Teströl és Lélekröl (2017)

Ik vond het een hele originele film. Mooi ingetogen geacteerd ook. Zeker de moeite waard.

Wel pijnlijk dat het zich deels afspeelt een abbatoir: arme dieren.

Tja, maar zoals een (misschien niet zo-) wijs man (Theo Maassen) ooit zei; als wij dat vlees niet aten, waren die dieren niet door ons tot leven gewekt, dus ik eet vlees omdat ik ze ook een leven gun...

Schitterende film. Nu al mijn favoriet van 2018. Vrij subtiele film, goed geacteerd, origineel script, mooie droombeelden, treffende muziek.

Paar puntjes van kritiek:
(1) is die zelfmoordscène echt nodig? Het past wel binnen de setting van het abattoir, maar ik vind het toch wat uit de lucht komen vallen. Aan de andere kant: Mária toont geen emoties dus het laat zich te raden wat er precies in haar hoofd afspeelt. Je kan het dus ook gewoon niet helemaal zien aankomen. Hoe dan ook voelt het gekunsteld aan. Om te choqueren. Overigens wél een iconische scene.

(2) o.a. de cd-luisterscene is wel erg makkelijke slapstick, dat soort scenes hadden ze eruit mogen laten. Op die paar keer dat de film uit de bocht vliegt na, valt er genoeg te lachen: o.a. scenes in de kantine, gesprekken met de kinderpsycholoog, etc.

(3) beetje stereotyperend dat ze een soort Rain Man is die kaarten gaat tellen, datums onthoudt en gesprekken kan citeren. Er zijn weinig autisten die dat kunnen en het was ook geen belangrijk onderdeel in het plot. Het secuur kunnen werken, moeilijk sociaal contact kunnen hebben, aanstaren, emotieloos gezicht, e.d. zijn dan weer wel treffend. Knap geacteerd ook.

Tamelijk typische arthouse inderdaad, zoals Macmanus al beschrijft. De herten vond ik dan weer wel een leuke toevoeging maar het uitgangspunt van een vrouw met autistische trekken en een oudere man die de liefde al heeft opgegeven, sprankelend is het niet bepaald. Enkele ontwikkelingen aan het einde zijn daarbij nogal ongeloofwaardig; de zelfmoordpoging komt uit de lucht vallen, en voor de seks nadien geldt eigenlijk hetzelfde. Crisis, catharsis, allemaal volgens het boekje. Nou ja, On body and soul is gewoon een aardige film, ik had er echter meer van verwacht.

Lang geleden dat ik zo'n mooie film heb gezien. Prachtig verhaal, dat zich niet aan je opdringt. Verrassend tot het laatst, origineel vormgegeven, mooi van beeld en geluid en twee hoofdrolspelers waar je als filmer een moord voor zou doen. Heb ademloos zitten kijken. Wat kan ik dan anders geven dan vijf sterren.

Maar ik ben het wel eens met andere kijkers hier dat die zelfmoordpoging nogal uit de lucht komt vallen, voor ons althans en de seks met het gezellig ontbijtje de volgende morgen vond ik ook niet helemaal geloofwaardig. Maar misschien ben ik wel aan het zeuren. Deze film is wat het is: mooi.

Bijzondere film, bizar ook wel, de hoofdpersonen hebben dezelfde droom. Leuk idee. De scenes in het slachthuis zijn heftig vooral als je de afgesneden kop van een koe ineens ziet. De mooie hertjes zijn een metafoor voor de liefde die tussen de man en de vrouw ontstaat met als hoogtepunt een komisch aandoende sexscene tussen de twee. De mooiste scene is echter de zelfmoordpoging van de vrouw welke misschien het autisme in het kwadraat laat zien.

De hele enorm rustige opbouw naar de pointe de gedeelde dromen is echt geniaal gedaan.

Maar in de tweede helft zakt het toch allemaal aardig in. Om op het einde weer sterk terug te komen.

