The Breadwinner (2017)

Wederom een fijne Twomey en (zonder regie credit dit keer) Moore.

Het niveau van The Secret of Kells (2009) en Song of the Sea (2014) wordt net niet gehaald, al kan dat natuurlijk ook met persoonlijke voorkeur te maken hebben. Twomey vertelt hier het soms treurige verhaal van Parvana, een jong Afghaans meisje dat tijdens het oppressieve bewind van de Taliban in Kabul moet zien te overleven, terwijl ze ook nog haar familie moet onderhouden nadat haar vader voor iets onzinnigs in de gevangenis is gegooid.

De animatie is wederom fijn, waarbij verschillende animatiestijlen worden gebruikt voor de hoofdverhaallijn, en de vele verhalen die Parvana vertelt. Ik moest door de setting soms ook even aan Satrapi's (toegegeven: sterkere) Persepolis denken, al is The Breadwinner verschillend genoeg om zijn bestaansrecht te legitimeren. De film kent een aantal sterke momenten, en ook de muziek en voice casting zijn uitstekend verzorgd. Hier geen Amerikaanse kindsterren die met een ongeloofwaardig accent komen opdraven zodat er een grote naam is om op de poster te zetten.

Toch speelde de film soms net iets te duidelijk op de emotie naar mijn smaak. In echt storende clichés vervallen wordt gelukkig vermeden, maar het schuurde net genoeg om The Breadwinner van de 4* af te houden. Maar ik twijfel er niet aan dat anderen die alsnog in ruime mate uit gaan delen. En gek vind ik dat allerminst.

3,7*

Wie een Disney-achtige film verwacht, komt hier bedrogen uit. Deze animatiefilm is erg duister, en behandelt zaken als geweld en onderdrukking van vrouwen. Een jong meisje groeit op onder het Taliban bewind en moet haar weg zien te vinden in deze gevaarlijke wereld, waarin elke stap gecontroleerd lijkt te worden door machtsbeluste mannen. Dankzij haar fantasie en haar moedige karakter weet ze weerstand te bieden aan deze vreselijke wereld. Een vergelijking met Pan’s Labyrinth is snel gemaakt, hoewel het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid hier veel duidelijker is, voor zowel het publiek als de hoofdpersoon.

Erg mooie film, mooi getekend ook. Ondanks dat het verhaal in het begin wat stijfjes verloopt, komt het in het tweede deel goed op gang. Met name de fantasie-scenes zijn mooi gemaakt, hoewel ze in het eerste deel van de film het verhaal regelmatig flink vertragen. In het tweede deel van de film vallen deze beelden echter veel beter samen met het verhaal.

Fijne film om gezien te hebben.

Goed.

Ierland is zo een redelijk identiteit aan het opbouwen wat animatie betreft. Samen met Kells en Song of the Sea een trio animatiefilms met een duidelijk eigen stijl die toch telkens weer iets nieuws weet te brengen. Het echte meesterwerk heb ik er nog niet in gezien, maar bij elke nieuwe film heb ik toch wel weer het gevoel dat het er misschien inzit.

Bij The Breadwinner is vooral de setting opvallend. Weinig animatiefilms, zeker dan de iets traditionelere, die zich in Afghanistan afspelen. Beetje jammer misschien het nogal typische verhaaltje dat afgesponnen wordt. Het meisje dat als jongetje doorgaat is niet meteen erg origineel of spannend meer, daarnaast geeft het de film een nogal makkelijke gewichtigheid mee.

Gelukkig ziet het er wel weer mooi uit. Fijne tekenstijl met sterke kleuren en krachtige lijnen. De keuze voor het Engels is dan wel weer een minpuntje, doe toch gewoon in de lokale taal als je als Ierse animator je film in Afghanistan wil laten afspelen.

