Teströl és Lélekröl (2017)

Ik hoop dat deze de Gouden Beer wint. Kreeg heel luid applaus in de zaal, en was gewoon een magische film met prachtig acteerwerk en cinematografie. De perfecte dramedy.

4,5*

Complete kritiek: klik.

In de openingsscène van On Body and Soul komen twee herten bij elkaar in een besneeuwd boslandschap. De beelden hebben iets idyllisch, alsof alle schoonheid van de wereld is samengeperst in die eerste paar frames. De twee herten zijn mensen van vlees en bloed, die in hun dromen hun schaamte achter zich kunnen laten.

Door het trage tempo duurt het even voordat dit verstillende arthousedrama op gang komt, maar het vervolg overtuigt zonder meer. In een klinische setting van dagelijkse routine en geestdodende arbeid komt de enige warmte van ingetogen liefde, die eerder wordt verondersteld dan verbeeld. De fantasie van de personages doet de rest. On Body and Soul onderzoekt wat het is om mens te zijn, wanneer schaamte en eenzaamheid fysiek contact laten verworden tot een grijs en kwetsbaar gebied. De zware slotakte laat een blijvende indruk achter, óók in dat idyllische boslandschap.

volledige recensie

Twee collega's bij een abattoir ontdekken bij toeval dat ze 's nachts dezelfde droom hebben waarin ze als herten samen door een besneeuwd bos zwerven. Ze zoeken weliswaar toenadering tot elkaar, maar zij is doodsbang voor fysiek contact en hij onzeker vanwege een fysieke handicap aan zijn arm. Regisseur Ildikó Enyedi, die ook het scenario schreef, kiest de shots zorgvuldig en weet daarmee niet alleen het verhaal voor een groot deel visueel te vertellen, maar geeft de film ook een frisse, visuele stijl mee. De droomscènes zijn ook een lust voor het oog. De onderkoelde vertolkingen (vooral van Géza Morcsányi), alsmede de ietwat trage manier waarop het verhaal zich ontvouwt ontnemen de film echter veel van haar magisch-realistische charme. Dierenliefhebbers moeten weten dat er expliciet slachtwerk te zien is. Een sterke maag is dus een pré!

Een hele bijzondere film (over een hele bijzondere vrouw en een bijzondere liefde). De film is typisch arthouse – je vraagt je zeker in het begin af waar je in godsnaam naar aan het kijken bent – en bevat veel ‘schokkende’ beelden en tegelijkertijd is het een van de mooiste en ontroerendste liefdesfilms die ik ken (wat dat betreft is het een soort alternatieve kerstfilm). Zoals de titel al zegt gaat de film over lichaam en ziel (en over dieren en dromen) en daar zou je een hoop over kunnen zeggen maar de film heeft mijns inziens geen symbolische uitleg nodig: de film moet worden ervaren. De film lijkt ook iets te willen zeggen over de bioindustrie en autisme, die beide maatschappelijk in de belangstelling staan: onder meer dat ook dieren en autisten een diep gevoelsleven kunnen hebben. Een meesterlijke film die ik niet snel zal vergeten.

PS. Ik had me vantevoren niet verdiept in de afkomst van de film zodat ik me gedurende de film wel afvroeg wat voor gekke, onherkenbare taal er toch wordt gesproken (en dus ook waar de film zich eigenlijk afspeelt), zoals natuurlijk de titel er ook al zo gek uitziet. De film is dan ook Hongaars.

Moeilijk te beoordelen film omdat fraaie beelden van het winterlandschap met herten afgewisseld werden met niet zulke smakelijke beelden uit een slachthuis die lieten zien dat koeien er voor de mens niet alleen zijn voor haar melk maar ook voor haar vlees. Na die bloederige beelden kon ik in ieder geval niet zeggen dat ik nog trek had in een beefstukje.
Het liefdesverhaal van Maria en Endre is daarentegen best wel mooi en zeer origineel. Twee verliefde personen die dezelfde dromen hebben 's-nachts. Tja, hoe verzin je het. Fascinerende vrouw trouwens ook die introverte en zeker niet onaantrekkelijke Mari(k)a. Hoewel de love-story mij niet altijd wist te boeien vond ik vooral het laatste half uur ijzersterk. De mislukte zelfmoordpoging van Maria en het schitterende einde behoren voor mij tot de beste scènes van deze toch wel bijzondere Hongaarse film.

