Detroit (2017)

Ik hou wel van films met dit soort onderwerpen maar de timing is interessant. Sinds de laatste jaren is er weer een stijgende trend zichtbaar qua spanningen tussen blanken en zwarten in de VS en ik heb het gevoel dat deze film puur om die reden gemaakt is om nog lekker te cashen op deze spanningen.

Vanaf 28 september in de bioscoop (eOne)

Zeer benieuwd!

"You don't talk about this to anyone, ever."

Tja, echt fan zal ik nooit worden van het werk van Kathryn Bigelow, maar wat ze hier presteert is wel erg flauw.

De opening met een - afgeraffelde - animatie die even snel uitleg probeert te geven over het ontstaan van de raciale spanningen voelt misplaatst aan; in eerste instantie dacht ik zelfs dat het een speciale short was, om er vervolgens achter te komen dat dit ook daadwerkelijk bij de film hoort. Het luidt een film in die pretendeert te draaien om de rellen die zich hebben afgespeeld tijdens de jaren '60, met in ogenschouw de hedendaagse spanningen die heersen in Amerika.

Als je als kijker verwacht dat er meer ingegaan wordt rondom deze gebeurtenissen, dan kom je bedrogen uit. Dat de film eveneens de naam 'Detroit' draagt is ironisch te noemen. In plaats daarvan lijk je terecht te komen in een langdradige exploitatie gefilmd in docu stijl die zich focust rondom de gebeurtenissen in het Algiers Motel.

Bigelow verslikt zich gauw in goedkope gewelddadige uitbarstingen, zonder enig context in acht te nemen. De psychologische spanningen komen hierdoor nooit goed naar voren. Weliswaar zitten er een paar intrigerende momenten tussen, maar men slaat de plank flink mis om de tragedie echt te kunnen plaatsen. Op deze manier kabbelt het geheel voort naar een slot dat als een nachtkaars uitgaat.

Al met al een matige vertelling die de gebeurtenissen geen eer aandoet. Best zonde, want ik had vooraf verwacht om meer inzicht te krijgen op deze tijdsperiode.

2,5 Sterren.

Dat klopt, het zou zo waar kunnen zijn.

Dit ja. Voor mij een krappe voldoende vanwege tempo etc. maar deze film is geenmust see het hele gedoe met die band voelde ook nogal geforceerd. Is denk ik echt nogal een afgeraffeld project geweest zo kwam het iig over.

Kleine 3,0*

Ga deze zeker meepakken, al is het maar om William Poulter.

Helaas ....

Berst goede film. Hij kruipt niet onder je huid, maar er wordt goed geacteerd door met name de foute agent. Man, wat een rattenkop. De enscenering vond ik ook uitstekend.

Tempo etc. kun je van alles van vinden en het is een gemiste kans dat Bigelow er niet in slaagt het incident in een grotere context te plaatsen. Want was het nou een incident of was dit gedrag structureel? Er zitten ook een paar politiek-correcte scenes in, die nogal grotesk uitvallen. Toch vond ik hem als tijdsbeeld zeker geslaagd. En sowieso goed dat dit soort films worden gemaakt. Ook als is het dan 50 jaar na dato, door een blanke vrouw en met een zak Hollywood-geld. Want dat wringt wel een beetje.

Ik vond de film, gezien het onderwerp, best meevallen.

Ik was een beetje bang voor "deprimerende politieke correctheid afgerond met een happy hollywood-einde" maar dat viel erg mee.

Het begin komt inderdaad een beetje vermoeiend langzaam op gang.

Politieman William Poulter speelt zijn rol zeer goed. Door zijn (te jonge ?) uiterlijk lijkt zijn eerste misstap nog op een foutje door jeugdige onervarenheid maar dat blijkt verder in de film geheel anders uit te pakken...

Het incident rond het Algiers Hotel is de kapstok waar de film aan hangt en het is niet zo goed gelukt om het het verder aan te kleden met interessant drama of te veel bekende muziek zoals momenteel een beetje de trend lijkt te zijn.

De iet-wat docu-stijl met te veel camerawerk uit de losse hand begon mij aan het einde wel een beetje te vermoeien.

Geen film met een heel moeilijk verhaal maar wel serieus en verbijsterend genoeg om de aandacht vast te houden.

Gezien de actualiteit van het onderwerp en de reputatie van regisseur Bigelow is dit een bijzonder teleurstellende film en Bigelow is daar voor een aanzienlijk zelf debet aan. Het grootste minpunt van de film is echter de cast, die grotendeels bestaat uit vaag bekende of onbekende acteurs. Will Poulter is ernstig miscast in de cruciale rol als de racistische agent die de belangrijkste protagonist is van het centrale drama dat zich afspeelde in het 'Algiers Motel' ten tijde van rellen in Detroit. Hij is veel te licht in een rol die een acteur vereist die vanaf het eerste moment gezag uitstraalt en angst inboezemt. Ryan Gosling, maar dan 10 jaar jonger zeg maar. Aangezien er geen karakterisering is, valt het door het gebrek aan grote namen niet mee om je te identificeren met de hoofdrolspelers. Bigelow probeert uit alle macht een documentaire-achtige look te geven, maar door de gefilmde scènes te combineren met archiefbeelden benadrukt ze juist dat dit een film is. Bigelow blijkt wat dat betreft nog niet in de schaduw te mogen staan van Oliver Stone. Het feit dat het verhaal redelijk bekend en anders wel redelijk voorspelbaar is, doet nog meer af aan de dramatische impact. Bovendien is het een raadsel waarom Bigelow ervoor koos om ons ook nog bloot te stellen aan de rechtszaak en de verdere lotgevallen van 'The Dramatics'. Het laatste half uur is daardoor haast niet om door te komen. De politieke correctheid is ook storend:

