It Comes at Night (2017)

Hoe introduceer je een film die je bij voorkeur niet introduceert? It Comes at Night steunt op suspense, op het onheilspellende gevoel dat je hebt als er iets naars dreigt te gebeuren. Je weet alleen niet wanneer. Garandeert dat echter ook sterke cinema? Een voorzichtige blik in de nacht van Krisha-regisseur Trey Edward Shults…

Nacht is het immers, ook als het daglicht in een aantal scènes afrekent met de schaduwen. De cinematografie van Drew Daniels lijkt maar één prominent doel te hebben. Isolatie, de overdracht van claustrofobie op een wit doek. Het gevoel van de hoofdpersonen dient ook jouw gevoel te worden. Veel krijg je niet mee van de precieze situatie waarin zij zich bevinden. Het script lijkt te hinten naar een post-apocalyptische setting, waarin water schaars is en een mysterieus virus slachtoffers eist. Hoe? Waarom? Er zijn antwoorden, maar de vragen blijven overheersen.

Verder: klik

Beklemmend en sfeervolle psychothriller. Ik moest de hele film denken aan de bekende quote van Hitchcock “There is nothing more scary than a closed door” . Naar mijn idee werd deze gedachte geniaal (en eigenlijk ook letterlijk) gebruikt in deze film. Door het onthouden van antwoorden leven we meer mee met karakters. Wij voelen dezelfde paranoia, angst en onzekerheid. Wij weten net zo weinig over gebeurtenissen in de wereld als de karakters in de film. Geen eindeloze expositie maar gewoon de situatie zoals die is.

Daarnaast sterke acteer prestaties van vooral Joel Edgerton en kelvin Harrison Jr. en uiteraard ook Stanley de hond (verwijzing naar Stanley Kubrick? Ik moest soms wel denken aan Kubrick, vooral in de scene’s met de rode deur). De combinatie van thema’s als familie, paranoia en een onzekere apocalyptische situatie maken voor een beklemmende en emotionele film. Wat alleen maar wordt versterkt door de sfeervolle maar ingetogen soundtrack.


Wat mij ook opviel is het afwisselen van de aspect ratio elke keer als er een droom scene begon. Tot op het einde waarbij de “droom” aspect ratio werd gebruikt in de laatste scenes die zich wel in de realiteit afspeelde. Ofwel: Travis grootste nachtmerrie werd werkelijkheid. Details als dit maken het voor mij een erg sterke film.

Wel is het belangrijk je verwachtingen aan te passen voordat je deze film ziet. Een van de meest misleidende trailers die ik ooit gezien heb. Heel zonde, deze film verdient zijn publiek.

4*

Zoals hier al eerder is gemeld is de (trailer) marketing van de film behoorlijk misleidend. In de bioscoop zaal zat daardoor een doelgroep die met andere verwachtingen was gelokt, hetgeen leidt tot teleurstellingen.

Dit is een verfrissende en goed geslaagde loot in het survival / outbreak genre. In het begin denk je nog even dat het een afslag naar een zombie-survival maakt maar daar trapt deze film niet in.

Wat resteert is een sterke psycho-thriller waarbij je je als kijker goed kan verplaatsen in de situatie en angst van de hoofdpersonen.

Qua mysterieuze sfeer doet me deze denken aan de betere (oudere) films van M. Night Shyamalan.

Ook heeft het overeenkomsten met de recente survival film Here Alone (2016) - MovieMeter.nl waarin een vrouw probeert te overleven in de bossen. Echter die kan niet tippen aan de psychologische spanning in deze film.

Verder sluit ik me aan bij mauricez 8/10

Een gezin bestaande uit Paul [Joel Edgerton], Sarah [Carmen Ejojo] en hun tienerzoon Travis [Kelvin Harrison jr] houdt zich verscholen in een huisje diep in het bos. Sarahs vader [David Pendleton] is gestorven als gevolg van een dodelijk virus dat rondwaart. Hun veiligheid komt verder in het geding wanneer Will [Christopher Abbott] op een nacht binnenvalt op zoek naar hulp voor zijn vrouw en zijn jonge kind.
Dit is zo'n thriller met een scenario waarin een spannende scène iets te vaak blijkt een nachtmerrie te zijn. Hoewel er een reden is voor die nachtmerries, voel je je al snel bij de neus genomen. Bovendien is het verhaal - ondanks het goede acteerwerk - te mager voor een film van ruim anderhalf uur. Feitelijk gebeurt er erg weinig en het open einde is sowieso weinig bevredigend.

