The House That Jack Built (2018)

Voor mij is er nog een verschil tussen op de man gespeelde kritiek en frustraties n.a.v. een zelfgenoegzame en onnodige beeldcompilatie in combinatie met een nieuwe serie toespelingen op de Holocaust. Dat met een flinke korrel zout nemen lukt weer als je de persoon von Trier en zijn provocatieve, labiele aard een beetje kent. Wil alleen nog niet zeggen dat het z'n laatste film verrijkt.

Ik vind die verwijten helemaal niet armzalig. En ze ontstaan wederom (bloeien weer op) naar aanleiding van zijn laatste film. En dat heb ik ook benoemd.

Dat is fijn voor je. Ik vind het een zelfingenomen lul! Daar kunnen we over door blijven gaan....

Wie zegt dat dan? Het gaat toch niet om 'het verwijzen' an sich, maar om de context waarbinnen Trier dat doet! De hele metafoor in zijn laatste film is ontstaan uit narcisme. Jack = Trier, elke moord die Jack pleegt = elke film die Trier maakt, en je kunt wel raden wat de 'House That Jack Built' vertegenwoordigt (in ieder geval; nadat je de film gezien hebt). Plus Trier vertelt in interviews dat Dante's Inferno Dante's afrekening was met zijn vijanden. Wat zou deze film dan eens kunnen zijn voor Trier? Dat je dan je eigen werk gaat opsommen in de scene waarin Jack zijn gecreeerde ellende als kunst wil laten gelden is dan gewoon een zelfingenomen kers op de taart. Pure narcist. Enkel met zichzelf en de critici bezig. En niet met kunst.

Allow me to remind you dat kunstenaars in het algemeen nogal veel met zichzelf bezig zijn. Het hoort een beetje bij het vak vrees ik (een auteursfilm maken begint tenslotte met de drang tot zelfexpressie. Neem Fellini in Otto e mezzo, die portretteert ook gewoon zichzelf). Maar verder kan ik je laatste stukje prima pruimen, sterker nog, ik denk dat ik het ermee eens zou kunnen zijn als ik de film zou zien. Alleen weet ik nog niet of ik dat aandurf.

Eens, en het weinige wat ik erover hoor nodigt ook niet echt uit.

En juist bij deze film van Trier zie ik weinig echte zelfexpressie, een uiting van iets wat op de ziel ligt. Het is eerder gericht klagen en eigen werk ophemelen cq verdedigen.

Op de vraag van een interviewer waarom Trier juist een film over een seriemoordenaar had gemaakt antwoordde Trier eerst dat ie weinig met seriemoordenaars had, daarna uitte hij dat ie ook geen speciale interesse in seriemoordenaars had, en toen kwam ie met de twijfelachtige stelling dat vooral vrouwen geinteresseerd waren in seriemoordenaars en tot die conclusie was ie gekomen omdat zijn vrouw wel geinteresseerd was in seriemoordenaars. Tsja... klinkt weinig als een auteurskeuze natuurlijk.

Zo gebruikt Trier in zijn film ook een metafoor gebaseerd op werk van dichter William Blake. Interviewer vraagt hem dan of ie veel Blake gelezen heeft voor de film en dan antwoordt Trier dat ie Blake niet heeft gelezen maar dat ie juist zijn medescriptschrijfster oa Blake heeft laten lezen zodat zij het script van filosofie kon voorzien. Klinkt ook niet echt als zelfexpressie...

Ik heb eerder het idee dat het voor Trier niet zoveel uitmaakte waar zijn film nu precies over ging of binnen welk genre hij nu ging werken, zolang ie maar kon uitdragen dat zijn werk, dat door critici vaak als misantropisch/misogynistisch wordt bestempeld, toch echt wel waarde en zeggingskracht heeft en als kunst gezien kan worden.

Ik heb nu juist de indruk dat hij met dat laatste helemaal niet bezig is, als je zijn laatste twee films ziet. Het imago van de serieuze arthouse regisseur dat hij had opgebouwd met Breaking the Waves, Dancer in the Dark en Dogville, daar steekt hij toch hartelijk de draak mee als je zo'n Nymphomaniac neemt bijvoorbeeld, of ben ik nu gek?

Volgens mij is Von Trier gewoon een eeuwige rebel (of als je het negatiever wil zien: puber), die alsmaar heilige huisjes zoekt om tegenaan te blijven schoppen. Inclusief goede smaak.

Voor de liefhebbers: binnenkort 5 films van Von in KINO -> Righteous Dick: The Cinema of Lars von Trier - Kino Rotterdam - kinorotterdam.nl

OK de titel van de Special is "Chaos Reigns": dat eerste stukje is van mij

Aparte film met een geweldige Matt Dillon, grof en met fijne humor heerlijk rustig verteld.

