menu

Werk ohne Autor (2018)

Alternatieve titel: Never Look Away

mijn stem
3,66 (152)
152 stemmen

Duitsland / Italië
Drama / Thriller
188 minuten

geregisseerd door Florian Henckel von Donnersmarck
met Sebastian Koch, Tom Schilling en Paula Beer

Centraal staan drie periodes uit de Duitse geschiedenis. De jonge kunstenaar Kurt Barnert is gevlucht van Oost- naar West-Duitsland, maar wordt nog steeds achtervolgd door de herinneringen uit zijn kindertijd tijdens de Nazi-jaren. Wanneer hij de studente Ellie ontmoet, is hij ervan overtuigd dat hij de liefde van zijn leven gevonden heeft. Hij begint schilderijen te maken over zijn eigen lot en de trauma’s van een hele generatie.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=LC1pAcuueLI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 24 januari 2019 in de bioscoop (Cinemien)

avatar van thomzi50
2,5
Hier ben ik benieuwd naar.

avatar van Flipman
Ook ik!

avatar van Koekebakker
3,0
Werk ohne Autor viel in Toronto heel goed. Maar ik vind m wat erg braaf.

Helemaal opvallend voor een film die zo'n pleidooi houdt voor (de) originaliteit en lef (van Gerhard Ricthter) in de kunst.

avatar van ohkino
4,0
Idd wat braaf en zelfs bijna voorspelbaar doch de film zit ingenieus in elkaar en wist mij te ontroeren mede dankzij acteurs, muziek en fotografie.

avatar van tbouwh
3,0
Bijna voorspelbaar?

avatar van tbouwh
3,0
Vertelt kunst de waarheid? En kan die waarheid zichzelf scheppen, of vraagt ze altijd om bemiddeling van de kunstenaar? In een drie uur durend epos plaatst Florian Henckel von Donnersmarck (Das Leben der Anderen) die vragen voor een spiegel die haar licht wel heel helder reflecteert. Het gevolg is een vrij hermetisch drama dat tóch staat als een huis; een film als een waarheid.

Never Look Away, zo luidt de Engelse titel van Werk Ohne Autor. Het is een goed voorbeeld van een alternatief dat de dramatische essentie van de film misschien vangt, maar de daadwerkelijke kern van het narratief uit het oog verliest. ‘Niet wegkijken’ verwijst naar de dan nog zesjarige Kurt Barnert (Cai Cohrs), die het advies van zijn manisch verklaarde tante (Saskia Rosendahl) op probeert te volgen als ze aan het begin van de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s meegenomen wordt. De camera blijft bij Kurt als hij toekijkt hoe zijn tante met geweld een busje in gewerkt wordt. Heel even houdt hij zijn hand voor zijn ogen, waarop het beeld vervaagt, onherroepelijk vertroebelt. Het is een waas die de geschiedenis – de waarheid – uitwist. Elisabeth zal hij nooit meer zien. Tot de kunst haar weer tot leven wekt.

verder lezen

3,0
De film begint veelbelovend met een boeiende analyse van moderne (‘entartete’) kunst door een nazi, gevolgd door een spannend en dramatisch begin in het leven van de kleine jongen Kurt. Daarna kabbelt de film eindeloos voort doordat het alle stappen in het leven van Kurt behandelt in welk leven echter geen noemenswaardige drama of spanning zit. Kurts tegenspeler, de gynaecoloog (‘Herr Professor’) Seeband, is wel een beetje een hufter maar zeker niet monsterlijk en het minste aan drama en spanning die je verwacht – een strijd tussen deze twee mannen – blijft uit. Het boeiendste van de hele film zijn eigenlijk de korte stukjes kunstgeschiedenis die uitmondt in de visie van Kurt en z’n tante Elisabeth c.q. de directeur van de kunstacadamie dat het ware schoon is zodat Kurt weer een soort objectieve en realistische kunst (’werk zonder maker’) gaat maken in weerwil van zowel het subjectivisme van de moderne Westerse kunst als van het leugenachtige socialistische-realisme van het communistische Oosten (welke twee kunstvormen hij overigens wel eerst beproeft). Wat daarbij ook de aandacht trekt c.q. zou moeten trekken is hoe veel de kunst telkens de politieke ideologie weerspiegelt en hoe gelijkaardig ideologie en kunst is van de nazi’s en de communisten waardoor SS’ers na de oorlog moeiteloos communisten worden en de communisten net als de nazi’s moderne kunst verbieden.