Het mythisch verhaaltje is een leuke toevoeging, al loopt het niet altijd even vlot samen met het realistischere stuk. Niet zozeer de link tussen de twee, wel de manier waarom tussen de twee verhalen afgewisseld wordt loopt af en toe een beetje stroef.

Maar blijft wel kwaliteit dit. Ze mogen zeker nog een tijdje doorgaan met deze film. Nog een beetje verfijning links en rechts en er zit wel eens een meesterwerkje in.

3.0*

'The Breadwinner' (2017) blijft op een vernuftige manier recht doen aan bepaalde aspecten uit de recente geschiedenis van Afghanistan, terwijl de jeugdige doelgroep het ergste leed wordt bespaard via de speelsheid van een magisch-realistisch subplot. Of hoe de twaalfjarige Parvana (Saara Chaudry) haar onderdrukte vrouwenstem terugpakt door zelf vorm te geven aan een sprookjesachtig verhaal in de sfeer van duizend-en-een-nacht. Waar folklore, mythologie en herkomstgeschiedenissen harder klinken dan de hardvochtige en misogyne Taliban-ideologie. En eerlijk: de droomsequenties zijn een welkome afwisseling op de mistroostigheid en het onrecht dat de jonge vrouw tegenkomt. Zo kleurrijk en hoopvol als het Afghanistan in haar fantasie, zo drukkend is haar alledaagse bestaan vol kledingcodes, gedwongen huwelijken, vrouwenmishandeling en armoede. Ik moet bijna opnieuw een traantje wegpinken als ik terugdenk aan enkele intens schrijnende gebeurtenissen uit deze animatiefilm. Toch wil ik probleempunten aanstippen als de lichtelijk oriëntalistische ondertoon en een weinig kritische houding ten opzichte van westerse inmenging. Het is ergens een enorm politieke film waar bepaalde scherpe kantjes wél zijn afgevijld voor dat jongere publiek.

“Raise your hearts, not your voice. It is rain that makes the flowers grow, not thunder.”

Uitstekende animatiefilm. Regisseur Nora Twomey heeft er een donkere en rauwe film van gemaakt waarin de harde realiteit en fantasie in elkaar overlopen. The Breadwinner vertelt het verhaal over hoe een gezin in Kabul, Afghanistan moet zien te overleven te midden van Talibanstrijders, bombardementen, geweld, ontvoeringen en de onderdrukking van vrouwen. Geen vrolijke kost, maar Twomey weet op momenten ook flink te ontroeren. Vooral de band tussen Parvana en Shauzia is mooi gedaan, en de animatie ziet er schitterend uit.

Knappe animatiefilm van de Ierse Nora Twomey over het leven van een gezinnetje ergens te Kaboul waar de Taliban de plak zwaait. De film belicht de situatie vanuit de ogen van het kleine meisje Parvana. Het wordt meteen duidelijk dat vrouwenrechten fel gereduceerd zijn. Er passeren talloze voorbeelden de revue, de één al wat schrijnender dan de andere. Zonder mannelijk hoofd is een familie gedoemd om te verkommeren gezien ze niet alleen over straat mogen lopen of voeding kunnen kopen.

Interessant was ook de rol van die jonge Talibanstrijder. Doet een beetje stoer om erbij te horen en is de grote Jan, maar als hij opgeroepen wordt om te strijden, wacht hij als een bang konijntje zijn lot af. De animatie is erg mooi getekend en ook het verhaal is boeiend. Het sprookje in het verhaal was in het begin best ok, maar nam later te veel screen time in beslag waardoor ik uit de realiteit van Parvana werd gehaald.

Geen extreme beelden, dus ook geschikt voor wat jongere kijkers, maar psychologisch toch niet te onderschatten. Een kwalitatieve animatiefilm, een aanradertje, mooi!

De 3e animatie van Cartoon Saloon na The Secret of Kells en Song of the Sea en opnieuw in de roos. Ze brengen animatiefilms met een eigen stijl en een sprookjesachtig verhaal. Bij The Breadwinner is het een oud verhaal dat voor een rode draad zorgt in een film over een familie in Afghanistan waar het leven al hard is en de oorlog aan de deur staat.