De film begint meteen veelbelovend met een beklemmende sfeer en mysterieuze en/of spannende gebeurtenissen maar al snel wordt duidelijk dat het gewoon een zombiefilm is waardoor in één klap alle mysterie en daarmee spanning weg valt. Ik vind zombiefilms gewoon niet boeiend en ik snap niet waarom al flink wat jaren bijna de helft van alle uitgebrachte films zombiefilms moeten zijn (en waarom met name horror al veel te lang bijna automatisch een domme zombiefilm impliceert): ikzelf vind persoonlijk één zombiefilm wel genoeg want ze zijn allemaal hetzelfde. Als zombiefilm is deze film denk ik echter wel goed: de film is in ieder geval mooi geschoten (ik kon vaak wel van de beelden genieten) en dat kon het saaie verhaal vol alle bekende clichés enigszins compenseren.

Ik ben het wel eens met De filosoof, dit is een zombiefilm. Zombies zien we niet, en er is slechts één hint als we de begraafplek van die twee personen (die niet verbrand zijn) zien van achter die omgevallen boom. Wat is er anders ineens met die hond gebeurd?

Maar goed, dat speelt heel erg op de achtergrond. In de eerste plaats is dit meer thriller dan horror, hoewel er soms onnodige jump scares inziten, maar dit gaat eerst en vooral om sfeer en suspense. Om het feit dat mensen panisch worden. Dat is ook weleens beter uitgebeeld, strakker ook door zich te richten op één persoon (ik roep maar een Repulsion op) maar deze film doet het niet onaardig. Fijne muziek, soms erg fraaie beelden die vaak van visie en ideeën getuigen en sterk spel over de breedte. De angst wordt door allen goed weergegeven.

Dat geschuif met de aspect ratio viel me pas in de laatste scène op toen ik het beeld ineens wel erg smal vond. In de rest van de film niet, dus geen idee wat men daar mee wilde zeggen. Maar voor deze 3,5*.

Dit is voor mij de film die 10 Cloverfield Lane had moeten zijn. Meteen zit je middenin het verhaal waarin zowel hoofdrolspelers als kijker vol zitten met vragen. Binnen no-time zat er al een lekker beklemmend en mysterieus sfeertje over de film heen. Dat sfeertje werd goed vastgehouden en nog eens verder versterkt door een aantal beklemmende scènes waar de paranoia en het wantrouwen vanaf droop. Onbewust helpt het ook dat de titel en de poster van de film eigenlijk een ander verhaal doen vermoeden dan je daadwerkelijk te zien krijgt. Wat dat betreft is de marketingcampagne wat raar, maar wat geeft het. Ik heb anderhalf uur aan het beeld gekluisterd gezeten en ondanks dat er echt wel wat op en aan te merken valt, heb ik genoten. Van zo'n laatste shot word ik alleen maar meer enthousiast. Meer van dit!

Tsja, weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden. Aan de ene kant zijn alle acteurs in topvorm en zet de regisseur een heerlijk dreigend sfeertje neer, maar aan de andere kant vond ik het verhaal toch iets te dun om anderhalf uur te boeien. Ik stoorde me in tegenstelling tot wat ik van anderen lees ook aan het geklooi met het aspect ratio. Ik had dat trucje al in het begin door, dus voor mij haalde het alle spanning uit de droomscénes, want ik wist toch al dat het allemaal niet echt was. De symbolische betekenis van hoe het op het einde gebruikt wordt vind ik dan wel weer erg mooi, maar vond het nog steeds een beetje afleidend werken.

"Do you have any idea what's going on out there?"

Op basis van de erg misleidende trailer verwachtte ik een generieke horror te zien, maar wat een welkome verrassing is dit geworden zeg!

Als kijker word je ondergedompeld in een post-apocalyptische wereld waar vanaf de eerste scène gelijk de toon wordt gezet voor hetgeen dat komen gaat. Het interessante hierbij is dat er gehint wordt naar een bepaalde virus, maar men speelt hier heel behendig omheen; verwacht zeker geen antwoorden.