Als Kurt na een lange zoektocht eindelijk zichzelf en de waarheid in kunst heeft gevonden, dan wordt hij in één klap een succesvol kunstenaar en zijn vrouw bij wijze van medisch wonder zwanger. De schilderijen die hij dan maakt kwamen me echter zeer bekend voor: ze lijken enorm op die van Gerhard Richter. Thuis aangekomen keek ik snel op de Wikipedia-pagina over deze grote hedendaagse kunstenaar en ontdekte ik dat de film simpelweg de biografie is van Gerhard Richter (of is dat een geheim dat ik in spoilers moet plaatsen?). Zo’n realisme – de film vertelt het echte levensverhaal van Richter – is de film natuurlijk ook aan Kurts kunstvisie verplicht, maar het maakt de film ook saai: de film is helaas geen geslaagd voorbeeld van de theorie dat het ware schoon is.

PS1. Ik begrijp inmiddels dat Richter zich distantieert van de film en geëist heeft dat er geen enkele verwijzing naar hem of zijn werk is. Dat bevestigt dan wel weer mooi het idee van een ‘werk zonder maker’.

PS2. Omdat de film handelt over Kurts kunstontwikkeling c.q. de kunstgeschiedenis, vind ik het wel aardig om die thema’s uit de film kort in mijn eigen woorden te vertellen.
a) De nazi’s verafschuwden moderne kunst omdat die gelijk de moderne mens ontworteld is: het is de uitdrukking van waanzin en omgekeerde, decadente waarden.
b) De communisten verafschuwden moderne (Westerse) kunst vanwege diens ‘formalisme’ en daarmee leegte: gelijk de kapitalistische maatschappij is er slechts consumentisme, subjectvisme (alles is een kwestie van smaak), decadentie en constante vernieuwing. Er is niets blijvends of constructiefs (elk nieuwe stroming is morgen alweer achterhaald) en de kunstenaar is slechts op zoek naar een nieuw sensationeel idee waarmee hij roem en rijkdom verwerft in plaats van met zijn kunst de samenleving te dienen. Kunst is er voor de elite in plaats van voor de massa.
c) Kurt moet in het Oosten socialistisch-realistische kunst maken die de massa begrijpt (zodat de traditionele schilderkunst in ere wordt gehouden) en de samenleving vooruit brengt en hij experimenteert in het Westen met moderne, abstracte kunst (gebaseerd op ‘leuke ideeën’). Dit leidt uiteindelijk in Kurt (Richter) tot een synthese tussen Oost en West door enerzijds vast te houden aan realisme – aan schilderkunst überhaupt want dat medium lijkt al te zijn achterhaald in het Westen waar kunstenaars bezig zijn met sculpturen en performance art – en anderzijds als het ware zijn eigen ‘subjectieve’ waarheid te tonen zoals zijn vervaagde herinneringen.

avatar van mrklm
4,0
Dertig jaar uit het leven van Kurt Barnert [Tom Schilling], beginnend in 1937 wanneer hij als 6-jarige een rondleiding met uitleg krijgt tijdens de beruchte 'Entartete Kunst'-expositie en na een paar tussenstops tijdens WO II snel door gaat naar 1948, wanneer Kurt zijn kunsterige dromen begint na te jagen. De eerste helft van de film speelt zich af in het Oost-Duitse Dresden en later in het West-Duitse Düsseldorf, hetgeen onderstreept dat regisseur/scenarist Florian Henckel von Donnersmarck zijn verhaal plaatst in de context van de Duitse geschiedenis van 1937 tot 1966. Het acteerwerk is sterk, met een uitblinkende Sebastian Koch als Professor Carl Seeband, de vader van Kurts geliefde Ellie [Paula Beer], die - net als Kurts eigen vader overigens - moet leven met zijn eigen twijfelachtige rol tijdens WOII. Prima gemaakt en geeft een boeiend inzicht in hoe een kunstenaar gevormd wordt door zijn verleden, maar weet niet altijd de aandacht vast te houden, vooral in het laatste kwart waarin Henckel von Donnersmarck er onnodig lang over doet om tot zijn - overigens boeiende - conclusie te komen.