En wat voor een leven. Een leven die ze in gevangenschap delen, met als enige doel voedselproductie voor ons door op jonge leeftijd geslacht te worden en genetisch vetgemest te worden, en veel ruimte om te leven hebben de dieren niet, maar jij redeneert wel dat je ze een leven gunt wanneer je vlees blijft eten. Dikke pluim voor je. Je bent echt een goed mens omdat je die dieren een leven gunt. Koop een taart en vier het. Hoe naïef, dom en belachelijk kan je zijn.

Deze zal ik maar niet zien in de cinema, want blijkbaar zullen de beelden wat te gevoelig zijn voor mij, en er zijn genoeg andere films waar ik beter eerst naar zou kijken die ook draaien in de cinèma. Ik ben meteen blij om te weten dat er scènes in een slachthuis zijn en dat meerderen aangeven dat die gevoelig kunnen liggen. Dan word ik op die manier niet pijnlijk verrast.

Joehoe! Theo Maassen! Cabaret!

Inderdaad niet te serieus nemen

Overigens zou ik het zonde vinden om deze prachtfilm om die reden te laten schieten, Tornado. Als dierenknuffende vega vond ik die ook onprettig, maar het was te doen. Je kunt ze altijd skippen?

On Body and Soul

Bijzondere film. De eerste twintig minuten had ik eigenlijk geen idee waar ik naar aan het kijken was. Maar de combinatie van een intrigerend verhaal, mooie beelden en ijzersterk acteerwerk zorgt ervoor dat je helemaal wordt meegesleurd in de dromerige sfeer. Vooral de scènes waarin Mária op pragmatische en gedetailleerde wijze probeert uit te zoeken wat liefde en seks inhoudt zijn op een tragische manier ontzettend grappig.

Borbély is een fantastische actrice, en de manier waarop ze gestalte geeft aan Mária is fenomenaal. Endre (Géza) heeft de liefde eigenlijk al opgegeven, en Mária heeft moeite om een connectie te maken met andere mensen. Maar de liefde tussen deze twee bijzondere mensen kan zelfs opbloeien in een slachthuis, zoals On Body and Soul laat zien.

Af en toe stuit je onverwacht op een pareltje. Afgezien van de onnodig schokkende scènes in het slachthuis is dit een prachtig, romantisch drama. Naast het pakkende verhaal en het voortreffelijke, ingetogen acteerwerk van de beide protagonisten leveren de allegorische beelden over de herten schitterende, beklijvende opnamen op die de film naar een hoog niveau tillen.

Hoewel de vergelijking in menig opzicht mank gaat, riep de film bij mij associaties op met “Lost in Translation”. Hij haalt niet dat hoge niveau, maar komt wel dicht in de buurt. Een absolute aanrader. Voorlopig 4½* en ik sluit niet uit dat daar na herziening nog wat bijkomt.

Ingetogen film inderdaad waarbij ik in het begin echt geen idee had waarover dit nu ging gaan. Het is een slowburner en de link met Lost in Translation kan ook van ver gemaakt worden. De eenzaamheid van beide mensen ontstaat hier niet vanwege de taalbarrière maar omwille van hun anders-zijn. Toch is de sfeer heel anders. Ik vond het dromen dat ze allebei een hert waren een beetje een excuus om ze bij elkaar te brengen.

Het dierenleed is niet fraai om aan te zien en zal niet alleen vegetariërs doen opkijken maar zeker ook weeral vleeseters. Of het daarom draait in deze film, ik denk het niet. Het gaat over introverte mensen die ondanks dat ze erg koel kunnen overkomen toch branden van verlangens of enthousiasme. Ze hebben het gewoon moeilijk om dat over te brengen. Het zijn denkers, geen doeners. Ik denk niet dat er verder iets mis is met Maria, ze is gewoon zwaar introvert en ze heeft weinig empathie. Ze gaat niet eens wenen wanneer ze zelfmoord wilt plegen. Het lijkt haar bijzonder weinig moeite te kosten om haar pols over te snijden met glas. Haar poging tot zelfmoord vind ik eigenlijk wat overdreven, hoewel introverten vaak alles opkroppen omdat ze er met niemand over willen/durven praten, zal er meestal wel iets meer tijd overgaan vooraleer ze zoiets drastisch beslissen (denk ik).