Doordat je van minieme informatie wordt voorzien leef je mee in het onzekere bestaan van de personages. Met name Joel Edgerton komt als beschermende vader goed naar voren, maar ook Kelvin Harrison Jr. die als zoon de meest gestoorde dromen heeft. Op deze manier wordt het menselijke aspect aangekaart, waardoor de meest simpele beslissingen veel gewicht met zich meedragen.

'It Comes at Night' weet knap gebruik te maken van de geïsoleerde locatie die mysterieus oogt. De dichte cameravoering en intrigerende score zorgen ervoor dat het geheel immer onheilspellend blijft. Hierdoor overheerst er op een gegeven moment enkel nog angst en paranoia, wat zeer intens aanvoelt. Let vooral op het aspect ratio dat alsmaar ongemakkelijker wordt, alsof je zelf in een nachtmerrie bent beland waar je niet meer uit kan komen.

Al met al een heerlijke slow burn horror die helaas verkeerd gepromoot is. Liefhebbers van het genre zullen hier desondanks van kunnen genieten.

4,0 Sterren.

Een erg aparte film. Meer zeg ik niet.
Knap hoe men met weinig tot niks 90 minuten kan vullen, maar ook niet meer dan dat.
Te vergelijken met een lange aflevering van een goede serie (zoals een Walking Dead?).

It Comes At Night is alles behalve een standaard horrorfilm. Het is een meesterlijke film die nagelbijtend spannend is en die die spanning fantastisch opbouwt. Hoe er gewerkt wordt met muziek, het gebruik van andere geluidseffecten of juist niet, en de camera draagt hier allemaal aan bij. Daarnaast heeft het een geweldige cast en heeft het een goed verhaal. De film gaat volgens mij over vertrouwen en gevaar van buitenaf. Meer vertellen over het plot is niet wenselijk, aangezien deze film het beste werkt als je er weinig vanaf weet. Ga deze film gewoon zien!

Goed, maar niet zonder foutjes.

Had er vooraf niks over gelezen en dat bleek maar goed ook. Dit is zo'n film die maar met kleine beetje z'n setting prijsgeeft. Daar hou ik op zich wel van, alleen vond ik het redelijk onbegrijpelijk dat Shults kiest voor een klassieke zombie setting met ondertussen uitgekauwde Walking Dead insteek. Zelfs met het kleine beetje info die je in de eerste scenes krijgt heb je een "oh, zal het dat zijn" gevoel dat de film verder niet meer probeert te ontkrachten. Dan win je wat mij betreft niet zoveel met een opzet als deze.

Wie in your face horror verwacht blijft dan ook op z'n honger zitten. Zelfs wie "it" in "the night" verwacht hoeft op niet teveel te hopen, de film richt zich vooral op de onderlinge relatie tussen de personen in het huis. Een tendens die ondertussen wat over z'n top heen is en wat mij betreft ook snel mag uitsterven.

Beetje jammer, want Shults is verder wel bekwaam in het opbouwen van sfeer. Met een sterke soundtrack, een stel goede acteurs en nét genoeg pacing drijft hij de spanning regelmatig op. Veel payoff is er niet, maar dat maakt dat de sfeer halverwege toch wel serieus drukkend is. Ook het bruuske einde past in dat plaatje, al kon de film zelf me niet genoeg engageren om het einde volledig te laten renderen.

Op zich geen verkeerde horror film, maar de ideeën die als dwars aangewend worden zijn niet meer zo origineel en een aantal keuzes van Shults draaien niet al te best uit. Maar voor een keertje wel leuk, zeker als je er blind ingaat.

3.5*

Gezien in kinepolis antwerpen om 23u vrijdagavond, alle ingredienten waren aanwezig echter stelde de film zwaar zwaar teleur. Het enige dat me bij is gebleven; het rumoer en de teleurstelling bij de overige bioscoopbezoekers nadien. Overigens volledig terecht want men maakt zich er wel heel makkelijk vanaf met deze film, hou er zeker niet van als alles wordt voorgekauwd maar dit sloeg nergens op. Als de spanning moet komen van EEN scene met een hond dan haak ik af. Heb veel goed moeten maken met mijn date van die avond, dat pakte gelukkiger iets spannender uit en alleen om die reden 1*.

Groetjes.

