The Killing of a Chinese Bookie (1976)

Killing of Chinese Brookie is van alles wat. Wat misdaad, drama, actie, humor en zelfs wat musical. De langzaam opgebouwde Paris scene, daar waar de presentator zijn publiek enthousiasmeerde, met ze speelde en enkele dames zich in verschillende standjes op muziek bloot gaven vond ik nog het leukste element aan deze film. Alleen maakt deze scene ook pijnlijk duidelijk waarom ik deze film niet kan waarderen. Alles wat je hier ziet is gewoon al zoveel beter gedaan, met open mond kijk ik bv. naar nachtclubfilm Moulin Rouge die zijn publiek nog veel meer in vervoering brengt en beeld en geluid naadloos tot een swingend geheel weet te verweven, waar je gewoon niet bij stil kunt zitten.

De film voelde na afloop nogal passief aan. Cassavettes mag dan meerdere genres in zijn film verwerken. Geen een komt er echt goed vanaf. Ik miste spanning, een drukkende atmosfeer waar iedereen stond te dansen alsof zijn leven er van afhing en ik miste bovenal ontroering, wat ik in A Woman under the Influence en Gloria onlangs wel terugvond. Het deed mij allemaal geen moer, op wat artistieke pogingen na om van een zwembadliquidatie nog wat te maken of dankzij het soms redelijk geslaagde gebruik van veel verschillende kleuren die wat moeizaam in de camera keken maar lekker heftig flikkerde af en toe. 2,5*

Twee weken geleden gezien en inmiddels heb ik de moed bijeen geschraapt om hier een berichtje achter te laten. Verwarrende film, zoveel is zeker. Met name het hoofdperonage is erg ambigu en dat maakt de film moeilijk te interpreteren. Querelle geeft hierboven een goeie uitleg, maar toch blijft er voor mij dan wat wringen. Immers, Cosmo slaagt toch maar mooi in zijn opdracht. Daarbij zijn die 'gangsters' ook maar gewone jongens en zelfs de gevreesde chinese bookie is als het erop aankomt een hulpeloze, oude man. Het centrale thema is daarom volgens mij eerder de ontmaskering van het (film-)ideaalbeeld van de man. De opgelegde coolheid die in alle gangsterfilms weer vanzelfsprekend is blijkt bij Cassavetes een farce. Maar ook weer niet helemaal, want clubeigenaar Cosmo houdt met een mooie speech (daar boven op zolder) zijn zaak uiteindelijk draaiende. Compleet eruit komen doe ik dus niet. Leuk om een keer gezien te hebben in ieder geval, maar ik denk dat de thematiek van A woman under the influence me meer moet liggen.

(Director's Cut)

Eerst maar even wat geklaag over de Nederlandse televisie:

Het is natuurlijk hartstikke mooi dat HollandDoc deze week stilstaat bij John Cassavetes, maar om vervolgens geen enkele Cassavetes-film uit te zenden!!!!.....

Zo makkelijk is er niet aan zijn films te komen en misschien was het voor met name de wat jongere generatie een mogelijkheid geweest om met deze films kennis te maken.

Maar goed de film zelf: Typisch Cassavetes en met duidelijke shabby jaren zeventig-milieu.

Striptenten, kleine penoses zeg maar de omgeving van Taxi Driver.

Cassavetes gooit hier zijn impro-aanpak in een misdaad-thriller en dat levert een film op die daarmee lekker afwijkt van de iets te vaak vertoonde standaard aanpak.

Ligt hierdoor meer bij de duistere wereld van The Godfather dan het weer toch iets te cleane American Gangster.

Geen grote maffia-toestanden hier.

Het zijn allemaal maar kleine "vrije" jongens van vlees en bloed die betrokken raken in zaakjes die ze net wat boven het hoofd groeien.

Impending doom galore!

Sfeer!

En anno nu een mooie terugblik op een wereld die verdwenen is met de opkomst van grove vrouwenhandel en vercommecialisering.

In de korte versie van "The Killing of a Chinese Bookie" zitten af en toe stukken die als amateuristische bagger overkomen. Het idee wordt opgeroepen dat er een klojo aan de gang geweest is, en opeens komen er dan soms toch best aardige scènes voorbij. Het vervelende bij de goede stukjes is echter dat de feiten en gevoelens erin niet goed te plaatsen zijn door de warrigheid in de overige scènes. Cassavetes begon ik daarom al een beetje af te schrijven als groot cineast. Misschien als doekje voor het bloeden een intrigerende regisseur, die met het filmmaken wel vernieuwend bezig is geweest door een kwajongensachtige bravoure.

