Werk ohne Autor (2018)

Werk Ohne Autor is een ietwat langdradige melodrama. De film begint hoopvol, maar de ongebalanceerde tijdsprongen gaan al snel tegenstaan. Hoewel alles er gelikt uitziet, wordt de zoektocht naar de waarheid van een kunstenaar uiteindelijk te oppervlakkig en braafjes uitgewerkt. Laat dus verre van een onuitwisbare indruk achter.

De film begint geweldig. Prachtige sfeer, het lijkt opbouwend. Mooie rollen, prachtig camerawerk, veel kleine details. Werd er helemaal blij van, eindelijk weer eens een film die me ontzettend bevalt. Maar gaandeweg de film gaat dat gevoel een beetje verloren. Waar gaat het nu heen? Hij duurt dik drie uur, en soms vond ik er veel lucht tussen zitten. Zoals die rondleiding door zijn nieuwe kunstschool, dat had korter gekund. De monoloog van de leraar in zijn studiekamer vond ik indrukwekkend mooi gedaan, dat was een prachtig opbouwend verhaal...en dat hij zijn hoed afneemt. Achteraf heeft het allemaal zijn functie gehad. Het verhaal is toch eigenlijk best wel dun en nogal geromantiseerd. Toch een mooie film die ik zeker de moeite waard vond. Kan echter bij lange na niet tippen aan Das Leben Der Anderen.

Vond het een adembenemend en zeer mooie en verrassende film. Zeker de 3 stukken waar je de zeitgeist kan proeven. Kurt en anderen lopen als een rode draad erdoor heen. Verdient die 3 uur lange zit. Eenmaal gestart kon ik niet meer stoppen met kijken. Die levensloop van Kurt draagde de film. Dit schilder talent kwam al vroeg naar boven maar moest in die 3 stukken wel zijn draai vinden. Vooral in het westen was dat voor hem een hele opgave.

De acteur Sebastian Koch in zijn rol van Herr Professor Seeband was echt briljant. Een eng nek van de hoogste orde. Hij haalde gedurende de film het bloed constant onder mijn nagels vandaan zelfs haat. Nou niet veel acteurs kunnen dat teweeg brengen. Was beter geweest dat hij op het einde werd opgepakt.

Daarom een dikke 4.

Ondanks een dramatische zware kant gaat het verhaal een beetje slepen als de kunstenaar de DDR verlaat. Het einde is een opmaat naar een later hoofdstuk, dat open blijft (wat er met Seeband verder gebeurde).
Maar zeker zien.

Ik heb gemengde overgehouden aan deze film. Dat komt omdat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat ik twee verschillende films heb gezien die naar het einde toe vluchtig aan elkaar geknoopt worden. Het eerste deel tot aan de vlucht naar West-Duitsland is uitermate boeiend (puntje-van-de-stoel-werk!).

Daarna verandert de sfeer van de film echter drastisch. Gaandeweg onderuit gezakt heb ik kennis moeten nemen van een saai verhaal over een kunstenaar, die zijn draai niet kan vinden. Even lijkt het toch nog spannend te worden, maar de confrontatie met het verleden, die onvermijdelijk moest plaatsvinden, wordt oppervlakkig en kort door de bocht afgedaan. Een reusachtige misser, naar mijn smaak.

Na afloop moest ik denken aan Die Mörder Sind unter Uns (1946) van de Oost-Duitse regisseur Wolfgang Staudte, die nog geen anderhalf uur nodig had om in essentie hetzelfde verhaal te vertellen met minstens zoveel impact.

Tom Schilling kan nog jaren jongensachtige rollen spelen ondanks dat hij al 37 is! Deze acteur is een van de beste Duitse acteurs van de laatste jaren.

Een film van drie uur die je blijft boeien. Het zegt toch iets.

Zowel het eerste gedeelte met het waanzinnig, meedogenloos nazziregime, als het middenstuk met het wrede toeval, de opgelegde kunstvorm en de romantiek, als het slot met de vrijheden, onthullingen en bezinningen zijn mooie brokken film.

Het verhaal, de cinematografisch kracht en het acteren konden bekoren, alleen moet regisseur Florian Henckel van Donnersmarck geen zo'n grote tijd tussen zijn films meer laten. Dit en films als "Das leben der Anderen" wil ik wel meer zien.

“Don't look away. Never look away, Kurt. All that is true is beautiful.”