Hmm, deze film is wat lastig om in te schatten volgens waarde. Ik had hier zeker wat goede verwachtingen bij want de trailer zag er nog vrij sfeervol uit. Eigenlijk is er qua setting, soundtrack, acteerprestaties, camerawerk, ... weinig mis. Ik vond het gewoon niet zo heel spannend om naar te kijken en sommige gebeurtenissen roepen meer vragen op dan dat ze beantwoorden. Niet heel erg, maar rationeel gezien worden niet steeds de juiste beslissingen genomen. Zeker niet als je elkaars vertrouwen wilt winnen. Ik vond het ook wat makkelijk dat ze niet gingen kijken naar wat de hond uiteindelijk aan het blaffen was. Het vraagt om uitleg maar die krijgen we nooit, dat vond ik wat slapjes uitgewerkt. Wat ik ook jammer vond is dat ze na die scène met die 2 mannen in het bos het er verder eigenlijk niet over hebben. Het leek me wat functieloos, zeker omdat er sowieso al een bepaalde dreiging van buitenaf was. Al bij al nog wel oké, maar ik vond het iets te lang duren voor hetgeen de film bood.

Een suggestieve horrorfilm die het vooral moet hebben van de acteerprestaties en de beklemmende sfeer. Het verhaal op zich is niet zo bijzonder en déjà vu ( cloverfield lane, walking dead etc ).

Maar in tegenstelling tot de meer gangbare films in dit genre ( Lights Out, The Conjuring etc) waar je vooral naar gaat kijken voor de boe! momenten en special effects, vond ik deze vooral spannend omwille van de interactie tussen de personages en de manier waarop je denkt dat ze het allemaal onder controle hebben terwijl je goed weet dat er iets niet helemaal pluis is.

Dit soort films ( "Get Out" was ook zo ééntje) kan me wel boeien tot het einde!

Een horror? Niet echt maar zeker geen slechte film. Een wat trage maar toch wel interessante film dat vooral overeind blijft door een prima spelende cast. Een leuk post-apocalyptisch verhaal dat ondanks het lage tempo toch weet te boeien, je blijft kijken om te zien waar het heen gaat. Het einde vond ik helaas wat minder sterk en je blijft ook met nogal wat vragen zitten. Desalniettemin wel mee vermaakt.

Knap dat Shults met een uitgangspunt wat we de laatste jaren al vaker hebben mogen meemaken(vanuit een kleine setting laten zien hoe de mens probeert te overleven na de ondergang), toch een spannende prent met een eigen signatuur heeft weten af te leveren. Een weliswaar niet volmaakte film maar wel één waar het talent van afdruipt en die mij in ieder geval heeft overtuigd. Begint functioneel traag, maar ontwikkelt zich redelijk snel tot een sfeer- en stijlvol geheel. Het laatste half uur is tergend spannend. Bijna frustrerend levensecht om te zien hoe de fatalistische wanhoop bij in beginsel toch goede mensen in recordtempo kan toeslaan. Geen prettig gevoel wat je derhalve aan deze film overhoud, maar wel een beetje kippenvel. Ook fraai trouwens hoe men diverse keren droomscènes en real life in elkaar weet te weven, waarbij de kijker regelmatig op het verkeerde been word gezet. Niet alles is trouwens goed aan It Comes at Night, sommige zaken blijven te gemakkelijk in het onverklaarbare hangen(raar dat dat jongetje Andrew al slaapwandelend in het donker schijnbaar die deur heeft geopend) , maar op de meeste punten maakt deze film op mij meer indruk dat vergelijkbare werkjes als 10 Cloverfield Lane en Into the Forest. Zeer de moeite waard.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik de trailer en evenmin de poster voor ‘It Comes at Night’ zag en dankzij de plotomschrijving was ik erg onder de indruk van de film. Tot mijn verbazing ben ik zelfs bijna op een besluit gekomen deze film te kijken in de bioscoop maar wat ben ik toch ontzettend blij dat wij niet op de keuze zijn gekomen om ‘It Comes at Night’ in de bioscoop te kijken want waarschijnlijk is dit wel de slechtste horror film die tot nu toe uitgekomen is (samen met ‘ The Bye Bye Man (2017) ‘).