Naar mijn mening is de film wat te traag (te veel details vertragen de film) en de romance is ook niet helemaal wat het moet zijn. Ik werd niet echt warm van hun liefde. Al komt hier weer terug wat ik hiervoor schreef, enthousiasme en passie zijn moeilijk uit te drukken voor iemand als Maria (en Endre). Het concept is dus vrij origineel en echt erg zou ik het niet vinden moest deze de Oscar winnen voor Beste Buitenlandse film.

Sterk en ontspannen gemaakte film met een origineel uitgangspunt. Heb me prima vermaakt.

Eindelijk de langverwachte On body and soul gezien. Winnaar vorig jaar in Berlijn. Ik kan er me wel iets bij voorstellen. Misschien moet ik Félicité, winnaar van de Juryprijs, binnenkort ook maar zien. On body and soul is een bijzondere film over een liefdesspel op een zeer ongewone bizarre locatie. Het slachthuis is het decor van deze erg serene mooie film. Ik heb geen problemen met martelingen zoals bvb pakweg in Saw of Hostel, maar deze expliciete beelden van geslacht rundervee deed me wel iets.

Beide hoofdpersonages hebben het sociaal moeilijk om contacten te leggen met hun omgeving. Voor de één is dit nog explicieter dan voor de andere. Het moet nu ook gezegd dat de collega’s nu niet bepaald de meest fijne mensen waren. Zelfs gepest werd niet geschuwd. De rol van Maria was van ontzettend mooie makelij. Maria heeft autisme, dat leid ik er toch uit af, en dat uit zich in een aantal rigide houdingen, steeds mooiin beeld gebracht. Aandoenlijk was het hoe ze trachtte om te gaan met het fenomeen “verliefdheid”, hoe ze op basis van empirische gegevens en kennis dit gevoel wou doorgronden. Ook het zwart-denken komt naar boven en komt tot uiting in die zelfmoordpoging. Cinematografisch erg knappe scène overigens.

Door het trage tempo duurt het even vooraleer de film op gang komt, maar ongeveer halfweg komt het echt op gang. Trouwens dat interview met die psychologe was een leuke grappige afwisseling tussen de vele steriele en bij momenten melancholische scènes. Mooie 4,0*alvast!

Mooie, fantasierijke romantische film met een knap, origineel liefdesverhaal over twee mensen die naast het wonderlijke van hun droomwereld, aanvankelijk alleen maar het zich liefst afzonderen gemeen hebben.

Meerdere gevatte en ook spontaan grappige scènes tegen de achtergrond van de activiteiten in een slachthuis met toch een paar erg realistische beelden , in schril contrast met de mooie natuurplaatjes.

Sterke vertolkingen.

Niet helemaal bevredigd resultaat, anders had ik wel 5 sterren gegegen.

Maar hierom hou ik zo van filmhuis.

Prachtig!

Erg van deze Hongaarse film genoten.

Als Enyedi deze film had geschoten in bijvoorbeeld een advocatenkantoor, had het volgens mij niet gewerkt. Want juist de ruwe beelden in het slachthuis, echte horror (ook ik ben een Vega aanhanger) staan in schril contrast met de poetische beelden van herten in de sneeuw en het ingetogen autisme van Borbely, maar werken wel en zijn soms ontwrichtend.

Vond ook die dromen een mooie vondst, beetje surrealistisch. Later nog eens herzien, zou een 5 sterren film kunnen worden.

Jammer dat ik de trailer al zag, want deze film is het best zonder enige voorkennis te kijken. Begint sterk, maar zakt de tweede helft toch wel wat in. En ondanks dat je wel gebiologeerd blijft door de a-typische hoofdpersonen beklijft de film net niet genoeg om écht indruk te maken.