avatar van schoonetoonen
3,5
Aardige film, die wel toch wat te lang is. Het kabbelt allemaal wat door, en het echte drama tussen Kurt en Seeband blijft uit. Hoewel daar ook wel een mooie allegorie naar de titel was: die titel slaat op een bepaalde manier ook op de rol die Seeband in het leven van Kurt heeft gespeeld, zonder dat Kurt daar van af weet.
Wel heb ik me mateloos geërgerd aan de vele continuïteitsbreuken in de montage van vooral het begin van de film tijdens de jeugd van Kurt. Gedurende sommige scenes was werkelijk geen enkele beeldovergang naadloos te noemen. Ook deed de jonge Kurt een aantal uitspraken die geen enkele 6-jarige zou doen. Dit zorgde ervoor dat ik moeite had om meegenomen te worden in de vertelling, en het echt even duurde voordat ik voeling ging krijgen met de personages.

avatar van thomzi50
2,5
Tsja, een film waar ik naar uitkeek, waar ook best wat waarderends over te zeggen valt, maar die ik uiteindelijk toch vreemd onevenwichtig en - dit stelde me vooral teleur - oppervlakkig vond. Wat er zoal gezegd wordt over kunst, het (afzichtelijke) werk waar onze hoofdpersoon ten slotte uit komt: het wekt bij mij de indruk van een introducerend college kunstgeschiedenis, in alle eerlijkheid, en ik vind het titelthema behalve ontoepasselijk ook allerminst verfrissend. Verder stoorde ik me, en dat doe ik eigenlijk nooit, aan de wel erg marginale rol van alle vrouwen in deze film. Alsof ze er uitsluitend waren om af en toe en opgewonden in bed liggen te wachten, en alsof ze niets willen dan een kind krijgen.

avatar van de grunt
3,0
Sympathieke film. Maar Das Leben der Anderen is toch andere koek.

4,0
Een mooie, traag uitgesponnen, film, dit Werk Ohne Autor, de derde film van Florian Henckel von Donnersmarck. Hoewel de lengte van deze film dat wellicht doet vermoeden, is het niet zijn magnum opus; dat is wat mij betreft nog altijd zijn eerste film, het in 2006 uitgekomen 'Das leben der anderen'. Maar desalniettemin is Werk Ohne Autor een degelijke, goed uitgewerkte en sterk geacteerde film.

Werk Ohne Autor beslaat 30 jaar van het leven van Kurt Barnert, een jongeman die in zijn kinderjaren, ten tijde van WO II, traumatische ervaringen heeft meegemaakt. Kurt is begenadigd met een bijzonder schildertalent, dat hij in eerste instantie in de jaren na WO II in de toenmalige DDR inzet om het volk en de autoriteiten te dienen met socialistisch realistisch geënte portretten en muurschilderingen. Als Kurt zijn grote liefde Ellie ontmoet, wordt hij geconfronteerd met haar dominante vader en keert zijn traumatische verleden langzaam maar zeker bij hem terug. Kurt en Ellie vluchten naar het westen alwaar Kurt terechtkomt op de kunstacademie in Düsseldorf. Hier krijgt de schilderkunst van Kurt uiteindelijk een geheel andere dimensie.

Werk Ohne Autor is een film die je langzaam inpakt en dan niet meer loslaat. Een film die in belangrijke mate gaat over het ontdekken van je identiteit en de rol van kunst daarin. De rolbezetting is sterk met Tom Schilling als de observerende en wat dromerige Kurt, maar vooral Sebastian Koch als de klinische
en dominante SS-gynaecoloog. De score van Max Richter is bovendien van bijzondere schoonheid. Ondanks de ruim drie uur speeltijd voelt de film niet als te lang. Na het eerder deze maand verschenen 'Das Schweigende Klassenzimmer' is Werk Ohne Autor de tweede film van Duitse komaf deze maand die indruk weet te maken.

