The Killing of a Chinese Bookie (1976)

Korte versie (director's cut) vind ik echt oneindig veel beter dan de lange versie die de “Criterion” heeft uitgebracht. De lange versie krijgt van mij 3,25 sterren en de korte versie krijgt van mij een vette

***** / *****!

Ik ben benieud, wil de film nog altijd graag zien. wat is er mis met de lange versie?

Het begin, de volgorde van de beginscènes, is anders. Sommige scènes van de korte versie ontbreken in de lange versie. Vreemd, omdat in de lange versie veel nieuwe toevoegende scènes zijn; die bovendien de ritme van de film verstoren. Ook verschilt de structuur v/d scènes; sommige scènes en shots zijn langer en sommige zijn korter dan die van de 108 minuten versie.

Heel erg handig voor de filmacademiestudenten. John Cassavetes laat hier en in Shadows duidelijk z’n sporen achter van het proces van film maken; knippen, plakken, keuzes maken van welke scènes erin moeten en hoe ze erin moeten etc. etc. ...

Daarom vind ik John Cassavetes een van de meest belangrijke / invloedrijke cineasten en leermeesters van de afgelopen (20ste) eeuw.

Zojuist heb ik de versie van 135 minuten gezien, maar ik weet me er niet goed raad mee.

Door het ontbreken van subs, in combinatie met af en toe gemompel en onduidelijk door elkaar praten, vrees ik toch dat ik wat belangrijke details heb gemist. Maar dat kan ik de film natuurlijk niet aanrekenen.

Daarnaast stoorde ik me af en toe mateloos aan het camerawerk en de vaak lelijke kleuren, waarbij ik soms het idee had naar een home-video te kijken. Hiermee bedoel ik vooral de soms aanwezige, vreemde lichtvlekken en flikkeringen over een gedeelte van het beeld en rare composities alsof de camera niet goed werd vastgehouden.

Wat blijft er dan nog over? Acteerwerk, verhaal, tja.... vast wel goed maar naast het bovengenoemde niet erg bevredigend als geheel.

Wel ben ik benieuwd of de versie van 108 minuten me beter zal bevallen. Maar tot ik die gezien heb hou ik het op een 2,5*.

Prachtposter hier. Het geluid is mono, alla Cassavetes, naar ik begreep.

Ik vind het enorm intrigerend portret, met fantastisch camerawerk. Wat hierboven wordt vermeldt als zijnde flikkeringen is een shot boven een asbak waar sigaretten branden en die verderop inzoomen in de faces van de gangsters op een manier als u zult gaan branden. Briljant.

Ben enorm benieuwd naar de andere versie die xgoga beschrijft. Echt priemende cinema dit. Voorlopig 4*

de korte versie uit 1978 is inderdaad veel beter en vooral spannender dan de versie uit 1976. Al heeft deze ook wel z'n kwaliteiten, vooral de beginscenes. De manier hoe in beide versies het karakter wordt ingevuld is in ieder geval geniaal. Cassavetes vond het personage zelfs zo interessant dat hij het liefst 5 versies van het zelfde verhaal had wilen maken.

Mijn eerste kennismaking met Cassavetes en een zeer aangename

Deze film heeft voor mij Ben Gazarra trouwens behoorlijk op de kaart gezet. De man had net zo goed geen tekst hoeven hebben, echt grandioos.

Komische plotomschrijving trouwens

Ik geloof dat ik dit wel een erg fascinerende film vond. Dit klinkt wellicht wat onbestemd, maar dat komt doordat ik hem precies zo heb ervaren. Een portret zonder duidelijk doel, zo lijkt, maar niettemin erg boeiend. Cassavetes lijkt hier altijd op een afstand van zijn personage(s) te blijven, geen sentiment te koesteren. Dit komt mede door de cameravoering en montage, die absoluut doet denken aan de andere die ik van hem zag (A Woman under the Influence). Het geeft zijn films een heel eigen feeling.

Uiterst interessant regisseur die op en bijna dronken wijze karakterschetsen maakt.