Na de slechte ervaringen met de director's cut toch de lange versie ook maar een kans gegeven. Met een cynische blik begonnen, maar wat een verrassing: opeens valt vanaf het begin alles wel goed op zijn plaats. In een heerlijk rustig en uitgebalanceerd tempo wordt op onderkoelde wijze een warmhartig verhaal verteld over de eigenwijze, maar altijd aardig en beheerst blijvende, nachtclubeigenaar Cosmo, wiens stijlvolle droom helaas door anderen wreed verstoord wordt.

Ben Gazzara speelt het alter ego van John Cassavetes ijzersterk. Aanvankelijk was de acteur wat ongelukkig met zijn rol, er ontbrak namelijk enige vanzelfsprekendheid hoe de rol ingevuld moest worden. Vlak na het begin van de opnamen veranderde dat echter. Cassavetes vertelde toen aan Gazzara dat de gangsters in het verhaal bedoeld zijn als metafoor voor mensen die andermans dromen proberen te frustreren. Na dit gezegd te hebben werd Cassavetes plotsklaps overmand door emoties. Daardoor werd het echter duidelijk voor Gazzara, dat de rol van Cosmo een gefrustreerde kant van de regisseur moest laten zien, namelijk een Cassavetes die met wisselend succes enorm hard moet knokken om de eigen dromen werkelijkheid te laten worden.

Na het tegenvallen van "Faces" en de director's cut viel de lange versie dus ontzettend mee. Het is alleen moeilijk te bepalen of de lange versie ook zo positief beoordeeld zou zijn zonder vooraf de korte versie van "The Killing of a Chinese Bookie" gezien te hebben. Alles viel hierdoor nu wel gelijk duidelijk op zijn plek in het verhaal. Dus zonder afleidende vragen, terwijl Cassavetes er soms een sterk handje van kan hebben dat hij niet altijd even glashelder wil zijn.

Of hij dat achterwege laten van duidelijkheid met of zonder opzet doet, is in zijn films niet altijd goed te ontdekken. Onduidelijkheden kunnen positief uitwerken, maar ook negatief als ze dramatisch de plank steeds misslaan door alleen maar storende vragen op te roepen. Vragen die tijdens het kijken behoorlijk kunnen afleiden van de door de maker beoogde sfeer. Dat gestoord worden was regelmatig het geval tijdens het kijken naar de director's cut. Tijdens de lange versie ontbrak dat gelukkig totaal.

Waarschijnlijk is de korte versie ook een voorbeeld van een door de kijkcijfermaffia verstoorde droom en is John Cassavetes toch meer dan alleen maar een intrigerende cineast met bravoure.

Eindelijk gezien met subs en dat is meteen een absolute verademing. Alles wordt eindelijk duidelijk. Wederom ging ik voor de director's cut. De lange versie zal ook ooit nog wel eens aan de beurt komen, maar alles op zijn tijd.

Het spreekt al zeer vóór de film dat hij erg in mijn hoofd is blijven hangen na die eerste ongelukkige kijkbeurt. Het personage Cosmo Vitali was meteen in mijn geheugen geprent. Ik heb schijnbaar iets met dit soort losers die proberen hun droom en eigenbeeld proberen te bewaren in het midden van bijzonder zware tegenstand, zelfs al zijn diezelfde droom en eigenbeeld nogal onzinnig of overtrokken. Vitali is eigenlijk een man die denkt dat hij meer voorstelt dan hij doet en de shows die in zijn nachtclubs uitgevoerd worden zijn uniek maar zeker niet geniaal. En toch blijft die Vitali knokken om die nachtclub in stand te houden. Het heeft iets ontroerends. Ik vergelijk het wat met Woody Allen in Broadway Danny Rose, waarin Allen een agent op Broadway speelt wiens cliënten ook overduidelijk kansloos zijn, maar waarvoor de hoofdpersoon zich 100% inzet. Dom wellicht, compleet zinloos, maar toch ook zeker vreemd heldhaftig. Ergens is Cosmo Vitali voor mij een meer driedimensionale variant op Danny Rose, al is The Killing of a Chinese Bookie natuurlijk de oudere film. Vitali behoort zeker tot de interessantste personages uit de filmgeschiedenis wat mij betreft. Opvallend aan Gazarra's acteerwerk is ook dat Vitali in het bijzijn van andere mensen bijna altijd lacht. Zo'n warme glimlach waar je echter aan kan aflezen dat hij iets anders denkt dan hij uitdrukt.