Ik koop niet vaak films, maar deze moest ik hebben. Ik heb 'm net gekeken en ik vind het een prachtige arthouse film. Heel dromerig en ingetogen. Ik eet al jaren vegetarisch en ik houd van dieren, dus ik vond het best lastig dat het zich in een slachthuis afspeelt, maar door het mooie verhaal kon ik de film wel kijken. Het keek vlot weg en het acteerwerk vind ik subliem. Klein, groots en ontroerend. 4,5*

Uitstekende film waarin twee collega's die werken in een slachthuis hetzelfde blijken te dromen. Een mooi, rustig verteld onconventioneel liefdesverhaal die ook op zijn best is als de focus hier op ligt. Vooral het contact gestoorde hoofdpersonage wordt prachtig neergezet door Alexandra Borbély. Het laat zich niet gemakkelijk voorspellen, aangezien het afwisselend ontroerend, grappig en aangrijpend is.

Ook deze eens op goed geluk bekeken en het was niet mis. Ondanks het tragere tempo en de langere speelduur wist hij toch te boeien. Ook ondanks dat het hoofdpersonage niet echt een open boek was, bleef het toch interessant.

De film had op het einde wel wat een vreemde wending, maar voor de rest was het niet mis.

Nog even inhaken op sommige berichtenDe zelfmoordpoging komt niet uit de lucht vallen als je het hoofdpersonage énigszins begrijpt. Een autist die niet met zo'n situatie om kan gaan. Natuurlijk is het een veel te heftige reactie, maar het geeft juist aan dat haar onbewogenheid geen teken is van desinteresse, maar dat de sluimerende liefde haar heel veel blijkt te doen. Juist dat zegt die scene en daardoor krijgt het liefdesverhaal gestalte; pas dan weet je wat het haar dus eigenlijk doet. Nogmaals is het stompzinnig, maar dat is de autist die overreact

Liefde betekent dezelfde droom zien met je geliefde. Zeg niet hoe kan dat, als je het ziet, zul je het weten.

Onmogelijk om hier één genre op te kleven. Deze film houdt ergens het midden tussen drama en mysterie, met links en rechts enkele absurde knipogen. Of zoiets. Hoe je het ook noemt, het levert mooie, eigenzinnige cinema op.

De dialogen zijn interessant, maar tijdens de stiltemomenten - wanneer Enyedi de beelden laat spreken - wordt het pas echt boeiend. Dankzij enkele prachtig gefotografeerde shots baadt de film in een feeërieke sfeer.

Zeer verfrissend werkje dus. Maar echt groots of memorabel vond ik het helaas niet. Het verhaal is net iets te vaag en het acteerwerk net iets te “steriel”. En oh ja, die onthoofde koe hoefde voor mij ook niet meteen.

3,5*

Endre en Mária zijn zachtaardige zielen in een ruwe omgeving. Ze zijn zich bewust van hun beperkingen. Hij is te oud voor haar en heeft een lichamelijke handicap. Voor een bedrijfsleider toont hij weinig zakelijke interesse. Zij heeft een soort hoogfunctionerend autisme of Asperger. Ze is intelligent en heeft een feilloos geheugen, maar is slecht in sociale contacten en het uiten van gevoelens. Tegen het einde hebben ze allebei een verminkte arm.

Hongaars is een sappig taaltje. De s wordt uitgesproken als sj, en het achtervoegsel -röl betekent over. De seksistische grappen van die dikke personeelsmanager doen al vermoeden dat hij weinig goeds in de zin heeft. De gesprekken met de psychologe vormen een komisch intermezzo.

Er is een groot contrast tussen de bloedige realiteit in het slachthuis en de vredige droombeelden van herten in een besneeuwd bos. De gemeenschappelijke dromen hebben een symbolische betekenis. Hij is het mannetje en zij het wijfje. Dat hij een sappig blaadje vindt onder een laag sneeuw, betekent dat hun gevoelens verborgen liggen achter een koude buitenkant. Zodra ze hun gevoelens geüit hebben, worden die dromen overbodig. Het is een symbolistisch liefdesverhaal over de kwetsbaarheid van ziel en lichaam.

Mooie fim. Intiem liefdesverhaal in een ruwe omgeving. Filmwerk is fraai gedaan, mooie luchten in Hongarije. Het verhaal is origineel en een tikkeltje absurd. Gaandeweg raakte Ik begaan met de hoofdrolspelers, beide op het eerste oog wat kil maar zachtaardige en interessante mensen.

Absolute aanrader wat mij betreft ik ben door de film geraakt.

