole ook interessant als Flynn, die vettige kuif, die uitdagende blik, de duimpjes achter de gunbelt gehaakt, het beeld is compleet.

De rechtszaak en afwikkeling achteraf maakt de zaak nog schrijnender dan die al is met vergaande gevolgen voor sommige. Het is de opmaat voor een ontstellende slotsom, namelijk die van een drama die zijn weerga niet kent met veel onschuldige slachtoffers. En zoals gezegd de stress en spanning wordt op bepaalde momenten tot het maximale opgebouwd. Afijn, het mag duidelijk zijn dat Detroit deze tweede keer zeker wel binnenkomt.