3.5*

Belegen.

Wellicht had ik hier toch iets te hoge verwachtingen van. Jupiters Moon komt dit jaar hoogstwaarschijnlijk op nummer 1 van 2017. Dus hopen was het dat deze film er in de buurt van zou komen. Helaas, vergelijken heeft weinig zin, maar het verschil zit hem voor mij in oud vs nieuw. Dit is voor mij toch nog teveel klassieke cinema. Qua cinematografie, qua thematiek, qua tempo. Waar Jupiters Moon dat nou juist niet was.

Dit is geen vreselijke film verder. Maar ik begrijp de unanieme lof toch te weinig. Het stelde voor mij niet gek veel voor. Vond vele keuzes ook wat mat. Zo vond ik de herten wel een leuke toevoeging. Maar uiteindelijk deed de film daar eigenlijk extreem weinig mee. Ik vroeg mij toch wel af hoe boeiend het is om mensen die zo verschrikkelijk saai dromen te volgen. Ook de humor blies mij niet omver. Keiharde metal terwijl zij geen spier verrekt. Voor mij verteld dat zoveel over de regisseuse. Dat vind ik zo een typische keus. Ik denk als, exclusief de muziek, die scene beschreven staat in het script elke regisseur van boven de 50tig kiest voor heavy metal. Ook haar favoriete nummer vind ik dat weer zo een slap nummertje. Het werkt er zo naar toe, het is je kans om even je film bij te schakelen en dan kom je hiermee...

Uiteindelijk is het autist meets levenspartner. En eerlijk is eerlijk zo vaak heb ik dat liefdes verhaal nog niet gezien. Maar voor mij was dat niet genoeg.

2.5 sterren.

Dan nog eerder Ellen Barkin, vind ik. Nou ja, laten we zeggen: een nichtje van.

Bijzonder aardige film. De kracht ervan ligt vooral in de laconieke, offbeat sfeer, zowel in het komische als in het romantisch-dramatische. En als die twee samenkomen, af en toe, dan is het top. Telefonisch een afspraakje maken terwijl het bloed ritmisch uit je pols gutst. Enyedi heeft er geen behoefte aan om zaken al te zeer op de spits van de klucht of het melodrama te drijven. Het perspectief van de koeien vóór de slacht is er een paar keer, heel even, maar het wordt niet uitgemolken, zogezegd. En ook de herten overdrijven het niet.

Als je nagaat hoe maf dat politiezaakje is (vooral het psychologisch onderzoek natuurlijk), waar dan ook nog de beslissende wending in de film aan hangt, en de droge asjemenou-reacties die dat ontlokt bij betrokkenen, dan moet je hier eigenlijk gewoon bewondering voor hebben. Geen slechte comédienne trouwens, die mevrouw in de rol van de psychologe.

Misschien is niet elke scène even geslaagd – er ligt voor mijn gevoel soms wat overbodige nadruk op de merkwaardige eigenschappen van de heldin, en dat lijntje met die Sandor komt niet heel overtuigend uit de verf – maar als geheel is dit toch wel een frisse en originele film te noemen.

Ik vond het een hele originele film. Mooi ingetogen geacteerd ook. Zeker de moeite waard.

Wel pijnlijk dat het zich deels afspeelt een abbatoir: arme dieren.

Tamelijk typische arthouse inderdaad, zoals Macmanus al beschrijft. De herten vond ik dan weer wel een leuke toevoeging maar het uitgangspunt van een vrouw met autistische trekken en een oudere man die de liefde al heeft opgegeven, sprankelend is het niet bepaald. Enkele ontwikkelingen aan het einde zijn daarbij nogal ongeloofwaardig; de zelfmoordpoging komt uit de lucht vallen, en voor de seks nadien geldt eigenlijk hetzelfde. Crisis, catharsis, allemaal volgens het boekje. Nou ja, On body and soul is gewoon een aardige film, ik had er echter meer van verwacht.

De hele enorm rustige opbouw naar de pointe de gedeelde dromen is echt geniaal gedaan.

Maar in de tweede helft zakt het toch allemaal aardig in. Om op het einde weer sterk terug te komen.

On Body and Soul

Bijzondere film. De eerste twintig minuten had ik eigenlijk geen idee waar ik naar aan het kijken was. Maar de combinatie van een intrigerend verhaal, mooie beelden en ijzersterk acteerwerk zorgt ervoor dat je helemaal wordt meegesleurd in de dromerige sfeer. Vooral de scènes waarin Mária op pragmatische en gedetailleerde wijze probeert uit te zoeken wat liefde en seks inhoudt zijn op een tragische manier ontzettend grappig.