Hier ben ik het hartgrondig mee oneens, ik vond hem juist uitstekend gecast. Een jonge cop met een hoop bravoure die het niet zo nauw neemt met ethiek. Dat moet juist een ongeleid projectiel zijn en geen ervaren agent met levenservaring. Gezien de vele positieve recensies over o.a. zijn rol sta ik daarin niet alleen.

Vreemd laag gemiddelde, althans, ik waardeerde de film een stuk meer (terwijl de gemiddeldes van pas verschenen films meestal juist iets te hoog liggen naar mijn smaak). Ik vond 'Detroit' héél fraai gemaakt, prachtige decors, en ontzettend gedurfde opbouw: het duurt ontzettend lang voor je enig hoofdpersonage echt in beeld krijgt, het begin is bijna een documentaire, een indrukwekkende schets van de contouren. Ik vond het erg mooi hoe allerlei aspecten werden belicht zonder dat het een te nadrukkelijk mozaïekverhaal werd, hoe werd getoond (en niet uitgelegd) hoe snel iemand iets verkeerd doet, hoe erg kleine incidenten grote gevolgen kunnen krijgen, hoe automatisch mensen in zo'n context terugvallen in de rol die de maatschappij voor hen heeft weggelegd. Een ambitieuze, gedurfde film. Zeker niet foutloos, wel erg indringend en overtuigend.

Matig. Op momenten wel spannend, maar als geheel veel te lang en vooral vol mensen die weinig sympathie opwekken waarbij je moet meeleven met diegenen die het minst onsympathiek zijn. Ook de docustijl vind ik niet helemaal overtuigen, een stijl die je echt moet beperken tot films die je als docu brengt (ik noem een United 93) of soms een enkele andere film. Misschien had Bigelow zich moeten richten veel meer op de rellen in het algemeen en niet zozeer op het gedoe in dat hotel. 2,5*.

Een vrij doorsnee film, met soms goede scenes over een interessant thema, nl. de rassenrellen in Detroit in 1967. Van Bigelow had ik eigenlijk beter verwacht, afgaand op 'Zero Dark Thirty'. 3*

Na "Moonlight" en "Get Out" is dit de derde filmische knaller die ik zag dit jaar die mij op indringende wijze deelgenoot maakt van rassenproblematiek en mij, blanke Europeaan, de ogen opent en dwingt mijn zwarte medemens serieus te nemen. Ik voel nu dat dit proces in een stroomversnelling is geraakt. Ik ben zeer dankbaar voor deze drie films! En ik vind het geweldig dat uitgerekend een blanke vrouw dit krachtige drama heeft geregisseerd, die raciale versmelting zet mijn positieve gevoel alleen maar extra kracht bij.

We are all human creatures on planet earth, g*dverdeg*dverd*mme!

Het zijn voor alle duidelijkheid Arabieren en Noord-Afrikanen die nog steeds zwarte slaven verhandelen. Het probleem ligt niet bij de blanke Europeaan. Je hoeft dat aspect van je identiteit dus niet te belichten.

Jullie bedoelen eigenlijk: "het probleem ligt niet bij de blanke Europeanen alleen", alle rassen zijn hieraan namelijk schuldig en het moet dan ook bestreden worden. Alles wat naar de "Übermensch" riekt is in mijn ogen fout. Kleuren en vorm van het hoofd heeft met de zon ter plaatse te maken. Felle zon (UV) zorgt voor donkere huidskleur en platte neuzen. Nogal logisch als je er even over na wilt denken. Uitstekende neuzen en bleke huidjes zouden bij de evenaar niet overleven.

Het gedoe in de USA heeft vaak te maken met het Übermensch gevoel wat vooral in het zuiden leeft, helaas zelf meegemaakt dat we in gezelschap op een niet fijne manier ermee geconfronteerd werden. En die noemden zich ook nog bewoners van "Corpus Christi", oftewel het lichaam van Christus.

Deze was voor naastenliefde zonder uitzondering voor zover ik weet.

Film gaan we vanavond bekijken.

Einde discussie.

En, klopte jouw gevoel na het bekijken?