Killing of Chinese Brookie is van alles wat. Wat misdaad, drama, actie, humor en zelfs wat musical. De langzaam opgebouwde Paris scene, daar waar de presentator zijn publiek enthousiasmeerde, met ze speelde en enkele dames zich in verschillende standjes op muziek bloot gaven vond ik nog het leukste element aan deze film. Alleen maakt deze scene ook pijnlijk duidelijk waarom ik deze film niet kan waarderen. Alles wat je hier ziet is gewoon al zoveel beter gedaan, met open mond kijk ik bv. naar nachtclubfilm Moulin Rouge die zijn publiek nog veel meer in vervoering brengt en beeld en geluid naadloos tot een swingend geheel weet te verweven, waar je gewoon niet bij stil kunt zitten.

De film voelde na afloop nogal passief aan. Cassavettes mag dan meerdere genres in zijn film verwerken. Geen een komt er echt goed vanaf. Ik miste spanning, een drukkende atmosfeer waar iedereen stond te dansen alsof zijn leven er van afhing en ik miste bovenal ontroering, wat ik in A Woman under the Influence en Gloria onlangs wel terugvond. Het deed mij allemaal geen moer, op wat artistieke pogingen na om van een zwembadliquidatie nog wat te maken of dankzij het soms redelijk geslaagde gebruik van veel verschillende kleuren die wat moeizaam in de camera keken maar lekker heftig flikkerde af en toe. 2,5*

Deze film is niet echt bedoeld zoals wat jij zoekt in een film. Elke scene is hier bijna een anticlimax voor de genre liefhebber. De nachtclubscenes zijn juist te deprimerend voor woorden. (Een vriend van me omschreef het als "de hel") Het komt niet eens in me op om ze met moulin rouge te vergelijken.

Deze film is niets meer dan een psychologisch drama waarin een nachtclubeigenaar zich heel erg vergist in zichzelf en zijn omgeving.

De manier waarop de film laat zien dat hij niet door heeft dat hij een verschrikkelijke show neerzet en niet door heeft met wat voor mensen hij te maken heeft (eigenlijk alle medespelers) vond ik heel aangrijpend.

The killing of a Chinese Bookie is een indringende kijk in de wereld van een verloren ziel.

Ik vond Ben Gazzara alleen nogal incompetent om zo `n rol op zich te nemen. Ik vond hem net wat te weinig charisma uitstralen, al zal dat misschien wel zo bedoeld zijn geweest. Daarbij zat de zaal altijd goed gevuld en juichte men volop, dus had ik ook niet het idee, dat Gazzara altijd de verkeerde beslissingen nam. Al vond ik zijn show zelf wel veel te passief. Het maakte alleen niet echt indruk, opdat ik met hem mee zou leven.

De vergelijking met Moulin Rouge maakte ik omdat die film juist een groot contrast vormt met wat je hier te zien kreeg. Ik vond met name de presentator echt vreugdeloos door het leven gaan i.p.v. mysterieus of als een echte host.

lijkt me een goeie aanname. Die presentator lijkt me een soort mislukte shakespeare acteur die hier zijn geld verdient maar nooit echt tevreden is. In een van de twee versies heeft hij het ook over zijn frustraties.

Het acteren van Gazzara vond ik heel subtiel. In zijn gezicht zie je dat hij zich zelf maar wat wijsmaakt, maar niet in staat is dat toe te geven. En hij wilt zich zelf al helemaal niet de vraag stellen wat hij anders zou moeten doen als hij niet in dit wereldje zou zitten.

Het is ook geen drama wat compleet wilt zijn. Soms moet je bij Cassavetes zelf dingen invullen. Maar ik geef toe dat het geen toegankelijke film is. Het moet je maar net raken.

Dit was slechts mijn tweede film van Cassavetes (na Love Streams), hij is me erg bevallen. Cassavetes' filmstijl bevalt me erg: vloeiend en 'ruw' tegelijk, dicht op de huid van de personages, 'nietszeggende' scènes waaruit eigenlijk best wat te halen valt (bv. de gewijzigde performance in de nachtclub aan het einde van de film),... Ook zaten er enkele leuke grappen in de film en vond ik het acteerwerk erg goed in al zijn subtiliteit (vooral Gazzara dan). De film voelt heel 'echt' aan, verbloemt niets en is daarom gewoon een heerlijk drama dat erg nuchter wordt overgebracht aan de kijker. Erg benieuwd naar nieuwe films van John Cassavetes!