Fantastische film. Het enige minpunt dat ik kan noemen is dat het eerste half uur van Werk ohne Autor verreweg het sterkte gedeelte is, maar dat zegt meer over het weergaloze begin dan over de rest van de film. Kunst leidt uiteindelijk tot de waarheid, en je zonden uit je verleden blijven je altijd achtervolgen. Zo zou je de film wel in twee zinnen kunnen omschrijven. De manier waarop Elisabeth (Saskia Rosendahl maakt in korte tijd een onuitwisbare indruk) en de rest van de “mislukte mensen” worden vergast is huiveringwekkend, en het laat nogmaals zien tot welke gruwelijkheden de nazi’s in staat waren.

De rest van de film speelt zich af in de jaren 50 en 60, en het laat zien op wat voor manier Duitsland (het communistische Oosten en het vrije Westen) probeerde op te krabbelen. Kurt heeft als kleine jongen de oorlog meegemaakt en probeert door middel van kunst zijn leven richting te geven. Schilling, Koch en Paula Beer zijn fantastisch, en het laatste gedeelte laat zien dat Kurt door zijn schilderijen de waarheid achterhaald (of hij dat zelf beseft blijft in het midden). Dat zijn schoonvader verantwoordelijk is voor de moord op zijn tante. Regisseur Von Donnersmarck brengt dit niet als een explosieve climax, maar hij zorgt er wel voor dat elk personage krijgt wat hij verdient. Voor Kurt is dat geluk met zijn vrouw, kind en zijn kunst. Voor professor Seeband geldt dat hij de rest van zijn leven (letterlijk en figuurlijk) achtervolgd wordt door zijn acties tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Uitstekende film over een kunstenaar die Oost-Duitsland ontvlucht. Het verhaal berust op nogal wat toevalligheden, maar het is wel goed opgebouwd, gelaagd en vooral bijzonder meeslepend verteld. Hierdoor is de lange speellengte geen probleem. De verwachte confrontatie blijft uit, maar het einde is desalniettemin bevredigend. Florian Henckel von Donnersmarck maakt betere films in zijn thuisland.

Verhaal over een buitengewoon dramatische gebeurtenis die hoegenaamd geen indruk maakt en morgen vergeten is. Dan klopt er iets niet.

Vond het wel teleurstellend dat hij de rol van de 6-jarige Kurt niet op zich had genomen!

Dat is toch wel iets te kort door de bocht. :/

Alweer een tijdje geleden gezien, 31 januari van dit jaar.

Net wat minder subtiel dan 'Das Leben der Andern,' maar evengoed schitterend. Het begin is ontroerend, verbijsterend en zuigt je de film in. Wederom een glansrol voor Sebastian Koch die zich als Professor Seeband moeiteloos schikt naar iedere nieuwe politieke situatie. Fascisme, communisme, kapitalisme: hij voelt zich overal thuis.

De 'blote billen-scene' met Tom Schilling in de boom zit tegen een klucht aan; een piepklein dingetje. Volgens mijn gezelschap duurde de scene in de kunstacademie wat aan de lange kant, maar persoonlijk vond ik de sfeer meesterlijk neergezet.
Als ik 'Das Leben ...' vijf sterren geef (moet ik nog doen) dan deze film toch zeker 4.5.

Wist niet goed wat ik van deze film kon verwachten, maar omdat ik een fan ben van de hedendaagse Duitse cinema en ook van acteur Sebastian Koch, heb ik me de film aangeschaft.

Wel, dit is een pracht van een film zonder meer. Een uitstekend verhaal, dat begint net voor de oorlog en eindigt eind jaren '60.

Ben echt blij verrast met deze prent, wederom een bewijs dat men in Duitsland met het niet zo mooie verleden als thema, namelijk de Het Derde Rijk, wel mooie films kan maken.

Niet alleen Sebastian Koch speelt hier alweer prima, dat doet ook de ganse cast en zeker de beide hoofdfiguren Tom Schilling en Paula Beer, en deze laatste mag dan ook nog eens gezien worden, prachtige vrouw!!

De prent duurt 3 uur, maar geen seconde verveelt de film, nergens, niet in het nazi-tijdperk, niet in het communistische tijdperk en niet in het kapitalistische.

Geen geweld, uitgenomen tijdens WO II scènes, geen actie, maar een sereen verteld verhaal waar je verbijsterd over zal zijn.

Je moet de film zien, het is een pareltje, top !!

En op korte tijd moet ik voor een tweede maal mijn top 10 aanpassen, eerst met Chernobyl en nu deze film, voor mij een van de beste, zo niet de beste film die ik dit jaar al heb bekeken.

Eigenlijk is gewoon alles goed aan deze film: verhaal, script, cast, acteren, pacing, muziek en lengte, you name it: heerlijk. Top! Je gaat weer beseffen wat een hoop lege rommel er tegenwoordig wordt geproduceerd.