avatar van wibro
3,5
Wat betreft het leven van de jonge kunstenaar Kurt Barnert moest deze film het voor mij helemaal hebben van het gedeelte dat zich in Dresden afspeelde. Vooral de periode 1937-1945 vond ik vanuit historisch oogpunt zeer interessant. Het legt namelijk kort en krachtig een deel van het eugenetische programma Aktion T4 bloot van de Nazi’s. Ik heb het in deze film dan over Elisabeth May, de tante van Kurt Barnert die in een inrichting werd opgesloten omdat ze zogenaamd schizofreen was en in het kader van Aktion T4 in 1945 met tal van andere “geestelijk gehandicapten” werd vermoord. Mocht dat euthanasie programma deel uitmaken van misdaden tegen de menselijkheid door het nazi regime, eveneens is dat het bombardement op Dresden door de geallieerden die geen enkel strategisch doel had maar alleen was bedoeld om zo veel mogelijk dood en verderf te zaaien. Moet trouwens wel lang geduurd hebben voordat Dresden van al de littekens van de oorlog werd ontdaan want het gedeelte in de jaren na de oorlog en dan heb ik het over de beginjaren vijftig speelde zich grotendeels in de ruïnes van Dresden af.
Het acteerwerk vond ik zonder meer uitstekend in deze ruim drie uur durende film waar vooral die van Sebastian Koch in de rol van gynaecoloog (‘Herr Professor’) Seeband er toch wel bovenuit stak. Ook de naaktscènes vond ik zeer mooi met uitzondering dan van die zeer pijnlijke scène waarbij het ging om de uitvoering van Aktion T4. Tja, en wat de schilderkunst betreft, die verschilde in het communistische D.D.R. niet veel van het Nazi regiem. Beiden waren totalitaire regiems waar alles in het teken stond van het collectief, dus ook alle kunst. Er was geen plaats voor het ik ik ik dus. Tot zover het gedeelte wat zich afspeelde in Dresden.
Over het 2e gedeelte dat zich afspeelde in Düsseldorf kan ik heel kort zijn. Ik vond dat gewoon niet interessant genoeg om daar lang over uit te wijden. De enige scène die mij wist te raken was die waar Herr Professor Kurt Barnert bezocht om zijn paspoort op te halen en toen op zeer pijnlijke wijze geconfronteerd werd met zijn oorlogsverleden en voorts snel wegliep. Het 2e gedeelte had voor mij eigenlijk best weggelaten mogen worden.

Waardering:
1e gedeelte Dresden: 4,5*
2e gedeelte Düsseldorf 3,0*

avatar van Drulko Vlaschjan
2,0
Na een alleraardigst begin vond ik het lastig om van de film te blijven houden. Mijn grootste bezwaar kan ik het beste uitleggen aan de hand van de kunstopvatting van de hoofdpersoon, zijn tante en zijn docent: ware kunst zit van binnen, komt uit je kern, het is je ware ik. Hoewel Kurt in het midden laat wie de mensen op zijn succesvolle schilderijen zijn (hij zegt ze niet te kennen), is het voor critici op een ongrijpbare manier duidelijk dat er meer achter zit dan wat je ziet. Het fascineert mateloos, en hoewel onduidelijk is waarom, raakt het enorm.

Dat ongrijpbare, onverklaarbare, zit in het geheel niet in de film zelf. Integendeel, alles wordt tot in detail uitgelegd, er wordt niets aan de verbeelding overgelaten, what you see is what you get. Ik snap best dat veel mensen het prachtig vinden, maar als alles wordt voorgekauwd beleef ik er weinig lol aan.

Los daarvan speelt de film natuurlijk nogal op safe. Het drama wordt nooit echt dramatisch. Zelfs de miskraam niet, de dood van de tante, die twee broers (of neven?), de zelfmoord van vader; het wordt even genoemd, maar niet op een manier dat het echt door de ziel snijdt. Na elke tegenslag wordt er lucht in gepompt (die scène dat Kurts vrienden hem komen helpen schoonmaken, walgelijk) en alles loopt goed af (ineens kan ze toch zwanger worden), want het publiek moet gespaard worden. Een als drama vermomd feelgoodfilmpje is het eigenlijk. Daar trap ik dus niet in.

avatar van Fisico
3,5
Ik kan me niet herinneren dat ik al een film in de zalen heb gezien die de 3 uren oversteeg. Hoewel, nu ik erover nadenk: Pearl Harbor, LOTR, Titanic ... en er zullen er nog wel zijn als ik dieper nadenk, maar toch, dit waren blockbusters.
Ik pik soms 2 films na elkaar mee in de bioscoop, geen probleem, maar steeds een beetje bevreesd - vaak ook onterecht - voor de lange speelduur van een enkele film. Alvast fel benieuwd.