4*

Mijn eerste kennismaking met John Cassavetes verliep niet soepel. Dat kwam vooral door het ontbreken van een Engelse of Nederlandse ondertiteling. Ik heb de helft van de tijd de acteurs niet kunnen verstaan door lawaai op de achtergrond, binnensmonds praten en door elkaar heen praten. Naar verloop van tijd begon de film dan ook behoorlijk tegen te staan omdat het voor mij niet te doen was. Ik kan dan ook moeilijk een oordeel over de film geven. Hopelijk bevallen die andere films van Cassavetes me beter tijdens de retrospectief komende maand. De films hebben gelukkig op zijn minst een ondertiteling zodat mensen zoals ik het ook kunnen volgen.

Waarom heeft Optimum Classic de films niet uitgebracht met op zijn minst Engelse ondertiteling?

Tja, dat is een goede vraag (hoewel blijkbaar is de Enelstalige afzetmarkt die dit gewoon als moedertaal prima verstaat groot genoeg om geen extra kosten te hoeven maken).

De Criterion box heeft wél Engelse ondertiteling. Altijd een reden voor mij geweest om de Optimum box links te laten liggen. De box komt binnenkort uit met dezelfde vijf films met NL-se ondertitels. Dus dat gaat goed komen! In alle Cassavetes films altijd een hoop geruzie en een hoop dronkemansgelal, dus die ondertiteling vind ik zelf ook wel welkom. In 'Bookie' valt het nog mee vond ik. "Husbands" spant denk ik wel de kroon (met dat drinken).

Net als mijn 3,5* voor A Woman under the Influence is mijn 3,5* voor The Killing of a Chinese Bookie eigenlijk niet helemaal terecht door mij geplaatst, want beide films heb ik niet 'echt' gezien. Ja, ik heb de hele speelduur met open ogen gekeken en alles van begin tot einde gezien. Het probleem is dat ik niet alles gehoord heb. Laat het nog maar eens gezegd worden: het geluid in de films van Cassavetes is verschrikkelijk. Onbegrijpelijk dat dit dan uitgebracht wordt op dvd zonder ondertitels. Misschien is het toch wat anders als Engels je moederstaal is, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat zelfs Amerikanen de dialogen altijd even goed verstaan. Met name in scènes in de open lucht hoeft er maar een auto voorbij te rijden en je hoort het gesprek nog nauwelijks (en het speelt zich in de stad af!).

En dat is doodzonde, want wat ik meekreeg van de dialoog was uitzonderlijk goed. Hier zitten bijna zeker 4 sterren in en wie weet zelfs 4,5*. Er moet bijgezegd worden dat ik de dialogen beter kon verstaan dan in Woman. Zeker in de eerste helft kreeg ik het plot goed mee. Helaas was er dan weer zo'n gangstertype die erg binnensmonds mompelt en die in de tweede helft een sleutelrol speelt. Zo moet hij uitleggen hoe Gazzara de bookie moet vermoorden en besluit hij zelf Gazzara later niet te vermoorden, om redenen die ik niet meekreeg. Verder waren er nog een paar andere scènes waarvan ik de inhoud niet goed meekreeg. Achteraf heb ik nog wat teksten op het internet over de film opgezocht om wat gaten in te vullen en toen bleek ik toch wat scènes flink geïnterpreteerd te hebben.

Genoeg gezeurd over de soundtrack. Wat goed is, is dan ook echt goed. Gazzara is echt geweldig in de hoofdrol. Hij heeft ook een zeer boeiend personage. Cassavetes' filmstijl is erg los en wekt de indruk dat hij maar spontaan wat filmt, maar hij creëert wel een bepaalde intensiteit door zijn personages zo op de huid te zitten. Danuz spreekt hierboven over een afstandelijke regie. Ik zag precies het tegenovergestelde. Een zeer intiem portret. Onsentimenteel, maar intiem. Verder hoe ik gewoon van de setting: de nachtelijke onderkant van de Amerikaanse grote stad.

Het nieuws dat enkele Cassavetesfilms nu eindelijk op Nederlandse dvd's gaan verschijnen is voor mij het beste filmnieuws sinds tijden en ik ga zeker proberen wat van zijn oeuvre op het grote scherm te zien. Weet iemand alleen welke versie van The Killing of a Chinese Bookie er gaat verschijnen op nl-dvd?

Doen!

Volgens mij beide.

Weet je toevallig ook welke films er in die box verschijnen? Ik heb er laatst op gezocht, maar nergens stonden (nog) de titels van de films bij.