Prachtfilm die me volledig heeft weggeblazen, zoals weinigen het echt kunnen doen. Qua films met een zelfde soort stijl is enkel Kreuzweg deze film voorafgegaan met een topnotering van mijn kant.

On Body and Soul is een heel ingetogen drama die verschillende thema's behandelt, maar in de kern zit een heel mooi verhaal. De acteerprestaties zijn zeer sterk. De cinematografie is ook adembenemend, maar dan inderdaad meer statisch dan dynamisch. Het geluid is ook heel minimaal aanwezig, maar maakt des te meer indruk. Qua pacing ideaal tempo voor mij en de film oogt gelukkig niet te druk. Less is more, zeggen ze soms.

Er zijn veel aspecten in deze film die gelijkenissen met wat ik ervaar in mijn leven, belachelijk veel zelfs. Dus ook dat deed ook wel wat me. Er zit ook wel een psychologisch laagje in de film en dat vind ik ook altijd graag terug in film. Eenzaamheid en het zoeken naar connectie krijgen een grote rol. Maar ook over hoe vaak bepaalde zaken in een klein hoekje kunnen schuilen. Veel moet er niet gebeuren om een bepaalde impact op jouw leven te hebben.

Een directeur van een slachterij ziet dat er een nieuwe controle medewerkster is aangenomen die nogal schuchter is en zich afzondert van haar collega's. Als er iets gestolen wordt en er een psychologisch onderzoek onder alle medewerkers volgt, blijkt dat hij en zij allebei exact dezelfde dromen hebben. En dat schept een band. Een bijzonder gegeven voor een film ook. In het begin gaat het allemaal erg langzaam en is de film nog behoorlijk saai. Maar bij dat psychologisch onderzoek begint de film te lopen en is het uiteindelijk ook een hele mooie film die erg sterk opbouwt. En af en toe ook erg mooie plaatjes. Vooral ook van de dromen.

Totaal onbekende film van Hongaarse makelij zo blijkt, en wat mij meteen opviel en interesseerde was de tegenstelling in de synopsis. Zaterdag dan ook met veel interesse voor gaan zitten.

En bijzonder gaat het sowieso van start in het slachthuis en haar uiteenlopende schare aan werknemers met de focus op de gehandicapte Endre en autistische Maria. De vooroordelen zijn in beide gevallen niet van de lucht. Sowieso wordt er ook meteen al een mysterieuze toon gevoerd met de winterse landschappen die niet meteen duidbaar zijn. Zowel lastig als humoristisch zijn de eerste gesprekken tussen de twee waar toch meteen een aparte dynamiek van uitstraalt. Waar gaat dit heen is op een gegeven de vraag...iets dat een vervolg krijgt met de diefstal en de psychologische onderzoeken van alle werknemers en wat daar uit voort komt.

Waar het verhaal daarna duidelijker wordt geldt dat niet voor de worsteling die beide ervaren. Beide in een spagaat tussen willen maar niet durven of kunnen. Weer een mislukking of een beschadiging, twijfel aan jezelf, of een aanpassing in de dagelijkse routine. Kostelijk zijn andermaal de gesprekken die zowel hilarisch als soms ontzettend pijnlijk zijn. En het moet gezegd wat speelt Alexandra Borbely uitstekend. En in die onmacht en tragiek van de vele onbeantwoorde dingen in het leven lijkt ook dit geval tussen de twee te stranden....of toch niet? Wordt het dan toch zowel body and soul? De huidige maatschappij, die gestoeld lijkt op het perfecte plaatje binnen de grenzen van de dating apps en de vele hoge eisen, lijkt toch heel wat te kunnen leren van deze film die meer dan behoorlijk duidelijk maakt dat een echte geestelijke klik niet te veinzen valt en buiten de grenzen van uiterlijk, sexappeal en leeftijd valt. Iets waar de mens met zijn vooroordelen en eisen best even over na mag denken.

En daarom is Body And Soul een uitstekend gelaagd drama te noemen met een goed stel die zeer overtuigend voor de dag komen, en een mooie en gevoelige film over datgene vinden dat je nodig hebt, dat bij je past en natuurlijk over hoop en verlangen.