Waarvan ik toch erg schrik is dat Trey Edward Shults precies laat zien hoe je geen horror film moet maken, een saai onsamenhangend irritant verhaal met geen enkele spannende scéne te vinden laat staat iets waar je horror tegen komt. Daarbij laat Trey een shot zien waarmee hij spanning probeert op te bouwen door er een eng geluidje onder te plakken maar er gebeurt geen reet, alles wat we op dat moment doen is vanuit een perspectief door een boom te kijken naar het bos, terwijl de hond ontsnapt, wat irritant!

Daarbij laat Trey Edward Shults ook nog eens zien hoe saai een film wel niet kan worden, het verhaal wou me maar niet vast pakken en het werd allemaal erg lang en vooral erg saai. Men heeft matig geacteerd en ik snapte er vaak de ballen niet van. Zo om op te noemen vind het ik begin erg gaaf (waar je een geïnfecteerde man ziet, volgens mij de opa van de familie) die laat blijken dat de film misschien nog een leuke horror kon gaan worden. Niks is minder waar en Trey Edward Shults laat dit ver achter zich liggen, het is aardig dood buiten het huis met de zogenoemde ‘indringers’ waar het plot aardig hard mee door probeert te dringen en waarvan ik dan misschien een sprankeltje hoop had voor het einde is dit ook helemaal vervaagt en geen reet aan. Toen ik namelijk de plotomschrijving had kreeg ik meer het idee dat we met een soort zombie apocalyps te maken gingen krijgen maar helaas is niks minder waar en het blijft echt heel erg dood.

Ondanks de saaiheid van de film is er toch nog een klein verhaaltje in gepropt en een vrij simpele. We volgen een familie die vecht tegen indringers. Wanneer er een jonge familie komt voor onderdak krijgen de twee families het zwaar met elkaar maar ook met de zogenaamde buiten wereld, ik vond de film echt dood. Het kende geen spanning die ik ondanks de genre toch wel ergens verwacht had, de film kende slechte drama en heel erg slechte horror scénes en dat maakt ‘It Comes at Night’ wel de slechtste film van dit jaar, tot nu toe.

0.5*

Sfeervol maar vooral saai en vaag postapocalyptisch drama over een gezin dat, diep weggestopt in de bossen, wanhopig één of andere niet nader gespecificeerde plaag probeert te overleven. Goed gemaakt en gespeeld en sporadisch best spannend, maar de kijker tast net als de personages voornamelijk in het duister.

Aardige film waarin een gezin probeert te overleven in de bossen tot er een ander gezin zijn intrede doet. De film speelt zich af in een apocalyptische wereld waarbij het hoe er niet toe doet. Het draait vooral om het vertrouwen tussen de personages onderling die onder enorme druk komt te staan. Sfeervol in beeld gebracht en ook redelijk spannend. Niet alles is even goed uitgewerkt, en daarom net geen 3.5 sterren.

Zo, zonde van de tijd zeg. Ik hoopte wat antwoorden te krijgen gedurende de loop van de film. Ik weet nog steeds niet wat er 's nachts komt. Slecht verhaal. Acteerwerk wel goed. Maar wat een slappe film.

"It Comes at Night"

Wel een geinige titel, want die titel is bij mij meestal ook van toepassing

Deze film staat betiteld als een Horror / Drama film, maar een Mystery / Drama film vind ik meer van toepassing, omdat deze film het toch vooral moet hebben van de mysterieuze i.p.v. de horror, waarbij je ook nog eens geen echte antwoorden krijgt maar alleen vermoedens en aannamen.

In dit verhaal draait het om vader Paul (Joel Edgerton), die samen met zijn gezin bestaande uit vrouw Sarah (Christopher Abbott), 17 jarige zoon Travis (Kelvin Harrison Jr.) en hun hond Stanley, in een afgezonderd huis in de bossen woont, terwijl de wereld door een onnatuurlijke kwaad geteisterd wordt. De huishoudelijke gang van zaken wordt tot het uiterste op de proef gesteld, wanneer de wanhopige man Will (Christopher Abbott) arriveert, die samen met zijn gezin bestaande uit vrouw Kim (Riley Keough) en zoontje Andrew (Griffin Robert Faulkner), op zoek is naar water en een schuilplaats. Ondanks de goede samenwerking en de beste bedoelingen van beide families, begint paranoia en wantrouwen in het huis te heersen, terwijl de gruwelen van buiten steeds dichterbij komen.