Uiteindelijk een uitstekend huis-verbouwings filmpje!

God ik had Uma Thurman niet herkend. Word ik nou zo jong of wordt zij zo oud?

Een meesterwerk van Lars von Trier, misschien wel het beste tot nu toe van wat de man gemaakt heeft.

Deze film laat op een fenomenale manier zien hoe het brein van een psychopatische seriemoordenaar werkt.

De film volgt de uiterst intelligente Jack over een periode van 12 jaar en volgt de moorden die de ontwikkeling van Jack als een seriemoordenaar definiëren. Jack ziet elke moord als een kunstwerk op zich.

Ik heb deze film met verbazing en open mond gekeken, zo goed en krachtig als deze film op mij overkwam,

dat is me nog niet veel eerder overkomen.

Ook de rol die Matt Dillon hier neerzet is uitmuntend, grote klasse !

Lieve mensen, het gaat om de kunst, niet om de maker.

Lars von Trier's The House That Jack Built - Press Set Visit - YouTube

Eindelijk, een intelligente film die aanzet tot denken en warempel uitnodigt tot discussiëren. Een aangename verrassing in het uitgemolken gros waarin visuele perceptie de flinterdunne inhoud kansloos poogt te verdoezelen.

The House That Jack Built is niet bedoeld voor tere zieltjes. Het geweld proeft tastbaar ongemakkelijk en is bij tijden verbluffend reëel op een voyeuristische, onontkoombare wijze. Hier geen Hollywoodachtige schoonheden of opsmuk. In plaats daarvan jongleert men met harde feiten die zonder pardon als mokerslagen op je netvlies worden geramd.

Von Trier dwingt de kijker een duistere spiegel van mensheid voor die even gruwelijk als actueel is. Deze film enkel beoordelen op geweld is echter te kort door de bocht. Zou je dat doen, dan mis je de essentie en de intrinsieke paradox die balanceert op een breekbaar koord tussen genialiteit en krankzinnigheid.

Onder het bruut doordrenkte geweld vind je ongekende puurheid in de intellectuele gesprekken c.q. strijd tussen Jack en Verge (Vergilius). Je vergaapt je aan de treffende referenties en de simpele - zij het complex schrille - waarheden die belicht worden. Dillon is weergaloos als de aan OCD lijdende, experimenterende seriemoordenaar die steeds dieper verstrikt raakt in een neerwaartse spiraal - wat bizar hilarische en simultaan afgrijselijke momenten oplevert.

Rest nog de filmmaker. Von Trier is een eigenzinnige man die wars is van concessies. Zijn stijl moet je liggen. De een omschrijft het als pretentieus geneuzel; bij een ander verblijdt het de naar uitdaging snakkende neuronen. Mij heeft deze allorgie van het begin tot het - fenomenaal mooi weergegeven - einde geïntrigeerd. Het was smullen met een onverzadigbare lust naar meer. Mijns inziens Von Triers beste tot nu toe.

Meesterlijk.

Jacks doel openbaart zich in macabere tableaux. Kun je het kwaad ook tot kunst verheffen? En als dat al kan, welke gevolgen heeft dat voor de ‘kunstenaar’? Hij moet leven met een compilatie van verontrustende beelden, letterlijk verwerkt in het veel te zelfbewuste slotstuk van de film. Von Trier heeft zich grotendeels van zijn publiek vervreemd, omdat zijn enigma’s steeds nadrukkelijker deel zijn geworden van ‘s mans eigen branie. Tot die donkere spiegel heeft uiteindelijke alleen de maker volledige toegang.

Een laatste vraag dan nog: ontsnapt zo’n dwalende schim aan het lonkende zwarte gat dat opdoemt in zijn schaduw? De epiloog wekt de suggestie dat Von Trier het antwoord op die laatste vraag eindelijk gevonden heeft.

volledige stuk

'Weinig films die zo gaaf naar de hel gaan als The House That Jack Built'

Ik raak steeds nieuwsgieriger naar deze film vanwege de extreem wisselende reacties en de opmerkingen hoe krankzinnig het wel niet is..

[quote]Ramon K schreef:

Tja, als je alles wat Von Trier in interviews zegt, letterlijk/ serieus neemt, dan begrijp je de man niet en zijn films dus hoogst waarschijnlijk ook niet.