Borbély is een fantastische actrice, en de manier waarop ze gestalte geeft aan Mária is fenomenaal. Endre (Géza) heeft de liefde eigenlijk al opgegeven, en Mária heeft moeite om een connectie te maken met andere mensen. Maar de liefde tussen deze twee bijzondere mensen kan zelfs opbloeien in een slachthuis, zoals On Body and Soul laat zien.

Af en toe stuit je onverwacht op een pareltje. Afgezien van de onnodig schokkende scènes in het slachthuis is dit een prachtig, romantisch drama. Naast het pakkende verhaal en het voortreffelijke, ingetogen acteerwerk van de beide protagonisten leveren de allegorische beelden over de herten schitterende, beklijvende opnamen op die de film naar een hoog niveau tillen.

Hoewel de vergelijking in menig opzicht mank gaat, riep de film bij mij associaties op met “Lost in Translation”. Hij haalt niet dat hoge niveau, maar komt wel dicht in de buurt. Een absolute aanrader. Voorlopig 4½* en ik sluit niet uit dat daar na herziening nog wat bijkomt.

Ingetogen film inderdaad waarbij ik in het begin echt geen idee had waarover dit nu ging gaan. Het is een slowburner en de link met Lost in Translation kan ook van ver gemaakt worden. De eenzaamheid van beide mensen ontstaat hier niet vanwege de taalbarrière maar omwille van hun anders-zijn. Toch is de sfeer heel anders. Ik vond het dromen dat ze allebei een hert waren een beetje een excuus om ze bij elkaar te brengen.

Het dierenleed is niet fraai om aan te zien en zal niet alleen vegetariërs doen opkijken maar zeker ook weeral vleeseters. Of het daarom draait in deze film, ik denk het niet. Het gaat over introverte mensen die ondanks dat ze erg koel kunnen overkomen toch branden van verlangens of enthousiasme. Ze hebben het gewoon moeilijk om dat over te brengen. Het zijn denkers, geen doeners. Ik denk niet dat er verder iets mis is met Maria, ze is gewoon zwaar introvert en ze heeft weinig empathie. Ze gaat niet eens wenen wanneer ze zelfmoord wilt plegen. Het lijkt haar bijzonder weinig moeite te kosten om haar pols over te snijden met glas. Haar poging tot zelfmoord vind ik eigenlijk wat overdreven, hoewel introverten vaak alles opkroppen omdat ze er met niemand over willen/durven praten, zal er meestal wel iets meer tijd overgaan vooraleer ze zoiets drastisch beslissen (denk ik).

Naar mijn mening is de film wat te traag (te veel details vertragen de film) en de romance is ook niet helemaal wat het moet zijn. Ik werd niet echt warm van hun liefde. Al komt hier weer terug wat ik hiervoor schreef, enthousiasme en passie zijn moeilijk uit te drukken voor iemand als Maria (en Endre). Het concept is dus vrij origineel en echt erg zou ik het niet vinden moest deze de Oscar winnen voor Beste Buitenlandse film.

Eindelijk de langverwachte On body and soul gezien. Winnaar vorig jaar in Berlijn. Ik kan er me wel iets bij voorstellen. Misschien moet ik Félicité, winnaar van de Juryprijs, binnenkort ook maar zien. On body and soul is een bijzondere film over een liefdesspel op een zeer ongewone bizarre locatie. Het slachthuis is het decor van deze erg serene mooie film. Ik heb geen problemen met martelingen zoals bvb pakweg in Saw of Hostel, maar deze expliciete beelden van geslacht rundervee deed me wel iets.

Beide hoofdpersonages hebben het sociaal moeilijk om contacten te leggen met hun omgeving. Voor de één is dit nog explicieter dan voor de andere. Het moet nu ook gezegd dat de collega’s nu niet bepaald de meest fijne mensen waren. Zelfs gepest werd niet geschuwd. De rol van Maria was van ontzettend mooie makelij. Maria heeft autisme, dat leid ik er toch uit af, en dat uit zich in een aantal rigide houdingen, steeds mooiin beeld gebracht. Aandoenlijk was het hoe ze trachtte om te gaan met het fenomeen “verliefdheid”, hoe ze op basis van empirische gegevens en kennis dit gevoel wou doorgronden. Ook het zwart-denken komt naar boven en komt tot uiting in die zelfmoordpoging. Cinematografisch erg knappe scène overigens.