Dit is allemaal op zich al genoeg voor een goede film, maar BASWAS gaf al de interessante subtext hier aan. Cassavetes herkende zich in Vitali omdat hij zijn werk voor Hollywood soms zag als een soort van prostitutie. Cassavetes had dit werk nodig om zijn projecten te kunnen bekostigen. Op dezelfde manier moet Vitali de moordklus van de gangsters aanvaarden, omdat hij hun anders moet terugbetalen door zijn nachtclub te verkopen. Je eigen ding doen, lijkt Cassavetes te zeggen, heeft een zware prijs. Wat algemener zou je kunnen zeggen dat de film gaat over de onmogelijkheid van absolute vrijheid. In deze context vind ik de eindscène ook zo ontroerend. Vitali die op het podium zijn al ongeduldige publiek verveeld met bedankjes aan zijn medewerkers. Deze scène duurt lang, omdat Vitali niemand wil missen en hij zich door zijn situatie meer bewust is voor de mensen om hem heen, zijn steun en toeverlaat. Vitali is een soort idioot dus zijn dankwoordje is slecht getimed en wat klungelig, maar de oprechtheid telt.

Het is niet de enige geweldige scène in deze film. Ik heb een vreemde zwakte voor het moment aan het begin waarin Vitali met van die bloemetjes drie van zijn vrouwelijke medewerkers ophaalt. Ook opvallend zijn de auditiescène, de titelscène, het telefoongesprek dat daaraan vooraf gaat en het moment met de moeder van Vitali's vriendin, vlak voor het einde. En natuurlijk alle beelden die we krijgen van de onwaarschijnlijke shows die Vitali opvoert in zijn nachtclub.

De filmstijl van Cassavetes, met het soms wat rommelige camerawerk past goed hier. De acteurs acteren bijzonder naturel, waardoor het geheel de indruk wekt uit het leven gegrepen te zijn. Dit is geen method-acting. Het heeft een totaal ander gevoel dan de manier waarop Al Pacino, Robert De Niro en Dustin Hoffman op hetzelfde moment gestalte gaven aan hun personages. Hun acteerstijl lijkt tegenwoordig wat gestileerd, wat ik totaal niet erg vind, maar bij Cassavetes lijkt alles wat spontaner en echter. Dit merk je nog het meest bij de gangsterscènes. Hun dreigementen worden niet zo gebracht als in een genrefilm. De boodschap komt aan, maar het gaat niet vergezeld met typisch filmische gebaren, teksten en strakke, gevaarlijke blikken. Wellicht dat deze film daarom ook gemakkelijk tegen kan vallen bij mensen die een volbloed neo-noir verwachten, een thriller of een misdaadfilm. Cassavetes heeft daar nu even geen tijd voor. Hij zoekt het dichter bij huis en kiest voor een karakterstudie. Dat het toch een neo-noir wordt is bijna toeval.

The Killing of a Chinese Bookie wordt dan ook gemakkelijk een van mijn favoriete films. Alleen het soms nog net iets te lage tempo voorkomt de maximale score, maar wellicht is dat wat flauw. Ik zal hem zeker nog vaker zien. Eens afwachten welke versie het beste is.
4,5*

Geweldige film. Derde Cassavetes die ik zie en weer van een zeer hoog niveau. Vooral door een zeldzaam fascinerend hoofdkarakter. Een man die op de grens van legaal en illegaal leeft en daar ook wil zijn, maar ondertussen zichzelf viert als geslaagde man. Zijn tent is verlopen en de shows zijn zielig, maar met trots vertelt Gazarra dat hij zelf alles geselecteerd en geregisserd heeft. Juist die zelfoverschatting leidt er ook toe dat de moord uiteinndelijk lukt en dat verschillende van zijn werknemers met hem weglopen. Dat alles zich afspelend in verlopen straatjes van het New York van de jaren '70. Geweldig camerawerk en veel mooie stiltes.

