The Nile Hilton Incident (2017)

Wat een zenuwslopende politieke thriller had kunnen zijn (en getuige de lovende trailer met verwijzingen naar 'Z', het meesterwerk in dat genre) blijkt op het gebied van spanning toch wat tegen te vallen. Dit is meer een exposé van een door-en-door corrupt systeem dan een film met een politiek standpunt. De film doet dan ook meer denken aan "Serpico", al is hoofdpersoon Noredin Mustafa [Fares Fares] bepaald geen heilige. Wanneer hij een moord in het Nile Hilton Hotel komt onderzoeken, ligt hij er niet wakker van dat het plaats van misdrijf niet is afgezet, dat de al aanwezige agenten de ruimte hebben aangetast, dat er ééntje zelfs staat te pissen in de badkamer! Ook voor hem is dit de normale gang van zaken. Noredin vindt een afhaalbewijs voor een fotograaf in de handtas van het slachtoffer en vindt daarin zeer compromitterende foto's van een Hatem Shafiq, [Ahmed Selim], een vooraanstaand politicus. Vanaf dat moment werpt zich vol overgave op de zaak en probeert erachter te komen of Shafiq nu dader of slachtoffer is. Daarvoor is het van cruciaal belang dat hij de enige ooggetuige in de zaak weet te vinden en te beschermen, maar Salwa (Mari Malek) is een Soedanese analfabeet zonder vaste verblijfplaats en is ook het doelwit van de dader.

"The Nile Hilton Incident" heeft vele sterke momenten en zowel Fares als Malek zijn uitstekend in de belangrijkste rollen. Regisseur Tarik Saleh blijkt vooral goed uit de voeten te kunnen in massascènes, zoals wel blijkt uit de finale die zich afspeelt tijdens de rellen rondom Tahrir Square op 25 januari 2011, het officiële begin van Egyptische Revolutie. Het begin en het einde van de film zijn erg sterk, maar daar tussen weet Saleh dat momentum niet altijd goed vast te houden. Het duurt simpelweg wat te lang voor deze film echt toewerkt naar die indringende finale...

Een hele rommelige en dus slechte film. Er is geprobeerd om een standaard actie verhaal te koppelen aan de Arabische lente en dat is totaal mislukt.

Dat er corrupte regeringen en landen zijn is niet goed maar deze film krijgt van mij niet meer punten omdat dat aangekaart wordt.

Een film is een film en politiek is politiek.

Met clichés zoals een kettingrokende rechercheur en vriendjespolitiek probeert de regisseur er iets van te maken maar het is niet vernieuwend en het wordt zelfs irritant na vele herhalingen.

Kortom: voor de standaard filmliefhebber is het niets.

Hoewel het verhaal geïnspireerd is door de waargebeurde moord op de Libanese zangeres Suzanne Tamim in 2008, schiet het geregeld alle kanten op. Terloops worden met enige regelmaat belangwekkende personages (de vriendin van het slachtoffer en haar pooier) afgevoerd als zijnde ook vermoord. Dat komt de kwaliteit van de film niet ten goede.
Welbeschouwd is de focus van deze film niet zo zeer het moordonderzoek op een zangeres, maar veeleer de wijdverspreide corruptie bij de Egyptische politie. Ik vind Fares Fares als detective beter tot zijn recht komen in de Department Q-cyclus.

Net als 'Esthebak/Clash' (2016) een prima lowbudget-thriller over de Egyptische revoluties. Hier speelt de Libanees-Zweedse Fares Fares een archetypische film noir anti-held, die steeds dieper verwikkeld raakt in de drek van een Egyptisch fenomeen: wasta, ofwel een moeras van corruptie en nepotisme dat in alle haarvaten van de maatschappij terugkomt. Wie kent er wie weegt zwaarder dan rechtvaardigheid of moraliteit. Ook politie-inspecteur Ahmed Noredin - met zijn zwartleren jas en altijd een sigaret in zijn karakteristieke smoelwerk- is niet vies om zelf steekpenningen te gebruiken of zijn eigen connecties in te zetten. 'The Nile Hilton Incident' (2017) moet het niet hebben van de fraaie actiescènes (m.u.v. het fantastische einde), maar qua suspense doen de duistere sfeershots en een een soundtrack á la John Carpenter hun werk. Ook is het een belangrijke politieke aanklacht in de slipstream van de moord op de Italiaanse student Giulio Regeni, die de staatsinmenging onderzocht in de Egyptische vakbonden. De crew moest twee dagen na de geruchtmakende martelmoord uitwijken naar Marokko, waar de film uiteindelijk is opgenomen. De film maakt een gevoel van machteloosheid tastbaar dat niet snel haar weg vindt in Egyptische cinema: hoe een dictatoriaal regime twee breedgedragen revoluties wist te overleven, maar nog altijd sterk in het zadel zit omdat de werkelijke machtsmachinaties nooit zijn aangepakt.

Het verhaal van een politieman die verbeten naar de daders van een moord zoekt dient niet meer dan als striemend voorbeeld van de corruptie die heerst bij het politie-apparaat en de politieke overheden.