Afhankelijk van jouw antwoord ga ik het bekijken, want ik wil niet met hypes meedoen. #metooblacklivesmatterzwartepietisracismeenalddatsoortgedoe

Wat moet je over deze film anders zeggen dan dat het een sterke film is in dit genre. Helaas is het einde van het verhaal niet het einde wat ik graag zag maar schijnbaar normaal in de jaren '60 van de vorige eeuw. En in het heden moeten we deze tijd maar snel achter ons laten en niet weer in die fouten terecht komen. Een 8 als waardering.

Ik vind dat mijn gevoel klopte. Desondanks is het een aardige film om een keer gezien te hebben. Maar een tweede kijkbeurt zou ik het niet geven in de toekomst.

Films worden toch altijd gemaakt om te cashen.

Of minder bot, men hoopt bij zon productie dat er publiek komt. Ik was wat teleurgesteld. Belangrijk thema, niet zon beste film. Dan was 2016 een beter jaar voor dit thema. Met OJ made in America en 13th.

Indringende film geeft een ‘reconstructie’ van de rassenrellen in het Detroit van 1968. De film begint met een inval in een illegaal zwart café, waarna alles uit de hand loopt, met als hoogtepunt een stel racistische agenten die een aantal onschuldige hotelgasten zowel geestelijk als lichamelijk martelen in hun zoektocht naar een vermeende sluipschutter. Met dit uur pure horror, wat voor het grootste deel gedragen wordt door acteur Wille Poulter (Het zal hem heel veel moeite gaan kosten dat het publiek hem ooit nog eens in een sympathieke rol accepteert) lijkt Regisseur Kathryn Bigelow haar meeste kruid verschoten te hebben en wordt de film plichtmatig volgens Hollywoods meest conservatieve regels naar een einde toe gedraaid. De guerilla achtige filmstijl van Bigelow, welke zij ook toepaste in ‘The hurtlocker’ (2008) en ‘Zero dark thirty’ (2012) weet zij ook hier weer inventief te gebruiken, terwijl je aan de andere kant het idee krijgt dat deze manier van filmen een maniertje van haar begint te worden. Ook miste ik wat meer achtergrond informatie over de toedracht van de rellen.

Waar ik in deze tijden een soort van nare belerende toon had verwacht, kreeg ik een oprecht, rauw en ook realistisch beeld van de gebeurtenissen in het Algiers hotel waar ik goed in werd meegezogen.

Beklemmende film, waarin goed geacteerd werd. 3.5

Vooralsnog de tegenvaller van het jaar voor mij. Ik had echt hoge verwachtingen door Bigelows laatste twee films, maar dit is dan toch meer een tussendoortje. Alleen al door het veelvuldig gebruik van uit de hand geschoten beelden vond ik het moeilijk in de film te komen, maar het begin is ook wat abrupt en de film gaat alle kanten op. Wat ik wel interessant vond was de meer rustige en griezelige wetteloze periode na het uitbreken van de rellen en en de massale plunderingen en confrontaties met de politie en autoriteiten. Ook zonder de tanks die de stad binnen komen rijden ziet Detroit er dan als een oorlogsgebied uit.

Helaas is dat niet echt de setting voor de rest van de film, en gaat de focus al snel naar de gebeurtenissen in het motel, die helaas niets meer zijn dan een eentonige demonstratie van politiegeweld, racisme en machtsmisbruik. De personages van Poulter en O'Toole doen een wedstrijdje wie er de grootste racist en psychopaat is, maar de film geeft nooit een goede context voor al die vooroordelen, angst en spanningen. De hele situatie ontstaat door een cynische en gefrustreerde man met een alarmpistool, maar die komt ook alleen maar als een idioot over. Zijn frustraties worden niet voelbaar gemaakt.

Maar in elk geval is er nog Boyega, die in elk film waarin hij opduikt indruk weet te maken. Hij speelt wel een beetje een soort onaantastbare rol die buiten de rauwe werkelijkheid (of dramatisering daarvan) van de film valt, maar hij is weer erg fijn om naar te kijken. Hij bouwt echt een beetje zijn carrière op rollen waarin hij het stille geweten is. Poulter speelt dan weer niet voor het eerst een bad guy, maar waar ik hem in The Maze Runner totaal niet serieus kon nemen vond ik hem hier toch veel geloofwaardiger. Mackie en Smith zijn meer dan prima.

Uiteindelijk duurt de film gewoon veel te lang door het eindeloos lange middenstuk in het motel en een ook al totaal onnodig laatste deel, waarin we de rouw en trauma's van de betrokkenen en nabestaanden zien. Je verwacht van een film met dit onderwerp en bijna tweeënhalf uur aan speeltijd toch op zijn minst dat de personages en situaties wat meer worden ingekleurd. Zo'n wat rare animatieintro volstaat gewoon niet. Detroit blijft daardoor een beetje een soort symbolische film. 2.5*.

Sterk drama. Het verhaal is bekend en wordt prima neergezet door Bigelow. De opbouw is goed en de film komt erg realistisch over, mede door het camerawerk en montage. Bigelow weet de onmacht die de hoofdrolspelers voelen prima te vertalen naar het gevoel van de kijker. De film weet je op wat kleine momenten na continue te boeien. Het acteerwerk is goed met prima rollen van Boyega en Poulter. Prima film. 4.0