4.0* minstens

Dit was destijds pas m'n tweede Cassavetes na Opening Night. Misschien zag ik toen de lange versie, maar echt helemaal overdonderen deed The Killing Of A Chinese Bookie nog niet.

Een paar Cassavetesen later voel ik me al wat meer thuis in zijn universum van complexe, rauwe personages; echte mensen die op zoek zijn naar zichzelf. De herziening van deze prent (in de korte versie) beviel me dan ook een stuk beter. Meer zelfs, ik vind dit echt een ijzersterke film, met een ronduit fenomenale Ben Gazzara als antiheld van dienst. Wat een enorm charisma heeft die man.

Ook stilistisch is dit wat mij betreft eigenlijk een geweldige film. Doet inderdaad een beetje denken aan Taxi Driver, met die groezelige locaties die in prachtige kleuren op het doek worden getoverd. Het camerawerk is erg energiek en doet helemaal niet verouderd aan.

Indrukwekkend dus, ruim 4*.

En die shows waren inderdaad vreselijk. Leek wel een koortsdroom waar je niet uit kunt ontwaken.

Prima Cassavetes weer. Weer slaagt Cassavetes er weer een enorm powerhouse character spektakelstuk van te maken. Gazzara draagt de film met verve. Helaas miste ik de subtitles en dat was op een aantal vlakken wel welkom geweest. Ook de lange versie gezien en als ik de verhalen zo hoor is de Director's Cut toch een veel betere cut die een verschil van dag en nacht geeft. Toch een prima film, met een uitstekende Gazzara en waar vakmanschap van Cassavetes. Snel de D.C. van Criterion maar eens gaan aanschaffen en kijken.

Lekkere rauwe schets van een nachtclubeigenaar, die (de titel verklapt het al) een Chinees moet omleggen. Ben Gavazza zet zijn rol best goed neer, vooral naar het eind toe werd zijn karakter overtuigender en interessanter. De nachtclub-scenes tussendoor waren te corny en te lame voor woorden.

Van The Killing of a Chinese Bookie heb ik twee versies in bezit. Maar aangezien bijna iedereen ervan overtuigd is dat de kortere director’s cut de beste is, heb ik dan ook besloten om die te gaan kijken. Dat is me niet tegengevallen, want net als zijn vorige films die ik zag, is ook deze Cassavetes me weer uitermate goed bevallen.

Dat is in de eerste plaats te danken aan Ben Gazzara, die als de clubeigenaar Cosmo Vitali een mooie performance neerzet. Een rol die tevens een weerspiegeling is van het leven van Cassavetes zelf, en daarom wordt dit vaak ook Cassavetes zijn meest persoonlijke film genoemd. Gazzara maakt van Vitali een levendige persoon. Hij is eigenaar van een club, die zijn beste tijd wel gehad heeft, maar desondanks is Vitali positief. En dat straalt hij eigenlijk gedurende de gehele film wel uit. Ook bij tegenslagen blijft Vitali lachen, en weet hij zijn medewerkers en anderen er toch vaak van te overtuigen, dat de zaken er beter voor staan, dan in werkelijkheid het geval is. Daarnaast straalt hij te allen tijde een bepaalde stijl en klasse uit, ook als alles niet goed gaat.

Gazzara’s acteerwerk oogt net als de rest van de cast heel naturel en losjes. Het wordt allemaal op een erg sfeervolle manier neergezet, waarbij het fijn is om te kijken naar alle gebeurtenissen die op een gegeven moment allemaal plaatsvinden. De groezelige, soms rommelige manier waarop Los Angeles in beeld wordt gebracht geeft het geheel een authentiek karakter. De bijpassende jazz-muziek, die Cassavetes ook vaak gebruikt, maakt het geheel af en zorgt ervoor dat de sfeer erg losjes en sterk is.