[quote]cholopotter schreef:

Goh, wat flauw. Echt waar? Dus ik moet zijn woorden niet serieus nemen, maar omdat ik dat wel doe begrijp ik de man en zijn ontieglijk intelligente, moeilijke oeuvre niet. Dat is een makkelijke (en nogal domme) poging om kritiek van tafel te vegen, niet? Trier heb ik ondertussen wel door hoor; zijn cinema is niet zo bijster ingewikkeld. Ik vind mijn kritiek ook echt geldig. Als je dan een discussie aan wilt gaan met mij, dan moet het wel inhoudelijk zijn.

[quote]Ramon K schreef:

Ik wil ook helemaal geen kritiek van tafel vegen. Je mag van mij zo kritisch zijn als je wilt. Maar je komt zelf aan met citaten uit een of andere persconferentie. Von Trier is volgens mij altijd ironisch/ spottend/ sarcatisch tijdens dat soort bijeenkomsten, simpelweg omdat hij filmcritici en journalisten maar vermoeiend en flauw vindt (en daar heeft hij ook groot gelijk in).

[quote]cholopotter schreef:

Dat was uit een Deens één op éen interview. Je bent nu enkel aan het gissen en speculeren.

Ramon K

cholopotter

Let even op de [ ] tekens bij het quoten. Nu ziet het er best lelijk uit. Thanks!

Von Trier vindt het enkel fascinerend als mensen een hekel aan 'em hebben. Gedijt ie op. Hij zou ook niet anders van ons forum-juttertjes verwachten.

Vind het altijd weer interessant hoe gemakkelijk kritiek (die ik in dit geval ook heb) kan omslaan in pure ergernis en allerhande verhitte discussies.

Geen film om even lekker 2,5 uur onderuit gezakt te zitten kijken. Op sommige momenten walgelijk.

Ik had eerder Dogville en Melancholia van Von Trier gezien. Melancholia vind ik tot nu de beste.

Von Trier heeft een zeer aparte kijk op filmen (en het leven). Hij lijkt erg pretentieus. Niet dat dat stoort, want dat maakt zijn film juist apart. De film past zeker niet het normale rijtje van andere films over seriemoordenaars, zoals Silence of the Lambs en Seven.

Het duister aan het begin van de film is treffend gekozen.

Op het eind verliest de film elke realiteit, maar dat heeft zijn betekenis. Ook wordt de betekenis van de titel duidelijk.

Matt Dillon lijkt geknipt voor deze rol. Hij speelt heel overtuigend de doodenge vaan OCD lijdende seriemoordenaar.

Bruno Ganz hoor je op de achtergrond en verschijnt later in beeld en lijkt ook geknipt voor de rol van Verge.

Als je van niet-doorsnee films houdt dan is The House That Jack Built de moeite waard.

'The House That Jack Built is absoluut dieptepunt in carrière Von Trier'

Von Trier levert weer een eigenzinnig werkje af dat intrigeert, provoceert, maar vooral toch ook amuseert gedurende een groot deel van de toch aanzienlijke speelduur. We volgen de carrière van seriemoordenaar Jack vanuit zijn eigen perspectief, door hem verteld tegen de lang ongeziene verteller Verge waar het na niet al te lange tijd duidelijk van wordt dat het Virgilius is, de gids van Dante naar de hel. Dit doet hij aan de hand van vijf episodes, waarin we niet alleen de ontwikkeling van de moordenaar Jack zien, maar ook uitgebreid gefilosofeer horen van Jack over zichzelf, over moord als kunst, over geweld en de maatschappij, en uiteraard (indirect) over de kritiek die Von Trier heeft gekregen en verwacht te krijgen. Dat we met een onbetrouwbare verteller te maken hebben en dat we alles wat Jack zegt met flinke hopen zout en knipogen moeten nemen, lijkt me duidelijk en wordt ook nog meerdere malen benadrukt door Verge, maar dit is toch een les die velen over het hoofd lijken te zien.

De quasi-filosofische interludes zijn niet altijd even interessant, maar ook weer niet echt storend; de afwisseling met het moordenaarsverhaal werkt wat mij betreft prima. De film is verder vrij expliciet en veel scènes zouden prima passen in de betere horrorfilm, en ook daarbuiten doet Von Trier aardig zijn best om lekker te provoceren. Maar daarnaast is de film ook gewoon op veel momenten behoorlijk grappig, met inktzwarte humor die me af en toe aan Man Bites Dog deed denken. De opbouw deed me daar ook wel wat aan denken, met de redelijk humoristische eerste twee moorden, het al wat sinisterdere derde incident, terwijl het bij incident nummer vier echt serieus naar en oncomfortabel werd. De film duurt zo'n twee-en-half uur, maar ondanks dat af en toe de wat té zelfbewuste gesprekken tussen Jack en Verge wat gingen slepen, heb ik me hier verder niet aan gestoord. Visueel ziet het er zeer fraai uit, Dillon speelt goed al is zijn transformatie van wat sukkelig accountant-type in het begin tot de moordenaar vanaf incident drie voor mij wat te abrupt. En de afwisseling maakt de film wat mij betreft, met vele interludes, sfeerwisselingen, en incidenten die genoeg van toon wisselen om het interessant te houden. Van de bijkans slapstick in sommige vroege scènes, de gitzwarte humor in het derde incident, tot de benauwende hulpeloosheid in deel vier en uiteindelijk escalerend naar een letterlijke tocht de hel in. Je kan van de persoon Von Trier vinden wat je wil, maar intrigerende en eigen films maakt ie zeker, en dat kan ik alleen maar toejuichen. Ik rond 'm naar boven af.

