Teströl és Lélekröl (2017)

Ik hoop dat deze de Gouden Beer wint. Kreeg heel luid applaus in de zaal, en was gewoon een magische film met prachtig acteerwerk en cinematografie. De perfecte dramedy.

4,5*

En hij heeft gewonnen...

die Alexandra Borbély komt me zó bekend voor, maar ik heb niets van haar gezien. Weird.

Lijkt me een prachtige film.

Vanaf 14 december in de bioscoop (September Film)

Ze lijkt een beetje op Joanne Froggatt (Downton Abbey). Misschien daardoor?

foto

Complete kritiek: klik.

In de openingsscène van On Body and Soul komen twee herten bij elkaar in een besneeuwd boslandschap. De beelden hebben iets idyllisch, alsof alle schoonheid van de wereld is samengeperst in die eerste paar frames.

De twee herten zijn mensen van vlees en bloed, die in hun dromen hun schaamte achter zich kunnen laten. In eerste instantie doen ze dat nog onbewust: Endre (Géza Morcsányi) is de gezaghebber van een lokaal Hongaars slachthuis, Mária (Alexandra Borbély) een onopvallende medewerkster. De situatie verandert als er voor de mentale controle van het personeel een bedrijfspsychologe (Réka Tenki) langskomt. In de twee afzonderlijke getuigenissen over de dromen van Endre en Mária ziet zij een zorgvuldig geregisseerde grap. Een man van middelbare leeftijd en een jonge vrouw, dromend over herten bij een beekje? De scepsis van de psychologe brengt Endre ertoe te bevestigen dat er inderdaad opzet in het spel was.

De realiteit is een stuk ambiguer. On Body and Soulonderzoekt wat het is om mens te zijn, wanneer schaamte en eenzaamheid fysiek contact laten verworden tot een grijs en kwetsbaar gebied. De zware slotakte laat een blijvende indruk achter, óók in dat idyllische boslandschap.

Uitgebreide review bij de Nederlandse release

Charmant, degelijk en gebalanceerd.

Kalm qua opbouw vond ik de film de meeste tijd gewoon een goeie film. Geen abstractie behalve de gedeelde droom, rustig ontvouwend. Gaandeweg werd me echter de kwaliteit duidelijk; de tintjes humor, het rustig de karakters tonen, de manieren waarop wordt bekeken wat mensen doen voor fysieke liefde en hoe de bezieling daarin betekenis heeft. Als ik dan bij de apotheose merk hoe ik van de 2 hoofdpersonen ben gaan houden, met ze mee ben gaan leven, kan ik enkel vol lof zijn hoe gedegen, rustig en gelaagd de regisseuse haar bedoeling heeft overgebracht. En dat nog leuk quirky ook. Heel goede film en een arthouse lieveling in de dop.

Staat inmiddels ook al op Mubi (UK).

In de openingsscène van On Body and Soul komen twee herten bij elkaar in een besneeuwd boslandschap. De beelden hebben iets idyllisch, alsof alle schoonheid van de wereld is samengeperst in die eerste paar frames. De twee herten zijn mensen van vlees en bloed, die in hun dromen hun schaamte achter zich kunnen laten.

Door het trage tempo duurt het even voordat dit verstillende arthousedrama op gang komt, maar het vervolg overtuigt zonder meer. In een klinische setting van dagelijkse routine en geestdodende arbeid komt de enige warmte van ingetogen liefde, die eerder wordt verondersteld dan verbeeld. De fantasie van de personages doet de rest. On Body and Soul onderzoekt wat het is om mens te zijn, wanneer schaamte en eenzaamheid fysiek contact laten verworden tot een grijs en kwetsbaar gebied. De zware slotakte laat een blijvende indruk achter, óók in dat idyllische boslandschap.

volledige recensie

Twee collega's bij een abattoir ontdekken bij toeval dat ze 's nachts dezelfde droom hebben waarin ze als herten samen door een besneeuwd bos zwerven. Ze zoeken weliswaar toenadering tot elkaar, maar zij is doodsbang voor fysiek contact en hij onzeker vanwege een fysieke handicap aan zijn arm. Regisseur Ildikó Enyedi, die ook het scenario schreef, kiest de shots zorgvuldig en weet daarmee niet alleen het verhaal voor een groot deel visueel te vertellen, maar geeft de film ook een frisse, visuele stijl mee. De droomscènes zijn ook een lust voor het oog. De onderkoelde vertolkingen (vooral van Géza Morcsányi), alsmede de ietwat trage manier waarop het verhaal zich ontvouwt ontnemen de film echter veel van haar magisch-realistische charme. Dierenliefhebbers moeten weten dat er expliciet slachtwerk te zien is. Een sterke maag is dus een pré!

haar shots

Ik vind haar wat weg hebben van Uma Thurman...