Het is uiteindelijk een mooi portret geworden van een stijlvolle man, die in alle omstandigheden zijn klasse weet te behouden. Ik had gedurende de gehele film een sterke sympathie voor Vitali. Het einde vond ik daarbij erg mooi. Je ziet dat Vitali’s mensen gek op hem zijn en dat zij zich ook gewaardeerd voelen. Vitali realiseert zich dat, lacht, maar beseft tegelijkertijd dat zijn noodlot niet te vermijden is. Wat mij betreft is het een geweldig einde van een intrigerende film, waarin niet alles even goed is, maar die dankzij een uitermate sterke hoofdrolspeler, een fijne regie en een interessant verhaal, uitermate weet te boeien. Alleen het tempo had op sommige momenten iets hoger gekund, maar goed je kunt niet altijd alles hebben.

Ik ga de langere versie ook zeker nog wel een keer zien, want vergelijken is altijd leuk.

4,0*

Geweldige film, nog betere Gazzara. Een geweldige uitstraling voor een geweldige rol.

Een levendig filmpje met wervelend hand-held camerawerk. Verder als karakterstudie ook erg geslaagd met een aantal erg mooie scenes. Hele coole soundtrack ook (dat openingsnummer ) en een perfect ritme en tempo. En ook nog eens met de nodige subtiele humor.

Eigenlijk kan ik amper echte minpunten bedenken. Erg stijlvol.

Dikke 4*

Director's Cut hier. Grauw en atypisch in bijna alles. Grotendeels gestript van filmische vertelling, glamour en maniertjes. Veel close-ups en breed uitgesmeerde scènes, terwijl sleutelmomenten dikwijls suggestief en/of rap voorbij schieten. Zo naturel in z'n dialogen dat het lijkt alsof personages nog staan na te denken over wat ze eens zullen zeggen en een van tijd tot spiedende camera die Gazzara letterlijk volgt in zijn strijd om behoud van eigenwaarde.

Een man met stijl, beetje zelfingenomen c.q. patserig, maar goed voor zijn directe omgeving. Vrij, zo blijkt uit de start, en met een strakke controle over zijn nachtclub, maar eenmaal buiten is het snel gedaan met die zaken en is hij overgeleverd aan de jakhalzen. Naar het schijnt één van Cassavetes' meest persoonlijke projecten. Veel daarvan zal wel in de hoofdrol terug te vinden zijn, maar ook tekenend is het rolletje van Mr. Sophistication binnen de nachtclub.

Iemand die zichzelf ongetwijfeld als kunstenaar ziet, maar ondertussen lijdzaam moet toezien hoe applaus slechts voor de strippende dames is weggelegd. Zijn vorm van succes blijft beperkt tot het niet ontvangen van hoon van het grote publiek. Al met al een intrigerend portret van Cassavetes, die samen met een indringende Ben Gazzara een opvallend filmfiguur creëert. Misschien zelfs wel memorabel, die Cosmo Vittelli. Wat er ook gebeurt, the show must go on.

Heb nu beide versies gezien, en alhoewel ik ze allebei niet perfect vond, vind ik de originele versie (dan wel niet onder toezicht van Cassavetes gemonteerd, maar tja...) toch een stuk sterker.

De director's cut leek gemaakt te zijn voor mensen die de oorspronkelijke versie al kenden (zal overigens wel niet zo zijn): Cassavetes snelt zich hier net wat teveel door het verhaal heen, waardoor bepaalde scènes elkaar nogal abrupt opvolgen en de personages niet altijd even logisch lijken te handelen. Het kan ook komen doordat ik de oorspronkelijke versie eerder gezien heb, waardoor ik ging wachten op bepaalde gebeurtenissen die uiteindelijk niet kwamen; dan vallen die gaten natuurlijk extra op.

Maar goed: de oorspronkelijke versie dus... schitterende rol van Gazzara als charmeur die apetrots is op datgene wat hij van de grond heeft opgebouwd: een succesvolle, maar nogal trieste striptent. Dat daarentegen de American Dream zijn keerzijde en Californië zijn nachtzijde heeft zal hij weten wanneer hij schulden maakt bij de verkeerde mensen en zijn integriteit hem hier niet uit weet te redden.

Zoals altijd bij Cassavetes een intrigerend verhaal, schitterend acteerwerk, fantastische dialogen en sterke cinematografie (zo eenvoudig, maar wát een kadreringen weer), maar helaas valt er op het tempo nog wel wat aan te merken: het zijn die stripacts die na verloop van tijd hun fascinatie wel verliezen en beginnen te slepen. De knulligheid van de shows laat goed zien hoe zo'n glamourloze wereld eruit ziet, maar knullig blijft het, en daarom niet altijd even interessant om naar te blijven kijken.