Naast de oorlog en het harde leven in Afghanistan is het ook een verhaal over de positie van de vrouw aldaar. Het is dan ook goed om te zien dat film in handen van vrouwen was. Angelina Jolie als producer en regie door Nora Twomey naar een verhaal van Deborah Ellis die het samen met Anita Doron omtoverde tot een filmscript. Er werd ook beroep gedaan op Afghaanse vrouwen bij het maken van de film. Het is opvallend dat we animatiefilms als dit of Persepolis en Waltz with Bashir maken ipv live action om de harde wereld van oorlogslanden mee te geven.

Het vergelijk met Persepolis is snel gemaakt, maar uiteraard zijn er ook grote verschillen. The Breadwinner is best wel een mooie film, maar het mist toch wat samenhang en de nodige chemie om echt te blijven hangen. Het lukt de makers niet helemaal om het grote verhaal en de zijsprongen met de legende te verweven in elkaar. Wel van genoten en ik hoop van deze studio nog veel te kunnen zien.

De animatietekening valt best in de smaak en de onhoudbare positie van de vrouw in de talibanmaatschappij wordt voldoende belicht en laat toch een wrange smaak na.

Bijzonder is wel dat de film aandacht schenkt aan het brengen van verhaaltjes, historische feiten, folklore, fantasie. Een soort "even weg van de harde realitiet" en hierbij sluiten ook enkele dromerige passages aan.

Goed tot zeer goed maar niet echt van aard een overdonderende impressie na te laten.

De Canadese auteur Deborah Ellis gebruikte haar ervaring in Afghaanse vluchtelingenkampen als inspiratie voor dit verhaal over een Parvana [Saara Chaudry], wiens leven als meisje onder het Taliban-regime nog lastiger wordt wanneer haar vader, een leraar en oorlogsveteraan, in de gevangenis terecht komt. Aangezien vrouwen alleen onder begeleiding van een man in het openbaar mogen verschijnen besluit Parwana haar haar te laten knippen zodat ze de boodschappen kan doen voor haar moeder, haar oudere zus en haar piepjonge broertje. Aanvankelijk heerst de angst op ontmaskering, totdat ze oud-klasgenoot Shauzia tegen het lijf loopt. Zij gaat al langere tijd als jongen door het leven en blijkt een enorme steun en toeverlaat te zijn. Zal het de meiden lukken om Parvana's vader vrij te krijgen? En zullen ze het onderdrukkende Taliban-regime in Kabul kunnen ontvluchten?

Geschreven voor beginnende tieners is het verhaal ietwat romantisch en tegen het eind wat te nadrukkelijk moraliserend, maar de personages zijn goed uitgewerkt en het is een fraai eerbetoon aan de kracht van het gesproken woord, vooral in de vorm van het inspirerende, spannende, mythische relaas van een tiener die het in zijn ééntje opneemt tegen een geduchte vijand voor zijn volk. De sobere animatie staat bovendien altijd ten dienste van dit boeiende, regelmatig ontroerende verhaal. Hoewel het boek de eerste was uit een trilogie heeft deze animatiefilm (vooralsnog?) geen vervolg gekregen.

Best goed.

Erg mooi geanimeerd vooral, met een opvallende rol voor het verhaaltje-in-het-verhaal waarbij de kleuren nogal contrasteren (en dat voor een mooi effect zorgt). Ook een schrijnend verhaal, maar wel eentje dat aan authenticiteit inboet door het Engelstalig te maken. Niet dat de stemacteurs het zo slecht doen, maar ik had veel liever gewoon Afghaans gehoord. Zonde, want technisch valt hier niets op aan te merken. Het is enkel dat drama binnenkomt of niet en dat had het bij mij meer gedaan als het authentieker aanvoelde.

3