Lars von Trier toont lef, heeft lak aan alle kritiek en daarom is hij ook in staat om intrigerende films te maken zoals deze laatste zeer controversiële film. Ik houd er wel van. Zijn films zijn niet voor iedereen weggelegd en ze vereisen geduld van de kijker. Zo ook bij mij. Ik had gisteravond zelfs overwogen de zaal voortijdig te verlaten, omdat ik gewoon niet wist wat ik met die zinloze moorden aan moest. Maar gaandeweg ging de film mij steeds meer fascineren en het laatste half uur vond ik zelfs fenomenaal en dat zeker ook op visueel vlak.
Deze film kende wel enkele zeer heftige scènes Het eendje waarvan door de jonge Jack een poot werd afgeknipt, de vrouw waarvan de borsten werden afgesneden en dan natturlijk het huis dat door Jack gebouwd werd met de resten van de slachtoffers die door Jack om zeep geholpen waren. Ik vind daarom ook dat deze film zonder meer ook onder het genre horror gezet mag worden.
De recensies die ik gelezen heb uit de dagbladen waren nu niet allemaal bepaald positief met als dieptepunt de recensie van Ab Zagt in het AD. Voor hem was de film een ondraaglijk lange zit en hij vermelde ook dat verwijzing naar archiefbeelden van Nazi Duitsland als een tang op een varken sloeg. Iets waar ik totaal niet mee eens ben. Ook de nazi's toonden geen geweten net als seriemoordenaar Jack. Moorden om het moorden. Ik denk overigens wel dat Lars von Trier enigszins gefascineerd is in die nazi ideologie, dit gezien zijn uitspraken over Adolf Hitler op de persconferentie van Melancholia.
Bijzonder interessant is zijn interview in de Volkskrant van 9 januari j.l. Von Trier over The House that Jack Built waarin hij uiteenzet waarom hij deze schokkende film ge maakt heeft. Hij zegt o.a. "Want als we niet meer provoceren, niet meer uit de bocht vliegen, geen fouten meer maken, dan houdt het op. Dan komen we tot stilstand; dan is de evolutie voorbij.". m.a.v. De oorlog is de vader van alle dingen. Er moet voortdurend strijd zijn. Ik moet hierbij denken aan de filosofie van de pre-socratische Griekse filosoof Hiracleitus en de Duitse filosoof met de hamer Friedrich Nietzsche.
Tot zover mij reactie op deze fascinerende film. Ik ben reuze benieuwd wat Von Trier na deze film nog uit zijn hoed gaat toveren. Ik kan niet bekijken dat het nog provocerender zal zijn maar bij Von Trier weet je dat overigens nooit.

4,5*

Leuke opgewekte Von Trier. Glansrol van Matt Dillon. Heb erg gelachen.

Dikke 4!

Gelukkig, ik moest soms ook best wel lachen gisteren in de bios. Maar ik was wel de enige in de zaal had ik het idee, ging me al afvragen of het aan mij lag...

Seriemoordenaar Jack [Matt Dillon] becommentarieert een selectie van 5 'incidenten' uit zijn rijk geschakeerde oeuvre met de mysterieuze Verge [Bruno Ganz]. Dat commentaar is te vaak saai, langdradig, en/of ronduit pretentieus en verpest het interessante basisgegeven over een moordenaar die geleidelijk aan meer begint te geloven in zijn onkwetsbaarheid en geen enkele moeite doet om zijn moorden te verhullen. Matt Dillon is fantastisch in de hoofdrol en deze zwartkomische thriller heeft absoluut memorabele momenten, waaronder een flashback met een kuikentje en een Jacks uitje met zijn vrouw en kinderen, maar Von Trier vult de film met onnodig filosofisch gelul en probeert te nadrukkelijk te shockeren, hetgeen veelal het tegengestelde effect heeft. In de epiloog raakt Von Trier het spoor helemaal bijster en dat is jammer, want zonder die epiloog en de voice-overs was dit een uitstekende film geweest.