John Cassavetes Collection.

Ah, mooi. Dankjewel.

Bol bv. geeft echter een andere releasedate aan. Is dat wel dezelfde box?

Zoals tegenwoordig wel vaker gebeurd zal de box waarschijnlijk eerst exclusief bij het NRC te krijgen zijn en pas later overal, maar het is gewoon dezelfde box.

Twee weken geleden gezien en inmiddels heb ik de moed bijeen geschraapt om hier een berichtje achter te laten. Verwarrende film, zoveel is zeker. Met name het hoofdperonage is erg ambigu en dat maakt de film moeilijk te interpreteren. Querelle geeft hierboven een goeie uitleg, maar toch blijft er voor mij dan wat wringen. Immers, Cosmo slaagt toch maar mooi in zijn opdracht. Daarbij zijn die 'gangsters' ook maar gewone jongens en zelfs de gevreesde chinese bookie is als het erop aankomt een hulpeloze, oude man. Het centrale thema is daarom volgens mij eerder de ontmaskering van het (film-)ideaalbeeld van de man. De opgelegde coolheid die in alle gangsterfilms weer vanzelfsprekend is blijkt bij Cassavetes een farce. Maar ook weer niet helemaal, want clubeigenaar Cosmo houdt met een mooie speech (daar boven op zolder) zijn zaak uiteindelijk draaiende. Compleet eruit komen doe ik dus niet. Leuk om een keer gezien te hebben in ieder geval, maar ik denk dat de thematiek van A woman under the influence me meer moet liggen.

(Director's Cut)

Eerst maar even wat geklaag over de Nederlandse televisie:

Het is natuurlijk hartstikke mooi dat HollandDoc deze week stilstaat bij John Cassavetes, maar om vervolgens geen enkele Cassavetes-film uit te zenden!!!!.....

Zo makkelijk is er niet aan zijn films te komen en misschien was het voor met name de wat jongere generatie een mogelijkheid geweest om met deze films kennis te maken.

Maar goed de film zelf: Typisch Cassavetes en met duidelijke shabby jaren zeventig-milieu.

Striptenten, kleine penoses zeg maar de omgeving van Taxi Driver.

Cassavetes gooit hier zijn impro-aanpak in een misdaad-thriller en dat levert een film op die daarmee lekker afwijkt van de iets te vaak vertoonde standaard aanpak.

Ligt hierdoor meer bij de duistere wereld van The Godfather dan het weer toch iets te cleane American Gangster.

Geen grote maffia-toestanden hier.

Het zijn allemaal maar kleine "vrije" jongens van vlees en bloed die betrokken raken in zaakjes die ze net wat boven het hoofd groeien.

Impending doom galore!

Sfeer!

En anno nu een mooie terugblik op een wereld die verdwenen is met de opkomst van grove vrouwenhandel en vercommecialisering.

leuke review!

Die impro-aanpak is trouwens wel volledig gescript op basis van eerdere improvisaties, zoals hij altijd deed.

Shadows maar vooral Faces vond ik allebei dodelijk saai, A Women under the Influence vond ik daarintegen prachtig. Het was dus even afwachten wat er met deze film zou gebeuren.

Het eerste half uur leek het erg negatief uit te vallen. Ik kon m'n aandacht er totaal niet bij houden en heb 'm uitgezet. Vandaag verder gekeken en ben uiteindelijk diep onder de indruk geraakt. Het gaat hier trouwens om de Director's Cut... de lange versie probeer ik nog wel een andere keer.

Waar iemand hier zich aan stoorde, was voor mij juist het grote pluspunt: die schitterende kleuren. Mijn God... wat een belichting soms! Het kan soms ook heel minimaal zijn - de scene waar hij over straat loopt nadat hij die Chinees heeft omgebracht is ontzettend sfeervol en spannend. Spanning zónder dat daar de nadruk op wordt gelegd d.m.v. muziek, en dat vond ik vooral het aardigste van deze Killing of a Chinese Bookie.

Erg mooi! 4,0*

In de korte versie van "The Killing of a Chinese Bookie" zitten af en toe stukken die als amateuristische bagger overkomen. Het idee wordt opgeroepen dat er een klojo aan de gang geweest is, en opeens komen er dan soms toch best aardige scènes voorbij. Het vervelende bij de goede stukjes is echter dat de feiten en gevoelens erin niet goed te plaatsen zijn door de warrigheid in de overige scènes. Cassavetes begon ik daarom al een beetje af te schrijven als groot cineast. Misschien als doekje voor het bloeden een intrigerende regisseur, die met het filmmaken wel vernieuwend bezig is geweest door een kwajongensachtige bravoure.