Niet de eerste keer dat we zien dat de tegenstand van een onderzoek dikwijls in eigen middens dient gezocht, maar hier toch wel bijzonder omdat het gebeuren zich afspeelt tegen de achtergrond van een land in chaos en er ook mee verstrengeld geraakt. Een broeierige sfeer is dan ook een kenmerk van deze soms onvermijdelijk zenuwachtig en verward overkomende film die ook kan rekenen op een degelijk acteerwerk. Die Fares Fares is wel een opmerkelijke figuur.

Een politieman onderzoekt de moord op een zangeres in een hotel. Er was een getuige : het Soedanese kamermeisje. Hij wordt tegengewerkt wanneer blijkt dat een rijke ondernemer betrokken was in de zaak. Wat interessant is aan deze film, is dat een moordzaak aangegrepen wordt om te illustreren wat er mis was met de Egyptische maatschappij tijdens Mubarak.. vooral de zware corruptie bij de politie wordt in het licht gezet, wat dan weer een aanleiding was tot de opstanden van de Arabische lente. Fares Fares ken ik van een aantal Zweedse krimi's. Hij blijft een fijn acteur om bezig te zien. Ik vond het een degelijke thriller.

Fijne en sfeervolle film (neo)noir in Egyptische setting waarbij de film de indruk wekt dat elke film in Egypte wel een film noir moet zijn omdat alles er zo corrupt en dus schimmig is, maar de kettingrokende politieman in de hoofdrol maakt het wel mooi af. Zoals het betaamt bij een film noir is het verhaal lastig te volgen, want niet alleen voor de hoofdpersoon maar ook voor ons als kijker blijft lang in nevelen gehuld wie dader en wie slachtoffer is, maar wordt aan het eind onthuld hoe alles in elkaar stak. De film koppelt de enorme corruptie van politie en machthebbers daarbij aan de Arabische lente van 2011 als volksopstand tegen die corruptie en daarmee onderdrukking en uitbuiting van het volk waarmee de thriller ook een actueel en politiek karakter krijgt.

Gezien bovenstaande reacties en scores zijn we overigens (bijna) allemaal erg eensgezind over deze film (waarbij ik de film tussen de 3 1/2 en 4 sterren beoordeel)!

Fares Fares komt hier als hoofdacteur beter tot zijn recht dan tijdens die andere Zweedse krimi´s met Nikolaj Lie Kaas. Hij doet het voortreffelijk als corrupte flik in een politioneel, ambtelijk en juridisch apparaat dat corruptie als middle name draagt. De focus ligt dan ook veeleer hier waarbij dit wijde netwerk amper uit te roeien valt. Neem daarbij de opstanden toen in de Egyptische samenleving en je krijgt een broeierige gespannen sfeertje.

Er wordt dan wel een moord gepleegd en Noredin bijt zich vast in de zaak, maar ik had het gevoel dat deze plotlijn steeds in ondergeschikt belang stond van bovenstaande. Het was ook niet altijd even duidelijk om te volgen althans. Goed om eens gezien te hebben. Prima camerawerk overigens.

Na het succes van Eagles of the Republic, zowel een prima film als één die lekker wegkijkt, snel ook een andere film uit de Caïro Trilogie van de Zweeds-Egyptische regisseur Tarik Saleh gekeken op Mubi (dat via zijn distributeur Cinéart ook Eagles of the Republic uitbrengt): The Nile Hilton Incident.

De films liggen in elkaar lijn, zowel qua onderwerp als qua kwaliteit, maar waar The Eagles of the Republic een politieke thriller is, is The Nile Hilton Incident een rasechte film noir. We hebben een kettingrokende loner van bedenkelijk allooi als protoganist, de corrupte politie-inspecteur Nourredine Mustafa (Fares Fares weer), die tegen wil en dank een moordzaak op een mooie dame in het hotel uit de titel moet oplossen. Dat lijkt simpel, want er is een fotorolletje (wat is een noir zonder fotorolletje?) met compromitterende foto's van het slachtoffer en de hoofdverdachte. Identificatie is vervolgens een eitje, want ze blijken beiden op enorme billboards in de stad te staan. Zij als aanstormend zangtalent, hij (Ahmed Selim) als één van de grootste vastgoedontwikkelaars van het land. En er is ook nog een Soedanees kamermeisje Salwa (Mari Malek) als getuige, maar die voelt de "weet te veel" bui al hangen en duikt onder.

Maar feiten zijn niet de waarheid, want de waarheid, dat is iets dat je kan manipuleren met flous en macht. En dat is wat iedereen doet. Het is ieder voor zich en de leugen die regeert in de betonnen jungle van Caïro. Je zou bijna zeggen: "Forget it, Nourredine. It's Caïro."

Verder bevat The Nile Hilton Hotel essentiële noir-onderdelen als een karakter met de naam 'Nagy de Tunesiër' (Hichem Yacoubi), een opiumkit en een femme fatale (Hania Amar). Na twee films is me sowieso duidelijk dat Saleh een regisseur is die houdt van vrouwelijk schoon. Ook Malek, die Salwa speelt, blijkt model.

Het verhaal speelt zich af aan de vooravond van de revolutie die het regime Mubarak ten val bracht (en die kort daarna werd gevolgd door Al-Sisi's contrarevolutie), maar The Nile Hilton Incident is meer een illustratie van het soort toestanden dat leidde tot die revolutie, dan dat die een rol speelt in het verhaal.

(Gezien op Mubi)