4,5
Ontzettend mooie film.
kijk op kunst van nazi naar sovjet naar kapitalisme
mooi de tijd genomen voor zowel persoonlijk drama met zijn tante (spannend zoals Inglourious Basterds dat in het begin ook is) als voor exposees over kunstopvattingen.
Jammer is wel dat de hoofdpersoon steeds braaf deurtje dicht en weer open doet als hij ergens weggaat en weer terugkomt. geen beste editor. Wel erg mooi camerawerk als hij eindelijk zijn ware roeping ontdekt.
zeker oscarwaardig

avatar van NYSe
2,5
Een degelijke film die makkelijk de volle drie uur boeit, maar op momenten ook irriteert. Gerhard Richter, op wiens levensverhaal Werk ohne Autor gebaseerd is, weigerde altijd te vertellen 'waarover' zijn kunst ging - echte kunst spreekt immers voor zichzelf. Von Donnersmarck mist die bewonderenswaardige schroom en legt alles haarfijn aan de kijker uit: alle drama uit het leven van Richter verwordt op die manier tot een wat eenvoudige verklaring van zijn oeuvre. Daardoor wordt er uiteindelijk niets nieuws, en veel dubieus', over de aard van kunst verteld.

avatar van Fisico
3,5
Toch een klein beetje met gemengde gevoelens de zaal verlaten. Werk ohne Autor is een geïnspireerde biopic van schilder Gerhard Richter geworden. Een film die overigens makkelijk te ontleden is in twee grote delen. Het eerste deel speelt zich af in Dresden en vond ik het sterkst. Vooral de jeugdjaren van Kurt ten tijde van de nazi’s waren uitstekend waarbij het sociale leven werd bepaald welke politieke kleur je droeg. Wie bovendien psychisch of fysisch afweek van de hoge standaardnorm werd opgesloten en uiteindelijk ook vermoord. Mooie openingsscène overigens waarbij tijdens een expeditie de moderne kunst als minderwaardig werd bestempeld.

Het andere gedeelte in Dresden was ook nog boeiend waarbij Kurt Ellie leert kennen en een moeizame relatie onderhoudt met zijn schoonvader. Een ongelooflijke kwal, maar er zijn al ergere nazi’s de revue gepasseerd. De professor is een ongelooflijke opportunist die op basis van zijn talenten steeds de controle en macht bewaart. Jammer dat zijn vrouw te weinig impact had op het verhaal. Die liep er letterlijk voor spek en bonen bij en ze wist het.

Prachtige kunstige naaktscènes, zowel in als uit het bed. Ze brengen wat extra pigment in de film. Zeer goede acteerprestaties in de eerste plaats van Koch en ook Schilling. Ondanks de vrije lange speelduur vordert de film vrij snel. Het gedeelte in Düsseldorf stokt wat en is iets minder boeiend. De kunstexpressie verlegt zich wat en de scènes in de academie raakten me te weinig. Vanaf de restaurantscène tussen de professor en Kurt haalde de film opnieuw een beter tempo. Het fotorealisme werd knap weergegeven, alleen jammer van de storende bombastische muziek op de achtergrond. In zijn geheel net niet pittig genoeg, nogal braafjes om echt van een topper te spreken. Geen memorabele film en deze komt niet in de buurt van Das Leben der anderen.

avatar van stephan-0115
4,0
Meer dan uitstekende film.

Vooraf schrikte de speelduur van ca. 3 uur mij wat af, maar omdat er weinig prikkels om me heen waren en de film de volledige speelduur wist te boeien, was dat onterecht. Toegegeven, hier en daar kakt de film wat in, maar daarna boeide het direct weer.

Het begin met Tante Elisabeth was m.i. het beste. Subtiel wordt verteld hoe de nazi's tegen kunst aankeken en wat er met je zou gebeuren als je psychisch danwel fysisch afwijkt van de voor de nazi's geldende standaard. Hoewel Seebaum een ontiegelijke lul is, vond ik het voor het verhaal wel prettig dat hij tante Elisabeth niet liet leven (dat zou weer zo'n standaardcliché zijn). De standaardcliché dat hij blijft leven en Kurt een relatie krijgt met zijn dochter is niet te vermijden, maar vond ik niet storend.