Na de slechte ervaringen met de director's cut toch de lange versie ook maar een kans gegeven. Met een cynische blik begonnen, maar wat een verrassing: opeens valt vanaf het begin alles wel goed op zijn plaats. In een heerlijk rustig en uitgebalanceerd tempo wordt op onderkoelde wijze een warmhartig verhaal verteld over de eigenwijze, maar altijd aardig en beheerst blijvende, nachtclubeigenaar Cosmo, wiens stijlvolle droom helaas door anderen wreed verstoord wordt.

Ben Gazzara speelt het alter ego van John Cassavetes ijzersterk. Aanvankelijk was de acteur wat ongelukkig met zijn rol, er ontbrak namelijk enige vanzelfsprekendheid hoe de rol ingevuld moest worden. Vlak na het begin van de opnamen veranderde dat echter. Cassavetes vertelde toen aan Gazzara dat de gangsters in het verhaal bedoeld zijn als metafoor voor mensen die andermans dromen proberen te frustreren. Na dit gezegd te hebben werd Cassavetes plotsklaps overmand door emoties. Daardoor werd het echter duidelijk voor Gazzara, dat de rol van Cosmo een gefrustreerde kant van de regisseur moest laten zien, namelijk een Cassavetes die met wisselend succes enorm hard moet knokken om de eigen dromen werkelijkheid te laten worden.

Na het tegenvallen van "Faces" en de director's cut viel de lange versie dus ontzettend mee. Het is alleen moeilijk te bepalen of de lange versie ook zo positief beoordeeld zou zijn zonder vooraf de korte versie van "The Killing of a Chinese Bookie" gezien te hebben. Alles viel hierdoor nu wel gelijk duidelijk op zijn plek in het verhaal. Dus zonder afleidende vragen, terwijl Cassavetes er soms een sterk handje van kan hebben dat hij niet altijd even glashelder wil zijn.

Of hij dat achterwege laten van duidelijkheid met of zonder opzet doet, is in zijn films niet altijd goed te ontdekken. Onduidelijkheden kunnen positief uitwerken, maar ook negatief als ze dramatisch de plank steeds misslaan door alleen maar storende vragen op te roepen. Vragen die tijdens het kijken behoorlijk kunnen afleiden van de door de maker beoogde sfeer. Dat gestoord worden was regelmatig het geval tijdens het kijken naar de director's cut. Tijdens de lange versie ontbrak dat gelukkig totaal.

Waarschijnlijk is de korte versie ook een voorbeeld van een door de kijkcijfermaffia verstoorde droom en is John Cassavetes toch meer dan alleen maar een intrigerende cineast met bravoure.

Eindelijk gezien met subs en dat is meteen een absolute verademing. Alles wordt eindelijk duidelijk. Wederom ging ik voor de director's cut. De lange versie zal ook ooit nog wel eens aan de beurt komen, maar alles op zijn tijd.

Het spreekt al zeer vóór de film dat hij erg in mijn hoofd is blijven hangen na die eerste ongelukkige kijkbeurt. Het personage Cosmo Vitali was meteen in mijn geheugen geprent. Ik heb schijnbaar iets met dit soort losers die proberen hun droom en eigenbeeld proberen te bewaren in het midden van bijzonder zware tegenstand, zelfs al zijn diezelfde droom en eigenbeeld nogal onzinnig of overtrokken. Vitali is eigenlijk een man die denkt dat hij meer voorstelt dan hij doet en de shows die in zijn nachtclubs uitgevoerd worden zijn uniek maar zeker niet geniaal. En toch blijft die Vitali knokken om die nachtclub in stand te houden. Het heeft iets ontroerends. Ik vergelijk het wat met Woody Allen in Broadway Danny Rose, waarin Allen een agent op Broadway speelt wiens cliënten ook overduidelijk kansloos zijn, maar waarvoor de hoofdpersoon zich 100% inzet. Dom wellicht, compleet zinloos, maar toch ook zeker vreemd heldhaftig. Ergens is Cosmo Vitali voor mij een meer driedimensionale variant op Danny Rose, al is The Killing of a Chinese Bookie natuurlijk de oudere film. Vitali behoort zeker tot de interessantste personages uit de filmgeschiedenis wat mij betreft. Opvallend aan Gazarra's acteerwerk is ook dat Vitali in het bijzijn van andere mensen bijna altijd lacht. Zo'n warme glimlach waar je echter aan kan aflezen dat hij iets anders denkt dan hij uitdrukt.