Op 21 November gezien op DVD

Film won heel wat prijzen (Oscars - Golden Globes)

- Oscarnominatie en Golden Globe nominatie voor Beste buitenlandse Film

Verder prijzen op heel wat Filmfestivals : "AARP Movies for Grownup Awards" - "Bambi Awards" - "Bavarian Film Awards" - "Camerimage" - "Dellas-Fort Worth Film Critics Association Awards" - "German Film Awards" - "Motion Picture Sound Editors, USA" - "North Texas Film Critics Association, US" - "Palm Springs International Film Festival" - Romy Gala, Austia" - "Seville European Film Festival" - Sydney Film Festival" - "Transatlantyk Festival: Lodz" - Venice Film Festival"

Wat is dit een prachtige film! Het duurt even voordat je in het verhaal zit, dat is eigenlijk het enige mankement. Het begin had iets vlotter gekund, maar daarna wordt je de film ingezogen en laat hij je niet meer los. Gekeken vanaf Blu-ray. Vier dikke sterren. 4*

von Donnersmarck levert hier na "Das leben der anderen" weer 'n mooi en indrukwekkend werk af.

Op rustige maar meeslepende wijze wordt hier het verhaal verteld van een jonge Duitse kunstschilder in de periode van 1937 tot in de jaren 60, en zijn zoektocht naar authenticiteit en tevens het verwerken van ingrijpende gebeurtenissen uit zijn jeugd. Er wordt uitstekend geacteerd en met name Sebastian Koch zet een zeer sterke, en verontrustende rol neer.

Werk Ohne Author is een prachtige film, en tevens ook een soort kroniek van de Duitse geschiedenis in de 20e eeuw.

Bovendien een met een boodschap: Sie nie weg !

Goed begin maar allemaal een beetje te pretentieus en dan valt het toch tegen en blijft het voor mij "slechts" 3 sterren

Wat een mooie film. Wat een goede acteurs. Wat een mooie muziek. Ik was geboeid van het begin tot het einde. 5 sterren!

Ik doe ook vijf sterren. Heb vanaf het begin tot het einde geboeid naar die Werdegang van een mens en kunstenaar zitten kijken. De Duitse geschiedenis op een wonderbaarlijke manier verteld. Van Paula Beer wil ik nog wel wat meer zien.

Geweldige film, we hebben deze in 2 keer gekeken vanwege de lange speelduur. Ik heb me geen moment verveeld. Sterke rol van Koch, ik ging hem echt haten, dus beter kan haast niet.

Bijzonder verhaal, bizar dat dit Gerhard Richter echt zo overkomen is.

Fijne film dit. Met sterk acteerwerk door een aangename cast.

Een verhaal dat prachtig is ingebed in de historische context, weliswaar met toevalligheden. Ik heb hier echt van genoten, de tijd is omgevlogen.

Schitterende film, met misschien wel het mooiste pure naakt ooit, maar helaas waren er ook momenten die mijn gevoel voor geloofwaardigheid flink op de proef stelden. Desalniettemin heeft de film voldoende gelaagdheid en artistiek verborgen elementen om ver boven een gemiddelde film uit te steken. De acteurs waren subliem, de beelden adembenemend, en het verhaal aangrijpend.

Ja, de rondleiding in Düsseldorf had veel korter gekund, maar stond dan weer wel voor de nodige contrasterende absurditeit. Al met al vlogen die drie uur voorbij en dat is een prestatie van wereld formaat.

O ja, en dan de muziek. Max Richter levert alweer een fenomenaal meesterwerk af. Zijn naam zit in mijn geheugen sinds de TV serie De Geniale Vriendin.

Verder kwam ik deze recensie tegen, waarbij ik sterk de indruk krijg dat deze "criticus" niets van de lotto-balletjes heeft begrepen.

Gewoon 3 uur aan de buis gekluisterd. En zoals @Lavrot ook al zei, prachtig naakt, niet vulgair. Ik heb me een uur zitten afvragen waarom ik dit zo’n mooie film vind. Ik weet het niet... Alles klopt gewoon. Deze film is over 20 jaar ook nog gewoon geweldig. Biz biz biz!