Vervolgens boet de film wat aan kracht in, vooral het deel in Düsseldorf met o.a. de rondleiding en het niet klaarkrijgen van zijn werk had wat korter gekund, maar het einde vind ik dan wel weer fraai. Bij het einde had ik dan ook nog niet het gevoel dat de 180 minuten al voorbij waren.

Niet zo sterk als Das Leben der Anderen, maar net als hiervoor genoemde ijzersterk en ik sluit niet uit dat deze twee bij herziening zullen stijgen in waardering. 4,0* en meer van dit soort werk graag!

avatar van 93.9
5,0
Sluit me aan met hierboven. Vond die rondleiding met verschilende ‘kunst’ vormen ook wat lang. Misschien met een reden van de regisseur, maar verder een absolute voltreffer.
Regisseur maakt het debacle van de vorige film helemaal goed.
Laat het een leer zijn voor iedere Europese filmer. Laat Amerika en Hollywood links liggen.

avatar van mjk87
3,0
Drie uur duurt dit ding, en hoewel die niet verveelde en ik me zo geen scènes direct voor de geest haal die eruit kunnen, vond ik het wel een lange film die de drie uur ook niet volledig rechtvaardigde. Maar als gezegd, het verhaal dat verteld wordt heeft de 3 uur nodig, ik had alleen liever dan een wat strakkere film gezien. Daarvoor is beeldvoering, production design et cetera allemaal te degelijk. De film is niet slecht, er wordt prima geacteerd, het ziet er fraai uit allemaal, maar briljant is het niet en de film kabbelt te veel. En hoewel dat derde deel voor het verhaal nodig is, begon ik de film daar echt te langdradig te vinden. Soms ligt het er allemaal ook te dik op, zo'n scène met die bussen aan het eind krijg ik echt jeuk van. Geen film die ik ooit nog een tweede keer hoef te zien, maar voor één keer was dit wel prima. 3,0*.

avatar van Basto
3,5
Goh, hier hadden ze toch wel de schaar ter hand kunnen nemen. Uur korter had de film absoluut goed gedaan. Het kijkt verder prima weg, maar echt boeiend if spannend wil het ook niet worden.

Twijfel tussen 3 en 3,5.

avatar van mikey
2,5
Heimat vertelling over Kurt die als een Hermanschen het leven bewandelt als artistiek genie. Dit door verschillende decennia. Op verschillende plekken.

Maf is dan wel dat zijn levenspad hetzelfde is als die van ene Richter. En dat hij het licht ziet dankzij de vet/vilt-conceptuele kunstenaar Joseph Buys met zijn hoed en metalen plaat in zijn bol.

Nog vreemder is dat Kurt constant zijn beul meezeult door de film: zijn schoonvader. Het monster dat verantwoordelijk is voor de totale vernietiging van zijn familie. En vele anderen.

Maar Kurt laat zich niet afleiden door die triviale zaken, never look away. (Had de filmmaker ook moeten doen)!!!! Zijn taak is: zoeken naar ware kunst! En doet wat hij moet doen om de ware kunst te vinden: in foto’s naschilderen tot hyper-realisme om dat te gaan blurren, waarvan de theorie erachter in een bieb thuishoort om daar te verstoffen. Vind ik de 3D werken van Buys heel wat mooier en interessanter. Ik schrik toch telkens een vilten hoedje wanneer ik een hoekje van vet op een stoel tegenkom. Warum ist dass??? Ik las zojuist op de wiki dat het verhaal over tataren, vet en vilt moeilijk te bewijzen viel. Maar Buys wil ik best de voordeel van de twijfel geven.

Persoonlijk hou ik er niet van dat verhalenmakers zich gaan bemoeien met kunst. Kunst is al zo lastig dankzij het moralisme uit de moderne periode. En dan het cynisme van het postmodernisme. Ik vind het prima dat een schrijver meent dat er ware kunst bestaat, maar ga niet iets aanwijzen als ware kunst.

Niet gelukte film dat zelf te kitscherig is ondanks de boodschap. Kijk liever de Heimat afleveringen terug.