Door het trage tempo duurt het even vooraleer de film op gang komt, maar ongeveer halfweg komt het echt op gang. Trouwens dat interview met die psychologe was een leuke grappige afwisseling tussen de vele steriele en bij momenten melancholische scènes. Mooie 4,0*alvast!

Mooie, fantasierijke romantische film met een knap, origineel liefdesverhaal over twee mensen die naast het wonderlijke van hun droomwereld, aanvankelijk alleen maar het zich liefst afzonderen gemeen hebben.

Meerdere gevatte en ook spontaan grappige scènes tegen de achtergrond van de activiteiten in een slachthuis met toch een paar erg realistische beelden , in schril contrast met de mooie natuurplaatjes.

Sterke vertolkingen.

Jammer dat ik de trailer al zag, want deze film is het best zonder enige voorkennis te kijken. Begint sterk, maar zakt de tweede helft toch wel wat in. En ondanks dat je wel gebiologeerd blijft door de a-typische hoofdpersonen beklijft de film net niet genoeg om écht indruk te maken.

Ik koop niet vaak films, maar deze moest ik hebben. Ik heb 'm net gekeken en ik vind het een prachtige arthouse film. Heel dromerig en ingetogen. Ik eet al jaren vegetarisch en ik houd van dieren, dus ik vond het best lastig dat het zich in een slachthuis afspeelt, maar door het mooie verhaal kon ik de film wel kijken. Het keek vlot weg en het acteerwerk vind ik subliem. Klein, groots en ontroerend. 4,5*

Uitstekende film waarin twee collega's die werken in een slachthuis hetzelfde blijken te dromen. Een mooi, rustig verteld onconventioneel liefdesverhaal die ook op zijn best is als de focus hier op ligt. Vooral het contact gestoorde hoofdpersonage wordt prachtig neergezet door Alexandra Borbély. Het laat zich niet gemakkelijk voorspellen, aangezien het afwisselend ontroerend, grappig en aangrijpend is.

Ook deze eens op goed geluk bekeken en het was niet mis. Ondanks het tragere tempo en de langere speelduur wist hij toch te boeien. Ook ondanks dat het hoofdpersonage niet echt een open boek was, bleef het toch interessant.

De film had op het einde wel wat een vreemde wending, maar voor de rest was het niet mis.

Endre en Mária zijn zachtaardige zielen in een ruwe omgeving. Ze zijn zich bewust van hun beperkingen. Hij is te oud voor haar en heeft een lichamelijke handicap. Voor een bedrijfsleider toont hij weinig zakelijke interesse. Zij heeft een soort hoogfunctionerend autisme of Asperger. Ze is intelligent en heeft een feilloos geheugen, maar is slecht in sociale contacten en het uiten van gevoelens. Tegen het einde hebben ze allebei een verminkte arm.

Hongaars is een sappig taaltje. De s wordt uitgesproken als sj, en het achtervoegsel -röl betekent over. De seksistische grappen van die dikke personeelsmanager doen al vermoeden dat hij weinig goeds in de zin heeft. De gesprekken met de psychologe vormen een komisch intermezzo.

Er is een groot contrast tussen de bloedige realiteit in het slachthuis en de vredige droombeelden van herten in een besneeuwd bos. De gemeenschappelijke dromen hebben een symbolische betekenis. Hij is het mannetje en zij het wijfje. Dat hij een sappig blaadje vindt onder een laag sneeuw, betekent dat hun gevoelens verborgen liggen achter een koude buitenkant. Zodra ze hun gevoelens geüit hebben, worden die dromen overbodig. Het is een symbolistisch liefdesverhaal over de kwetsbaarheid van ziel en lichaam.

Mooie fim. Intiem liefdesverhaal in een ruwe omgeving. Filmwerk is fraai gedaan, mooie luchten in Hongarije. Het verhaal is origineel en een tikkeltje absurd. Gaandeweg raakte Ik begaan met de hoofdrolspelers, beide op het eerste oog wat kil maar zachtaardige en interessante mensen.

Absolute aanrader wat mij betreft ik ben door de film geraakt.