Het is pas de eerste keer dat ik het bombardement op Dresden in een Duitse film verbeeld zie. Het was lange tijd not done om het Duitse lijden uit de Tweede Wereldoorlog tot onderwerp te maken (nog in 2002 was de publicatie van het boek Der Brand over de geallieerde bombardementen voer voor verhitte discussies) en ook in Werk ohne Autor is het nog bijna beschroomd- het dodelijke bombardement wordt vooral van afstand aanschouwd, al is de impact van de vuurzee in de stad kort te zien. Ook de moord op de "geesteszieken" wordt trouwens getoond met een zekere remming- alsof de regisseur niet wilde dat dergelijke heftige scenes zijn vertelling over het ontdekken van de waarheid via kunst zouden overschaduwen. Een goede keus denk ik achteraf want hoe kan de visie van een kunstenaar dezelfde impact hebben als de gruweldaden die hem mede hebben gevormd net uitgebreid in beeld zijn geweest?

De zoektocht van Kurt naar zijn eigen waarheid is het werkelijke onderwerp van Werk ohne Autor, en die wordt mooi beschreven. Een gruwelijk toeval leidt ertoe dat zijn schoonvader dezelfde persoon als degene die zijn tante naar de gaskamers stuurde. Deze op het oog beschaafde en begaafde arts die met een pennenveeg levens uitwiste is niet minder monsterlijk dan de kampbeulen al is het op een ander niveau. Een soort Eichmann, iemand die beslist over leven en dood maar zich verschuilt achter zijn functie. Prima ook dat de confrontatie tussen Kurt en Carl uitblijft, dat had ik wat goedkoop gevonden. Het is wellicht iets te letterlijk verbeeld dat je via de kunst de waarheid leert kennen met het schilderij waarin zowel de tante als haar moordenaar ingekaderd zijn, dat heeft toch verreweg mijn voorkeur boven een dramatisch slot waarin de twee elkaars achtergrond leren kennen.

Sebastian Koch is meesterlijk, zijn tegenspeler Schilling doet het zeker niet slecht maar ik ben niet volledig overtuigd. Nou ben ik geen fan van schmink of attributen om een verouderingsproces te laten zien maar om hem nou de hele film met exact hetzelfde kapsel te laten rondlopen vind ik wat gemakzuchtig. De actrices doen het goed, waarbij Rosendahl wel wat meer indruk maakt dan Beer. Maar dat kan ook aan de rol liggen, Paula Beer's rol was niet de meest interessante. Verder maakte Oliver Masucci indruk in een kleine maar belangrijke bijrol. Op het eind gaat alles dan wel iets te voorspoedig, met de zwangerschap en de faam, al is de valse conclusie van de kunstcriticus dat de kunstenaar niets te zeggen heeft een voorbeeld van fijne ironie.

Goede film over de moeilijkheden van het leven en het zoeken naar de waarheid. Het leek in het begin dat de film nogal fragmentarisch van persoon naar persoon zou springen, maar na een goed uur begin je wel door te hebben dat het voornamelijk over Kurt gaat. Verder toont Werk ohne Autor ook hoe klein de wereld eigenlijk is. De tante van Kurt werd naar de gaskamers gestuurd door Kurt's latere schoonvader Mr. Seeband. Het gezicht ook van Seeband was prachtig toen hij zag hoe Kurt eigenlijk Seeband zijn diepste geheim aan het ontrafelen was (zonder dat Kurt het zelf lijkt te beseffen.
De muziek is goed, naaktheid en intimiteit worden niet geschuwd en de film gaat goed vooruit ondanks dat ik niks met kunst heb.

Je hebt slechte films, je hebt redelijke films, je hebt goede films en je hebt tijdloze filmkunst.

"Werk Ohne Autor" valt in die laatste categorie. Weergaloos mooi.

Ik vind het erg lastig te beoordelen. Had de film graag heel erg goed gevonden zoals Das Leben der Anderen maar er zaten hier toch wat dingen in die me wat minder lieten genieten dan van dat meesterwerk.

Op zich kan ik zo'n uitgesponnen gedetailleerde vertelling wel waarderen en de nogal Italiaanse filmopbouw door de politieke decennia heen waar de hoofdpersonen zich in begeven was prima gevonden.

Maar de film laveert wel erg veel tussen allerlei rode draden, waarvan die over het wezen van kunst eigenlijk nog wel aardig wordt uitgewerkt. Maar het hele gegeven van de gynaecoloog die zijn tante vernietigt en op wiens dochter hij dan ook nog toevallig valt, met uiteindelijk de tamelijk genante minuten waar hij zijn fotoschilderingen maakt met hen er allemaal in als een soort eureka moment dat er dan toch niet komt. was me wel een beetje te gortig.

Ben ook niet echt een liefhebber van die afstandelijke hoofdrolspeler, maar Koch en Paula Beer waren erg prima.
Verder qua enscenering, beelden, muziek etc flawless zoals je bij Henckel von Donnersmarck kunt verwachten.

Meeslepend maar doet soms wat te veel aan als tv miniserie.