Een hele bijzondere film (over een hele bijzondere vrouw en een bijzondere liefde). De film is typisch arthouse – je vraagt je zeker in het begin af waar je in godsnaam naar aan het kijken bent – en bevat veel ‘schokkende’ beelden en tegelijkertijd is het een van de mooiste en ontroerendste liefdesfilms die ik ken (wat dat betreft is het een soort alternatieve kerstfilm). Zoals de titel al zegt gaat de film over lichaam en ziel (en over dieren en dromen) en daar zou je een hoop over kunnen zeggen maar de film heeft mijns inziens geen symbolische uitleg nodig: de film moet worden ervaren. De film lijkt ook iets te willen zeggen over de bioindustrie en autisme, die beide maatschappelijk in de belangstelling staan: onder meer dat ook dieren en autisten een diep gevoelsleven kunnen hebben. Een meesterlijke film die ik niet snel zal vergeten.

PS. Ik had me vantevoren niet verdiept in de afkomst van de film zodat ik me gedurende de film wel afvroeg wat voor gekke, onherkenbare taal er toch wordt gesproken (en dus ook waar de film zich eigenlijk afspeelt), zoals natuurlijk de titel er ook al zo gek uitziet. De film is dan ook Hongaars.

Sluit me hier volledig bij aan. Inhoudelijk heb ik nog tijd nodig, maar de opbouw was ongemerkt fenomenaal. Alles klopt. Ieder aspect en zijpad krijgt precies genoeg tijd, niks duurt te lang, niks gaat te snel. Onwaarschijnlijk knappe prestatie op dat vlak.

??????????

Wat een schitterende film. Nog even van onder de indruk.

Goed tot erg goed inderdaad. Dikke vier zet ik 'm op. Ik zie trouwens dat ie de shortlist voor de Oscars heeft gehaald. Zou helemaal geen verkeerde winnaar zijn.

De enige andere buitenlandse film die deze film evenaart (of zo mogelijk nog net een tikkeltje beter is) is Krotkaya (2017) - MovieMeter.nl en die staat niet eens in de shortlist voor de Oscars...

Moeilijk te beoordelen film omdat fraaie beelden van het winterlandschap met herten afgewisseld werden met niet zulke smakelijke beelden uit een slachthuis die lieten zien dat koeien er voor de mens niet alleen zijn voor haar melk maar ook voor haar vlees. Na die bloederige beelden kon ik in ieder geval niet zeggen dat ik nog trek had in een beefstukje.
Het liefdesverhaal van Maria en Endre is daarentegen best wel mooi en zeer origineel. Twee verliefde personen die dezelfde dromen hebben 's-nachts. Tja, hoe verzin je het. Fascinerende vrouw trouwens ook die introverte en zeker niet onaantrekkelijke Mari(k)a. Hoewel de love-story mij niet altijd wist te boeien vond ik vooral het laatste half uur ijzersterk. De mislukte zelfmoordpoging van Maria en het schitterende einde behoren voor mij tot de beste scènes van deze toch wel bijzondere Hongaarse film.

3.5*

Belegen.

Wellicht had ik hier toch iets te hoge verwachtingen van. Jupiters Moon komt dit jaar hoogstwaarschijnlijk op nummer 1 van 2017. Dus hopen was het dat deze film er in de buurt van zou komen. Helaas, vergelijken heeft weinig zin, maar het verschil zit hem voor mij in oud vs nieuw. Dit is voor mij toch nog teveel klassieke cinema. Qua cinematografie, qua thematiek, qua tempo. Waar Jupiters Moon dat nou juist niet was.

Dit is geen vreselijke film verder. Maar ik begrijp de unanieme lof toch te weinig. Het stelde voor mij niet gek veel voor. Vond vele keuzes ook wat mat. Zo vond ik de herten wel een leuke toevoeging. Maar uiteindelijk deed de film daar eigenlijk extreem weinig mee. Ik vroeg mij toch wel af hoe boeiend het is om mensen die zo verschrikkelijk saai dromen te volgen. Ook de humor blies mij niet omver. Keiharde metal terwijl zij geen spier verrekt. Voor mij verteld dat zoveel over de regisseuse. Dat vind ik zo een typische keus. Ik denk als, exclusief de muziek, die scene beschreven staat in het script elke regisseur van boven de 50tig kiest voor heavy metal. Ook haar favoriete nummer vind ik dat weer zo een slap nummertje. Het werkt er zo naar toe, het is je kans om even je film bij te schakelen en dan kom je hiermee...

Uiteindelijk is het autist meets levenspartner. En eerlijk is eerlijk zo vaak heb ik dat liefdes verhaal nog niet gezien. Maar voor mij was dat niet genoeg.

2.5 sterren.

Mijn vriendin en ik hebben deze film gisteren gezien . Prachtig !