Een directeur van een slachterij ziet dat er een nieuwe controle medewerkster is aangenomen die nogal schuchter is en zich afzondert van haar collega's. Als er iets gestolen wordt en er een psychologisch onderzoek onder alle medewerkers volgt, blijkt dat hij en zij allebei exact dezelfde dromen hebben. En dat schept een band. Een bijzonder gegeven voor een film ook. In het begin gaat het allemaal erg langzaam en is de film nog behoorlijk saai. Maar bij dat psychologisch onderzoek begint de film te lopen en is het uiteindelijk ook een hele mooie film die erg sterk opbouwt. En af en toe ook erg mooie plaatjes. Vooral ook van de dromen.

Totaal onbekende film van Hongaarse makelij zo blijkt, en wat mij meteen opviel en interesseerde was de tegenstelling in de synopsis. Zaterdag dan ook met veel interesse voor gaan zitten.

En bijzonder gaat het sowieso van start in het slachthuis en haar uiteenlopende schare aan werknemers met de focus op de gehandicapte Endre en autistische Maria. De vooroordelen zijn in beide gevallen niet van de lucht. Sowieso wordt er ook meteen al een mysterieuze toon gevoerd met de winterse landschappen die niet meteen duidbaar zijn. Zowel lastig als humoristisch zijn de eerste gesprekken tussen de twee waar toch meteen een aparte dynamiek van uitstraalt. Waar gaat dit heen is op een gegeven de vraag...iets dat een vervolg krijgt met de diefstal en de psychologische onderzoeken van alle werknemers en wat daar uit voort komt.

Waar het verhaal daarna duidelijker wordt geldt dat niet voor de worsteling die beide ervaren. Beide in een spagaat tussen willen maar niet durven of kunnen. Weer een mislukking of een beschadiging, twijfel aan jezelf, of een aanpassing in de dagelijkse routine. Kostelijk zijn andermaal de gesprekken die zowel hilarisch als soms ontzettend pijnlijk zijn. En het moet gezegd wat speelt Alexandra Borbely uitstekend. En in die onmacht en tragiek van de vele onbeantwoorde dingen in het leven lijkt ook dit geval tussen de twee te stranden....of toch niet? Wordt het dan toch zowel body and soul? De huidige maatschappij, die gestoeld lijkt op het perfecte plaatje binnen de grenzen van de dating apps en de vele hoge eisen, lijkt toch heel wat te kunnen leren van deze film die meer dan behoorlijk duidelijk maakt dat een echte geestelijke klik niet te veinzen valt en buiten de grenzen van uiterlijk, sexappeal en leeftijd valt. Iets waar de mens met zijn vooroordelen en eisen best even over na mag denken.

En daarom is Body And Soul een uitstekend gelaagd drama te noemen met een goed stel die zeer overtuigend voor de dag komen, en een mooie en gevoelige film over datgene vinden dat je nodig hebt, dat bij je past en natuurlijk over hoop en verlangen.

Heel origineel, met een droogkomische kwaliteit die mij af en toe aan Kaurismäki deed denken. Vanaf het moment dat de hoofdpersonen elkaar echt beter leren kennen wordt het helaas wat minder.
Overigens ook een beetje flauw om weer dat Rain Man cliché van stal te halen bij een personage uit het autismespectrum.

Een warme en verrassende film met de nodige zwarte humor. Twee quasi eenzaten vinden elkaar met hun dromen als een wat meer uitdrukkelijk metafoor. Zoekend naar elkaar, waarbij ze vooral zichzelf tegen komen. Weer eens iets anders dan de meeste romantische films, en toch krijgen we liefde te zien. Door de personages loopt dat op een andere manier. Mooi en sfeervol verfilmd, een heerlijke soundtrack en ondanks het gezellig trage tempo blijft het verrassend.

Stilistisch en ook qua verhaal en toon heel anders dat Enyedi's film uit 1989 die ik een dag eerder zag. Dit is een rijk drama over het heden in plaats van een ongrijpbare film over het verleden. Deze is in kleur, de ander in zwartwit. Maar toch, ook hier enkele fijne surrealistische tintjes en zijn de hertjes nou een knipoog naar Sirk? Al durf ik de stelling aan dat Enyedi optimistischer is.

Uiteindelijk vooral een onconventionele liefdesgeschiedenis die het mysterie omarmt en misschien zit daar dan wel de lijn van Enyedi. Voor zover ik kan beoordelen een verdiende gouden beer winnaar.,