Dit is allemaal op zich al genoeg voor een goede film, maar BASWAS gaf al de interessante subtext hier aan. Cassavetes herkende zich in Vitali omdat hij zijn werk voor Hollywood soms zag als een soort van prostitutie. Cassavetes had dit werk nodig om zijn projecten te kunnen bekostigen. Op dezelfde manier moet Vitali de moordklus van de gangsters aanvaarden, omdat hij hun anders moet terugbetalen door zijn nachtclub te verkopen. Je eigen ding doen, lijkt Cassavetes te zeggen, heeft een zware prijs. Wat algemener zou je kunnen zeggen dat de film gaat over de onmogelijkheid van absolute vrijheid. In deze context vind ik de eindscène ook zo ontroerend. Vitali die op het podium zijn al ongeduldige publiek verveeld met bedankjes aan zijn medewerkers. Deze scène duurt lang, omdat Vitali niemand wil missen en hij zich door zijn situatie meer bewust is voor de mensen om hem heen, zijn steun en toeverlaat. Vitali is een soort idioot dus zijn dankwoordje is slecht getimed en wat klungelig, maar de oprechtheid telt.

Het is niet de enige geweldige scène in deze film. Ik heb een vreemde zwakte voor het moment aan het begin waarin Vitali met van die bloemetjes drie van zijn vrouwelijke medewerkers ophaalt. Ook opvallend zijn de auditiescène, de titelscène, het telefoongesprek dat daaraan vooraf gaat en het moment met de moeder van Vitali's vriendin, vlak voor het einde. En natuurlijk alle beelden die we krijgen van de onwaarschijnlijke shows die Vitali opvoert in zijn nachtclub.

De filmstijl van Cassavetes, met het soms wat rommelige camerawerk past goed hier. De acteurs acteren bijzonder naturel, waardoor het geheel de indruk wekt uit het leven gegrepen te zijn. Dit is geen method-acting. Het heeft een totaal ander gevoel dan de manier waarop Al Pacino, Robert De Niro en Dustin Hoffman op hetzelfde moment gestalte gaven aan hun personages. Hun acteerstijl lijkt tegenwoordig wat gestileerd, wat ik totaal niet erg vind, maar bij Cassavetes lijkt alles wat spontaner en echter. Dit merk je nog het meest bij de gangsterscènes. Hun dreigementen worden niet zo gebracht als in een genrefilm. De boodschap komt aan, maar het gaat niet vergezeld met typisch filmische gebaren, teksten en strakke, gevaarlijke blikken. Wellicht dat deze film daarom ook gemakkelijk tegen kan vallen bij mensen die een volbloed neo-noir verwachten, een thriller of een misdaadfilm. Cassavetes heeft daar nu even geen tijd voor. Hij zoekt het dichter bij huis en kiest voor een karakterstudie. Dat het toch een neo-noir wordt is bijna toeval.

The Killing of a Chinese Bookie wordt dan ook gemakkelijk een van mijn favoriete films. Alleen het soms nog net iets te lage tempo voorkomt de maximale score, maar wellicht is dat wat flauw. Ik zal hem zeker nog vaker zien. Eens afwachten welke versie het beste is.
4,5*

Leidt geen enkele twijfel dat de rest van Cassavetes' films, ook de nog meer uitgebeende (of verder doorgevoerde) je ook gaan bevallen. Faces al gezien? Of Husbands? Die zou ik daar dan toe rekenen, maar die bevatten juist die dingen die je nu zo bevallen zijn aan 'Bookie'.

Zoals Grunberg ooit zei: "Het ego is als een laagje vernis, dat constant bijgewerkt moet worden." Het laagje vernis is in dit geval de verschijningsvorm van nachtclub en eigenaar, en onder dat dunne laagje gaat een enorme triestheid schuil. Cassavetes slaagt erin om de afbladdering van deze schijnwereld in een geheel eigen stijl treffend in beeld te brengen.