Hoewel je in deze ietwat saaie en ook voor een appel en een ei gemaakte film niet geconfronteerd wordt met verrassingen of extra uitleg krijgt wat er nou precies aan de hand is, wist deze film me toch enigszins te boeien en te vermaken en dat vooral vanwege de lekkere mysterieuze sfeer en ook omdat de film soms wat spannend is. M.b.t. het laatste, zitten er ook een paar schrikmomenten in, die wel vooral van toepassing zijn op de nachtmerries van zoon Travis. De nachtmerrie (of misschien zelfs een natte droom) van Travis, waarbij hij aan het fantaseren is over Kim, vond ik wel geinig.

Tot het einde gebeurt er eigenlijk weinig tot niets, maar het einde is best aardig en hard en dat laatste geldt eigenlijk ook voor de opening van het verhaal m.b.t. het doden en daarna verbranden van vader /opa Bud (David Pendleton). Ondanks dat er nergens echte duidelijkheid wordt aangegeven en je misschien met bepaalde vragen zit, heb je wel een bepaald vermoeden wat er aan de hand is (zo vermoed ik een virusuitbraak) en doe je ook bepaalde aannamen (zo doe ik de aanname dat zoontje Andrew besmet is), die versterkt worden door wat je in de film ziet (terwijl je juist niets ziet) en hoort.

De cast is in deze film eigenlijk maar beperkt tot een zestal personen (de twee gezinnen) en ze deden het best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Joel Edgerton en Christopher Abbott. Riley Keough vond ik overigens best een leuke verschijning en ze is ook nog eens de dochter van Lisa Marie Presley. Oftewel ze is een een afstammeling van de legendarische zanger Elvis Presley.

Al met al best een aardige Mystery / Drama film (duurt iets van 90 minuten) om eens gezien te hebben, waarbij vooral draait om het mysterieuze, de sfeer en de spanning. Wil je deze film gaan bekijken omdat je zin hebt in een Horror film (ga ik overigens vanavond doen met de remake film "It (2017)"), dan kan je beter een echte Horror film gaan bekijken (niet de film "The Happening (2008)" gaan bekijken, die overigens wel betiteld staat als een Drama / Mystery film, want daar heeft deze film wel iets van weg), want deze film is niet bepaald een Horror film.

Prima horror. Geen mainstream, en mensen die alleen met jump scares of ontploffingen hun aandacht bij een film kunnen houden en behoefte hebben aan een regisseur die met hints strooit kunnen hier het beste wegblijven, dat zal een hoop reacties met "er gebeurt niks" schelen. Ook moet je niet bang zijn om met vragen achter te blijven, al valt dat eerlijk gezegd erg mee.

De film valt enigszins met The VVitch (2015) te vergelijken. Wat me van die film tegenviel was dat het behoorlijk voorspelbaar was, en dat geldt niet voor deze. Vooral omdat de regisseur graag met alles, titel inbegrepen, zo weinig mogelijk prijs wilt geven. En dat werkt. Minpuntje is dat hij daarin teveel doorslaat wanneer hij met valse hints komt aanzetten die de kijker niet alleen op een verkeerd spoor, maar ook op een doodlopend spoor zetten. Ook valt de film niet sluitend te krijgen, en dat is jammer. Het heeft gelukkig wel een gesloten einde, al moet je dan wel bij de laatste scene letten op wat (of beter gezegd wie) je vooral niet ziet. 3,5*

Redelijke thriller drama. Het verhaal is eenvoudig en geeft niet alles bloot waardoor je als kijker een aantal zaken zelf moet invullen. Wat men met name wil overbrengen is hoe wantrouwend de mens is en er alles aan doet om te overleven. Dat weet Shults uitstekend over te brengen. Dat levert ook een aantal spannende en bizarre scenes op. De beklemmende en duistere sfeer gedurende film is prima passend en zorgt voor een mooi geheel. Dat de film af en toe wat traag is, is niet storend. Prima kost 3.5/4.0

Zeer naargeestig, post-apocalyptisch werkje. Verhaaltechnisch springt het er niet meteen uit maar qua spanning en sfeer kan het zeker tellen. De nachtmerries en overgangen naar de werkelijkheid komen sterk binnen. Het eerste en laatste deel van de film overtuigen het meest. Hierin komen ook een aantal horror-elementen naar boven. Het middenstuk is dan weer te kort om een degelijke voeling te krijgen met zowel de inwoners als de ‘gasten’, alsook de verhoudingen tussen hen. Verder blijft het onduidelijk wat er zich nu precies afspeelt en dat zorgt voor wat vragen, zeker met een duidelijke titel als It Comes at Night wat toch een beetje verwachtingen schept. Persoonlijk vond ik dat er een stuk leek te ontbreken en de film gerust wat langer had mogen duren. Verder goed acteerspel van bijna iedereen, vrij realistisch gebracht ook. Het einde is een hard staaltje cinema dat nog even achtervolgt en je doet afvragen wat je juist hebt gezien en waarom.