Ik denk dat het iets anders ligt. Hij vind haar een domme gans en de psychologe lijkt op zijn buro de papiertjes in 2 handschriften te vinden waarin ze de droom aan elkaar beschrijven. Alhoewel niet expliciet wordt duidelijk gemaakt waar ze in zit te neuzen. Wordt die mogelijkheid wel geschapen Ik denk dat hij geen zin heeft tijd aan haar te voldoen, of om nog meer prive zaken met haar te delen. Ik denk dus juist niet dat ze sceptisch is.

Biosguru je lezing klinkt heel logisch, zou het stukje in kwestie nog eens moeten zien om beide zaken naast elkaar te leggen. Voor mij voelde het stukje niet ambigu destijds en daarom staat het er zo stellig

Er zitten wel meer losse draadjes in. Ik heb alleen bij deze film het idee dat ze er expres inzitten. Om de karakters wat diepte te geven. En de kijker iets om over na te denken. Wat is er bijvoorbeeld op die reunie gebeurt waar die politieagent het over heeft. En wat heeft dat fok middel er mee te maken? Nog zon los draadje, dat expres niet vast komt te zitten. We weten in ieder geval dat er niemand gewond geraakt is....

Dan nog eerder Ellen Barkin, vind ik. Nou ja, laten we zeggen: een nichtje van.

Bijzonder aardige film. De kracht ervan ligt vooral in de laconieke, offbeat sfeer, zowel in het komische als in het romantisch-dramatische. En als die twee samenkomen, af en toe, dan is het top. Telefonisch een afspraakje maken terwijl het bloed ritmisch uit je pols gutst. Enyedi heeft er geen behoefte aan om zaken al te zeer op de spits van de klucht of het melodrama te drijven. Het perspectief van de koeien vóór de slacht is er een paar keer, heel even, maar het wordt niet uitgemolken, zogezegd. En ook de herten overdrijven het niet.

Als je nagaat hoe maf dat politiezaakje is (vooral het psychologisch onderzoek natuurlijk), waar dan ook nog de beslissende wending in de film aan hangt, en de droge asjemenou-reacties die dat ontlokt bij betrokkenen, dan moet je hier eigenlijk gewoon bewondering voor hebben. Geen slechte comédienne trouwens, die mevrouw in de rol van de psychologe.

Misschien is niet elke scène even geslaagd – er ligt voor mijn gevoel soms wat overbodige nadruk op de merkwaardige eigenschappen van de heldin, en dat lijntje met die Sandor komt niet heel overtuigend uit de verf – maar als geheel is dit toch wel een frisse en originele film te noemen.

Puik doch m.i. enigszins overschat drama. Mooi geschoten, prima rollen, alleraardigst script (als vond ik persoonlijk dat gedroom weinig toevoegen), maar ik krijg er niet echt de vinger achter waarom hij er met de prijzen en de lof vandoor gaat, waar naar mijn idee gelijkwaardige films als - even in mijn recente stemgeschiedenis kijken - Câini, El Ciudadano Ilustre en La Helada Negra - het met heel wat minder aandacht moeten stellen. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar meestal snap ik hoe het komt. Heeft het met knievallen te maken, met een net iets ronder verhaaltje, met op de emotie spelen. Dat gebeurt hier allemaal niet, vandaar dat ik hem ook prima te pruimen vind, maar waarom hij boven de rest uit zou stijgen? Ik zie het niet. Nou ja.

Wat misschien nog wel grappig is om te vermelden: ik kon de koeienmoordscène niet aan en mijn vriendin wel. Bij de zelfmoordscène was het precies andersom. Wat zegt dat?

Betoverend. Het is iets moois om twee geïsoleerd levende personages die je niets dan goeds wenst langzaam voor elkaar te zien ontdooien. Moeilijk om te kiezen wie uiteindelijk leuker en beter is, Morcsányi of Borbély. Ze zijn echt allebei fantastisch. Aan Borbély's rol moest ik nog wel een beetje wennen, maar ze had me voor zich gewonnen vanaf die scène waarin Maria een gesprek met Endre naspeelt.

Ook wel leuk verzonnen met de twee voor elkaar bestemden die een connectie met elkaar maken doordat ze hetzelfde blijken te dromen. Het klinkt misschien zoetsappig of zweverig, maar de film blijft toch heel down to earth. Het einde met de zelfmoordpoging van Maria en het telefoontje op het nippertje is een ongelofelijke scène. Ik heb dit jaar nog bij geen film zo op het puntje van mijn stoel gezeten denk ik. En ook nog Laura Marling in de soundtrack. Dit wordt een serieuze kandidaat voor mijn eindejaarslijstje. 4.0*.

Goh, ik geloof niet ooit vijf sterren te hebben gegeven, maar wanneer je de film van het jaar hebt gezien, dan zijn de sterren vanzelfsprekend. De film is magisch, betoverend en huiveringwekkend mooi. Elke scène lijkt zo vanzelfsprekend te volgen op de andere zonder dat je dit kunt voorspellen. Zelden is 'Ga een beetje dichter uit mijn buurt' zo intens verbeeld als in deze film.

Het wordt tijd om mijn top tien aan te passen.