3,5
mjk87 schreef:
Soms ligt het er allemaal ook te dik op, zo'n scène met die bussen aan het eind krijg ik echt jeuk van.

Maar wat lag hier dan te dik bovenop? de link met zijn tante snap ik natuurlijk, maar ik heb nog wel even moeten nadenken hoe het zich tot de rest van de film verhield.

Er zijn meer momenten waarop er parallellen tussen de hoofdpersoon en z’n tante worden getrokken (bijv wanneer hij nog relatief vroeg euforisch aan z’n vader vertelt dat hij het hele leven snapt). Belangrijk verschil is dat haar kunstzinnigheid/creativiteit is beïnvloed door een fascistische ideologie en die van hem (later in de film) juist door te veel vrijheid. Zij vindt de ‘waarheid’ in 1 specifieke muzieknoot die overal klinkt (van bustoeters en een piano naar een asbak op je hoofd), hij maakt een scala aan betekenisloze popart-achtige werken. Met een grote omweg (en goede begeleiding) komt hij weer terug bij de essentie van kunst (volgens dit verhaal dan iig), namelijk je eigen afkomst/persoonlijkheid/herinneringen. Om dat vervolgens juist weer te verkopen als iets wat volkomen onpersoonlijk is, waarmee hij dus in feite een manier vindt om iets heel eigens interessant te maken voor een groot publiek. Dat omarmen van z’n afkomst wordt -denk ik- samengevat met die bustoeters in de laatste scène, maar ik ben benieuwd wat andere mensen hiervan hebben gemaakt.


Los van die rode draad vond ik het een mooie, onderhoudende film die nergens verveelt of in herhaling valt. Toch vind ik dat ook weer geen reden om een film van ruim 3 uur meteen op te hemelen- ik heb genoeg films van deze lengte gezien die meer diepgang en intrige hadden. De ontknoping waarin Sebastian Koch zich realiseert wie zijn schoonzoon is, zonder dat de hoofdpersoon dat zelf doorheeft, hing van toevalligheden aan elkaar. Zegt dat dan iets over hoe kunst maken geen volledig bewust proces is? Qua verhaaontwikkeling vond ik het in ieder geval niet zo sterk. Maar nogmaals: misschien heeft iemand het hier beter/anders geïnterpreteerd..

avatar van Basto
3,5
Volgens mij is de ontchogeling die Koch ten deel valt, niet dat hij beseft wie zijn schoonzoon is, maar dat hij denkt dat zijn schoonzoon hem ontmaskert (heeft) en dat zijn dagen geteld zijn. Vraag me uberhaupt af of hij die dame wel herkend heeft, hij zal er zo tientallen hebben doorgestuurd.

Verder prima analyse.

avatar van mikey
2,5
Had haar wel herkend. Zie ook de flashback.

3,5
De laatste scene was naar mijn smaak beter geweest als: je ziet dat hij de bussen opmerkt. Dan direct oversnijden naar het toeteren. Dus het kijken naar de trap erheen en vragen aan de chauffeurs etc. overslaan. Zo zou de film sneller klaar geweest zijn (samen met nog meer knipwerk) en er is ruimte voor een wat ongrijpbare factor, want zo kan de kijker zelfs aan de mogelijkheid denken dat die scene alleen in z'n fantasie afspeelde... Maar zo'n soort film is het niet, het vroeg misschien wel om een echt theatraal einde. Ik wil het verder ondanks de te lange speelduur, zeker geen slechte film noemen, want het is er wel één in het soort waar ik er te weinig van zie tegenwoordig. Klassieke manier van filmmaken is het wel.

avatar van mjk87
3,0
Fabian123 schreef:
(quote)

Maar wat lag hier dan te dik bovenop?


Filmische trucjes voor een zeker effectbejag, dat in ieder geval in dit geval. Dit soort scènes geloof ik ook nooit, te gemaakt.

4,5
Ik vond het een geweldige film, echt helemaal mijn ding. Enige kritiek die ik heb is dat het na 1.5 uur een beetje langdradig werd en het niet echt ergens meer heen ging. Vooral het deel toen waar hij ging studeren en hij die flat huurde van die vader, maar toen dat eindelijk voorbij was zat ik weer helemaal gekluisterd en was de film zo voorbij.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:48 uur

geplaatst: vandaag om 02:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.