Een fijne slow burner horror film met schoonheidsfoutjes.

It Comes at Night moet het niet hebben van emmers vol bloed, monsters of demonen. Het is meer een subtiele horror film die meer doet met de paranoia. De spanning in de relatie tussen twee gezinnen in deze film wordt erg zorgvuldig opgebouwd. Ook de claustrofobie die duidelijk zijn tol eist, helpt daar niet echt in mee om die relatie te verbeteren. Daarnaast is er nog de angst voor wat zich in de wereld op dat moment voor doet.

Het tempo ligt vrij laag. Toch gebeurt er genoeg om je aandacht er voor de volledige speelduur bij te houden. Het camerawerk is erg fijn. Shults en Daniels doen er alles aan om je dat claustrofobische zo goed mogelijk mee te laten voelen. En dat is best goed gelukt. Ook in de buiten locaties voel je je nog steeds "opgesloten". McOmber zorgt voor een heerlijke en sfeervolle score en de acteurs zijn allemaal erg goed bezig.

Erg sfeervolle, goede film.

Goede opbouw met een interessant gegeven, maar qua uitwerking op gebied van horror en spanning schiet de film toch wel te kort. Het slot vond ik ook maar magertjes en min of meer voorspelbaar.

De cast doet het goed en spelen hun rollen geloofwaardig. De verwachtingen lagen wel beduidend hoger. 6/10

“You can't trust anyone but family.”

Psychologische en mysterieuze horrorfilm die zich tekortdoet door een matige spanningsopbouw en een gehaaste en rommelige climax. Dat je niet weet wat er zich allemaal afspeelt buiten de wereld van de personages is niet zo erg, maar je moet er als regisseur wel voor zorgen dat de personages op z'n minst interessante figuren zijn.

De acteurs kunnen er niet zo veel aan doen en moeten vooral schreeuwen, grommen, gillen en chagrijnig kijken. De spanning tussen beide families moet langzaam tot een kookpunt worden gebracht, maar dat duurt wel erg lang. Wanneer de paranoia uiteindelijk toeslaat wordt het beter, maar wanneer de onderlinge spanning tot een explosie komt is het binnen twee minuten voorbij. Je zit vooral met veel vragen (de hond, wat bedreigt hen nu eigenlijk? Wat maakt ze ziek?) en een leeg gevoel.

Feel good movie van het jaar ...

Niet echt slecht allemaal, maar hoeveel post-apocalytische films die je ervan doordringen dat het vlies van beschaving slechts flinterdun is en zelfbehoud boven naastenliefde gaat als het erop aankomt, heb je nodig? Het tamelijk recente Into the forest vond ik een veel interessantere variant op die thematiek.

Niet slecht, maar vraag me wel af waar ik nou naar gekeken heb want er gebeurde eigenlijk bitter weinig.

De spanningsopbouw begon goed, maar naarmate de film vorderde raakte het me kwijt. Ik hoefde niet eens zozeer te weten wat er allemaal speelde buiten de woning, maar binnen in het huis gebeurden dingen waar ik geen antwoord op heb gekregen en dat laat en onbevredigend gevoel achter.

Het voelt afgeraffeld aan. Een beetje alsof de eerste gelegenheid aan werd gegrepen om de boel te laten escaleren. Had liever gezien dat dit een iets langer tijdsbestek had gehad en de spanning tussen de families zo beter voelbaar zou zijn. Zelf had ik meer met de jonge familie. Misschien een soort "gun" factor, of het kwam door het feit dat ik het personage van de oudste zoon totaal niet kon peilen en hem maar een rare gast vond.

Het voelt als een gemiste kans. Waarschijnlijk ook omdat ik naar aanleiding van de trailer een ander soort film had verwacht, maar er zat sowieso meer potentie in. Nipte voldoende.