Veel van die scènes zijn weggelaten in de director's cut, maar zoals gezegd heeft die versie ook weer zijn mindere kanten.

Verder heel weinig op aan te merken: John Cassavetes weer hoe hij een heerlijke film moet maken waar het voor de filmliefhebber vaak genieten is en dit is er één van...

Geweldige film inderdaad. Pas de vierde die ik zie van Cassavetes, maar ik reken hem al tot mijn favorieten. Zijn eigenzinnige stijl in combinatie met het neo noir verhaaltje werkt ontzettend goed. Grappig en bloedmooi tegelijk. De auditie van de serveerster is mijn favoriete scene.

Ik vond het ontbreken van ondertitels bij deze film niet zo'n probleem als anderen (of zoals bij bijvoorbeeld Shadows en Faces). Vond het redelijk goed te volgen. Bovendien is het volgens mij vaak helemaal niet relevant of je alles kan verstaan aangezien dat in het echte leven ook niet zo is en er veel dingen en passant worden gezegd (en je je nu beter op andere zaken kan focussen). 4,5 sterren.

Voor mezelf als geheugensteuntje; heb de DC gezien (eigenlijk omdat ik precies twee uur de tijd had voor een film).

Heb de lange versie ('Criterion') gezien. Mijn 1e Cassavetes deze 'Killing of a Chinese Bookie'. Een film die me - door de jaren 70 sfeer die geschetst wordt - waarschijnlijk wel even bij gaat blijven. Dat is dan eigenlijk, naast de erg spannende executie-scene, het meest positieve wat ik uit de film kan halen na een 1e kijkbeurt. Het geheel was verder niet altijd even interessant, vooral de onderbrekingen in de show met die enge gast op het podium deden me weinig. De dansjes en liedjes haalden me een beetje uit de film. Cassavetes heeft duidelijk een eigen interessante stempel. Ik heb nog 3 films van de beste man klaarliggen. Hopelijk doen die me meer. Voor nu een prima kennismaking met deze regisseur.

John Cassavetes was de chroniqueur van het menselijke tekort in de Amerikaanse samenleving van de jaren zestig en zeventig. Met een cast van dikwijls dezelfde acteurs zette hij dicht op de huid gefilmde, vaak herkenbaar pijnlijke portetten neer van alledaagse mannen en vrouwen. Dat hij ook een misdaadfilm maakte lijkt dan ook niet helemaal in dat beeld te passen. ‘The Killing Of A Chinese Bookie’ uit 1976 is echter een typische Cassavetes: de crime-story dient slechts als vehikel voor de verfilming van het sappelende leven van een nachtclubeigenaar, gespeeld door de geweldige Ben Gazarra.

Nóg maar eens gekeken.

Geweldige sfeertekening: een man die ook wel ziet dat het allemaal vrij armzalig is, maar het beste ervan probeert te maken.Trieste grauwe bedoening, maar perfect gevangen, door iedereen geloofwaardig geacteerd.

De gekende stijl van John Cassavetes deze keer toegepast op een misdaad en -moordverhaal. In vergelijking hiermee vind ik zijn films die louter draaien rond menselijke relaties (zonder misdaadcomponent) nog indrukwekkender omdat Cassavetes er ook daar in slaagt om het boeiend te houden. Maar in deze film die zich afspeelt in de onderwereld werkt de compromisloze docustijl even goed. Het mooie eraan is dat je niet het idee hebt dat er wordt geacteerd. En dat vind ik toch wel speciaal aan de films van Cassavetes.

Wat ik gezien heb, is de director’s cut. Misschien bekijk ik later ook nog een keer de lange versie.

Wat een heerlijke film van Cassavetes!

De kracht zit 'm vooral dan in de sfeerschepping. De scènes in de nachtclub zijn geweldig om te volgen. De drank -en sigarettenlucht komen zo je woonkamer binnengedrongen. aan het soms wat trage tempo heb ik me geen seconde gestoord, past ook perfect bij deze film.

Een andere sterkte van deze film is het camerawerk die zo dicht op de huid zit. Door de continue close-ups, wordt je zo mee in de film gezogen.

Geweldige cinema dit.

4.5*